മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.335
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.335.1
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कृतात्मा कृतनिश्चयः ।
आत्मनाऽऽत्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ १२.३३५.१ ॥
ഇതു കേട്ട്, ആത്മസംയമമുള്ളവനും ദൃഢനിശ്ചയമുള്ളവനുമായ അവൻ ആത്മാവിനാൽ ആത്മാവിനെ സ്ഥിരപ്പെടുത്തി, ആത്മാവിനാൽ ആത്മാവിനെ ദർശിച്ച്
12.335.2
कृतकार्यः सुखी शान्तस्तूष्णीं प्रायादुदङ्भुखः ।
शैशिरं गिरिमुद्दिश्य सधर्मा मातरिश्वनः ॥ १२.३३५.२ ॥
കൃതകാര്യനും സുഖിയും ശാന്തനുമായവൻ മൗനമായി വടക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചു പോയി; ഹിമഗിരിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി, വായുവിനു തുല്യനായി
12.335.3
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमियाद्दुष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३५.३ ॥
ഈ സമയത്തുതന്നെ ദേവർഷി നാരദനും സിദ്ധചാരണന്മാർ സേവിക്കുന്ന ഹിമവാനെ ദർശിക്കുവാൻ പോയി
12.335.4
तमप्सरोगाकीर्णं गीतस्वननिनादितम् ।
किन्नराणां सहस्रैश्च भृङ्गराजैस्तथैव च ॥ १२.३३५.४ ॥
ആ പർവതം അപ്സരസ്സുകളാൽ നിറഞ്ഞും ഗാനസ്വരത്താൽ മുഴങ്ങിയും, ആയിരക്കണക്കിന് കിന്നരന്മാരാലും ഭൃംഗരാജ പക്ഷികളാലും നിറഞ്ഞിരുന്നു
12.335.5
मद्गुभिः खञ्जरीटैश्च विचित्रैर्जीवजीवकैः ॥ १२.३३५.५ ॥
മദ്ഗുക്കളാലും ഖഞ്ജരീടങ്ങളാലും വിചിത്രമായ ജീവജീവകങ്ങളാലും
12.335.6
चित्रवर्णैर्मयूरैश्च केकाशतविराजितैः ।
राजहंससमूहैश्च हृष्टैः परभृतैस्तथा ॥ १२.३३५.६ ॥
വിചിത്രവർണ്ണമുള്ള മയിലുകളാലും നൂറുകണക്കിന് കേകാരവങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്നവയാലും, രാജഹംസസംഘങ്ങളാലും, സന്തുഷ്ടരായ പരഭൃതങ്ങളാലും
12.335.7
पक्षिराजो गरुत्मांश्च यं नित्यमधितिष्ठति ।
चत्वारो लोकपालाश्च देवाः सर्षिगणास्तथा ॥ १२.३३५.७ ॥
പക്ഷിരാജനായ ഗരുഡൻ ആരിൽ എന്നും വസിക്കുന്നുവോ, നാല് ലോകപാലകന്മാരും ദേവന്മാരും ഋഷിഗണങ്ങളോടുകൂടെയും.
12.335.8
तत्र नित्यं समायान्ति लोकस्य हितकाम्यया ।
विष्णुना यत्र पुत्रार्थे तपस्तप्तं महात्मना ॥ १२.३३५.८ ॥
ലോകഹിതം കാംക്ഷിച്ച് അവിടെ എന്നും എല്ലാവരും വരുന്നു; അവിടെയാണ് പുത്രനുവേണ്ടി മഹാത്മാവായ വിഷ്ണു തപസ്സു ചെയ്തത്.
12.335.9
तत्रैव च कुमारेण बाल्ये क्षिप्ता दिवौकसः ।
शक्तिर्न्यस्ता क्षितितले त्रैलोक्यमवमन्य वै ॥ १२.३३५.९ ॥
അവിടെത്തന്നെ കുമാരൻ ബാല്യത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും അവഗണിച്ച് ദേവന്മാരുടെ നേരെ ശക്തി എന്ന കുന്തം എറിഞ്ഞ് ഭൂമിയിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
12.335.10
तत्रोवाच जगत्स्कन्दः क्षिपन्वाक्यमिदं तदा ।
योऽन्योस्ति मत्तोऽभ्यधिको विप्रा यस्याधिकं प्रियाः ॥ १२.३३५.१० ॥
അപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ താങ്ങായ സ്കന്ദൻ പരിഹാസത്തോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ബ്രാഹ്മണരേ, എന്നേക്കാൾ അധികനായ മറ്റാരുണ്ട്, ആർക്കാണ് ബ്രാഹ്മണർ അധികം പ്രിയരായുള്ളത്?"
