Mahābhārata · Adhyāya 12.333
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.333.1
स मोक्षमनुचिन्त्यैव शुकः पितरमभ्यगात् ।
प्राहाभिवाद्य च गुरुं श्रेयोर्थी विनयान्वितः ॥ १२.३३३.१ ॥
Tendo bem refletido sobre a libertação, Śuka foi até seu pai. Desejando o bem supremo e dotado de humildade, saudou seu mestre e falou.
12.333.2
मोक्षधर्मेषु कुशलो भगवान्प्रब्रवीतु मे ।
यथा मे मनसः शान्तिः परमा संभवेत्प्रभो ॥ १२.३३३.२ ॥
Que o venerável senhor, perito nos ensinamentos da libertação, me instrua, para que a paz suprema surja em minha mente, ó senhor.
12.333.3
श्रुत्वा पुत्रस्य तु वचः परमर्षिरुवाच तम् ।
अधीहि पुत्र मोक्षं वै धर्मांश्च विविधानपि ॥ १२.३३३.३ ॥
Tendo ouvido as palavras de seu filho, o grande sábio lhe disse: 'Aprende, meu filho, a libertação e também os diversos deveres.'
12.333.4
पितुर्नियोगाज्जग्राह शुको धर्मभृतां वरः ।
योगशास्त्रं च निखिलं कापिलं चैव भारत ॥ १२.३३३.४ ॥
Por ordem de seu pai, Śuka, o melhor dos guardiões do dharma, recebeu todo o tratado do yoga e o ensinamento de Kapila, ó Bhārata.
12.333.5
स तं ब्राह्नया श्रियः युक्तं ब्रह्मतुल्यपराक्रमम् ।
मेने पुत्रं यदा व्यासो मोक्षधर्मविशारदम् ॥ १२.३३३.५ ॥
Quando Vyāsa considerou seu filho dotado do esplendor de Brahmā, igual a Brahmā em valor e versado nos ensinamentos da libertação, então assim o estimou.
12.333.6
उवाच गच्छेति तदा जनकं मिथिलेश्वरम् ।
स ते वक्ष्यति मोक्षार्थं निखिलं मिथिलेश्वरः ॥ १२.३३३.६ ॥
Então disse: 'Vai até Janaka, senhor de Mithilā. Esse senhor de Mithilā te dirá tudo sobre a libertação.'
12.333.7
पितुर्नियोगादगमन्मैथिलं जनकं नृपम् ।
प्रष्टुं धर्मस्य निष्ठां वै मोक्षस्य च परायणम् ॥ १२.३३३.७ ॥
Por ordem de seu pai, foi ao rei Janaka, senhor de Mithilā, para perguntar sobre o fundamento firme do dharma e a meta suprema da libertação.
12.333.8
उक्तश्च मानुषेण त्वं पथा गच्छेत्यविस्मितः ।
न प्रभावेण गन्तव्यमन्तरिक्षचरेण वै ॥ १२.३३३.८ ॥
Foi-te dito para seguires pelo caminho humano; vai sem espanto. Não se deve ir pelo poder daquele que se move no céu.
12.333.9
आर्जवेनैव गन्तव्यं न सुखान्वेषिणा तथा ।
नान्वेष्टव्या विशेषास्तु विशेषा हि प्रसङ्गिनः ॥ १२.३३३.९ ॥
Deve-se ir apenas com retidão, não como quem busca conforto; nem se devem buscar vantagens especiais, pois as coisas especiais se prendem ao apego.
12.333.10
अहंकारो न कर्तव्यो याज्ये तस्मिन्नराधिपे ।
स्यातव्यं च वशे तस्य स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ १२.३३३.१० ॥
Para com aquele senhor dos homens, a quem serves como sacerdote, não deves mostrar orgulho; deves permanecer sob o seu domínio. Ele cortará a tua dúvida.
12.333.11
स धर्मकुशलो राजा मोक्षशास्त्रविशारदः ।
याज्यो मम स यद्ब्रूयात्तत्कार्यमविशङ्कया ॥ १२.३३३.११ ॥
Aquele rei, versado no dharma e perito nos ensinamentos da libertação, é aquele a quem sirvo como sacerdote. O que ele te disser, faze-o sem hesitar.
