Mahābhārata · Adhyāya 12.335

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Ler com significados

12.335.1

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः ।
आत्मनाऽऽत्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ १२.३३५.१ ॥

Tendo ouvido estas palavras, aquele de alma dominada e resoluto, fixando o eu pelo eu e vendo o eu pelo eu,

12.335.2

कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्भुखः ।
शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.३३५.२ ॥

Tendo cumprido sua tarefa, feliz e em paz, partiu em silêncio com o rosto voltado para o norte, visando a montanha nevada, semelhante por natureza ao vento,

12.335.3

एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमियाद्दुष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३५.३ ॥

Nesse mesmo tempo, o sábio divino Nārada também foi ver o Himālaya, servido por siddhas e cāraṇas.

12.335.4

तमप्सरोगाकीर्णं गीतस्वननिनादितम् ।
किन्नराणां सहस्रैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च ॥ १२.३३५.४ ॥

Aquela montanha estava cheia de apsarases, ressoando com o som do canto, repleta de milhares de kinnaras e também de aves bhṛṅgarāja.

12.335.5

मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः ॥ १२.३३५.५ ॥

com aves madgu, khañjarīṭa e as variadas jīvajīvaka.

12.335.6

चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः ।
राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा ॥ १२.३३५.६ ॥

com pavões de cores variadas, radiantes com centenas de gritos, com bandos de cisnes reais e com cucos alegres.

12.335.7

पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधितिष्ठति ।
चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १२.३३५.७ ॥

O rei das aves Garutmān, sobre quem sempre habita, e os quatro guardiões do mundo, os deuses com os grupos de sábios também.

12.335.8

तत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया ।
विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना ॥ १२.३३५.८ ॥

Ali todos sempre se reúnem, por desejo do bem do mundo, onde o magnânimo Viṣṇu praticou austeridade pelo filho.

12.335.9

तत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः ।
शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै ॥ १२.३३५.९ ॥

Ali mesmo o jovem Kumāra, na infância, desprezando os três mundos, lançou contra os deuses a lança chamada Śakti e a cravou na superfície da terra.

12.335.10

तत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा ।
योऽन्योस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः ॥ १२.३३५.१० ॥

Então Skanda, sustentáculo do mundo, zombando, disse estas palavras: "Ó brâmanes, quem há superior a mim, para quem os brâmanes são mais caros?"

12.335.11

यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ।
सोभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथवा कम्पयत्विति ॥ १२.३३५.११ ॥

Se há nos três mundos um segundo poderoso, devoto dos brâmanes, que levante esta lança ou a faça tremer.

12.335.12

तच्छुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति ।
अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम् ॥ १२.३३५.१२ ॥

Ao ouvir isto, os mundos se perturbaram: "Quem a levantará?" Então toda a hoste dos deuses, com os sentidos e a mente perturbados, ...

12.335.13

अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम् ।
किंन्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन् ॥ १२.३३५.१३ ॥

O bem-aventurado Viṣṇu viu que todos, incluindo os asuras e rākṣasas, haviam sido lançados ao chão. Refletindo: "Que boa ação deve ser feita aqui?"

12.335.14

अनामृष्य ततः क्षेपमवैक्षत च पाविकम् ।
संप्रगृह्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा ॥ १२.३३५.१४ ॥

Não suportando aquela queda, olhou para o poder semelhante ao fogo; então o de alma pura agarrou firmemente a lança flamejante.

12.335.15

कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः ।
शक्त्यां तु कम्प्यमानायां विष्णुना बलिना तदा ॥ १२.३३५.१५ ॥

O melhor dos homens fez-na tremer com a mão esquerda; e enquanto o poder tremia, Viṣṇu, o poderoso, então a fez estremecer.

12.335.16

मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना ।
शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता साऽभवत्तदा ॥ १२.३३५.१६ ॥

Toda a terra, com suas montanhas, florestas e bosques, tremeu; mesmo quando o poder deveria erguê-la, ela então estremecia.

12.335.17

रक्षिता स्कन्दराजस्य धर्षणा प्रभविष्णुना ।
तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्लादमिदमब्रवीत् ॥ १२.३३५.१७ ॥

Este ataque era protegido pelo rei Skanda, e foi resistido pelo poderoso; tendo-a feito tremer, o bem-aventurado disse isto a Prahlāda.

12.335.18

पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति ।
सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः ॥ १२.३३५.१८ ॥

"Vê o valor do jovem; nenhum outro fará isto." Não suportando aquelas palavras, ficou resoluto em levantá-la.