12.335.11
यो ब्रह्मण्यो द्वितीयोऽस्ति त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ।
सोभ्युद्धरत्विमां शक्तिमथवा कम्पयत्विति ॥ १२.३३५.११ ॥
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ബ്രാഹ്മണഭക്തനായ മറ്റൊരു വീരനുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ ഈ ശക്തിയെ ഉയർത്തട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഇളക്കട്ടെ.
12.335.12
तच्छुत्वा व्यथिता लोकाः क इमामुद्धरेदिति ।
अथ देवगणं सर्वं संभ्रान्तेन्द्रियमानसम् ॥ १२.३३५.१२ ॥
അത് കേട്ട് ലോകങ്ങൾ വ്യാകുലരായി; "ഇതിനെ ആര് ഉയർത്തും?" എന്ന്. അപ്പോൾ ദേവഗണമെല്ലാം ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും പരിഭ്രമിച്ചവരായി.
12.335.13
अपश्यद्भगवान्विष्णुः क्षिप्तं सासुरराक्षसम् ।
किंन्वत्र सुकृतं कार्यं भवेदिति विचिन्तयन् ॥ १२.३३५.१३ ॥
ഭഗവാനായ വിഷ്ണു അസുരന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും ഉൾപ്പെടെ (എല്ലാവരും) എറിഞ്ഞുവീഴ്ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. "ഇവിടെ ഏതു നല്ല കർമ്മമാണ് ചെയ്യേണ്ടത്?" എന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട് (അദ്ദേഹം നിന്നു).
12.335.14
अनामृष्य ततः क्षेपमवैक्षत च पाविकम् ।
संप्रगृह्य विशुद्धात्मा शक्तिं प्रज्वलितां तदा ॥ १२.३३५.१४ ॥
അപ്പോൾ ആ എറിച്ചിൽ സഹിക്കാനാകാതെ (അദ്ദേഹം) അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന ശക്തിയെ നോക്കി. ശുദ്ധാത്മാവായ അദ്ദേഹം അപ്പോൾ ജ്വലിക്കുന്ന ശക്തി ആയുധത്തെ ദൃഢമായി പിടിച്ചു.
12.335.15
कम्पयामास सव्येन पाणिना पुरुषोत्तमः ।
शक्त्यां तु कम्प्यमानायां विष्णुना बलिना तदा ॥ १२.३३५.१५ ॥
പുരുഷോത്തമൻ ഇടതു കൈകൊണ്ട് അതിനെ വിറപ്പിച്ചു. ശക്തി വിറച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ബലവാനായ വിഷ്ണു അതിനെ വിറപ്പിച്ചു.
12.335.16
मेदिनी कम्पिता सर्वा सशैलवनकानना ।
शक्तेनापि समुद्धर्तुं कम्पिता साऽभवत्तदा ॥ १२.३३५.१६ ॥
പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും ഉപവനങ്ങളുമടക്കം ഭൂമി മുഴുവൻ വിറച്ചു. ശക്തിയാൽ ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോഴും അവൾ അപ്പോൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
12.335.17
रक्षिता स्कन्दराजस्य धर्षणा प्रभविष्णुना ।
तां कम्पयित्वा भगवान्प्रह्लादमिदमब्रवीत् ॥ १२.३३५.१७ ॥
ഈ ആക്രമണം സ്കന്ദരാജാവിനാൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു; പ്രഭാവശാലിയായ (വിഷ്ണു) അതിനെ എതിർത്തു. അവളെ വിറപ്പിച്ച ഭഗവാൻ പ്രഹ്ലാദനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.335.18
पश्य वीर्यं कुमारस्य नैतदन्यः करिष्यति ।
सोऽमृष्यमाणस्तद्वाक्यं समुद्धरणनिश्चितः ॥ १२.३३५.१८ ॥
"കുമാരന്റെ (സ്കന്ദന്റെ) വീര്യം കാണുക; ഇത് മറ്റാരും ചെയ്യില്ല." ആ വാക്കുകൾ സഹിക്കാനാകാതെ, അവളെ ഉയർത്താൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം നിന്നു.
