مهابهاراتا · أدهيايا 12.335
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.335.1
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः ।
आत्मनाऽऽत्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ १२.३३५.१ ॥
ولمّا سمع هذا القول، وكان ذا نفس مضبوطة وعزم راسخ، فثبّت النفس بالنفس، ورأى النفس بالنفس،
12.335.2
कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्भुखः ।
शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.३३५.२ ॥
وقد أتمّ مهمته، سعيدًا هادئًا، فمضى في صمت متّجهًا نحو الشمال، قاصدًا الجبل الثلجي، مماثلًا للريح في طبيعته،
12.335.3
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमियाद्दुष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३५.३ ॥
وفي تلك الساعة ذهب أيضًا الحكيم الإلهي ناراداً ليرى الهيمالايا، التي يخدمها السيدّهات والتشاراناس.
12.335.4
तमप्सरोगाकीर्णं गीतस्वननिनादितम् ।
किन्नराणां सहस्रैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च ॥ १२.३३५.४ ॥
كان ذلك الجبل مكتظًّا بالأبساراس، يتردد فيه صدى الغناء، وممتلئًا بآلاف الكِنّارا وطيور البهرنغاراجا كذلك.
12.335.5
मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः ॥ १२.३३५.५ ॥
وبطيور المَدغو والخنجريطا والجيفا-جيفاكا المتنوعة.
12.335.6
चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः ।
राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा ॥ १२.३३५.६ ॥
وبالطواويس متعددة الألوان، المتألقة بمئات الصيحات، وبأسراب البجع الملكي، وبالوقواق المبتهجة أيضًا.
12.335.7
पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधितिष्ठति ।
चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १२.३३५.७ ॥
سيّد الطيور غَروتمان الذي يقيم عليه دائماً، والحُماة الأربعة للعالم، والآلهة مع جماعات الحكماء كذلك.
12.335.8
तत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया ।
विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना ॥ १२.३३५.८ ॥
يجتمع هناك دائماً الجميع رغبةً في خير العالم، حيث أدّى فيشنو العظيم التقشف من أجل ابن.
12.335.9
तत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः ।
शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै ॥ १२.३३५.९ ॥
وهناك أيضاً، في صباه، ازدرى الفتى كوماره العوالم الثلاثة، فقذف نحو الآلهة الرمح المسمّى شاكتي وغرسه في باطن الأرض.
12.335.10
तत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा ।
योऽन्योस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः ॥ १२.३३५.१० ॥
فقال عندئذٍ سكندا، عماد العالم، مستهزئاً بهذه الكلمات: «أيها البراهمة، من هو أعلى مني، ومن هو أحبّ إليه البراهمة؟»
12.335.11
यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ।
सोभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथवा कम्पयत्विति ॥ १२.३३५.११ ॥
إن كان في العوالم الثلاثة بطلٌ ثانٍ مخلصٌ للبراهمة، فليرفع هذا الرمح، أو ليُحرّكه.
12.335.12
तच्छुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति ।
अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम् ॥ १२.३३५.१२ ॥
فلما سمعت العوالم ذلك اضطربت: «من يرفعها؟» ثم إن جند الآلهة كله، وقد اضطربت حواسه وعقله، ...
12.335.13
अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम् ।
किंन्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन् ॥ १२.३३५.१३ ॥
رأى المبارك فishnu أن الجميع، بمن فيهم الأسورا والراكشاسا، قد أُلقوا أرضا. فتأمل قائلا: «ما الفعل الصالح الذي ينبغي أن يُعمل هنا؟»
12.335.14
अनामृष्य ततः क्षेपमवैक्षत च पाविकम् ।
संप्रगृह्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा ॥ १२.३३५.१४ ॥
فلم يحتمل ذلك الإلقاء، فنظر إلى القوة المشبهة بالنار؛ ثم أمسك الطاهر النفس بالرمح المتوهج بقوة.
12.335.15
कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः ।
शक्त्यां तु कम्प्यमानायां विष्णुना बलिना तदा ॥ १२.३३५.१५ ॥
جعلها الأفضل من الرجال ترتعش بيده اليسرى؛ وبينما كانت القوة ترتعش، أرجفها فishnu القوي حينئذ.
