Mahābhārata · Adhyāya 12.333
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.333.1
स मोक्षमनुचिन्त्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ।
प्राहाभिवाद्य च गुरुं श्रेयोर्थी विनयान्वितः ॥ १२.३३३.१ ॥
Nachdem er über die Befreiung gut nachgedacht hatte, ging Śuka zu seinem Vater. Nach dem höchsten Gut strebend und voll Demut, grüßte er seinen Lehrer ehrerbietig und sprach.
12.333.2
मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
यथा मे मनसः शान्तिः परमा संभवेत्प्रभो ॥ १२.३३३.२ ॥
Möge der ehrwürdige Herr, der in den Lehren der Befreiung bewandert ist, mich unterweisen, damit in meinem Geist höchster Friede entstehe, o Herr.
12.333.3
श्रुत्वा पुत्रस्य तु वचः परमर्षिरुवाच तम् ।
अधीहि पुत्र मोक्षं वै धर्मांश्च विविधानपि ॥ १२.३३३.३ ॥
Als der große Weise die Worte seines Sohnes gehört hatte, sprach er zu ihm: 'Lerne, mein Sohn, die Befreiung und auch die vielfältigen Pflichten.'
12.333.4
पितुर्नियोगाज्जग्राह शुको धर्मभृतां वरः ।
योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव भारत ॥ १२.३३३.४ ॥
Auf Geheiß seines Vaters nahm Śuka, der Beste unter den Hütern des Dharma, die gesamte Lehre des Yoga und die Lehre Kapilas auf, o Bhārata.
12.333.5
स तं ब्राह्नया श्रियः युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ।
मेने पुत्रं यदा व्यासो मोक्षधर्मविशारदम् ॥ १२.३३३.५ ॥
Als Vyāsa seinen Sohn als mit brahmanischem Glanz begabt, an Tapferkeit Brahmā gleich und in den Lehren der Befreiung bewandert ansah, hielt er ihn für so.
12.333.6
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ।
स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलं मिथिलेश्वरः ॥ १२.३३३.६ ॥
Dann sprach er: 'Geh zu Janaka, dem Herrn von Mithilā. Dieser Herr von Mithilā wird dir alles über die Befreiung sagen.'
12.333.7
पितुर्नियोगादगमन्मैथिलं जनकं नृपम् ।
प्रष्टुं धर्मस्य निष्ठां वै मोक्षस्य च परायणम् ॥ १२.३३३.७ ॥
Auf Geheiß seines Vaters ging er zu König Janaka, dem Herrn von Mithilā, um nach dem festen Grund des dharma und dem höchsten Ziel der Befreiung zu fragen.
12.333.8
उक्तश्च मानुषेण त्वं पथा गच्छेत्यविस्मितः ।
न प्रभावेण गन्तव्यमन्तरिक्षचरेण वै ॥ १२.३३३.८ ॥
Dir wurde gesagt, den menschlichen Weg zu gehen; geh ohne Verwunderung. Man soll nicht durch die Kraft dessen gehen, der am Himmel wandelt.
12.333.9
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखान्वेषिणा तथा ।
नान्वेष्टव्या विशेषास्तु विशेषा हि प्रसङ्गिनः ॥ १२.३३३.९ ॥
Man soll nur in Aufrichtigkeit gehen, nicht wie einer, der Bequemlichkeit sucht; auch besondere Vorteile soll man nicht suchen, denn Besonderes hängt an der Anhaftung.
12.333.10
अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ।
स्यातव्यं च वशे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ १२.३३३.१० ॥
Gegenüber jenem Herrn der Menschen, dem du als Priester dienst, darfst du keinen Hochmut zeigen; du sollst unter seiner Gewalt bleiben. Er wird deinen Zweifel durchschneiden.
12.333.11
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ।
याज्यो मम स यद्ब्रूयात्तत्कार्यमविशङ्कया ॥ १२.३३३.११ ॥
Jener König, bewandert im dharma und erfahren in den Lehren der Befreiung, ist der, dem ich als Priester diene. Was er dir sagt, das tu ohne Zögern.
