Mahābhārata · Adhyāya 12.335

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.335.1

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः ।
आत्मनाऽऽत्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ १२.३३५.१ ॥

Als er diese Worte gehört hatte, der selbstbeherrschte und entschlossene Mann, der das Selbst durch das Selbst festigte und das Selbst durch das Selbst erblickte,

12.335.2

कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्भुखः ।
शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.३३५.२ ॥

Seine Aufgabe erfüllt, glücklich und friedvoll, zog er schweigend nach Norden, den schneebedeckten Berg als Ziel, dem Wind an Wesen gleich,

12.335.3

एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमियाद्दुष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३५.३ ॥

Zu eben dieser Zeit ging auch der göttliche Weise Nārada, um den von Siddhas und Cāraṇas umsorgten Himālaya zu sehen.

12.335.4

तमप्सरोगाकीर्णं गीतस्वननिनादितम् ।
किन्नराणां सहस्रैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च ॥ १२.३३५.४ ॥

Jener Berg war voller Apsaras, widerhallend vom Klang des Gesangs, erfüllt von Tausenden Kinnaras und ebenso von Bhṛṅgarāja-Vögeln.

12.335.5

मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः ॥ १२.३३५.५ ॥

mit Madgu-Vögeln, Khañjarīṭa-Vögeln und den buntgefiederten Jīvajīvaka.

12.335.6

चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः ।
राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा ॥ १२.३३५.६ ॥

mit bunten Pfauen, die von hundert Rufen erstrahlten, mit Scharen königlicher Schwäne und mit fröhlichen Kuckucken.

12.335.7

पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधितिष्ठति ।
चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १२.३३५.७ ॥

Der Vogelkönig Garutmān, auf dem er stets weilt, und die vier Weltenhüter, die Götter samt den Scharen der Seher ebenso.

12.335.8

तत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया ।
विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना ॥ १२.३३५.८ ॥

Dorthin kommen stets alle, aus Wunsch nach dem Wohl der Welt, wo der großherzige Viṣṇu um eines Sohnes willen Askese übte.

12.335.9

तत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः ।
शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै ॥ १२.३३५.९ ॥

Dort warf der Jüngling Kumāra in seiner Kindheit, die drei Welten verachtend, den Speer Śakti gegen die Götter und stieß ihn in den Erdboden.

12.335.10

तत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा ।
योऽन्योस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः ॥ १२.३३५.१० ॥

Da sprach Skanda, der Halt der Welt, spöttisch diese Worte: "O Brahmanen, wer ist mir überlegen, wem sind die Brahmanen teurer?"

12.335.11

यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ।
सोभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथवा कम्पयत्विति ॥ १२.३३५.११ ॥

Wenn es in den drei Welten einen zweiten Mächtigen gibt, der den Brahmanen ergeben ist, so möge er diesen Speer heben oder ihn zum Beben bringen.

12.335.12

तच्छुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति ।
अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम् ॥ १२.३३५.१२ ॥

Als die Welten dies hörten, wurden sie bestürzt: »Wer wird sie heben?« Da war die ganze Schar der Götter, mit verwirrten Sinnen und Gemüt, ...

12.335.13

अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम् ।
किंन्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन् ॥ १२.३३५.१३ ॥

Der erhabene Viṣṇu sah, dass alle, auch die Asuras und Rākṣasas, niedergeworfen worden waren. Er überlegte: „Welche gute Tat soll hier getan werden?“

12.335.14

अनामृष्य ततः क्षेपमवैक्षत च पाविकम् ।
संप्रगृह्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा ॥ १२.३३५.१४ ॥

Den Sturz nicht ertragend, blickte er auf die feurige Kraft; dann ergriff der reinen Geistes den lodernden Speer fest.

12.335.15

कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः ।
शक्त्यां तु कम्प्यमानायां विष्णुना बलिना तदा ॥ १२.३३५.१५ ॥

Der Beste der Männer ließ sie mit der linken Hand erzittern; und während die Kraft erbebte, ließ Viṣṇu, der Mächtige, sie nun beben.

12.335.16

मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना ।
शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता साऽभवत्तदा ॥ १२.३३५.१६ ॥

Die ganze Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Hainen erbebte; selbst als die Kraft sie emporheben sollte, bebte sie da.

12.335.17

रक्षिता स्कन्दराजस्य धर्षणा प्रभविष्णुना ।
तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्लादमिदमब्रवीत् ॥ १२.३३५.१७ ॥

Dieser Angriff wurde vom König Skanda beschützt, und der Mächtige widerstand ihm; sie zum Beben gebracht, sprach der erhabene Herr dies zu Prahlāda.

12.335.18

पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति ।
सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः ॥ १२.३३५.१८ ॥

„Sieh die Tapferkeit des Jünglings; kein anderer wird dies tun.“ Diese Worte nicht ertragend, stand er entschlossen da, sie emporzuheben.