12.335.16
मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना ।
शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता साऽभवत्तदा ॥ १२.३३५.१६ ॥
ارتعشت الأرض كلها بجبالها وغاباتها وبساتينها؛ وحتى حين أُريد لها أن تُرفع بالقوة، كانت ترتعش حينئذ.
12.335.17
रक्षिता स्कन्दराजस्य धर्षणा प्रभविष्णुना ।
तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्लादमिदमब्रवीत् ॥ १२.३३५.१७ ॥
كان هذا الهجوم محميًا من الملك سكاندا، وقاومه القوي؛ وبعد أن أرجفها، قال المبارك لبرهلاداه هذا.
12.335.18
पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति ।
सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः ॥ १२.३३५.१८ ॥
"انظر إلى بسالة الفتى؛ لن يفعل هذا أحد غيره." فلم يحتمل تلك الكلمات، وثبت عازمًا على رفعها.
12.335.19
जग्राह तां तदा शक्तिं न चैनामभ्यकम्पयत् ।
नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्च्छितो गिरिमूर्घनि ॥ १२.३३५.१९ ॥
فأمسك ذلك الرمح حينئذ، لكنه لم يستطع أن يهزّه؛ فأطلق صيحة عظيمة، وسقط مغشيًّا عليه على قمة الجبل.
12.335.20
विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः ।
तत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः ॥ १२.३३५.२० ॥
سقط ابن هيرانياكاشيпу مذهولًا على الأرض؛ فذهب إلى الجهة الشمالية، إلى جانب ملك الجبال هناك.
12.335.21
तपोऽतप्यत दुर्घर्षं तात नित्यं वृषध्वजः ।
पावकेन परिक्षिप्तं दीप्यता यस्य चाश्रमम् ॥ १२.३३५.२१ ॥
يا بني، إن حامل راية الثور (شيفا) كان يؤدي هناك تقشفًا شديدًا دائمًا، وكان ناسكه محاطًا بنار متوهجة.
12.335.22
आदित्यपर्वतं नाम दुर्घर्षमकृतात्मभिः ।
न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः ॥ १२.३३५.२२ ॥
ذلك المكان المسمّى جبل آديتيا عصيٌّ على غير المنضبطين؛ لا يمكن الذهاب إليه، ولا للياكشا والراكشاسا والدانافا.
12.335.23
दशयोजनविस्तारमग्निज्वालसमावृतम् ।
भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान् ॥ १२.३३५.२३ ॥
ذلك المكان، الممتد عشرة يوجانات والمحاط بألسنة النار، هو حيث يقيم بنفسه الإله باڤاكا المبارك القوي.
12.335.24
सर्वान्विघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः ॥ १२.३३५.२४ ॥
وهو يخمد كل عقبات الحكيم ماهاديفا، ظل واقفًا على قدم واحدة ألف سنة إلهية.
12.335.25
देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो महाव्रतः ।
ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः ॥ १२.३३५.२५ ॥
هناك كان مهادِيفا صاحب النذور العظيمة يعذب الآلهة، واقفًا متجهًا نحو الاتجاه الشرقي لملك الجبال الحكيم.
12.335.26
विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः ।
वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः ॥ १२.३३५.२६ ॥
على سفح جبل منعزل، أمر فيّاسا ابن باراشارا، ذو التقشف العظيم، تلاميذه بدراسة الفيدا.
12.335.27
सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च ।
जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम् ॥ १२.३३५.२७ ॥
وسومنتو ذو الحظ العظيم، وفايشامباياناه، وجايمني ذو الحكمة العظيمة، وكذلك الزاهد بايلا.
12.335.28
एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः ।
तत्राश्रमपदं रम्यं ददर्श पितुरुत्तमम्।
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः ॥ १२.३३५.२८ ॥
محاطًا بهؤلاء التلاميذ، كان الزاهد العظيم فيّاسا يقيم هناك. رأى ناسك أبيه الجميل والممتاز. وظهر أرانيا ذو النفس الطاهرة كالشمس في السماء.
12.335.29
अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् ॥ १२.३३५.२९ ॥
عندها رأى فيّاسا ابنه قادمًا، محاطًا كأنه بنار متوقدة، متلألئًا كالشمس.
12.335.30
असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषयेषु च ।
योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम् ॥ १२.३३५.३० ॥
لا يتعلق بالأشجار ولا الجبال ولا الملذات، وكان الروح العظيم المستغرق في اليوغا كسهم انطلق من الوتر.
