Mahābhārata · Adhyāya 12.336
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.336.1
एतच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यं व्यासशिष्या महौजसः ।
अन्योन्यं हृष्टमनसः परिषस्वजिरे तदा ॥ १२.३३६.१ ॥
Al oír estas palabras de su maestro, los poderosos discípulos de Vyāsa, con el ánimo alegre, se abrazaron mutuamente.
12.336.2
उक्ताः स्मो यद्भगवता तदात्वायतिसंहितम् ।
तन्नो मनसि संरूढं करिष्यामस्तथा च तत् ॥ १२.३३६.२ ॥
Lo que nos ha dicho el Venerable, aquella enseñanza ligada al presente y al futuro, ha echado raíces firmes en nuestra mente; así lo haremos.
12.336.3
अन्योन्यं संविभाष्यैवं सुप्रीतमनसः पुनः ।
विज्ञापयन्ति स्म गुरुं पुनर्वाक्यविशारदाः ॥ १२.३३६.३ ॥
Conversando así entre sí, con el ánimo muy complacido, los discípulos, diestros en el habla, volvieron a dirigirse a su maestro.
12.336.4
शैलादस्मान्महीं गन्तुं काङ्क्षितं नो महामुने ।
वेदाननेकधा कर्तुं यदि ते रुचितं प्रभो ॥ १२.३३६.४ ॥
Oh gran sabio, deseamos ir desde esta montaña a la tierra y difundir los Vedas de muchas maneras, oh señor, si te parece bien.
12.336.5
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ॥ १२.३३६.५ ॥
Habiendo escuchado las palabras de los discípulos, el señor, hijo de Parāśara, respondió entonces con palabras unidas al dharma y al propósito, palabras beneficiosas.
12.336.6
क्षितिं वा देवलोकं वा गम्यतां यदि रोचते ।
अप्रमादश्च वः कार्यो ब्रह्म हि प्रचुरच्छलम् ॥ १२.३३६.६ ॥
Ya sea a la tierra o al mundo de los dioses, id si os place; pero debéis ser vigilantes, pues el conocimiento sagrado abunda en engaños.
12.336.7
तेऽनुज्ञातास्ततः सर्वे गुरुणा सत्यवादिना ।
जग्मुः प्रदक्षिणं कृत्वा व्यासं मूर्ध्नाऽभिवाद्य च ॥ १२.३३६.७ ॥
Habiendo recibido la licencia de su maestro veraz, todos se marcharon, rodeando a Vyāsa por la derecha e inclinando la cabeza ante él.
12.336.8
अवतीर्य महीं तेऽथ चातुर्होत्रमकल्पयन् ।
संयाजयन्तो विप्रांश्च राजन्यांश्च विशस्तथा ॥ १२.३३६.८ ॥
Descendiendo a la tierra, dispusieron el sacerdocio sacrificial de cuatro hotṛs y hicieron que brahmanes, reyes guerreros y gente común realizaran sacrificios.
12.336.9
पूज्यमाना द्विजैर्नित्यं मोदमाना गृहे रताः ।
याजनाध्यापनरताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ॥ १२.३३६.९ ॥
Siempre honrados por los dvija, gozosos y contentos en sus hogares, dedicados a oficiar sacrificios y a enseñar, prósperos y célebres en el mundo.
12.336.10
अवतीर्णेषु शिष्येषु व्यासः पुत्रसहायवान् ।
तूष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत् ॥ १२.३३६.१० ॥
Cuando los discípulos hubieron descendido, el sabio Vyāsa, acompañado de su hijo, se sentó en un lugar apartado, en silencio y absorto en la meditación.
12.336.11
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमगं द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३६.११ ॥
En ese mismo momento, el sabio divino Nārada también llegó para contemplar la montaña Himavat, frecuentada por siddhas y cāraṇas.
