Mahābhārata · Adhyāya 12.336
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.336.1
एतच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यं व्यासशिष्या महौजसः ।
अन्योन्यं हृष्टमनसः परिषस्वजिरे तदा ॥ १२.३३६.१ ॥
Ao ouvir as palavras de seu mestre, os poderosos discípulos de Vyāsa, de mente alegre, abraçaram-se uns aos outros.
12.336.2
उक्ताः स्मो यद्भगवता तदात्वायतिसंहितम् ।
तन्नो मनसि संरूढं करिष्यामस्तथा च तत् ॥ १२.३३६.२ ॥
O que o Venerável nos disse, aquele ensinamento ligado ao presente e ao futuro, enraizou-se firmemente em nossa mente; assim faremos.
12.336.3
अन्योन्यं संविभाष्यैवं सुप्रीतमनसः पुनः ।
विज्ञापयन्ति स्म गुरुं पुनर्वाक्यविशारदाः ॥ १२.३३६.३ ॥
Conversando assim entre si, de mente muito satisfeita, os discípulos, hábeis na palavra, dirigiram-se de novo ao seu mestre.
12.336.4
शैलादस्मान्महीं गन्तुं काङ्क्षितं नो महामुने ।
वेदाननेकधा कर्तुं यदि ते रुचितं प्रभो ॥ १२.३३६.४ ॥
Ó grande sábio, desejamos partir desta montanha para a terra e difundir os Vedas de muitas maneiras, ó senhor, se assim te agradar.
12.336.5
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ॥ १२.३३६.५ ॥
Tendo ouvido as palavras dos discípulos, o senhor, filho de Parāśara, então respondeu com palavras unidas ao dharma e ao proveito, palavras benéficas.
12.336.6
क्षितिं वा देवलोकं वा गम्यतां यदि रोचते ।
अप्रमादश्च वः कार्यो ब्रह्म हि प्रचुरच्छलम् ॥ १२.३३६.६ ॥
Seja para a terra ou para o mundo dos deuses, ide se assim vos agradar; mas deveis ser vigilantes, pois o conhecimento sagrado abunda em enganos.
12.336.7
तेऽनुज्ञातास्ततः सर्वे गुरुणा सत्यवादिना ।
जग्मुः प्रदक्षिणं कृत्वा व्यासं मूर्ध्नाऽभिवाद्य च ॥ १२.३३६.७ ॥
Tendo recebido licença de seu mestre veraz, todos partiram, circundando Vyāsa pela direita e inclinando a cabeça diante dele.
12.336.8
अवतीर्य महीं तेऽथ चातुर्होत्रमकल्पयन् ।
संयाजयन्तो विप्रांश्च राजन्यांश्च विशस्तथा ॥ १२.३३६.८ ॥
Descendo à terra, organizaram o sacerdócio sacrificial de quatro oficiantes e fizeram brâmanes, reis guerreiros e o povo realizarem sacrifícios.
12.336.9
पूज्यमाना द्विजैर्नित्यं मोदमाना गृहे रताः ।
याजनाध्यापनरताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ॥ १२.३३६.९ ॥
Sempre honrados pelos dvija, alegres e contentes em suas casas, dedicados a oficiar sacrifícios e a ensinar, prósperos e célebres no mundo.
12.336.10
अवतीर्णेषु शिष्येषु व्यासः पुत्रसहायवान् ।
तूष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत् ॥ १२.३३६.१० ॥
Quando os discípulos desceram, o sábio Vyāsa, acompanhado do filho, sentou-se em lugar reservado, em silêncio e absorto na meditação.
12.336.11
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमगं द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३६.११ ॥
Naquele mesmo tempo, o sábio divino Nārada também veio ver a montanha Himavat, frequentada por siddhas e cāraṇas.
12.336.12
तं ददर्शाश्रमपदे नारदः सुमहातपाः ।
अथैनमब्रवीत्काले मधुराक्षरया गिरा ॥ १२.३३६.१२ ॥
Nārada, de grande austeridade, viu-o no eremitério e, então, no momento certo, falou-lhe com palavras doces.
12.336.13
भोभो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ।
एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिन्तयन्निव ॥ १२.३३६.१३ ॥
Ó grande sábio, descendente de Vasiṣṭha! O som do Veda não se ouve aqui. Por que estás sentado sozinho, em silêncio e absorto na meditação, como se pensasses em algo?
12.336.14
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ।
रजसा तमसा चैव सोमः सोपप्लवो यथा ॥ १२.३३६.१४ ॥
Esta montanha, privada do som dos Vedas, não resplandece, assim como a lua, tomada pela paixão e pela escuridão, perde seu brilho num eclipse.