12.335.19

जग्राह तां तदा शक्तिं न चैनामभ्यकम्पयत् ।
नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्च्छितो गिरिमूर्घनि ॥ १२.३३५.१९ ॥

Da packte er jenen Speer, vermochte ihn aber nicht zu erschüttern; einen gewaltigen Schrei ausstoßend, fiel er auf dem Gipfel des Berges in Ohnmacht.

12.335.20

विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः ।
तत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः ॥ १२.३३५.२० ॥

Der Sohn Hiraṇyakaśipus fiel betäubt zu Boden; dorthin in die nördliche Richtung gegangen, an der Seite des Bergkönigs.

12.335.21

तपोऽतप्यत दुर्घर्षं तात नित्यं वृषध्वजः ।
पावकेन परिक्षिप्तं दीप्यता यस्य चाश्रमम् ॥ १२.३३५.२१ ॥

Lieber Sohn, der Stierbannerträger (Śiva) übte dort unablässig eine furchtbare Askese, seine Einsiedelei von loderndem Feuer umgeben.

12.335.22

आदित्यपर्वतं नाम दुर्घर्षमकृतात्मभिः ।
न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः ॥ १२.३३५.२२ ॥

Jener Ort namens Ādityaparvata ist für die Ungezügelten unzugänglich; dorthin kann nicht gegangen werden, auch nicht von Yakṣas, Rākṣasas und Dānavas.

12.335.23

दशयोजनविस्तारमग्निज्वालसमावृतम् ।
भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान् ॥ १२.३३५.२३ ॥

Jener Ort, zehn Yojanas weit und von Feuerflammen umgeben, ist der Ort, an dem der erhabene Pāvaka, der Mächtige, selbst wohnt.

12.335.24

सर्वान्विघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः ॥ १२.३३५.२४ ॥

Alle Hindernisse des weisen Mahādeva beschwichtigend, stand er tausend göttliche Jahre lang auf einem Fuß.

12.335.25

देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो महाव्रतः ।
ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः ॥ १२.३३५.२५ ॥

Dort stand Mahādeva, der Gelübde von großer Strenge hält und die Götter bedrängte, gewandt zur östlichen Richtung des weisen Bergkönigs.

12.335.26

विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः ।
वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः ॥ १२.३३५.२६ ॥

An einem abgelegenen Berghang ließ Vyāsa, der Sohn Parāśaras, von großer Askese, seine Schüler die Veden studieren.

12.335.27

सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च ।
जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम् ॥ १२.३३५.२७ ॥

Sumantu, der überaus Glückliche, Vaiśampāyana, Jaimini von großer Weisheit und auch der Asket Paila.

12.335.28

एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः ।
तत्राश्रमपदं रम्यं ददर्श पितुरुत्तमम्।
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः ॥ १२.३३५.२८ ॥

Von diesen Schülern umgeben, weilte dort der große Asket Vyāsa. Er sah die schöne, vortreffliche Einsiedelei seines Vaters. Der reinen Seele Āraṇeya erschien wie die Sonne am Himmel.

12.335.29

अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् ॥ १२.३३५.२९ ॥

Da sah Vyāsa seinen Sohn herannahen, umgeben wie von einem lodernden Feuer, strahlend wie die Sonne.

12.335.30

असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषयेषु च ।
योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम् ॥ १२.३३५.३० ॥

Weder an Bäumen, Bergen noch Sinnesobjekten haftend, war die im Yoga versunkene große Seele wie ein von der Sehne gelöster Pfeil.

12.335.31

सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः ।
यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः ॥ १२.३३५.३१ ॥

Der Sohn des Feuerquirls (Śuka) trat hinzu und ergriff die Füße seines Vaters; und wie es sich gebührte, verkehrte der große Weise auch mit ihnen.

12.335.32

ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः ।
शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः ॥ १२.३३५.३२ ॥

Da berichtete Śuka, froh gestimmten Herzens, seinem Vater das ganze Gespräch mit König Janaka, ohne etwas auszulassen.

12.335.33

एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान् ।
उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः ॥ १२.३३५.३३ ॥

So lehrte der mächtige Vyāsa, Sohn des Parāśara, der große Weise, seine Schüler und seinen Sohn und wohnte auf dem Rücken des Himālaya.

12.335.34

ततः कदाचिच्छिष्यास्तं परिवार्यावतस्थिरे ।
वेदाध्ययनसंपन्नाः शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.३३५.३४ ॥

Dann umringten ihn einmal seine Schüler, in der Vedenlehre vollendet, mit gesammelter Seele und bezwungenen Sinnen, und blieben stehen.