12.333.12
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ।
पद्भ्यां शक्तोन्तरिक्षेण क्रान्तुं पृथ्वीं ससागराम् ॥ १२.३३३.१२ ॥
So angewiesen, ging jener Weise von rechtschaffener Seele nach Mithilā. Obwohl er durch den Himmel die Erde samt ihren Meeren durchqueren konnte, ging er zu Fuß.
12.333.13
स गिरींश्चाप्यतिक्रम्य नदीतीर्थसरांसि च ।
बहुव्यालमृगाकीर्णा ह्यटवीश्च वनानि च ॥ १२.३३३.१३ ॥
Er überschritt Berge, Flussfurten und Seen, auch Wälder und Haine, die von vielen Schlangen und wilden Tieren wimmelten.
12.333.14
मेहोर्हरेश्च द्वे वर्षे वर्षं हैमवतं ततः ।
क्रमेणैवं व्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ १२.३३३.१४ ॥
Nachdem er der Reihe nach die beiden Gebiete Meru und Hari sowie danach das Gebiet Haimavata durchquert hatte, erreichte er das Land Bhārata.
12.333.15
स देशान्विविधान्पश्यंश्चीनहूणनिषेवितान् ।
आर्यावर्तमिमं देशमाजगाम महामुनिः ॥ १२.३३३.१५ ॥
Während er die verschiedenen Länder sah, die von Chinesen und Hūṇas bewohnt wurden, kam dieser große Weise in dieses Land Āryāvarta.
12.333.16
पितुर्वचनमाज्ञाय तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
अध्वानं सोऽतिचक्राम खचरः खे पतविव ॥ १२.३३३.१६ ॥
Da er den Auftrag seines Vaters kannte und eben über dieses Ziel nachdachte, durchmaß er den Weg wie ein Vogel, der am Himmel fliegt.
12.333.17
पत्तनानि च रम्याणि स्फीतानि नगराणि च ।
रत्नानि च विचित्राणि पश्यन्नपि न पश्यति ॥ १२.३३३.१७ ॥
Obwohl er die schönen Städte, die blühenden Metropolen und die wunderbaren Juwelen betrachtete, sah er sie doch nicht wirklich.
12.333.18
उद्यावानि च रम्याणि तथैवायतनानि च ।
पुण्यानि चैव तीर्थानि सोत्यक्रामदथाध्वगः ॥ १२.३३३.१८ ॥
Die lieblichen Gärten, ebenso die Heiligtümer und heiligen Furten, überschritt jener Wanderer.
12.333.19
सोचिरेणैव कालेन विदेहानाससाद ह ।
रक्षितान्धर्मराजेन जनकेन महात्मना ॥ १२.३३३.१९ ॥
Nach einiger Zeit erreichte er das Land der Videhas, das von Janaka, dem König des Dharma, dem Großseeligen, beschützt wurde.
12.333.20
तत्र ग्रामान्बहून्पश्यन्बह्वन्नरसभोजनान् ।
पल्लीघोषान्समृद्धांश्च बहुगोकुलसंकुलान् ॥ १२.३३३.२० ॥
Dort sah er viele Dörfer, voll reicher Speisen und Mahlzeiten, wohlhabend mit Weilern und Hirtensiedlungen, übervoll mit zahlreichen Kuhherden.
12.333.21
स्फीतांश्च शालियवसर्हंससारससेवितान् ।
पद्मिनीभिश्च शतशः श्रीमतीभिरलकृतान् ॥ १२.३३३.२१ ॥
Sie waren blühend, voll von Reis und Gerste, von Schwänen und Kranichen besucht, geschmückt mit hunderten prächtiger Lotusteiche.
12.333.22
स विदेहानतिक्रम्य समृद्धजनसेवितान् ।
मिथिलोपवनं रम्यमाससाद समृद्धिमत् ॥ १२.३३३.२२ ॥
Nachdem er das Land der Videhas durchquert hatte, das von wohlhabenden Menschen bewohnt war, erreichte er den reizvollen, blühenden Garten von Mithilā.
12.333.23
हस्त्यश्वरथसंकीर्णं नरनारीसमाकुलम् ।
पश्यन्नपश्यन्निव तत्समतिक्रामदच्युतः ॥ १२.३३३.२३ ॥
Obwohl er jene Stadt sah, überfüllt mit Elefanten, Pferden und Streitwagen, voller Männer und Frauen, zog der Acyuta hindurch, als sähe er sie nicht.
