மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.335
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.335.1
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः ।
आत्मनाऽऽत्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ १२.३३५.१ ॥
இதைக் கேட்டு, தன்னைத் தன்னால் நிலைநிறுத்தி, தன்னைத் தன்னால் கண்டு, தன்னைக் கட்டுப்படுத்திய உறுதியான மனத்தவன்
12.335.2
कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्भुखः ।
शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.३३५.२ ॥
செயலை நிறைவேற்றி, மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் கொண்டவன் மௌனமாக வடக்கு நோக்கி சென்றான்; பனிமலையை இலக்காகக் கொண்டு, காற்றைப் போல்
12.335.3
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमियाद्दुष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३५.३ ॥
அந்தச் சமயத்தில் தேவரிஷி நாரதரும் சித்தர்களாலும் சாரணர்களாலும் சேவிக்கப்பட்ட இமவானைக் காண சென்றார்
12.335.4
तमप्सरोगाकीर्णं गीतस्वननिनादितम् ।
किन्नराणां सहस्रैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च ॥ १२.३३५.४ ॥
அப்சரஸ்களால் நிறைந்து, இசை ஒலியால் எதிரொலிக்கும் அந்த மலை, ஆயிரக்கணக்கான கின்னரர்களாலும் பிருங்கராஜ பறவைகளாலும் நிறைந்திருந்தது
12.335.5
मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः ॥ १२.३३५.५ ॥
மத்குக்கள், கஞ்சரீடங்கள் மற்றும் பல வண்ண ஜீவஜீவகங்களால்
12.335.6
चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः ।
राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा ॥ १२.३३५.६ ॥
பல வண்ண மயில்களாலும், நூற்றுக்கணக்கான அகவல்களால் ஒளிரும் அவற்றாலும், ராஜஹம்ச கூட்டங்களாலும், மகிழ்ச்சியான குயில்களாலும்
12.335.7
पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधितिष्ठति ।
चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १२.३३५.७ ॥
எப்போதும் யாரில் பறவைகளின் அரசனான கருடன் வீற்றிருக்கிறானோ, நான்கு லோகபாலர்களும் தேவர்களும் ரிஷிக் கூட்டங்களுடன் அவ்வாறே.
12.335.8
तत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया ।
विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना ॥ १२.३३५.८ ॥
உலக நன்மையை விரும்பி அங்கு எப்போதும் அனைவரும் வருகின்றனர்; அங்கேதான் மகனுக்காக மகாத்மா விஷ்ணு தவம் செய்தார்.
12.335.9
तत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः ।
शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै ॥ १२.३३५.९ ॥
அங்கேதான் குமாரன் சிறுவயதில் மூவுலகையும் அவமதித்து, தேவர்களை நோக்கி சக்தி எனும் வேலை எறிந்து பூமியில் நிறுத்தினான்.
12.335.10
तत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा ।
योऽन्योस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः ॥ १२.३३५.१० ॥
அப்போது உலகின் தாங்குதலாகிய ஸ்கந்தன் இவ்வாறு பேசி ஏளனம் செய்தான்: "அந்தணர்களே, என்னைவிட மேலானவன் யார், யாருக்கு அந்தணர்கள் மிகவும் பிரியமானவர்கள்?"
12.335.11
यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ।
सोभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथवा कम्पयत्विति ॥ १२.३३५.११ ॥
மூவுலகிலும் அந்தணர்களை வணங்கும் வேறு வீரன் இருந்தால், அவன் இந்த சக்தியை எடுக்கட்டும்; அல்லது அதை அசைக்கட்டும்.
12.335.12
तच्छुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति ।
अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम् ॥ १२.३३५.१२ ॥
இதைக் கேட்டு உலகங்கள் கலங்கின; "இதை யார் தூக்குவார்?" என்று. அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் புலன்களும் மனமும் திகைத்தவர்களாயினர்.
12.335.13
अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम् ।
किंन्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन् ॥ १२.३३५.१३ ॥
பகவான் விஷ்ணு அசுரர்களும் ராட்சசர்களும் உட்பட (அனைவரும்) வீசி எறியப்பட்டிருப்பதைக் கண்டார். "இங்கு எந்த நல்ல செயலைச் செய்ய வேண்டும்?" என்று அவர் சிந்தித்தார்.