12.333.12
एवमुक्तः स धर्मात्मा जगाम मिथिलां मुनिः ।
पद्भ्यां शक्तोन्तरिक्षेण क्रान्तुं पृथ्वीं ससागराम् ॥ १२.३३३.१२ ॥
Assim instruído, aquele sábio de alma reta foi a Mithilā. Embora pudesse atravessar pelo céu a terra com seus oceanos, foi a pé.
12.333.13
स गिरींश्चाप्यतिक्रम्य नदीतीर्थसरांसि च ।
बहुव्यालमृगाकीर्णा ह्यटवीश्च वनानि च ॥ १२.३३३.१३ ॥
Atravessando montanhas, vaus de rios e lagos, e florestas e bosques repletos de muitas serpentes e feras, ele seguiu adiante.
12.333.14
मेहोर्हरेश्च द्वे वर्षे वर्षं हैमवतं ततः ।
क्रमेणैवं व्यतिक्रम्य भारतं वर्षमासदत् ॥ १२.३३३.१४ ॥
Tendo atravessado, em ordem, as duas regiões de Meru e Hari, e depois a região de Haimavata, chegou à terra de Bhārata.
12.333.15
स देशान्विविधान्पश्यंश्चीनहूणनिषेवितान् ।
आर्यावर्तमिमं देशमाजगाम महामुनिः ॥ १२.३३३.१५ ॥
Vendo os diversos países frequentados por chineses e Hūṇas, aquele grande sábio chegou a esta terra de Āryāvarta.
12.333.16
पितुर्वचनमाज्ञाय तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
अध्वानं सोऽतिचक्राम खचरः खे पतविव ॥ १२.३३३.१६ ॥
Conhecendo a ordem de seu pai e meditando sobre esse mesmo propósito, percorreu o caminho como um pássaro que voa pelo céu.
12.333.17
पत्तनानि च रम्याणि स्फीतानि नगराणि च ।
रत्नानि च विचित्राणि पश्यन्नपि न पश्यति ॥ १२.३३३.१७ ॥
Embora olhasse para as belas vilas, as cidades prósperas e as joias maravilhosas, ele não as via de fato.
12.333.18
उद्यावानि च रम्याणि तथैवायतनानि च ।
पुण्यानि चैव तीर्थानि सोत्यक्रामदथाध्वगः ॥ १२.३३३.१८ ॥
Os jardins encantadores, igualmente os santuários e os vaus sagrados, aquele viajante os deixou para trás.
12.333.19
सोचिरेणैव कालेन विदेहानाससाद ह ।
रक्षितान्धर्मराजेन जनकेन महात्मना ॥ १२.३३३.१९ ॥
Após algum tempo, chegou à terra dos Videhas, protegida por Janaka, o rei do dharma, o de alma grande.
12.333.20
तत्र ग्रामान्बहून्पश्यन्बह्वन्नरसभोजनान् ।
पल्लीघोषान्समृद्धांश्च बहुगोकुलसंकुलान् ॥ १२.३३३.२० ॥
Ali viu muitas aldeias, cheias de comida abundante e banquetes, prósperas com povoados e assentamentos de vaqueiros, repletas de muitos rebanhos de vacas.
12.333.21
स्फीतांश्च शालियवसर्हंससारससेवितान् ।
पद्मिनीभिश्च शतशः श्रीमतीभिरलकृतान् ॥ १२.३३३.२१ ॥
Eram prósperos, cheios de arroz e cevada, frequentados por cisnes e grous, adornados por centenas de magníficos lagos de lótus.
12.333.22
स विदेहानतिक्रम्य समृद्धजनसेवितान् ।
मिथिलोपवनं रम्यमाससाद समृद्धिमत् ॥ १२.३३३.२२ ॥
Após atravessar as terras dos Videhas, frequentadas por gente próspera, chegou ao jardim deleitoso e florescente de Mithilā.
12.333.23
हस्त्यश्वरथसंकीर्णं नरनारीसमाकुलम् ।
पश्यन्नपश्यन्निव तत्समतिक्रामदच्युतः ॥ १२.३३३.२३ ॥
Embora visse aquela cidade, abarrotada de elefantes, cavalos e carros, repleta de homens e mulheres, o Acyuta passou por ela como se não a visse.