12.335.19
जग्राह तां तदा शक्तिं न चैनामभ्यकम्पयत् ।
नादं महान्तं मुक्त्वा स मूर्च्छितो गिरिमूर्घनि ॥ १२.३३५.१९ ॥
അപ്പോൾ അവൻ ആ ശക്തിയെ പിടിച്ചു, പക്ഷേ അതിനെ ഇളക്കാനായില്ല; മഹാനാദം മുഴക്കി അവൻ പർവതശിഖരത്തിൽ മൂർച്ഛിച്ചുവീണു.
12.335.20
विह्वलः प्रापतद्भूमौ हिरण्यकशिपोः सुतः ।
तत्रोत्तरां दिशं गत्वा शैलराजस्य पार्श्वतः ॥ १२.३३५.२० ॥
ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ പുത്രൻ വിഭ്രാന്തനായി നിലത്തുവീണു; അവിടെ വടക്കൻ ദിക്കിലേക്ക് പോയി, പർവതരാജന്റെ അരികിൽ.
12.335.21
तपोऽतप्यत दुर्घर्षं तात नित्यं वृषध्वजः ।
पावकेन परिक्षिप्तं दीप्यता यस्य चाश्रमम् ॥ १२.३३५.२१ ॥
മകനേ! വൃഷധ്വജൻ (ശിവൻ) അവിടെ എപ്പോഴും കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു; ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമം ചുറ്റപ്പെട്ടിരുന്നു.
12.335.22
आदित्यपर्वतं नाम दुर्घर्षमकृतात्मभिः ।
न तत्र शक्यते गन्तुं यक्षराक्षसदानवैः ॥ १२.३३५.२२ ॥
ആദിത്യപർവതം എന്ന ആ സ്ഥലം അനിയന്ത്രിതമനസ്കർക്ക് അഗമ്യമാണ്; യക്ഷർക്കും രാക്ഷസർക്കും ദാനവർക്കും അവിടേക്ക് പോകാനാവില്ല.
12.335.23
दशयोजनविस्तारमग्निज्वालसमावृतम् ।
भगवान्पावकस्तत्र स्वयं तिष्ठति वीर्यवान् ॥ १२.३३५.२३ ॥
പത്ത് യോജന വിസ്താരമുള്ളതും അഗ്നിജ്വാലകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായ ആ സ്ഥലത്ത് ഭഗവാൻ പാവകൻ, മഹാശക്തിമാൻ, സ്വയം വസിക്കുന്നു.
12.335.24
सर्वान्विघ्नान्प्रशमयन्महादेवस्य धीमतः ।
दिव्यं वर्षसहस्रं हि पादेनैकेन तिष्ठतः ॥ १२.३३५.२४ ॥
ബുദ്ധിമാനായ മഹാദേവന്റെ എല്ലാ വിഘ്നങ്ങളെയും ശമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ദിവ്യമായ ആയിരം വർഷം ഒറ്റക്കാലിൽ നിന്നു.
12.335.25
देवान्संतापयंस्तत्र महादेवो महाव्रतः ।
ऐन्द्रीं तु दिशमास्थाय शैलराजस्य धीमतः ॥ १२.३३५.२५ ॥
മഹാവ്രതനായ മഹാദേവൻ ദേവന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പർവതരാജന്റെ ബുദ്ധിമാനായ പുത്രന്റെ കിഴക്കൻ ദിക്ക് ആശ്രയിച്ചുനിന്നു.
12.335.26
विविक्ते पर्वततटे पाराशर्यो महातपाः ।
वेदानध्यापयामास व्यासः शिष्यान्महातपाः ॥ १२.३३५.२६ ॥
ഏകാന്തമായ പർവതതടത്തിൽ മഹാതപസ്വിയായ പാരാശര്യൻ (വ്യാസൻ) ശിഷ്യന്മാരെ വേദം പഠിപ്പിച്ചു.
12.335.27
सुमन्तुं च महाभागं वैशंपायनमेव च ।
जैमिनिं च महाप्राज्ञं पैलं चापि तपस्विनम् ॥ १२.३३५.२७ ॥
മഹാഭാഗ്യനായ സുമന്തുവും വൈശമ്പായനനും മഹാപ്രജ്ഞനായ ജൈമിനിയും തപസ്വിയായ പൈലനും.