12.335.31
सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः ।
यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः ॥ १२.३३५.३१ ॥
تقدّم ابن عود الإشعال (شُوكا) فأمسك بقدمي أبيه، وكما يليق اجتمع الحكيم العظيم بهم أيضًا.
12.335.32
ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः ।
शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः ॥ १२.३३५.३२ ॥
ثم أبلغ شُوكا أباه بكل الحوار مع الملك جانكا دون أن يُغفل شيئًا، وقلبه مسرور.
12.335.33
एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान् ।
उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः ॥ १२.३३५.३३ ॥
وهكذا كان الحكيم العظيم فياسا، ابن بارشارا القدير، يُعلّم تلاميذه وابنه، ويقيم على سفح الهيمالايا.
12.335.34
ततः कदाचिच्छिष्यास्तं परिवार्यावतस्थिरे ।
वेदाध्ययनसंपन्नाः शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.३३५.३४ ॥
ثم في مرة، أحاط به تلاميذه، المتقنون لدراسة الفيدا، الهادئو النفوس، المنضبطو الحواس، ووقفوا.
12.335.35
वेदेषु निष्ठां संप्राप्य साङ्गेष्वपि तपस्विनः ।
अथोचुस्ते तदा व्यासं शिष्याः प्राञ्जलयो गुरुम् ॥ १२.३३५.३५ ॥
فقال له التلاميذ الزهّاد، وقد بلغوا الإتقان الراسخ في الفيدا وفروعها، وهم يضمّون أكفّهم، لمعلّمهم فياسا.
12.335.36
शिष्या ऊचुः ।
महता तेजसा युक्ता यशसा चापि वर्धिताः।
एकं त्विदानीमिच्छामो गुरुणाऽनुग्रहं कृतम् ॥ १२.३३५.३६ ॥
قال التلاميذ: لقد نلنا بهاءً عظيمًا وازدادت شهرتنا؛ والآن نريد أن يتفضّل المعلّم بنعمة واحدة.
12.335.37
इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मर्षिस्तानुवाद ह ।
उच्यतामिति तद्वत्सा यद्वः कार्यं प्रियं मया ॥ १२.३३५.३७ ॥
فلما سمع الحكيم البراهمي كلامهم قال لهم: «قولوا يا أحبائي ما هو الأمر الذي تريدونه مني.»
12.335.38
एतद्वाक्यं गुरोः श्रुत्वा शिष्यास्ते हृष्टमानसाः ।
पुनः प्राञ्जलयो भूत्वा प्रणम्य शिरसा गुरुम् ॥ १२.३३५.३८ ॥
فلما سمع التلاميذ كلام المعلم، امتلأت قلوبهم فرحاً، فضموا أيديهم مرة أخرى، وانحنوا برؤوسهم وسلّموا على المعلم.
12.335.39
ऊचुस्ते सहिता राजन्निदं वचनमुत्तमम् ।
यदि प्रीत उपाध्यायो धन्याः स्मो मुनिसत्तम ॥ १२.३३५.३९ ॥
قالوا جميعاً: «أيها الملك، هذا قول رفيع: إن كان المعلم راضياً، يا خير الحكماء، فإننا مباركون.»
12.335.40
काङ्क्षामस्तु वयं सर्वे वरं दत्तं महर्षिणा ।
पष्ठः शिष्यो न ते ख्यातिं गच्छेदत्र प्रसीद नः ॥ १२.३३५.४० ॥
نحن جميعاً نرغب في المنحة التي منحها الحكيم العظيم: ليت تلميذك السادس لا ينال شهرة هنا؛ كن راضياً عنا.
12.335.41
चत्वारस्ते वयं शिष्या गुरुपूत्रश्च पञ्चमः ।
इह वेदाः प्रतिष्ठेरन्नेष नः काङ्क्षितो वरः ॥ १२.३३५.४१ ॥
نحن أربعة من تلامذتك، وابن المعلم خامسنا. لتترسخ الفيدات هنا — هذه هي المنحة التي نبتغيها.
12.335.42
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा व्यासो वेदार्थतत्त्ववित् ।
पराशरात्मजो धीमान्परलोकार्थचिन्तकः ॥ १२.३३५.४२ ॥
فلما سمع فياسا كلام التلاميذ — العالم بحقيقة معنى الفيدات، ابن باراشارا، الحكيم، المفكر في خير العالم الآخر —...
