மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.333
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.333.1
स मोक्षमनुचिन्त्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ।
प्राहाभिवाद्य च गुरुं श्रेयोर्थी विनयान्वितः ॥ १२.३३३.१ ॥
அவன் மோட்சத்தைப் பற்றி நன்கு சிந்தித்து, தன் தந்தையிடம் சென்றான். நன்மையை விரும்பிய அடக்கமுள்ள சுகன் ஆசிரியரை வணங்கி கூறினான்.
12.333.2
मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
यथा मे मनसः शान्तिः परमा संभवेत्प्रभो ॥ १२.३३३.२ ॥
மோட்ச தர்மங்களில் வல்லவரான பகவான் எனக்கு உபதேசிக்கட்டும், என் மனதுக்கு உயர்ந்த அமைதி உண்டாகும் வண்ணம், ஐயனே.
12.333.3
श्रुत्वा पुत्रस्य तु वचः परमर्षिरुवाच तम् ।
अधीहि पुत्र मोक्षं वै धर्मांश्च विविधानपि ॥ १२.३३३.३ ॥
மகனின் சொற்களைக் கேட்ட பெரும் ரிஷி அவனிடம் கூறினார்: 'மகனே, மோட்சத்தையும் பல வகை தர்மங்களையும் கற்றுக்கொள்.'
12.333.4
पितुर्नियोगाज्जग्राह शुको धर्मभृतां वरः ।
योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव भारत ॥ १२.३३३.४ ॥
தந்தையின் கட்டளையால், தர்மம் தாங்குபவர்களில் சிறந்த சுகன் யோகசாஸ்திரத்தையும் கபிலரின் முழு சாஸ்திரத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான், பாரதனே.
12.333.5
स तं ब्राह्नया श्रियः युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ।
मेने पुत्रं यदा व्यासो मोक्षधर्मविशारदम् ॥ १२.३३३.५ ॥
வியாசர் தன் மகனை பிரம்மத் தேஜஸுடன் கூடியவனாகவும், பிரம்மனுக்கு நிகரான வீரியமுள்ளவனாகவும், மோட்ச தர்மத்தில் வல்லவனாகவும் கருதியபோது அவனை அவ்வாறு ஏற்றுக்கொண்டார்.
12.333.6
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ।
स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलं मिथिलेश्वरः ॥ १२.३३३.६ ॥
அப்போது அவர் மிதிலையின் அரசன் ஜனகரிடம் செல்லுமாறு கூறினார். மிதிலையின் அந்த அரசன் மோட்சத்திற்காக உனக்கு முழுவதையும் உபதேசிப்பான்.
12.333.7
पितुर्नियोगादगमन्मैथिलं जनकं नृपम् ।
प्रष्टुं धर्मस्य निष्ठां वै मोक्षस्य च परायणम् ॥ १२.३३३.७ ॥
தந்தையின் கட்டளையால் அவர் மிதிலையின் அரசன் ஜனகரிடம் சென்றார், தர்மத்தின் உறுதியான நிலையையும் மோட்சத்தின் உயர் இலக்கையும் கேட்பதற்காக.
12.333.8
उक्तश्च मानुषेण त्वं पथा गच्छेत्यविस्मितः ।
न प्रभावेण गन्तव्यमन्तरिक्षचरेण वै ॥ १२.३३३.८ ॥
மனிதன் வழியாகச் செல் என்று சொல்லப்பட்டவன் நீ, வியப்பின்றிச் செல்; வானில் சஞ்சரிப்பவனின் சக்தியால் செல்லக்கூடாது.
12.333.9
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखान्वेषिणा तथा ।
नान्वेष्टव्या विशेषास्तु विशेषा हि प्रसङ्गिनः ॥ १२.३३३.९ ॥
நேர்மையுடன் மட்டுமே செல்ல வேண்டும், இன்பத்தை நாடுபவனைப் போல் அல்ல; சிறப்புகளையும் தேடக்கூடாது, ஏனெனில் சிறப்புகள் பற்றுடன் இணைந்தவை.