12.336.12
तं ददर्शाश्रमपदे नारदः सुमहातपाः ।
अथैनमब्रवीत्काले मधुराक्षरया गिरा ॥ १२.३३६.१२ ॥
El gran asceta Nārada lo vio en el ermitaño, y luego, en el momento oportuno, le habló con palabras dulces.
12.336.13
भोभो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ।
एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिन्तयन्निव ॥ १२.३३६.१३ ॥
¡Oh gran sabio, descendiente de Vasiṣṭha! Aquí no resuena el sonido del Veda. ¿Por qué te sientas solo, en silencio y absorto en la meditación, como si meditaras algo?
12.336.14
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ।
रजसा तमसा चैव सोमः सोपप्लवो यथा ॥ १२.३३६.१४ ॥
Esta montaña, privada del sonido de los Vedas, no resplandece, como la luna afectada por la pasión y la oscuridad pierde su brillo en un eclipse.
12.336.15
न भ्राजते यथापूर्वं निषादानामिवालयः ।
देवर्षिगणजुष्टोऽपि वेदध्वनिविनाकृतः ॥ १२.३३६.१५ ॥
Aunque frecuentado por multitudes de sabios divinos, no resplandece como antes, privado del sonido de los Vedas, como la morada de los cazadores.
12.336.16
ऋषयश्च हि देवाश्च गन्धर्वाश्च महौजसः ।
वियुक्ता ब्रह्मघोषेण न भ्राजन्ते यथा पुरा ॥ १२.३३६.१६ ॥
Los sabios, los dioses y los poderosos gandharvas, separados del sonido del Veda, no resplandecen como antes.
12.336.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
महर्षे यत्त्वया प्रोक्तं वेदवादविचक्षण ॥ १२.३३६.१७ ॥
Tras oír las palabras de Nārada, Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) dijo: Oh gran sabio, experto en el discurso de los Vedas, lo que has dicho.
12.336.18
एतन्मनोऽनुकूलं मे भवानर्हसि भाषितुम् ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च सर्वत्र च कुतूहली ॥ १२.३३६.१८ ॥
Esto complace a mi mente; tú solo eres digno de hablarlo, pues eres omnisciente, omnividente y curioso en todas partes.
12.336.19
त्रिषु लोकेषु यद्वृत्तं सर्वं तव मते स्थितम् ।
तदाज्ञापय विप्रर्षे ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १२.३३६.१९ ॥
Todo lo que ha sucedido en los tres mundos permanece fijo en tu juicio. Ordena, oh sabio entre los brahmanes, y dime qué debo hacer por ti.
12.336.20
यन्मया समनुष्ठेयं ब्रह्मर्षे तदुदाहर ।
वियुक्तस्येह शिष्यैर्मे नातिहृष्टमिदं मनः ॥ १२.३३६.२० ॥
Dime lo que debo hacer, oh sabio del brahman. Separado aquí de mis discípulos, mi mente no está muy contenta.
12.336.21
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या बाह्वीकाः स्त्रीणां कौतूहलं मलम् ॥ १२.३३६.२१ ॥
Los Vedas se ensucian por no ser recitados; el brahmán se ensucia por carecer de votos; la tierra se ensucia con los Bāhlīkas; las mujeres se ensucian con la curiosidad.
12.336.22
अधीयतां भवान्वेदान्सार्घं पुत्रेण धीमता ।
विधुन्वन्ब्रह्मघोषेण रक्षोभयकृतं तमः ॥ १२.३३६.२२ ॥
Estudia los Vedas tú junto con tu sabio hijo, sacudiendo con el sonido del brahman la oscuridad causada por el temor a los demonios.
12.336.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
तथेत्युक्त्वाऽथ संहृष्टो वेदाभ्यासे दृढव्रतः ॥ १२.३३६.२३ ॥
Al oír las palabras de Nārada, Vyāsa, conocedor del dharma supremo, dijo: 'Así sea', y, complacido, se mantuvo firme en su voto de práctica del Veda.