12.335.14
अनामृष्य ततः क्षेपमवैक्षत च पाविकम् ।
संप्रगृह्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा ॥ १२.३३५.१४ ॥
அப்போது அந்த வீசுதலைப் பொறுக்க முடியாமல் அவர் நெருப்புபோல் ஒளிரும் (சக்தியை) நோக்கினார். தூய ஆத்மா கொண்ட அவர் அப்போது எரியும் சக்தி ஆயுதத்தை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டார்.
12.335.15
कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः ।
शक्त्यां तु कम्प्यमानायां विष्णुना बलिना तदा ॥ १२.३३५.१५ ॥
புருஷோத்தமர் இடக் கையால் அதை அசைத்தார். அப்போது சக்தி ஆயுதம் அசைந்துகொண்டிருக்கையில், வலிமைமிக்க விஷ்ணு அதை அசைத்தார்.
12.335.16
मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना ।
शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता साऽभवत्तदा ॥ १२.३३५.१६ ॥
மலைகளும் காடுகளும் சோலைகளுமாக முழு பூமியும் நடுங்கியது. சக்தியால் உயர்த்தப்பட்டபோதும் அவள் அப்போது நடுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
12.335.17
रक्षिता स्कन्दराजस्य धर्षणा प्रभविष्णुना ।
तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्लादमिदमब्रवीत् ॥ १२.३३५.१७ ॥
இந்தத் தாக்குதல் ஸ்கந்த அரசனால் பாதுகாக்கப்பட்டது; வல்லமைமிக்கவரால் (விஷ்ணுவால்) எதிர்க்கப்பட்டது. அவளை அசைத்த பகவான் பிரஹ்லாதனிடம் இவ்வாறு கூறினார்.
12.335.18
पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति ।
सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः ॥ १२.३३५.१८ ॥
"குமாரனின் (ஸ்கந்தனின்) வீரியத்தைப் பார்; இதை வேறு எவரும் செய்யமாட்டார்." அந்த வார்த்தைகளைப் பொறுக்காமல், அவளை உயர்த்துவதில் உறுதியாக அவர் நின்றார்.
12.335.19
जग्राह तां तदा शक्तिं न चैनामभ्यकम्पयत् ।
नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्च्छितो गिरिमूर्घनि ॥ १२.३३५.१९ ॥
அப்போது அவன் அந்த சக்தியைப் பற்றினான்; ஆனால் அதை அசைக்க முடியவில்லை. பெரும் கர்ஜனை செய்துவிட்டு அவன் மலை உச்சியில் மயங்கி விழுந்தான்.
12.335.20
विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः ।
तत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः ॥ १२.३३५.२० ॥
ஹிரண்யகசிபுவின் மகன் கலங்கி நிலத்தில் வீழ்ந்தான்; அங்கே வடதிசைக்குச் சென்று, மலைகளின் அரசனின் அருகில்.
12.335.21
तपोऽतप्यत दुर्घर्षं तात नित्यं वृषध्वजः ।
पावकेन परिक्षिप्तं दीप्यता यस्य चाश्रमम् ॥ १२.३३५.२१ ॥
அன்பு மகனே! வ்ருஷத்வஜன் (சிவன்) அங்கே எப்போதும் கடுமையான தவம் செய்தார்; அவரது ஆசிரமம் எரியும் நெருப்பால் சூழப்பட்டிருந்தது.
12.335.22
आदित्यपर्वतं नाम दुर्घर्षमकृतात्मभिः ।
न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः ॥ १२.३३५.२२ ॥
ஆதித்யபர்வதம் என்ற அது கட்டுப்படாத மனமுடையோருக்கு அணுக முடியாதது; யக்ஷர், ராக்ஷஸர், தானவர்களாலும் அங்கே செல்ல இயலாது.
12.335.23
दशयोजनविस्तारमग्निज्वालसमावृतम् ।
भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान् ॥ १२.३३५.२३ ॥
பத்து யோஜனை விரிவுடையது, நெருப்பு ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டது; அங்கே பகவான் பாவகன் (அக்னி), வீரியம் நிறைந்தவர், தானே வீற்றிருக்கிறார்.