12.335.19

जग्राह तां तदा शक्तिं न चैनामभ्यकम्पयत् ।
नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्च्छितो गिरिमूर्घनि ॥ १२.३३५.१९ ॥

Então ele agarrou aquela lança, mas não conseguiu sacudi-la; soltando um grande grito, desmaiou no cume da montanha.

12.335.20

विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः ।
तत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः ॥ १२.३३५.२० ॥

O filho de Hiraṇyakaśipu, atordoado, caiu ao chão; ali, tendo ido para a direção norte, ao lado do rei das montanhas.

12.335.21

तपोऽतप्यत दुर्घर्षं तात नित्यं वृषध्वजः ।
पावकेन परिक्षिप्तं दीप्यता यस्य चाश्रमम् ॥ १२.३३५.२१ ॥

Querido filho, o de estandarte de touro (Śiva) praticou ali constantemente uma austeridade formidável, seu eremitério cercado de fogo ardente.

12.335.22

आदित्यपर्वतं नाम दुर्घर्षमकृतात्मभिः ।
न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः ॥ १२.३३५.२२ ॥

Aquele lugar chamado Ādityaparvata é inacessível aos indisciplinados; ali não é possível ir, nem mesmo para yakṣas, rākṣasas e dānavas.

12.335.23

दशयोजनविस्तारमग्निज्वालसमावृतम् ।
भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान् ॥ १२.३३५.२३ ॥

Esse lugar, com dez yojanas de extensão e cercado de chamas de fogo, é onde o bem-aventurado Pāvaka, o poderoso, habita pessoalmente.

12.335.24

सर्वान्विघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः ॥ १२.३३५.२४ ॥

Apaziguando todos os obstáculos do sábio Mahādeva, permaneceu de pé sobre um só pé por mil anos divinos.

12.335.25

देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो महाव्रतः ।
ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः ॥ १२.३३५.२५ ॥

Ali Mahādeva, de grandes votos, afligindo os deuses, permanecia voltado para a direção oriental do sábio rei das montanhas.

12.335.26

विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः ।
वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः ॥ १२.३३५.२६ ॥

Numa encosta de montanha isolada, Vyāsa, filho de Parāśara, de grande austeridade, fazia seus discípulos estudarem os Vedas.

12.335.27

सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च ।
जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम् ॥ १२.३३५.२७ ॥

Sumantu, o muito afortunado, Vaiśampāyana, Jaimini de grande sabedoria, e também o asceta Paila.

12.335.28

एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः ।
तत्राश्रमपदं रम्यं ददर्श पितुरुत्तमम्।
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः ॥ १२.३३५.२८ ॥

Cercado por estes discípulos, o grande asceta Vyāsa habitava ali. Viu o agradável e excelente eremitério de seu pai. O de alma pura, Āraṇeya, surgiu como o sol no céu.

12.335.29

अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् ॥ १२.३३५.२९ ॥

Então Vyāsa viu seu filho se aproximando, cercado como por um fogo ardente, radiante como o sol.

12.335.30

असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषयेषु च ।
योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम् ॥ १२.३३५.३० ॥

Não se apegando a árvores, montanhas ou objetos dos sentidos, a grande alma absorta no yoga era como uma flecha solta da corda do arco.

12.335.31

सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः ।
यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः ॥ १२.३३५.३१ ॥

O filho da vara de fogo (Śuka) aproximou-se e tomou os pés de seu pai; e, como convinha, o grande sábio também se associou a eles.

12.335.32

ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः ।
शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः ॥ १२.३३५.३२ ॥

Então Śuka, com o coração alegre, relatou a seu pai todo o diálogo com o rei Janaka, sem omitir nada.

12.335.33

एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान् ।
उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः ॥ १२.३३५.३३ ॥

Assim, ensinando seus discípulos e seu filho, o poderoso Vyāsa, filho de Parāśara, o grande sábio, morava na encosta do Himālaya.

12.335.34

ततः कदाचिच्छिष्यास्तं परिवार्यावतस्थिरे ।
वेदाध्ययनसंपन्नाः शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.३३५.३४ ॥

Então, certa vez, seus discípulos, versados no estudo dos Vedas, de alma serena e sentidos dominados, rodearam-no e permaneceram de pé.