12.335.43
उवाच शिष्यान्धर्मात्मा धर्म्यं नैःश्रेयसं वचः ।
ब्राह्मणाय सदा देयं ब्रह्म शुश्रूषवे तथा ॥ १२.३३५.४३ ॥
تكلّم ذو النفس الصالحة إلى تلاميذه بكلمات موافقة للدارما تؤدي إلى الخير الأسمى: ينبغي دائمًا أن يُعطى (العلم) للبراهمي ولمن يخدم الفيدا.
12.335.44
ब्रह्मलोके निवासं यो ध्रुवं समभिकाङ्क्षते ।
भवन्तो बहुलाः सन्तु वेदो विस्तार्यतामयम् ॥ १२.३३५.४४ ॥
من يرغب حقًا في السكن في عالم براهما: ليكن عددكم كثيرًا، وليُنشر هذا الفيدا على نطاق واسع.
12.335.45
नाशिष्ये संप्रदातव्यो नाव्रते नाकृतात्मनि ।
एते शिष्यगुणाः सर्वे विज्ञातव्या यथार्थतः।
नापरीक्षितचारित्रे विद्या देया कथंचन ॥ १२.३३५.४५ ॥
لا ينبغي أن يُعطى (العلم) لمن ليس بتلميذ، ولا لمن لا نذر له، ولا لمن نفسه غير مهذبة. ينبغي أن تُعرف جميع صفات التلميذ هذه على حقيقتها. لا ينبغي بأي حال أن يُعطى العلم لمن لم تُختبر سيرته.
12.335.46
यथा हि कनकं शुद्धं तापच्छेदनिकर्षणैः ।
परीक्षेत तथा शिष्यानीक्षेत्कुलगुणादिभिः ॥ १२.३३५.४६ ॥
كما يُختبر الذهب الخالص بالتسخين والقطع والحك، كذلك ينبغي فحص التلاميذ بنسبهم وصفاتهم وما شابه.
12.335.47
न नियोज्याश्च वः शिष्या अनियोगे महाभये ।
यथामति यथापाठं तथा विद्या फलिष्यति ॥ १२.३३५.४७ ॥
ولا ينبغي أن تُكلَّفوا تلاميذكم بعمل غير لائق مليء بالخطر العظيم. بحسب فهمهم وبحسب تلاوتهم، هكذا يثمر العلم.
12.335.48
सर्वस्तरतु दुर्गाणि सर्वो भद्राणि पश्यतु ।
श्रावयेच्चतुरो वर्णान्कृत्वा ब्राह्मणमग्रतः ॥ १२.३३५.४८ ॥
ليعبر الجميع الصعاب، وليرَ الجميع ما هو مبارك. ينبغي أن يُسمَع (الفيدا) للطوائف الأربع، مع تقديم البراهمي أمامهم.
12.335.49
वेदस्याध्ययनं हीदं तच्च कार्यं महत्स्मृतम् ।
स्तुत्यर्थमिह देवानां वेदाः सृष्टाः स्वयंभुवा ॥ १२.३३५.४९ ॥
وهذا هو دراسة الفيدا بعينها، وقد عُدّ واجبًا عظيمًا. وهنا، لتمجيد الآلهة، خلق المتجلي بذاته الفيدات.
12.335.50
यो निर्वदेत संमोहाद्ब्राह्मणां वेदपारगम् ।
सोऽभिध्यानाद्ब्राह्मणस्य पराभूयादसंशयम् ॥ १२.३३५.५० ॥
من يذمّ، من فرط الوهم، البراهمة الذين بلغوا الشاطئ الآخر من الفيدا، سيُقهر بلا ريب بغضب البرهمي.
12.335.51
यश्चाधर्मेण विब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १२.३३५.५१ ॥
من يتكلم بالظلم ومن يسأل بالظلم — يمضي أحدهما مغلوبًا ويلقى العداوة.
12.335.52
एतद्वः सर्वमाख्यातं स्वाध्यायस्य विधिं प्रति ।
उपकुर्याच्च शिष्याणामेतच्च हृद्वि वो भवेत् ॥ १२.३३५.५२ ॥
وقد قيل لكم هذا كله في شأن قاعدة دراسة الفيدا بالتلاوة. ينبغي أن يُحسَن إلى التلاميذ، وليبقَ هذا في قلوبكم.