12.335.24
सर्वान्विघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः ॥ १२.३३५.२४ ॥
அறிவுடைய மஹாதேவரின் அனைத்து இடையூறுகளையும் தணித்தபடி, தெய்வீக ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரே காலில் நின்றார்.
12.335.25
देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो महाव्रतः ।
ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः ॥ १२.३३५.२५ ॥
அங்கே பெரிய விரதங்களை உடைய மகாதேவர் தேவர்களை வருத்தியபடி, மலை அரசனின் அறிவுள்ள மகனின் கிழக்குத் திசையை அடைந்திருந்தார்.
12.335.26
विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः ।
वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः ॥ १२.३३५.२६ ॥
தனிமையான மலைச்சரிவில் பெரும் தவம் செய்த பராசரரின் மகன் வியாசர் வேதங்களை சீடர்களுக்குக் கற்பித்தார்.
12.335.27
सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च ।
जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम् ॥ १२.३३५.२७ ॥
மிகுந்த பாக்கியம் உடைய சுமந்துவையும், வைசம்பாயனரையும், பெரும் ஞானியான ஜைமினியையும், தவசியான பைலரையும் (அவர் கற்பித்தார்).
12.335.28
एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः ।
तत्राश्रमपदं रम्यं ददर्श पितुरुत्तमम्।
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः ॥ १२.३३५.२८ ॥
இந்தச் சீடர்களால் சூழப்பட்ட பெரும் தவசி வியாசர் அங்கே வசித்தார். அவர் தன் தந்தையின் அழகிய சிறந்த ஆசிரமத்தைக் கண்டார். தூய ஆத்மாவுடைய ஆரணேயர் (சுகர்) வானில் சூரியனைப் போல (தோன்றினார்).
12.335.29
अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् ॥ १२.३३५.२९ ॥
பின்னர் வியாசர் தன் மகன் வருவதைக் கண்டார். அவர் எரியும் நெருப்பால் சூழப்பட்டவர் போலவும், சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவராகவும் இருந்தார்.
12.335.30
असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषयेषु च ।
योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम् ॥ १२.३३५.३० ॥
மரங்களிலும் மலைகளிலும் இன்பப் பொருட்களிலும் பற்றற்றவராய், யோகத்தில் ஆழ்ந்த மகாத்மா (சுகர்) வில்லின் நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பைப் போல இருந்தார்.
12.335.31
सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः ।
यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः ॥ १२.३३५.३१ ॥
அந்த அரணி மகன் தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றினான்; தகுந்தபடி அவர்களுடனும் அந்த மகாமுனிவர் கூடினார்.
12.335.32
ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः ।
शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः ॥ १२.३३५.३२ ॥
பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் சுகர் ஜனக மன்னனுடனான உரையாடல் முழுவதையும் தந்தைக்குத் தெரிவித்தார்.
12.335.33
एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान् ।
उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः ॥ १२.३३५.३३ ॥
இவ்வாறு சீடர்களுக்கும் தன் மகனுக்கும் கற்பித்தபடி, வலிமைமிக்க பராசர மகன் வியாசமுனிவர் இமயமலைச் சரிவில் வாழ்ந்தார்.
12.335.34
ततः कदाचिच्छिष्यास्तं परिवार्यावतस्थिरे ।
वेदाध्ययनसंपन्नाः शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.३३५.३४ ॥
ஒருமுறை வேத ஓதலில் நிறைந்த, மனம் அமைதியுற்ற, புலன்களை வென்ற சீடர்கள் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.
12.335.35
वेदेषु निष्ठां संप्राप्य साङ्गेष्वपि तपस्विनः ।
अथोचुस्ते तदा व्यासं शिष्याः प्राञ्जलयो गुरुम् ॥ १२.३३५.३५ ॥
வேதங்களிலும் அதன் அங்கங்களிலும் உறுதி பெற்ற தவசி சீடர்கள் அப்போது கைகூப்பி குருவான வியாசரிடம் கூறினர்.