12.335.28
एभिः शिष्यैः परिवृतो व्यास आस्ते महातपाः ।
तत्राश्रमपदं रम्यं ददर्श पितुरुत्तमम्।
आरणेयो विशुद्धात्मा नभसीव दिवाकरः ॥ १२.३३५.२८ ॥
ഈ ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മഹാതപസ്വിയായ വ്യാസൻ അവിടെ വസിച്ചു. പിതാവിന്റെ മനോഹരവും ഉത്തമവുമായ ആശ്രമം അദ്ദേഹം കണ്ടു. ശുദ്ധാത്മാവായ ആരണേയൻ ആകാശത്തിൽ സൂര്യനെപ്പോലെ (പ്രത്യക്ഷനായി).
12.335.29
अथ व्यासः परिक्षिप्तं ज्वलन्तमिव पावकम् ।
ददृशे सुतमायान्तं दिवाकरसमप्रभम् ॥ १२.३३५.२९ ॥
അപ്പോൾ വ്യാസൻ തന്റെ പുത്രൻ വരുന്നത് കണ്ടു. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയാൽ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ടതുപോലെയും സൂര്യതുല്യമായ പ്രഭയുള്ളവനുമായിരുന്നു അവൻ.
12.335.30
असज्जमानं वृक्षेषु शैलेषु विषयेषु च ।
योगयुक्तं महात्मानं यथा बाणं गुणच्युतम् ॥ १२.३३५.३० ॥
മരങ്ങളിലും പർവതങ്ങളിലും വിഷയങ്ങളിലും പറ്റിച്ചേരാതെ, യോഗത്തിൽ ലയിച്ച മഹാത്മാവ് (ശുകൻ) വില്ലിന്റെ ഞാണിൽനിന്ന് വിട്ട അമ്പുപോലെ ആയിരുന്നു.
12.335.31
सोऽभिगम्य पितुः पादावगृह्णादरणीसुतः ।
यथोपजोषं तैश्चापि समागच्छन्महामुनिः ॥ १२.३३५.३१ ॥
ആ അരണീസുതൻ പിതാവിന്റെ പാദങ്ങളെ പിടിച്ചു; യഥോചിതമായി അവരോടൊപ്പവും ആ മഹാമുനി ചേർന്നു.
12.335.32
ततो निवेदयामास पित्रे सर्वमशेषतः ।
शुको जनकराजेन संवादं प्रीतमानसः ॥ १२.३३५.३२ ॥
പിന്നെ പ്രസന്നമനസ്സോടെ ശുകൻ ജനകരാജാവുമായുള്ള സംവാദം മുഴുവൻ പിതാവിനെ അറിയിച്ചു.
12.335.33
एवमध्यापयञ्शिष्यान्व्यासः पुत्रं च वीर्यवान् ।
उवास हिमवत्पृष्ठे पाराशर्यो महामुनिः ॥ १२.३३५.३३ ॥
ഇങ്ങനെ ശിഷ്യന്മാരെയും പുത്രനെയും പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വീര്യവാനായ പരാശരപുത്രൻ വ്യാസമഹാമുനി ഹിമവത്പർവതത്തിന്റെ ചരിവിൽ വസിച്ചു.
12.335.34
ततः कदाचिच्छिष्यास्तं परिवार्यावतस्थिरे ।
वेदाध्ययनसंपन्नाः शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः ॥ १२.३३५.३४ ॥
പിന്നീടൊരിക്കൽ വേദാധ്യയനത്തിൽ സമ്പന്നരും ശാന്തമനസ്കരും ഇന്ദ്രിയജിതരുമായ ശിഷ്യന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ വളഞ്ഞുനിന്നു.
12.335.35
वेदेषु निष्ठां संप्राप्य साङ्गेष्वपि तपस्विनः ।
अथोचुस्ते तदा व्यासं शिष्याः प्राञ्जलयो गुरुम् ॥ १२.३३५.३५ ॥
വേദങ്ങളിലും വേദാംഗങ്ങളിലും നിഷ്ഠ നേടിയ തപസ്വികളായ ശിഷ്യന്മാർ അപ്പോൾ കൈകൂപ്പി ഗുരുവായ വ്യാസനോട് പറഞ്ഞു.