12.333.10
अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ।
स्यातव्यं च वशे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ १२.३३३.१० ॥
உன்னால் வழிபடப்படுபவரான அந்த அரசனிடம் அகங்காரம் கொள்ளக்கூடாது; அவனுடைய வசத்தில் இருக்க வேண்டும். அவன் உன் சந்தேகத்தை அறுப்பான்.
12.333.11
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ।
याज्यो मम स यद्ब्रूयात्तत्कार्यमविशङ्कया ॥ १२.३३३.११ ॥
அந்த அரசன் தர்மத்தில் திறமையானவன், மோட்ச சாஸ்திரத்தில் வல்லவன்; அவன் என் யாஜ்யன். அவன் எதைச் சொன்னாலும் அதை ஐயமின்றிச் செய்ய வேண்டும்.
12.333.12
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ।
पद्भ्यां शक्तोन्तरिक्षेण क्रान्तुं पृथ्वीं ससागराम् ॥ १२.३३३.१२ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த தர்மாத்மா முனிவர் மிதிலைக்குச் சென்றார். வானத்தின் வழியாகவும் கடல்களுடன் கூடிய பூமியைக் கடக்கச் சக்தி பெற்றிருந்தும், அவர் கால்நடையாகவே சென்றார்.
12.333.13
स गिरींश्चाप्यतिक्रम्य नदीतीर्थसरांसि च ।
बहुव्यालमृगाकीर्णा ह्यटवीश्च वनानि च ॥ १२.३३३.१३ ॥
அவர் மலைகளையும், ஆறுகளின் தீர்த்தங்களையும் ஏரிகளையும் கடந்து சென்றார்; பல பாம்புகளும் மிருகங்களும் நிறைந்த காடுகளையும் வனங்களையும் கடந்தார்.
12.333.14
मेहोर्हरेश्च द्वे वर्षे वर्षं हैमवतं ततः ।
क्रमेणैवं व्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ १२.३३३.१४ ॥
மேரு, ஹரி ஆகிய இரு வர்ஷங்களையும், பின் ஹைமவத வர்ஷத்தையும் இவ்வாறு வரிசையாகக் கடந்து, அவர் பாரத வர்ஷத்தை அடைந்தார்.
12.333.15
स देशान्विविधान्पश्यंश्चीनहूणनिषेवितान् ।
आर्यावर्तमिमं देशमाजगाम महामुनिः ॥ १२.३३३.१५ ॥
சீனர்களும் ஹூணர்களும் வசிக்கும் பல்வேறு நாடுகளைக் கண்டவாறே, அந்த மகாமுனிவர் இந்த ஆர்யாவர்த்த தேசத்திற்கு வந்தார்.
12.333.16
पितुर्वचनमाज्ञाय तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
अध्वानं सोऽतिचक्राम खचरः खे पतविव ॥ १२.३३३.१६ ॥
தந்தையின் கட்டளையை அறிந்து, அதே நோக்கத்தை சிந்தித்தவாறே, வானில் பறக்கும் பறவை போல அவர் வழியைக் கடந்தார்.
12.333.17
पत्तनानि च रम्याणि स्फीतानि नगराणि च ।
रत्नानि च विचित्राणि पश्यन्नपि न पश्यति ॥ १२.३३३.१७ ॥
அழகிய நகரங்களையும் செழிப்பான பட்டணங்களையும், அற்புதமான ரத்தினங்களையும் பார்த்தாலும் அவர் பார்க்கவில்லை.
12.333.18
उद्यावानि च रम्याणि तथैवायतनानि च ।
पुण्यानि चैव तीर्थानि सोत्यक्रामदथाध्वगः ॥ १२.३३३.१८ ॥
அழகிய சோலைகளையும், அவ்வாறே ஆலயங்களையும், புனிதத் தீர்த்தங்களையும் அந்த வழிப்போக்கர் கடந்து சென்றார்.