12.336.15
न भ्राजते यथापूर्वं निषादानामिवालयः ।
देवर्षिगणजुष्टोऽपि वेदध्वनिविनाकृतः ॥ १२.३३६.१५ ॥
Embora frequentado por multidões de sábios divinos, não resplandece como antes, privado do som dos Vedas, como a morada dos caçadores.
12.336.16
ऋषयश्च हि देवाश्च गन्धर्वाश्च महौजसः ।
वियुक्ता ब्रह्मघोषेण न भ्राजन्ते यथा पुरा ॥ १२.३३६.१६ ॥
Os sábios, os deuses e os poderosos gandharvas, separados do som dos Vedas, não resplandecem como antes.
12.336.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
महर्षे यत्त्वया प्रोक्तं वेदवादविचक्षण ॥ १२.३३६.१७ ॥
Ouvindo as palavras de Nārada, Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) disse: Ó grande sábio, perito no discurso védico, o que disseste.
12.336.18
एतन्मनोऽनुकूलं मे भवानर्हसि भाषितुम् ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च सर्वत्र च कुतूहली ॥ १२.३३६.१८ ॥
Isto agrada à minha mente; só tu és digno de o dizer, pois és omnisciente, onividente e curioso em toda parte.
12.336.19
त्रिषु लोकेषु यद्वृत्तं सर्वं तव मते स्थितम् ।
तदाज्ञापय विप्रर्षे ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १२.३३६.१९ ॥
Tudo o que aconteceu nos três mundos permanece firme em teu juízo. Ordena, ó sábio entre os brâmanes, e dize-me o que devo fazer por ti.
12.336.20
यन्मया समनुष्ठेयं ब्रह्मर्षे तदुदाहर ।
वियुक्तस्येह शिष्यैर्मे नातिहृष्टमिदं मनः ॥ १२.३३६.२० ॥
Dize-me o que devo fazer, ó sábio do brahman. Separado aqui dos meus discípulos, a minha mente não está muito contente.
12.336.21
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या बाह्वीकाः स्त्रीणां कौतूहलं मलम् ॥ १२.३३६.२१ ॥
Os Vedas se mancham por não serem recitados; o brâmane, por não ter votos; a terra, pelos Bāhlīkas; as mulheres, pela curiosidade.
12.336.22
अधीयतां भवान्वेदान्सार्घं पुत्रेण धीमता ।
विधुन्वन्ब्रह्मघोषेण रक्षोभयकृतं तमः ॥ १२.३३६.२२ ॥
Estuda os Vedas, tu junto com teu filho sábio, afastando com o som do brahman a escuridão causada pelo temor aos demônios.
12.336.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
तथेत्युक्त्वाऽथ संहृष्टो वेदाभ्यासे दृढव्रतः ॥ १२.३३६.२३ ॥
Ao ouvir as palavras de Nārada, Vyāsa, conhecedor do dharma supremo, disse: 'Assim seja', e, alegre, tornou-se firme em seu voto de estudo dos Vedas.
12.336.24
उवाच च महाप्राज्ञं नारदं पुनरेव हि ॥ १२.३३६.२४ ॥
E falou de novo ao muito sábio Nārada.
12.336.25
मलं पृथिव्या बाह्लीका इत्युक्तमधुना त्वया ।
कीदृशाश्चैव वाह्लीका ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.३३६.२५ ॥
Acabaste de dizer que os Bāhlīkas são a impureza da terra. Como são os Bāhlīkas? Diz-me, o melhor dos oradores.
12.336.26
अस्यां पृथिव्यां चत्वारो देशाः पापजनैर्वृताः ।
युगन्धरस्तु प्रथमस्तथा भूतिलकः स्मृतः ॥ १२.३३६.२६ ॥
Nesta terra há quatro regiões habitadas por gente pecadora. A primeira é Yugandhara, e igualmente se recorda Bhūtilaka.
12.336.27
अच्युतच्छल इत्युक्तस्तृतीयः पारकृत्तमः ।
चतुर्थस्तु महापापो बाह्लीक इति संज्ञितः ॥ १२.३३६.२७ ॥
O terceiro chama-se Acyutacchala, o que mais corta as fronteiras. O quarto, grande pecador, chama-se Bāhlīka.
12.336.28
भृगोष्ट्रगर्दभक्षीरं पिबन्त्यस्य युगन्धरे ।
एवकर्णास्तु दृश्यन्ते जना वै ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.२८ ॥
Em Yugandhara bebem leite de ovelha, camela e jumenta; e na terra de Acyuta veem-se pessoas com uma só orelha.
12.336.29
मेहन्ति च मलं पापा विसृजन्ति जलेषु वै ।
नित्यं भूतिलकेत्यन्नं तज्जलं च पिबन्ति च ॥ १२.३३६.२९ ॥
Esses pecadores urinam e lançam imundície nas águas; em Bhūtilaka comem sempre aquele alimento e bebem aquela água.