12.333.24
मनसा तं बहन्भारं तमेवार्थं विचिन्तयन् ।
आत्मारामः प्रसन्नात्मा मिथिलामाससाद ह ॥ १२.३३३.२४ ॥
Meditando em sua mente aquele grande propósito, deleitando-se em si mesmo, de espírito sereno, chegou a Mithilā.
12.333.25
तस्या द्वारं समासाद्य द्वारपालैर्निवारितः ।
स्थितो ध्यानपरो मुक्तो विदितः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२५ ॥
Ao chegar à sua porta, retido pelos porteiros, permaneceu absorto na meditação, livre; depois, reconhecido, entrou.
12.333.26
स राजमार्गमासाद्य समृद्धजनकसंकुलम् ।
पार्थिवक्षयमासाद्य निःशङ्कः प्रविवेश ह ॥ १२.३३३.२६ ॥
Chegou à estrada real, cheia de gente próspera, e, ao alcançar a morada dos reis, entrou sem medo.
12.333.27
तत्रापि द्वारपलास्तमुग्रवाचा न्यषेधयन् ।
तथैव च शुक्रस्तत्र निर्मन्युः समतिष्ठत ॥ १२.३३३.२७ ॥
Também ali os porteiros o proibiram com palavras duras; e assim Śuka permaneceu lá, sem ira.
12.333.28
न चातपाध्वसंतप्तः क्षुत्पिपासाश्रमान्वितः ।
प्रताम्यति ग्लायति वा नापैति च तथाऽऽतपात् ॥ १२.३३३.२८ ॥
Embora queimado pelo calor do caminho e afligido pela fome, sede e cansaço, não se esgota nem se enfraquece, nem se afasta do calor do sol.
12.333.29
तेषां तु द्वारपालानामेकः शोकसमन्वितः ।
मध्यंगतमिवादित्यं दृष्ट्वा शुकमवस्थितम् ॥ १२.३३३.२९ ॥
Então um daqueles porteiros, cheio de tristeza, ao ver Śuka de pé como o sol no meio do céu.
12.333.30
पूजयित्वा यथान्यायमभिवाद्य कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां प्रथमां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३० ॥
Tendo-o honrado como convém e saudado de mãos postas, conduziu-o então ao primeiro pátio do palácio real.
12.333.31
तत्रासीनः शुकस्तात मोक्षमेवान्वचिन्तयत् ।
छायायामातपे चैव समदर्शी समद्युतिः ॥ १२.३३३.३१ ॥
Ali sentado, Śuka, querido filho, meditava apenas na libertação; à sombra ou ao sol, era alguém que vê tudo igualmente, de igual brilho.
12.333.32
तं मुहूर्तादिवागम्य राज्ञो मन्त्री कृताञ्जलिः ।
प्रावेशयत्ततः कक्ष्यां द्वितीयां राजवेश्मनः ॥ १२.३३३.३२ ॥
Pouco depois, o ministro do rei aproximou-se com as mãos postas e conduziu-o ao segundo pátio do palácio real.
12.333.33
तत्रान्तः पुरसंबद्धं महच्चैत्ररथोपमम् ।
सुविभक्तजलाक्रीडं रम्यं पुष्पितपादपम् ॥ १२.३३३.३३ ॥
Ali havia um grande jardim de prazer ligado aos aposentos internos, semelhante ao bosque de Caitraratha, com lugares bem divididos para os jogos de água e árvores em flor.
12.333.34
तं दर्शयित्वा स शुकं मन्त्री जनकमुत्तमम् ।
अर्हमासनमादिश्य निश्चक्रामः ततः पुनः ॥ १२.३३३.३४ ॥
Depois de lhe mostrar aquele lugar e indicar um assento digno de um excelente rei, o ministro saiu novamente dali.
12.333.35
तं चारुवेषाः सुश्रोण्यस्तरुण्यः प्रियदर्शनाः ।
सूक्ष्मरक्ताम्बरधरास्तप्तकाञ्चनभूषणाः ॥ १२.३३३.३५ ॥
À sua volta estavam jovens de trajes graciosos, quadris delicados e aparência agradável, vestindo finas roupas vermelhas e adornadas com ouro refinado.