12.333.19
सोचिरेणैव कालेन विदेहानाससाद ह ।
रक्षितान्धर्मराजेन जनकेन महात्मना ॥ १२.३३३.१९ ॥
சிறிது காலத்தில் அவன் விதேகர்களின் நாட்டை அடைந்தான்; அதை தர்மராஜனும் மகாத்மாவுமான ஜனகன் காத்து வந்தான்.
12.333.20
तत्र ग्रामान्बहून्पश्यन्बह्वन्नरसभोजनान् ।
पल्लीघोषान्समृद्धांश्च बहुगोकुलसंकुलान् ॥ १२.३३३.२० ॥
அங்கே அவன் பல கிராமங்களைக் கண்டான்; அவை உணவும் விருந்தும் நிறைந்தவை, சிறு குடியிருப்புகளும் இடையர் குடில்களும் செழித்தவை, பல பசுக் கூட்டங்களால் நிறைந்தவை.
12.333.21
स्फीतांश्च शालियवसर्हंससारससेवितान् ।
पद्मिनीभिश्च शतशः श्रीमतीभिरलकृतान् ॥ १२.३३३.२१ ॥
அவை செழித்தவை, நெல்லும் வாற்கோதுமையும் நிறைந்தவை, அன்னங்களும் நாரைகளும் வந்து தங்கும் இடங்கள், நூற்றுக்கணக்கான அழகிய தாமரைக் குளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை.
12.333.22
स विदेहानतिक्रम्य समृद्धजनसेवितान् ।
मिथिलोपवनं रम्यमाससाद समृद्धिमत् ॥ १२.३३३.२२ ॥
அவன் விதேகர்களின் நாட்டைக் கடந்து, செழிப்பான மக்களால் நிறைந்திருந்த மிதிலையின் அழகிய, செழித்த தோட்டத்தை அடைந்தான்.
12.333.23
हस्त्यश्वरथसंकीर्णं नरनारीसमाकुलम् ।
पश्यन्नपश्यन्निव तत्समतिक्रामदच्युतः ॥ १२.३३३.२३ ॥
யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்து, ஆண்களும் பெண்களும் கூடியிருந்த அந்த நகரத்தைக் கண்டும் காணாதவன் போல அச்யுதன் கடந்து சென்றான்.
12.333.24
मनसा तं बहन्भारं तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
आत्मारामः प्रसन्नात्मा मिथिलामाससाद ह ॥ १२.३३३.२४ ॥
மனதில் அந்த பெரும் நோக்கத்தையே சிந்தித்தவாறு, ஆத்மாவில் மகிழ்ந்து, தெளிந்த மனத்துடன் அவன் மிதிலையை அடைந்தான்.
12.333.25
तस्या द्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः ।
स्थितो ध्यानपरो मुक्तो विदितः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२५ ॥
அதன் வாயிலை அடைந்தபோது காவலர்களால் தடுக்கப்பட்டு, தியானத்தில் ஆழ்ந்து, விடுதலை பெற்றவனாக நின்றான்; பின்னர் அறியப்பட்டு உள்ளே நுழைந்தான்.
12.333.26
स राजमार्गमासाद्य समृद्धजनकसंकुलम् ।
पार्थिवक्षयमासाद्य निःशङ्कः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२६ ॥
அவன் செல்வம் நிறைந்த மக்களால் நெரிசலான அரச வீதியை அடைந்து, அரசர்களின் இருப்பிடத்தை அடைந்து, அச்சமின்றி நுழைந்தான்.
12.333.27
तत्रापि द्वारपलास्तमुग्रवाचा न्यषेधयन् ।
तथैव च शुक्रस्तत्र निर्मन्युः समतिष्ठत ॥ १२.३३३.२७ ॥
அங்கும் காவலர்கள் கடுஞ்சொற்களால் அவனைத் தடுத்தனர்; அதுபோலவே சுகர் அங்கு கோபமின்றி நின்றார்.