12.333.24
मनसा तं बहन्भारं तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
आत्मारामः प्रसन्नात्मा मिथिलामाससाद ह ॥ १२.३३३.२४ ॥
Im Geist jenes große Ziel erwägend, sich am eigenen Selbst erfreuend, heiteren Gemüts, erreichte er Mithilā.
12.333.25
तस्या द्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः ।
स्थितो ध्यानपरो मुक्तो विदितः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२५ ॥
Als er an ihr Tor gelangte, von den Torhütern zurückgehalten, stand er in Meditation versunken, befreit; dann, erkannt, trat er ein.
12.333.26
स राजमार्गमासाद्य समृद्धजनकसंकुलम् ।
पार्थिवक्षयमासाद्य निःशङ्कः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२६ ॥
Er erreichte die königliche Straße, voller wohlhabender Menschen, und gelangte zur Wohnstätte der Könige; furchtlos trat er ein.
12.333.27
तत्रापि द्वारपलास्तमुग्रवाचा न्यषेधयन् ।
तथैव च शुक्रस्तत्र निर्मन्युः समतिष्ठत ॥ १२.३३३.२७ ॥
Auch dort wiesen ihn die Torhüter mit harten Worten ab; und ebenso stand Śuka dort, ohne Zorn.
12.333.28
न चातपाध्वसंतप्तः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
प्रताम्यति ग्लायति वा नापैति च तथाऽऽतपात् ॥ १२.३३३.२८ ॥
Obwohl vom Hitze des Weges versengt und von Hunger, Durst und Ermüdung gequält, erschöpft er sich nicht und wird nicht matt, noch weicht er der Sonnenhitze aus.
12.333.29
तेषां तु द्वारपालानामेकः शोकसमन्वितः ।
मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् ॥ १२.३३३.२९ ॥
Da wurde einer jener Torhüter von Kummer erfüllt, als er Śuka stehen sah wie die Sonne in der Mitte des Himmels.
12.333.30
पूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां प्रथमां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३० ॥
Nachdem er ihn gebührend geehrt und mit gefalteten Händen gegrüßt hatte, führte er ihn in den ersten Hof des königlichen Palastes.
12.333.31
तत्रासीनः शुकस्तात मोक्षमेवान्वचिन्तयत् ।
छायायामातपे चैव समदर्शी समद्युतिः ॥ १२.३३३.३१ ॥
Dort sitzend, Śuka, lieber Sohn, sann er allein über die Befreiung nach; im Schatten wie in der Sonne sah er alles gleich und war von gleichem Glanz.
12.333.32
तं मुहूर्तादिवागम्य राज्ञो मन्त्री कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां द्वितीयां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३२ ॥
Bald darauf kam der Minister des Königs mit gefalteten Händen zu ihm und führte ihn in den zweiten Hof des königlichen Palastes.
12.333.33
तत्रान्तः पुरसंबद्धं महच्चैत्ररथोपमम् ।
सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् ॥ १२.३३३.३३ ॥
Dort lag ein großer Lustgarten, an die inneren Gemächer angeschlossen, dem Caitraratha-Hain gleich, mit wohl eingeteilten Plätzen für Wasserspiele und blühenden Bäumen.
12.333.34
तं दर्शयित्वा स शुकं मन्त्री जनकमुत्तमम् ।
अर्हमासनमादिश्य निश्चक्रामः ततः पुनः ॥ १२.३३३.३४ ॥
Nachdem er ihm diesen Ort gezeigt und einen Sitz angewiesen hatte, der einem vorzüglichen König gebührt, ging der Minister wieder hinaus.
12.333.35
तं चारुवेषाः सुश्रोण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः ।
सूक्ष्मरक्ताम्बरधरास्तप्तकाञ्चनभूषणाः ॥ १२.३३३.३५ ॥
Um ihn herum standen junge Frauen von anmutiger Kleidung, schöner Hüfte und gefälligem Aussehen, in feinen roten Gewändern und mit geläutertem Goldschmuck geschmückt.