12.336.24
उवाच च महाप्राज्ञं नारदं पुनरेव हि ॥ १२.३३६.२४ ॥
Y volvió a hablar al muy sabio Nārada.
12.336.25
मलं पृथिव्या बाह्लीका इत्युक्तमधुना त्वया ।
कीदृशाश्चैव वाह्लीका ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.३३६.२५ ॥
Acabas de decir que los Bāhlīkas son la impureza de la tierra. ¿Qué clase de Bāhlīkas son? Dime, el mejor de los oradores.
12.336.26
अस्यां पृथिव्यां चत्वारो देशाः पापजनैर्वृताः ।
युगन्धरस्तु प्रथमस्तथा भूतिलकः स्मृतः ॥ १२.३३६.२६ ॥
En esta tierra hay cuatro regiones habitadas por gente pecadora. La primera es Yugandhara, y asimismo se recuerda Bhūtilaka.
12.336.27
अच्युतच्छल इत्युक्तस्तृतीयः पारकृत्तमः ।
चतुर्थस्तु महापापो बाह्लीक इति संज्ञितः ॥ १२.३३६.२७ ॥
El tercero se llama Acyutacchala, el que más corta las fronteras. El cuarto, gran pecador, se llama Bāhlīka.
12.336.28
भृगोष्ट्रगर्दभक्षीरं पिबन्त्यस्य युगन्धरे ।
एवकर्णास्तु दृश्यन्ते जना वै ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.२८ ॥
En Yugandhara beben la leche de oveja, camella y asna; y en la tierra de Acyuta se ven personas con una sola oreja.
12.336.29
मेहन्ति च मलं पापा विसृजन्ति जलेषु वै ।
नित्यं भूतिलकेत्यन्नं तज्जलं च पिबन्ति च ॥ १२.३३६.२९ ॥
Esos pecadores orinan y arrojan inmundicia en las aguas; en Bhūtilaka siempre comen ese alimento y beben esa agua.
12.336.30
हरिबाह्यास्तु बाहीका न स्मरन्ति हरिं क्वचित् ।
ऐहलौकिकमोक्षं ते मांसशोणितवर्धनाः।
वृथा जाता भविष्यन्ति बाह्लीका इति विश्रुताः ॥ १२.३३६.३० ॥
Los Bāhlīkas apartados de Hari jamás recuerdan a Hari. Buscando solo la liberación de este mundo, aumentan la carne y la sangre; nacidos en vano, serán renombrados como Bāhlīkas.
12.336.31
पुष्कराहारनिरताः पिशाचा यदभाषते ।
मुसुण्ठीं परिगृह्योग्रां तच्छृणुष्व महामुने ॥ १२.३३६.३१ ॥
Escucha, gran sabio, lo que dicen los pisācas, entregados a comer loto en Puṣkara, empuñando la feroz musuṇṭhī.
12.336.32
ब्राह्मणीं बहुपुत्रां तां पुष्करे स्नातुमागताम् ।
युगन्धरे पयः पीत्वा ह्युचिता ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.३२ ॥
Aquella brahmaní madre de muchos hijos, que vino a bañarse en Puṣkara, habiendo bebido agua en Yugandhara y siendo apta en el lugar de Acyuta.
12.336.33
तथा भूतिलके स्नात्वा बाह्लीकांश्च निरीक्ष्य वै ।
आगताऽसि तथा स्नातुं कथं स्वर्गं न गच्छसि ॥ १२.३३६.३३ ॥
Asimismo, habiéndote bañado en Bhūtilaka y mirado a los Bāhlīkas, has venido a bañarte. ¿Por qué no vas al cielo?
12.336.34
इत्युक्त्वा ब्राह्मणीभाण्डं पोथयित्वा मुसुण्ठिना ।
उवाच क्रोधताम्राक्षी पिशाची तीर्थपालिका ॥ १२.३३६.३४ ॥
Habiendo dicho esto y golpeado el recipiente de la brahmaní con la musuṇṭhī, la pisācī guardiana del lugar sagrado, con los ojos enrojecidos de ira, habló.