12.333.28
न चातपाध्वसंतप्तः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
प्रताम्यति ग्लायति वा नापैति च तथाऽऽतपात् ॥ १२.३३३.२८ ॥
வழியின் வெயிலால் சுட்டெரிக்கப்பட்டவன், பசி தாகம் களைப்பு கொண்டவன் ஆயினும் அவன் சோர்வடைவதில்லை, தளர்வதில்லை; வெயிலிலிருந்து விலகுவதும் இல்லை.
12.333.29
तेषां तु द्वारपालानामेकः शोकसमन्वितः ।
मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् ॥ १२.३३३.२९ ॥
அந்தக் காவலர்களில் ஒருவன் துயரம் நிறைந்தவனாக இருந்தான்; வானத்தின் நடுவில் நிற்கும் சூரியனைப் போல நிற்கும் சுகரைக் கண்டு.
12.333.30
पूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां प्रथमां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३० ॥
முறைப்படி வணங்கி, கைகூப்பி வரவேற்று, பின்னர் அவனை அரச மாளிகையின் முதல் முற்றத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான்.
12.333.31
तत्रासीनः शुकस्तात मोक्षमेवान्वचिन्तयत् ।
छायायामातपे चैव समदर्शी समद्युतिः ॥ १२.३३३.३१ ॥
அங்கே அமர்ந்திருந்த சுகர், அன்பு மகனே, விடுதலையையே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தார்; நிழலிலும் வெயிலிலும் அவர் சமமாகக் காண்பவராகவும் சம ஒளியுடையவராகவும் இருந்தார்.
12.333.32
तं मुहूर्तादिवागम्य राज्ञो मन्त्री कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां द्वितीयां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३२ ॥
சிறிது நேரத்தில் அரசனின் அமைச்சர் கைகூப்பியபடி அவரிடம் வந்து, அரண்மனையின் இரண்டாம் முற்றத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்.
12.333.33
तत्रान्तः पुरसंबद्धं महच्चैत्ररथोपमम् ।
सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् ॥ १२.३३३.३३ ॥
அங்கே அந்தப்புரத்தோடு இணைந்த, சைத்ரரத வனத்திற்கு ஒப்பான ஒரு பெரிய பூந்தோட்டம் இருந்தது; அதில் நீர் விளையாட்டுக்குத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட்ட இடங்களும் பூத்த மரங்களும் இருந்தன.
12.333.34
तं दर्शयित्वा स शुकं मन्त्री जनकमुत्तमम् ।
अर्हमासनमादिश्य निश्चक्रामः ततः पुनः ॥ १२.३३३.३४ ॥
சுகரை அங்கே காட்டி, உயர்ந்த அரசனுக்குத் தகுந்த ஆசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய பின், அமைச்சர் பின்னர் அங்கிருந்து வெளியேறினார்.
12.333.35
तं चारुवेषाः सुश्रोण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः ।
सूक्ष्मरक्ताम्बरधरास्तप्तकाञ्चनभूषणाः ॥ १२.३३३.३५ ॥
அவரைச் சுற்றி அழகிய உடையணிந்த, அழகான இடையுள்ள, கண்ணுக்கு இனிய இளம்பெண்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் நுண்ணிய சிவப்பு ஆடைகளை அணிந்து, புடமிட்ட பொன் அணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.
12.333.36
संलापालापकुशला नृत्तगीतविशारदाः ।
स्मितपूर्वाभिभाषिण्यो रूपेणाप्सरसां समाः ॥ १२.३३३.३६ ॥
அவர்கள் உரையாடலிலும் கலந்துரையாடலிலும் திறமையுடையவர்கள், நடனம் மற்றும் பாடலில் வல்லவர்கள்; புன்னகையுடன் அவரிடம் பேசினர், அழகில் அப்சரஸ்களுக்கு நிகராக இருந்தனர்.
12.333.37
भावोपचारकुशला भावज्ञाः सत्वकोविदाः ।
परं पञ्चाशतं नार्यो वारमुख्याः समाद्रवन् ॥ १२.३३३.३७ ॥
உணர்வும் நடத்தையும் அறிந்த, மனநிலைகளை உணரும் திறன் கொண்ட, ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட சிறந்த பெண்கள் ஒன்றுகூடி வந்தனர்.