12.335.36
शिष्या ऊचुः ।
महता तेजसा युक्ता यशसा चापि वर्धिताः।
एकं त्विदानीमिच्छामो गुरुणाऽनुग्रहं कृतम् ॥ १२.३३५.३६ ॥
ശിഷ്യന്മാർ പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ മഹത്തായ തേജസ്സോടും യശസ്സോടും വളർന്നവരാണ്; ഇപ്പോൾ ഗുരു ഒരു അനുഗ്രഹം ചെയ്യണമെന്ന് ഞങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
12.335.37
इति तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मर्षिस्तानुवाद ह ।
उच्यतामिति तद्वत्सा यद्वः कार्यं प्रियं मया ॥ १२.३३५.३७ ॥
അവരുടെ ആ വാക്ക് കേട്ട ബ്രഹ്മർഷി അവരോട് പറഞ്ഞു: "പ്രിയപ്പെട്ട വത്സരേ, നിങ്ങൾക്കിഷ്ടമുള്ള കാര്യം എന്തെന്ന് പറയൂ."
12.335.38
एतद्वाक्यं गुरोः श्रुत्वा शिष्यास्ते हृष्टमानसाः ।
पुनः प्राञ्जलयो भूत्वा प्रणम्य शिरसा गुरुम् ॥ १२.३३५.३८ ॥
ഗുരുവിന്റെ ഈ വാക്ക് കേട്ട ആ ശിഷ്യർ സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ വീണ്ടും കൈകൂപ്പി, തല കുനിച്ച് ഗുരുവിനെ വണങ്ങി.
12.335.39
ऊचुस्ते सहिता राजन्निदं वचनमुत्तमम् ।
यदि प्रीत उपाध्यायो धन्याः स्मो मुनिसत्तम ॥ १२.३३५.३९ ॥
അവരെല്ലാവരും ചേർന്ന് പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, ഇതാണ് ഉത്തമമായ വാക്ക്: ഉപാധ്യായൻ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഞങ്ങൾ ധന്യരാണ്."
12.335.40
काङ्क्षामस्तु वयं सर्वे वरं दत्तं महर्षिणा ।
पष्ठः शिष्यो न ते ख्यातिं गच्छेदत्र प्रसीद नः ॥ १२.३३५.४० ॥
മഹർഷി നൽകിയ വരം ഞങ്ങളെല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു: അങ്ങയുടെ ആറാമത്തെ ശിഷ്യൻ ഇവിടെ പ്രസിദ്ധി നേടരുത്—ഞങ്ങളിൽ പ്രസന്നനാകണേ.
12.335.41
चत्वारस्ते वयं शिष्या गुरुपूत्रश्च पञ्चमः ।
इह वेदाः प्रतिष्ठेरन्नेष नः काङ्क्षितो वरः ॥ १२.३३५.४१ ॥
ഞങ്ങൾ നാലുപേർ അങ്ങയുടെ ശിഷ്യരാണ്; ഗുരുപുത്രൻ അഞ്ചാമനും. ഇവിടെ വേദങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠിതമാകട്ടെ—ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം.
12.335.42
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा व्यासो वेदार्थतत्त्ववित् ।
पराशरात्मजो धीमान्परलोकार्थचिन्तकः ॥ १२.३३५.४२ ॥
ശിഷ്യരുടെ വാക്ക് കേട്ട വേദാർത്ഥതത്ത്വം അറിയുന്ന, പരാശരന്റെ പുത്രനായ ബുദ്ധിമാനായ വ്യാസൻ, പരലോകഹിതം ചിന്തിക്കുന്നവനായി...
12.335.43
उवाच शिष्यान्धर्मात्मा धर्म्यं नैःश्रेयसं वचः ।
ब्राह्मणाय सदा देयं ब्रह्म शुश्रूषवे तथा ॥ १२.३३५.४३ ॥
ധർമ്മാത്മാവായ അദ്ദേഹം ശിഷ്യന്മാരോട് ധർമ്മയുക്തവും ശ്രേയസ്കരവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു — എപ്പോഴും ബ്രാഹ്മണന്, വേദസേവ ചെയ്യുന്നവന് (വിദ്യ) നൽകണം.
12.335.44
ब्रह्मलोके निवासं यो ध्रुवं समभिकाङ्क्षते ।
भवन्तो बहुलाः सन्तु वेदो विस्तार्यतामयम् ॥ १२.३३५.४४ ॥
ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ വസിക്കാൻ ഉറപ്പായും ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ — നിങ്ങൾ പലരായിരിക്കട്ടെ, ഈ വേദം വിസ്തരിക്കപ്പെടട്ടെ.