12.335.36
शिष्या ऊचुः ।
महता तेजसा युक्ता यशसा चापि वर्धिताः।
एकं त्विदानीमिच्छामो गुरुणाऽनुग्रहं कृतम् ॥ १२.३३५.३६ ॥
சீடர்கள் கூறினர்: நாங்கள் பெரிய ஒளியுடனும் புகழுடனும் வளர்ந்தவர்கள்; இப்போது குரு ஒரு அருளைச் செய்ய வேண்டுகிறோம்.
12.335.37
इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मर्षिस्तानुवाद ह ।
उच्यतामिति तद्वत्सा यद्वः कार्यं प्रियं मया ॥ १२.३३५.३७ ॥
அவர்களின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட பிரம்மரிஷி அவர்களிடம் கூறினார்: "அன்பான குழந்தைகளே, உங்களுக்கு விருப்பமான காரியம் எதுவோ அதைச் சொல்லுங்கள்."
12.335.38
एतद्वाक्यं गुरोः श्रुत्वा शिष्यास्ते हृष्टमानसाः ।
पुनः प्राञ्जलयो भूत्वा प्रणम्य शिरसा गुरुम् ॥ १२.३३५.३८ ॥
குருவின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அந்த சீடர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் மீண்டும் கைகூப்பி, தலை வணங்கி குருவை வணங்கினர்.
12.335.39
ऊचुस्ते सहिता राजन्निदं वचनमुत्तमम् ।
यदि प्रीत उपाध्यायो धन्याः स्मो मुनिसत्तम ॥ १२.३३५.३९ ॥
அவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து, "அரசே, இதுவே உயர்ந்த வார்த்தை: உபாத்தியாயர் மகிழ்ந்திருந்தால், முனிவர்களில் சிறந்தவரே, நாங்கள் பாக்கியவான்கள்" என்றனர்.
12.335.40
काङ्क्षामस्तु वयं सर्वे वरं दत्तं महर्षिणा ।
पष्ठः शिष्यो न ते ख्यातिं गच्छेदत्र प्रसीद नः ॥ १२.३३५.४० ॥
நாங்கள் அனைவரும் மகரிஷி அளித்த வரத்தை விரும்புகிறோம்: உங்களின் ஆறாவது சீடன் இங்கே புகழ் பெறாமல் இருக்கட்டும்—எங்கள் மீது கருணை கொள்ளுங்கள்.
12.335.41
चत्वारस्ते वयं शिष्या गुरुपूत्रश्च पञ्चमः ।
इह वेदाः प्रतिष्ठेरन्नेष नः काङ्क्षितो वरः ॥ १२.३३५.४१ ॥
நாங்கள் நால்வர் உங்கள் சீடர்கள்; குருவின் மகன் ஐந்தாமவன். இங்கே வேதங்கள் நிலைபெறட்டும்—இதுவே நாங்கள் விரும்பும் வரம்.
12.335.42
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा व्यासो वेदार्थतत्त्ववित् ।
पराशरात्मजो धीमान्परलोकार्थचिन्तकः ॥ १२.३३५.४२ ॥
சீடர்களின் வார்த்தையைக் கேட்ட வேதப் பொருளின் உண்மையை அறிந்தவரும், பராசரரின் மகனுமான ஞானியான வியாசர், மறுவுலக நன்மையை எண்ணுபவராக இருந்தார்.
12.335.43
उवाच शिष्यान्धर्मात्मा धर्म्यं नैःश्रेयसं वचः ।
ब्राह्मणाय सदा देयं ब्रह्म शुश्रूषवे तथा ॥ १२.३३५.४३ ॥
தர்மாத்மாவான அவர் சீடர்களிடம் தர்மமும் நன்மை தரும் சொற்களும் கூறினார்: எப்போதும் பிராமணனுக்கும், வேதத்திற்குப் பணிபுரிபவனுக்கும் (கல்வி) கொடுக்கப்பட வேண்டும்.
12.335.44
ब्रह्मलोके निवासं यो ध्रुवं समभिकाङ्क्षते ।
भवन्तो बहुलाः सन्तु वेदो विस्तार्यतामयम् ॥ १२.३३५.४४ ॥
பிரம்மலோகத்தில் வசிப்பதை நிச்சயமாக விரும்புபவன் — நீங்கள் பலராக இருங்கள், இந்த வேதம் விரிவாகப் பரப்பப்படட்டும்.