12.333.38
पाद्यादीनि प्रतिग्राह्य पूजया परयाऽर्चयन् ।
कालोपपन्नेन तदा स्वाद्वन्नेनाभ्यतर्पयन् ॥ १२.३३३.३८ ॥
பாத்யம் முதலியவற்றை ஏற்கச் செய்து பெரும் மரியாதையுடன் வழிபட்டனர்; அப்போதைய வேளைக்கேற்ற சுவையான உணவால் அவரை முழுமையாக நிறைவு செய்தனர்.
12.333.39
तस्य भुक्तवतस्तात तदन्तः पुरकाननम् ।
सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकश्येन भारत ॥ १२.३३३.३९ ॥
அவன் உண்டபின், அன்புக் குழந்தாய், அந்தப்புர வனத்தின் அழகை ஒவ்வொன்றாக அவனுக்குக் காட்டினர், பாரதா.
12.333.40
क्रीडन्त्यश्च हसन्त्यश्च गायन्त्यश्चापि ताः शुभम् ।
उदारसत्वं सत्वज्ञाः स्त्रियः पर्यचरंस्तथा ॥ १२.३३३.४० ॥
விளையாடியும், சிரித்தும், மங்கலமாகப் பாடியும், உயர்ந்த இயல்பை அறிந்த அந்தப் பெண்கள் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தனர்.
12.333.41
आरणेयस्तु शुद्धात्मा निःसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो न हृष्यति न कुप्यति ॥ १२.३३३.४१ ॥
ஆனால் அந்த ஆரண்யகன், தூய ஆன்மா, ஐயமற்றவன், மூன்று கடமைகளைச் செய்பவன், புலன்களை அடக்கியவன், சினத்தை வென்றவன் — அவன் மகிழ்வதும் இல்லை, கோபிப்பதும் இல்லை.
12.333.42
तस्मै शय्यासनं दिव्यं वरार्हः रत्नभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंकीर्णं ददुस्ताः परमस्त्रियः ॥ १२.३३३.४२ ॥
அவனுக்கு அந்த மிகச் சிறந்த பெண்கள் உயர்ந்தவருக்குத் தகுந்த, இரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, பொறாமைக்குரிய விரிப்புகள் நிறைந்த தெய்வீகப் படுக்கையையும் ஆசனத்தையும் கொடுத்தனர்.
12.333.43
पादशौचं तु कृत्वैव शुक्रः संध्यामुपास्य च ।
निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १२.३३३.४३ ॥
கால்களைக் கழுவி, சந்தியா வழிபாட்டை முடித்த பின் சுக்கிரர் புனிதமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து அதே பொருளைப் பற்றி சிந்தித்தார்.
12.333.44
पूर्वरात्रे तु तत्रासौ हुत्वा ध्यानपरायणः ।
मध्यरात्रे यथान्यायं निद्रामाहारयत्प्रभुः। ॥ १२.३३३.४४ ॥
முற்பகல் இரவில் அங்கே அவர் ஹோமம் செய்து தியானத்தில் ஈடுபட்டார்; நடுநிசியில் முறைப்படி அந்தத் தலைவர் உறக்கத்தை ஏற்றார்.
12.333.45
ततो मुहूर्तादुत्थाय कृत्वा शौचमनन्तरम् ।
स्त्रीभिः परिवृतो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत ॥ १२.३३३.४५ ॥
பின்னர் ஒரு கணத்திற்குப் பின் எழுந்து, உடனடியாக சுத்தி செய்து, பெண்களால் சூழப்பட்ட ஞானி தியானத்தையே மேற்கொண்டார்.
12.333.46
अनेन विधिना कर्ष्णिस्तदहः शेषमच्युतः ।
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास भारत ॥ १२.३३३.४६ ॥
இந்த முறையில் அந்த கர்ஷ்ணி வழிவந்த அச்யுதர் அன்றைய மீதியைக் கழித்தார்; பாரதரே, அரச குலத்தில் அந்த இரவையும் கழித்தார்.