12.336.35
एतत्तु ते दिवावृत्तं रात्रौ वृत्तमथान्यथा ।
गच्छ बाह्लीकसंसर्गादशुचित्वं न संशयः ॥ १२.३३६.३५ ॥
Esta es tu conducta de día, y de noche es otra. Ve; del contacto con los Bāhlīkas proviene la impureza, no hay duda.
12.336.36
यद्द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति जनार्दनम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिः संसर्गिणामपि ॥ १२.३३६.३६ ॥
Quienes odian al gran espíritu y no recuerdan a Janārdana no tienen acceso a los lugares sagrados de purificación, ni tampoco quienes se asocian con ellos.
12.336.37
उद्युक्ता ब्राह्मणी भीता प्रतियाता सुतैः सह ।
स्वदेहस्था जजापैवं सपुत्रा ध्यानतत्परा ॥ १२.३३६.३७ ॥
La brahmaṇī asustada, resuelta, regresó junto con sus hijos. Permaneciendo en su propio cuerpo, entregada a la meditación, así comenzó a recitar japa, con sus hijos.
12.336.38
अनन्तस्य हरेः शुद्धं नाम वै द्वादशाक्षरम् ।
वत्सरत्रितये पूर्णे ब्राह्मणी पुनरागता ॥ १२.३३६.३८ ॥
El puro nombre de doce sílabas del Hari infinito — cuando se completaron tres años, la brahmaṇī volvió de nuevo.
12.336.39
सपुत्रा पुष्करद्वारं पिशाच्याह तथागतम् ।
नमस्ते ब्राह्मणि शुभे पूताऽहं तव दर्शनात् ॥ १२.३३६.३९ ॥
En la puerta de Puṣkara, la pishācī habló a la brahmaṇī que había llegado así con sus hijos: «Salve a ti, oh brahmaṇī, oh auspiciosa; por verte, quedo purificada.»
12.336.40
कुरु तीर्थाभिषेकं च सपुत्रा पापवर्जिता ।
हरेर्नाम्ना च मां साध्वी जलेन स्प्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३३६.४० ॥
Oh libre de pecado, báñate en el vado sagrado con tus hijos; y oh virtuosa, tócame con agua por el nombre de Hari.
12.336.41
इत्युक्ता ब्राह्मणी हृष्टा पुत्रैः सह शुभव्रता ।
जलेन प्रोक्षयामास द्वादशाक्षरसंयुतम् ॥ १२.३३६.४१ ॥
Así interpelada, la brahmaṇī de votos auspiciosos, complacida, junto con sus hijos la roció con agua unida al nombre de doce sílabas.
12.336.42
तत्क्षणादभवच्छुद्धा पिशाची दिव्यरूपिणी ।
अप्सरा ह्यभवद्दिव्या गता स्वर्लोकमुत्तभम् ॥ १२.३३६.४२ ॥
En ese mismo instante la pishācī quedó purificada y adquirió forma divina; se convirtió en una apsaras divina y partió hacia el supremo mundo celestial.
12.336.43
ब्राह्मणी चैव कालेन वासुदेवपरायणा ।
सपुत्रा चागता स्थानमच्युतस्य शुभं परम् ॥ १२.३३६.४३ ॥
Y también una mujer brahmán, con el tiempo, devota de Vāsudeva, llegó con su hijo a la morada suprema y auspiciosa de Acyuta.
12.336.44
एतत्ते कथितं विद्वन्मुने कालोऽयमागतः ॥ १२.३३६.४४ ॥
Esto te ha sido contado, oh sabio sabio; ha llegado este momento.