12.335.45
नाशिष्ये संप्रदातव्यो नाव्रते नाकृतात्मनि ।
एते शिष्यगुणाः सर्वे विज्ञातव्या यथार्थतः।
नापरीक्षितचारित्रे विद्या देया कथंचन ॥ १२.३३५.४५ ॥
சீடனல்லாதவனுக்கும், விரதம் இல்லாதவனுக்கும், பண்படாத மனமுள்ளவனுக்கும் கொடுக்கக் கூடாது. சீடனின் இக்குணங்கள் அனைத்தையும் உண்மையாக அறிய வேண்டும். நடத்தை சோதிக்கப்படாதவனுக்கு எவ்விதத்திலும் வித்தையைக் கொடுக்கக் கூடாது.
12.335.46
यथा हि कनकं शुद्धं तापच्छेदनिकर्षणैः ।
परीक्षेत तथा शिष्यानीक्षेत्कुलगुणादिभिः ॥ १२.३३५.४६ ॥
தூய தங்கம் சூடுபடுத்தியும், வெட்டியும், உரைத்தும் சோதிக்கப்படுவது போல, சீடர்களை அவர்களின் குலம், குணம் முதலியவற்றால் சோதிக்க வேண்டும்.
12.335.47
न नियोज्याश्च वः शिष्या अनियोगे महाभये ।
यथामति यथापाठं तथा विद्या फलिष्यति ॥ १२.३३५.४७ ॥
உங்கள் சீடர்களை தகாத, பெரும் அபாயம் நிறைந்த செயலில் ஈடுபடுத்தக் கூடாது. புத்தி எவ்வளவோ, பாடம் எவ்வளவோ, அவ்வளவே வித்தையின் பலன் விளையும்.
12.335.48
सर्वस्तरतु दुर्गाणि सर्वो भद्राणि पश्यतु ।
श्रावयेच्चतुरो वर्णान्कृत्वा ब्राह्मणमग्रतः ॥ १२.३३५.४८ ॥
அனைவரும் இடர்களைக் கடக்கட்டும், அனைவரும் நன்மைகளைக் காணட்டும். பிராமணனை முன்னிறுத்தி நான்கு வர்ணங்களுக்கும் (வேதத்தை) கேட்கச் செய்ய வேண்டும்.
12.335.49
वेदस्याध्ययनं हीदं तच्च कार्यं महत्स्मृतम् ।
स्तुत्यर्थमिह देवानां वेदाः सृष्टाः स्वयंभुवा ॥ १२.३३५.४९ ॥
வேதத்தை ஓதுவதே இதுவாகும்; அது பெரிய கடமை என்று நினைவுகூரப்படுகிறது. இங்கு தேவர்களைத் துதிப்பதற்காகவே சுயம்பு வேதங்களைப் படைத்தார்.
12.335.50
यो निर्वदेत संमोहाद्ब्राह्मणां वेदपारगम् ।
सोऽभिध्यानाद्ब्राह्मणस्य पराभूयादसंशयम् ॥ १२.३३५.५० ॥
மயக்கத்தால் வேதத்தில் தேர்ந்த பிராமணர்களை இகழ்பவன், பிராமணனின் சினத்தால் சந்தேகமின்றி வீழ்வான்.
12.335.51
यश्चाधर्मेण विब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १२.३३५.५१ ॥
அதர்மமாகப் பேசுபவனும், அதர்மமாகக் கேட்பவனும் — அவ்விருவரில் ஒருவன் தோற்று விலகி, பகைமையை அடைகிறான்.
12.335.52
एतद्वः सर्वमाख्यातं स्वाध्यायस्य विधिं प्रति ।
उपकुर्याच्च शिष्याणामेतच्च हृद्वि वो भवेत् ॥ १२.३३५.५२ ॥
சுவாத்தியாயத்தின் விதி குறித்து இவை அனைத்தும் உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டன. சீடர்களுக்கு உதவ வேண்டும்; இது உங்கள் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கட்டும்.