12.335.35

वेदेषु निष्ठां संप्राप्य साङ्गेष्वपि तपस्विनः ।
अथोचुस्ते तदा व्यासं शिष्याः प्राञ्जलयो गुरुम् ॥ १२.३३५.३५ ॥

Então os discípulos ascetas, tendo alcançado firme domínio dos Vedas e de suas partes, juntaram as mãos e falaram ao seu mestre Vyāsa.

12.335.36

शिष्या ऊचुः ।
महता तेजसा युक्ता यशसा चापि वर्धिताः।
एकं त्विदानीमिच्छामो गुरुणाऽनुग्रहं कृतम् ॥ १२.३३५.३६ ॥

Os discípulos disseram: Somos dotados de grande esplendor e crescemos em fama; agora desejamos que o mestre nos conceda um favor.

12.335.37

इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मर्षिस्तानुवाद ह ।
उच्यतामिति तद्वत्सा यद्वः कार्यं प्रियं मया ॥ १२.३३५.३७ ॥

Ao ouvir as palavras deles, o sábio brâmane lhes disse: "Falai, queridos, qual é a tarefa que vos é cara."

12.335.38

एतद्वाक्यं गुरोः श्रुत्वा शिष्यास्ते हृष्टमानसाः ।
पुनः प्राञ्जलयो भूत्वा प्रणम्य शिरसा गुरुम् ॥ १२.३३५.३८ ॥

Ao ouvir as palavras do mestre, os discípulos, de coração alegre, uniram de novo as mãos, inclinaram a cabeça e saudaram o mestre.

12.335.39

ऊचुस्ते सहिता राजन्निदं वचनमुत्तमम् ।
यदि प्रीत उपाध्यायो धन्याः स्मो मुनिसत्तम ॥ १२.३३५.३९ ॥

Juntos disseram: "Ó rei, estas são palavras excelentes: se o mestre está satisfeito, ó melhor dos sábios, então somos abençoados."

12.335.40

काङ्क्षामस्तु वयं सर्वे वरं दत्तं महर्षिणा ।
पष्ठः शिष्यो न ते ख्यातिं गच्छेदत्र प्रसीद नः ॥ १२.३३५.४० ॥

Todos desejamos a dádiva que o grande sábio concedeu: que vosso sexto discípulo não alcance fama aqui; sede benevolente conosco.

12.335.41

चत्वारस्ते वयं शिष्या गुरुपूत्रश्च पञ्चमः ।
इह वेदाः प्रतिष्ठेरन्नेष नः काङ्क्षितो वरः ॥ १२.३३५.४१ ॥

Nós quatro somos vossos discípulos, e o filho do mestre é o quinto. Que os Vedas se estabeleçam aqui: este é o dom que desejamos.

12.335.42

शिष्याणां वचनं श्रुत्वा व्यासो वेदार्थतत्त्ववित् ।
पराशरात्मजो धीमान्परलोकार्थचिन्तकः ॥ १२.३३५.४२ ॥

Ao ouvir as palavras dos discípulos, Vyāsa — conhecedor da verdade do sentido dos Vedas, filho de Parāśara, sábio, atento ao bem do outro mundo —...

12.335.43

उवाच शिष्यान्धर्मात्मा धर्म्यं नैःश्रेयसं वचः ।
ब्राह्मणाय सदा देयं ब्रह्म शुश्रूषवे तथा ॥ १२.३३५.४३ ॥

O de alma justa falou a seus discípulos palavras de dharma que conduzem ao bem supremo: sempre se deve dar (o ensino) ao brâmane e àquele que serve o Veda.

12.335.44

ब्रह्मलोके निवासं यो ध्रुवं समभिकाङ्क्षते ।
भवन्तो बहुलाः सन्तु वेदो विस्तार्यतामयम् ॥ १२.३३५.४४ ॥

Quem deseja com certeza morar no mundo de Brahmā: que sejam muitos vocês, e que este Veda seja amplamente difundido.

12.335.45

नाशिष्ये संप्रदातव्यो नाव्रते नाकृतात्मनि ।
एते शिष्यगुणाः सर्वे विज्ञातव्या यथार्थतः।
नापरीक्षितचारित्रे विद्या देया कथंचन ॥ १२.३३५.४५ ॥

Não se deve transmitir (o conhecimento) a quem não é discípulo, a quem não tem votos, nem a quem tem alma não refinada. Todas essas qualidades do discípulo devem ser verdadeiramente conhecidas. De modo algum se deve dar conhecimento a quem não teve sua conduta provada.