12.336.45
गमिष्येऽहं महाप्राज्ञ आगमिष्यामि वै पुनः ।
इत्युक्त्वा स जगामाथ नारदो वदतांवरः ॥ १२.३३६.४५ ॥
"Oh gran sabio, me iré, y ciertamente volveré." Habiendo dicho esto, Nārada, el mejor de los oradores, se marchó.
12.336.46
द्वैपायनस्तु भगवांस्तच्छ्रुत्वा मुनिसत्तमात् ।
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्।
स्वरेणोच्चैः सशैक्ष्येण लोकानापूरयन्निव ॥ १२.३३६.४६ ॥
Pero el venerable Dvaipāyana, habiendo oído esto del mejor de los sabios, practicó entonces los Vedas con su hijo Śuka, en voz alta, con la recitación del discípulo, como si llenara los mundos.
12.336.47
तयोरभ्यसतोरेव नानाधर्मप्रवादिनोः ।
वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवेजितः ॥ १२.३३६.४७ ॥
Mientras aquellos dos, exponiendo diversos dharmas, practicaban, sopló un viento impulsado por la brisa marina con excesiva fuerza.
12.336.48
ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् ।
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ १२.३३६.४८ ॥
Entonces Vyāsa detuvo a su hijo diciendo: "Este es un anadhyāya, un tiempo no apto para recitar." Pero Śuka, aunque detenido, estaba lleno de curiosidad.
12.336.49
अपृच्छत्पितरं ब्रह्मन्कुतो वायुरभूदयम् ।
आख्यातुमर्हति भवान्वायोः सर्वं विचेष्टितम् ॥ १२.३३६.४९ ॥
Le preguntó a su padre: «Oh brahmán, ¿de dónde surgió este viento? Tú eres digno de explicar todas las acciones del viento.»
12.336.50
शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
अनध्यायनिमित्तेऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३३६.५० ॥
Al oír estas palabras de Śuka, Vyāsa, conocedor del supremo dharma, pronunció estas palabras en esta ocasión de cese del estudio.
12.336.51
दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः ।
तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्वे व्यवस्थितः ॥ १२.३३६.५१ ॥
Ha surgido en ti el ojo divino; tu mente está serena e inmóvil. Habiendo abandonado tanto la oscuridad como la pasión, estás establecido en la bondad.
12.336.52
आदर्शे रस्वामिव च्छायां पश्यस्यात्मानमात्मना ।
न्यस्यात्मनि स्वयं चेतो बुद्ध्या समनुचिन्तय ॥ १२.३३६.५२ ॥
Como uno ve su sombra en un espejo, así te ves a ti mismo por ti mismo. Colocando tu mente dentro de ti, medita bien en ella con el intelecto.
12.336.53
देवयानपथो विष्णुः पितृयानपथो रविः ।
द्वावेतौ प्रेत्य पन्थानौ दिवं चाधश्च गच्छतः ॥ १२.३३६.५३ ॥
El camino de los dioses es Viṣṇu, y el camino de los padres es el sol. Tras la muerte, estos dos caminos conducen hacia el cielo y hacia abajo.
12.336.54
पृथिव्यामन्तरिक्षे च यत्र संवान्ति वायवः ।
सप्तैते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३३६.५४ ॥
En la tierra y en la atmósfera, donde los vientos soplan juntos: estos son los siete caminos del viento. Apréndelos en orden.
12.336.55
तत्र देवगणाः साध्याः संबभूवुर्महाबलाः ।
तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः ॥ १२.३३६.५५ ॥
Allí surgieron los grupos de dioses sādhya, de gran fuerza. También a ellos les nació un hijo, llamado Samāna, difícil de vencer.
12.336.56
उदानस्तस्य पुत्रोऽभूद्व्यानस्तस्याभवत्सुतः ।
अपानश्च ततो ज्ञेयः प्राणश्चापि तताऽपरः ॥ १२.३३६.५६ ॥
Su hijo fue Udāna; el hijo de Udāna fue Vyāna. Luego debe conocerse a Apāna, y de él vino otro, Prāṇa.