12.333.36
संलापालापकुशला नृत्तगीतविशारदाः ।
स्मितपूर्वाभिभाषिण्यो रूपेणाप्सरसां समाः ॥ १२.३३३.३६ ॥
Hábeis na conversa e no diálogo, peritas na dança e no canto, falavam-lhe começando com sorrisos, iguais em beleza às apsarases.
12.333.37
भावोपचारकुशला भावज्ञाः सत्वकोविदाः ।
परं पञ्चाशतं नार्यो वारमुख्याः समाद्रवन् ॥ १२.३३३.३७ ॥
Hábeis nas cortesias do sentimento e da conduta, conhecedoras dos humores interiores e peritas no temperamento, mais de cinquenta mulheres de destaque avançaram.
12.333.38
पाद्यादीनि प्रतिग्राह्य पूजया परयाऽर्चयन् ।
कालोपपन्नेन तदा स्वाद्वन्नेनाभ्यतर्पयन् ॥ १२.३३३.३८ ॥
Depois de fazê-lo aceitar a água para os pés e o mais, honraram-no com suprema reverência e saciaram-no por completo com comida saborosa, adequada à hora.
12.333.39
तस्य भुक्तवतस्तात तदन्तः पुरकाननम् ।
सुरम्यं दर्शयामासुरेकैकश्येन भारत ॥ १२.३३३.३९ ॥
Depois que ele comeu, querido, mostraram-lhe, uma a uma, o bosque muito encantador do palácio interior, ó Bhārata.
12.333.40
क्रीडन्त्यश्च हसन्त्यश्च गायन्त्यश्चापि ताः शुभम् ।
उदारसत्वं सत्वज्ञाः स्त्रियः पर्यचरंस्तथा ॥ १२.३३३.४० ॥
Brincando, rindo e cantando auspiciosamente, aquelas mulheres que conheciam sua nobre índole o serviram da mesma forma.
12.333.41
आरणेयस्तु शुद्धात्मा निःसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो न हृष्यति न कुप्यति ॥ १२.३३३.४१ ॥
Mas aquele Āraṇeya, de alma pura, sem dúvida, cumprindo os três deveres, com os sentidos dominados e a ira vencida, não se alegra nem se irrita.
12.333.42
तस्मै शय्यासनं दिव्यं वरार्हः रत्नभूषितम् ।
स्पर्ध्यास्तरणसंकीर्णं ददुस्ताः परमस्त्रियः ॥ १२.३३३.४२ ॥
A ele aquelas excelentíssimas mulheres deram um leito e um assento divinos, dignos do melhor, adornados de joias e cheios de coberturas invejáveis.
12.333.43
पादशौचं तु कृत्वैव शुक्रः संध्यामुपास्य च ।
निषसादासने पुण्ये तमेवार्थं विचिन्तयन् ॥ १२.३३३.४३ ॥
Depois de lavar os pés e realizar o rito do crepúsculo, Śukra sentou-se num assento sagrado, ponderando precisamente aquele assunto.
12.333.44
पूर्वरात्रे तु तत्रासौ हुत्वा ध्यानपरायणः ।
मध्यरात्रे यथान्यायं निद्रामाहारयत्प्रभुः। ॥ १२.३३३.४४ ॥
No início da noite, ofereceu ali oblações, absorto na meditação; depois, à meia-noite, conforme a regra, o senhor entregou-se ao sono.
12.333.45
ततो मुहूर्तादुत्थाय कृत्वा शौचमनन्तरम् ।
स्त्रीभिः परिवृतो धीमान्ध्यानमेवान्वपद्यत ॥ १२.३३३.४५ ॥
Depois, passado um instante, levantou-se, fez logo a purificação, e o sábio, cercado de mulheres, entregou-se à meditação.
12.333.46
अनेन विधिना कर्ष्णिस्तदहः शेषमच्युतः ।
तां च रात्रिं नृपकुले वर्तयामास भारत ॥ १२.३३३.४६ ॥
Desta maneira, o imutável, descendente de Kṛṣṇi, passou o resto daquele dia, e também aquela noite na casa real, ó Bhārata.