12.333.36
संलापालापकुशला नृत्तगीतविशारदाः ।
स्मितपूर्वाभिभाषिण्यो रूपेणाप्सरसां समाः ॥ १२.३३३.३६ ॥
Geschickt im Gespräch und Geplauder, erfahren in Tanz und Gesang, sprachen sie ihn mit einem Lächeln an, an Schönheit den Apsarasen gleich.
12.333.37
भावोपचारकुशला भावज्ञाः सत्वकोविदाः ।
परं पञ्चाशतं नार्यो वारमुख्याः समाद्रवन् ॥ १२.३३३.३७ ॥
Geschickt in den Feinheiten von Gefühl und Benehmen, die inneren Stimmungen kennend und im Wesen erfahren, kamen mehr als fünfzig vornehme Frauen herbei.
12.333.38
पाद्यादीनि प्रतिग्राह्य पूजया परयाऽर्चयन् ।
कालोपपन्नेन तदा स्वाद्वन्नेनाभ्यतर्पयन् ॥ १२.३३३.३८ ॥
Nachdem sie ihn Fußwasser und Ähnliches hatten annehmen lassen, verehrten sie ihn mit höchster Ehre und sättigten ihn vollständig mit schmackhaften, der Zeit angemessenen Speisen.
12.333.39
तस्य भुक्तवतस्तात तदन्तः पुरकाननम् ।
सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकश्येन भारत ॥ १२.३३३.३९ ॥
Nachdem er gegessen hatte, mein Lieber, zeigten sie ihm einzeln den überaus lieblichen Hain des inneren Palastes, o Bhārata.
12.333.40
क्रीडन्त्यश्च हसन्त्यश्च गायन्त्यश्चापि ताः शुभम् ।
उदारसत्वं सत्वज्ञाः स्त्रियः पर्यचरंस्तथा ॥ १२.३३३.४० ॥
Spielend, lachend und glückverheißend singend, bedienten ihn jene Frauen, die seine edle Gesinnung kannten, ebenso.
12.333.41
आरणेयस्तु शुद्धात्मा निःसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो न हृष्यति न कुप्यति ॥ १२.३३३.४१ ॥
Doch jener Āraṇeya, reinen Geistes, zweifelsfrei, die drei Pflichten erfüllend, mit bezwungenen Sinnen und besiegtem Zorn, freut sich nicht und zürnt nicht.
12.333.42
तस्मै शय्यासनं दिव्यं वरार्हः रत्नभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंकीर्णं ददुस्ताः परमस्त्रियः ॥ १२.३३३.४२ ॥
Ihm gaben jene vortrefflichsten Frauen ein göttliches Lager und einen Sitz, des Besten würdig, mit Juwelen geschmückt und mit beneidenswerten Decken bedeckt.
12.333.43
पादशौचं तु कृत्वैव शुक्रः संध्यामुपास्य च ।
निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १२.३३३.४३ ॥
Nachdem er seine Füße gewaschen und das Abendgebet vollzogen hatte, setzte sich Śukra auf einen heiligen Sitz und sann über genau diese Angelegenheit nach.
12.333.44
पूर्वरात्रे तु तत्रासौ हुत्वा ध्यानपरायणः ।
मध्यरात्रे यथान्यायं निद्रामाहारयत्प्रभुः। ॥ १२.३३३.४४ ॥
In der frühen Nacht brachte er dort Opfergaben dar, ganz in Meditation versunken; dann nahm der Herr um Mitternacht, wie vorgeschrieben, den Schlaf.
12.333.45
ततो मुहूर्तादुत्थाय कृत्वा शौचमनन्तरम् ।
स्त्रीभिः परिवृतो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत ॥ १२.३३३.४५ ॥
Dann, nach einem Augenblick, erhob er sich, vollzog sogleich die Reinigung, und der Weise, von Frauen umgeben, versenkte sich in die Meditation.
12.333.46
अनेन विधिना कर्ष्णिस्तदहः शेषमच्युतः ।
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास भारत ॥ १२.३३३.४६ ॥
Auf diese Weise verbrachte der Unvergängliche, ein Nachkomme Kṛṣṇis, den Rest jenes Tages, und auch jene Nacht im königlichen Haus, o Bhārata.