12.336.57
अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्घर्षः शत्रुतापनः ।
पृथक्कर्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथातथम् ॥ १२.३३६.५७ ॥
Prāṇa quedó sin descendencia, difícil de asaltar, abrasador de enemigos. Ahora explicaré sus funciones separadas tal como son.
12.336.58
प्राणिनां सर्वतो वायुश्रेष्टां वर्तयते पृथक् ।
प्राणनाच्चैव भूतानां प्राण इत्यभिधीयते ॥ १२.३३६.५८ ॥
El viento mantiene en marcha, por separado, la función vital más alta en todos los seres vivos; y por el respirar de los seres se le llama Prāṇa.
12.336.59
प्रेरयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांश्च यः ।
प्रथमः प्रथमे मार्गे आवहो नाम योऽनिलः ॥ १२.३३६.५९ ॥
El viento que impulsa las masas de nubes, nacidas del humo y del calor, primero en el primer camino, se llama Āvaha.
12.336.60
अम्बरे स्नेहमभ्रेभ्यस्तटिद्भ्यश्च महाद्युतिः ।
प्रवहो नाम संवाति द्वितीयश्च सतोयदः ॥ १२.३३६.६० ॥
En el cielo, el viento de gran resplandor que sopla la humedad de las nubes y de los relámpagos se llama Pravaha; es el segundo, y da lluvia.
12.336.61
उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ।
अन्तर्देहेषु चोदानं यं वदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३३६.६१ ॥
Aquel que causa siempre el ascenso de los astros, comenzando por la luna, y a quien los sabios llaman udāna dentro de los cuerpos.
12.336.62
यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्धारयते जलम् ।
उद्धृत्याददते चापो जीमूतेभ्योऽम्बरेऽनिलः ॥ १२.३३६.६२ ॥
El viento que sostiene el agua de los cuatro océanos, levantándola y tomando las aguas de las nubes en el cielo, es el viento Anila.
12.336.63
योऽद्भिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छति ।
उद्वहो नाम वर्षिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः ॥ १२.३३६.६३ ॥
Aquel que une las nubes con el agua y las entrega a Parjanya es el tercer viento, llamado Udvaha, el más portador de lluvia y siempre en movimiento.
12.336.64
समुह्यमाना बहुधा येन नीताः पृथग्घनाः ।
वर्षमोक्षकृतारम्भास्ते भवन्ति घनाघनाः ॥ १२.३३६.६४ ॥
Llevadas de muchas maneras por aquel que trae las nubes separadas, las que comienzan a soltar la lluvia se convierten en densos nubarrones (ghanāghana).
12.336.65
संहता येन चाविद्धा भवन्ति नदनान्तराः ।
रक्षणार्थाय संभूता मेघत्वमुपश्यान्ति च ॥ १२.३३६.६५ ॥
Unidos por aquel por quien, sin ser atravesados y con truenos entre ellos, surgen para la protección y alcanzan la condición de nube.
12.336.66
योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ।
चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः ॥ १२.३३६.६६ ॥
Aquel que transporta por el cielo los carros celestiales de los dioses es el cuarto viento, llamado Saṃvaha, el aplastador de montañas.
12.336.67
येन वेगवता तूर्णं रूक्षेणारुजता रसान् ।
वायुना विहता मेघा न भवन्ति बलाहकाः ॥ १२.३३६.६७ ॥
Por el viento veloz y áspero que rompe rápidamente la humedad, las nubes arrastradas no se convierten en nubes de lluvia.
12.336.68
दारुणोत्पातसंचारो नभसः स्तनयित्नुमान् ।
पञ्चमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः ॥ १२.३३६.६८ ॥
El quinto viento, de terrible movimiento violento en el cielo, que retumba y de gran velocidad, se llama Vivaha.