12.335.45
नाशिष्ये संप्रदातव्यो नाव्रते नाकृतात्मनि ।
एते शिष्यगुणाः सर्वे विज्ञातव्या यथार्थतः।
नापरीक्षितचारित्रे विद्या देया कथंचन ॥ १२.३३५.४५ ॥
ശിഷ്യനല്ലാത്തവന്, വ്രതമില്ലാത്തവന്, പരിശീലിപ്പിക്കാത്ത മനസ്സുള്ളവന് (വിദ്യ) നൽകരുത്. ശിഷ്യന്റെ ഈ ഗുണങ്ങളെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയണം. സ്വഭാവം പരീക്ഷിക്കപ്പെടാത്തവന് ഒരു വിധത്തിലും വിദ്യ നൽകരുത്.
12.335.46
यथा हि कनकं शुद्धं तापच्छेदनिकर्षणैः ।
परीक्षेत तथा शिष्यानीक्षेत्कुलगुणादिभिः ॥ १२.३३५.४६ ॥
ശുദ്ധമായ സ്വർണ്ണം ചൂടാക്കിയും മുറിച്ചും ഉരച്ചും പരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ശിഷ്യന്മാരെ അവരുടെ കുലം, ഗുണം തുടങ്ങിയവയാൽ പരീക്ഷിക്കണം.
12.335.47
न नियोज्याश्च वः शिष्या अनियोगे महाभये ।
यथामति यथापाठं तथा विद्या फलिष्यति ॥ १२.३३५.४७ ॥
നിങ്ങളുടെ ശിഷ്യന്മാരെ അനുചിതമായ, മഹാഭയം നിറഞ്ഞ ജോലിയിൽ നിയോഗിക്കരുത്. ബുദ്ധി എത്രയോ, പാഠം എത്രയോ, അത്രയും വിദ്യ ഫലം നൽകും.
12.335.48
सर्वस्तरतु दुर्गाणि सर्वो भद्राणि पश्यतु ।
श्रावयेच्चतुरो वर्णान्कृत्वा ब्राह्मणमग्रतः ॥ १२.३३५.४८ ॥
എല്ലാവരും കഷ്ടതകളെ കടക്കട്ടെ, എല്ലാവരും നന്മ കാണട്ടെ. ബ്രാഹ്മണനെ മുന്നിൽ നിർത്തി നാലു വർണ്ണങ്ങളെ (വേദം) കേൾപ്പിക്കണം.
12.335.49
वेदस्याध्ययनं हीदं तच्च कार्यं महत्स्मृतम् ।
स्तुत्यर्थमिह देवानां वेदाः सृष्टाः स्वयंभुवा ॥ १२.३३५.४९ ॥
വേദാധ്യയനം തന്നെയാണിത്; അത് മഹത്തായ കർത്തവ്യമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ ദേവന്മാരുടെ സ്തുതിക്കായി സ്വയംഭുവാണ് വേദങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്.
12.335.50
यो निर्वदेत संमोहाद्ब्राह्मणां वेदपारगम् ।
सोऽभिध्यानाद्ब्राह्मणस्य पराभूयादसंशयम् ॥ १२.३३५.५० ॥
മോഹത്താൽ വേദപാരംഗതരായ ബ്രാഹ്മണരെ നിന്ദിക്കുന്നവൻ, ബ്രാഹ്മണന്റെ ക്രോധത്താൽ സംശയമില്ലാതെ പരാജയപ്പെടും.
12.335.51
यश्चाधर्मेण विब्रूयाद्यश्चाधर्मेण पृच्छति ।
तयोरन्यतरः प्रैति विद्वेषं चाधिगच्छति ॥ १२.३३५.५१ ॥
അധർമ്മത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നവനും അധർമ്മത്തോടെ ചോദിക്കുന്നവനും — അവരിൽ ഒരാൾ തോറ്റ് പോയി വിദ്വേഷം നേടുന്നു.
12.335.52
एतद्वः सर्वमाख्यातं स्वाध्यायस्य विधिं प्रति ।
उपकुर्याच्च शिष्याणामेतच्च हृद्वि वो भवेत् ॥ १२.३३५.५२ ॥
സ്വാധ്യായത്തിന്റെ വിധിയെക്കുറിച്ച് ഇതെല്ലാം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ശിഷ്യർക്ക് ഉപകാരം ചെയ്യണം; ഇത് നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ നിലനിൽക്കട്ടെ.