12.335.35

वेदेषु निष्ठां संप्राप्य साङ्गेष्वपि तपस्विनः ।
अथोचुस्ते तदा व्यासं शिष्याः प्राञ्जलयो गुरुम् ॥ १२.३३५.३५ ॥

Da sprachen die asketischen Schüler, die in den Veden und ihren Gliedern festen Halt gewonnen hatten, mit gefalteten Händen zu ihrem Lehrer Vyāsa.

12.335.36

शिष्या ऊचुः ।
महता तेजसा युक्ता यशसा चापि वर्धिताः।
एकं त्विदानीमिच्छामो गुरुणाऽनुग्रहं कृतम् ॥ १२.३३५.३६ ॥

Die Schüler sprachen: Mit großem Glanz begabt und an Ruhm gewachsen, wünschen wir jetzt nur eine Gunst vom Lehrer.

12.335.37

इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मर्षिस्तानुवाद ह ।
उच्यतामिति तद्वत्सा यद्वः कार्यं प्रियं मया ॥ १२.३३५.३७ ॥

Als der Brahmanen-Weise ihre Worte hörte, sprach er zu ihnen: "Sagt, meine Lieben, welche Aufgabe euch lieb ist."

12.335.38

एतद्वाक्यं गुरोः श्रुत्वा शिष्यास्ते हृष्टमानसाः ।
पुनः प्राञ्जलयो भूत्वा प्रणम्य शिरसा गुरुम् ॥ १२.३३५.३८ ॥

Als die Schüler diese Worte des Lehrers hörten, mit erfreutem Herzen, falteten sie erneut die Hände, neigten das Haupt und verneigten sich vor dem Lehrer.

12.335.39

ऊचुस्ते सहिता राजन्निदं वचनमुत्तमम् ।
यदि प्रीत उपाध्यायो धन्याः स्मो मुनिसत्तम ॥ १२.३३५.३९ ॥

Gemeinsam sprachen sie: "O König, dies sind herrliche Worte: Wenn der Lehrer erfreut ist, bester der Weisen, dann sind wir gesegnet."

12.335.40

काङ्क्षामस्तु वयं सर्वे वरं दत्तं महर्षिणा ।
पष्ठः शिष्यो न ते ख्यातिं गच्छेदत्र प्रसीद नः ॥ १२.३३५.४० ॥

Wir alle wünschen uns die Gabe, die der große Weise gewährt hat: Möge euer sechster Schüler hier keinen Ruhm erlangen; seid uns gnädig.

12.335.41

चत्वारस्ते वयं शिष्या गुरुपूत्रश्च पञ्चमः ।
इह वेदाः प्रतिष्ठेरन्नेष नः काङ्क्षितो वरः ॥ १२.३३५.४१ ॥

Wir vier sind eure Schüler, und der Sohn des Lehrers ist der fünfte. Mögen die Veden hier gegründet werden – das ist die Gabe, die wir erbitten.

12.335.42

शिष्याणां वचनं श्रुत्वा व्यासो वेदार्थतत्त्ववित् ।
पराशरात्मजो धीमान्परलोकार्थचिन्तकः ॥ १२.३३५.४२ ॥

Als Vyāsa die Worte der Schüler hörte – der Kenner der wahren Bedeutung der Veden, Sohn des Parāśara, weise, auf das Wohl der Welt jenseits bedacht –...

12.335.43

उवाच शिष्यान्धर्मात्मा धर्म्यं नैःश्रेयसं वचः ।
ब्राह्मणाय सदा देयं ब्रह्म शुश्रूषवे तथा ॥ १२.३३५.४३ ॥

Der rechtschaffene Geist sprach zu seinen Schülern Worte des Dharma, die zum höchsten Heil führen: Stets soll (die Lehre) dem Brahmanen und dem gegeben werden, der dem Veda dient.

12.335.44

ब्रह्मलोके निवासं यो ध्रुवं समभिकाङ्क्षते ।
भवन्तो बहुलाः सन्तु वेदो विस्तार्यतामयम् ॥ १२.३३५.४४ ॥

Wer gewiss im Brahmā-Welt zu wohnen begehrt: Möge es viele von euch geben, und möge dieser Veda weit verbreitet werden.

12.335.45

नाशिष्ये संप्रदातव्यो नाव्रते नाकृतात्मनि ।
एते शिष्यगुणाः सर्वे विज्ञातव्या यथार्थतः।
नापरीक्षितचारित्रे विद्या देया कथंचन ॥ १२.३३५.४५ ॥

Man soll (Wissen) nicht dem geben, der kein Schüler ist, keine Gelübde hat oder dessen Geist nicht geläutert ist. Alle diese Eigenschaften des Schülers sollen wahrhaft erkannt werden. Wissen darf auf keine Weise dem gegeben werden, dessen Wandel nicht geprüft wurde.