12.336.69
यस्मिन्पारिप्लवा दिव्या भवन्त्यापो विहायसा ।
पुण्यं चाकाशगङ्गायास्तोयं विष्टभ्य तिष्ठति ॥ १२.३३६.६९ ॥
En el que las aguas divinas fluyen por el cielo, y que se sostiene sujetando las aguas sagradas del Ganges celestial.
12.336.70
दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ।
यो निरंशुः सहस्रस्य येन भाति वसुंधरा ॥ १२.३३६.७० ॥
En el que el sol de un solo rayo es rechazado desde lejos, el que carece de rayos del de mil rayos, y por el cual brilla la tierra.
12.336.71
यस्मादाप्यायते सोमो योनिर्दिव्योऽमृतस्य यः ।
षष्ठः पिरवहो नाम स वायुर्जयतांवरः ॥ १२.३३६.७१ ॥
Por el que la luna se nutre, fuente divina del néctar — el sexto, el viento llamado Parivaha, el mejor de los vencedores.
12.336.72
सर्वप्राणभृतां प्राणान्योऽनुकाले निरस्यति ।
यस्य वर्त्मानुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ ॥ १२.३३६.७२ ॥
El que a su debido tiempo expulsa los alientos vitales de todos los seres vivos, y cuyo camino siguen tanto la Muerte como Vaivasvata.
12.336.73
सम्यगन्वीक्षतां बुद्ध्या शान्तयाऽध्यात्मचिन्तकाः ।
ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.३३६.७३ ॥
Para los pensadores del yo interior que examinan rectamente con intelecto sereno y se deleitan en la práctica de la meditación, esto conduce a la inmortalidad.
12.336.74
यं समासाद्य वेगेन दिशामन्तं प्रपेदिरे ।
दक्षस्य दशपुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः ॥ १२.३३६.७४ ॥
Habiéndolo alcanzado con velocidad, fueron hasta los confines de las direcciones: miles de los diez hijos de Dakṣa, señor de las criaturas.
12.336.75
येन सृष्टः पराभूतो यात्येव न निवर्तते ।
परावहो नाम परो वायुः स दुरतिक्रमः ॥ १२.३३६.७५ ॥
Enviado por el cual, aun vencido, simplemente se va y no regresa: este es el viento supremo llamado Parāvaha, difícil de superar.
12.336.76
एवमेतेऽदितेः पुत्रा मारुताः परमाद्भुताः ।
अनारतं ते संवान्ति सर्वगाः सर्वधारिणः ॥ १२.३३६.७६ ॥
Así, estos hijos de Aditi, los Marutas, son sumamente maravillosos; sin cesar soplan, yendo a todas partes y sosteniéndolo todo.
12.336.77
एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ।
कम्पितः सहसा तेन वायुनाऽतिप्रवायता ॥ १२.३३६.७७ ॥
Esto sí es una gran maravilla: que esta mejor de las montañas fuera sacudida de repente por aquel viento que soplaba con tan extrema fuerza.
12.336.78
विष्णोर्निः श्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ।
सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा ॥ १२.३३६.७८ ॥
Cuando este viento del aliento de Viṣṇu, impulsado por su fuerza, se levanta de repente, querido, entonces el mundo se estremece.
12.336.79
तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म नाधीयन्तेऽतिवायति ।
वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्म तत्पीडितं भवेत् ॥ १२.३३६.७९ ॥
Por eso, quienes conocen el Veda no lo estudian cuando el viento sopla con exceso. Se ha dicho que el viento teme al viento; entonces el Brahman, el Veda, queda afligido.
12.336.80
एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ।
उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगङ्गामगात्तदा ॥ १२.३३६.८० ॥
Tras decir estas palabras, el señor, hijo de Parāśara, dijo a su hijo: «¡Estudia!», y entonces se fue hacia el Gaṅgā celeste, el río del cielo.