12.336.30
हरिबाह्यास्तु बाहीका न स्मरन्ति हरिं क्वचित् ।
ऐहलौकिकमोक्षं ते मांसशोणितवर्धनाः।
वृथा जाता भविष्यन्ति बाह्लीका इति विश्रुताः ॥ १२.३३६.३० ॥
Os Bāhlīkas afastados de Hari nunca se lembram de Hari. Buscando apenas a libertação deste mundo, aumentam a carne e o sangue; nascidos em vão, serão conhecidos como Bāhlīkas.
12.336.31
पुष्कराहारनिरताः पिशाचा यदभाषते ।
मुसुण्ठीं परिगृह्योग्रां तच्छृणुष्व महामुने ॥ १२.३३६.३१ ॥
Ouve, grande sábio, o que dizem os piśācas, entregues a se alimentar de lótus em Puṣkara, empunhando a feroz musuṇṭhī.
12.336.32
ब्राह्मणीं बहुपुत्रां तां पुष्करे स्नातुमागताम् ।
युगन्धरे पयः पीत्वा ह्युचिता ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.३२ ॥
Aquela brâmane, mãe de muitos filhos, que veio banhar-se em Puṣkara, tendo bebido água em Yugandhara e sendo apta no lugar de Acyuta.
12.336.33
तथा भूतिलके स्नात्वा बाह्लीकांश्च निरीक्ष्य वै ।
आगताऽसि तथा स्नातुं कथं स्वर्गं न गच्छसि ॥ १२.३३६.३३ ॥
Igualmente, tendo banhado-te em Bhūtilaka e olhado os Bāhlīkas, vieste banhar-te. Por que não vais ao céu?
12.336.34
इत्युक्त्वा ब्राह्मणीभाण्डं पोथयित्वा मुसुण्ठिना ।
उवाच क्रोधताम्राक्षी पिशाची तीर्थपालिका ॥ १२.३३६.३४ ॥
Tendo dito isto e golpeado o recipiente da brâmane com a musuṇṭhī, a piśācī guardiã do lugar sagrado, de olhos vermelhos de ira, falou.
12.336.35
एतत्तु ते दिवावृत्तं रात्रौ वृत्तमथान्यथा ।
गच्छ बाह्लीकसंसर्गादशुचित्वं न संशयः ॥ १२.३३६.३५ ॥
Esta é a tua conduta de dia, e à noite é outra. Vai; do contacto com os Bāhlīkas vem a impureza, não há dúvida.
12.336.36
यद्द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति जनार्दनम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिः संसर्गिणामपि ॥ १२.३३६.३६ ॥
Aqueles que odeiam o grande espírito e não se lembram de Janārdana não têm acesso aos lugares sagrados de purificação, nem os que com eles convivem.
12.336.37
उद्युक्ता ब्राह्मणी भीता प्रतियाता सुतैः सह ।
स्वदेहस्था जजापैवं सपुत्रा ध्यानतत्परा ॥ १२.३३६.३७ ॥
A brāhmaṇī assustada, resoluta, voltou junto com seus filhos. Permanecendo em seu próprio corpo, absorta na meditação, assim começou a recitar o japa, com seus filhos.
12.336.38
अनन्तस्य हरेः शुद्धं नाम वै द्वादशाक्षरम् ।
वत्सरत्रितये पूर्णे ब्राह्मणी पुनरागता ॥ १२.३३६.३८ ॥
O puro nome de doze sílabas de Hari, o Infinito — quando três anos se completaram, a brāhmaṇī voltou novamente.
12.336.39
सपुत्रा पुष्करद्वारं पिशाच्याह तथागतम् ।
नमस्ते ब्राह्मणि शुभे पूताऽहं तव दर्शनात् ॥ १२.३३६.३९ ॥
No portão de Puṣkara, a piśācī disse à brāhmaṇī que assim viera com seus filhos: "Saudações a ti, ó brāhmaṇī, ó auspiciosa; pela tua visão estou purificada."
12.336.40
कुरु तीर्थाभिषेकं च सपुत्रा पापवर्जिता ।
हरेर्नाम्ना च मां साध्वी जलेन स्प्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३३६.४० ॥
Ó livre de pecado, banha-te no vau sagrado com teus filhos; e ó virtuosa, toca-me com água, pelo nome de Hari.
12.336.41
इत्युक्ता ब्राह्मणी हृष्टा पुत्रैः सह शुभव्रता ।
जलेन प्रोक्षयामास द्वादशाक्षरसंयुतम् ॥ १२.३३६.४१ ॥
Assim interpelada, a brāhmaṇī de votos auspiciosos, encantada, junto com seus filhos aspergiu-a com água unida ao nome de doze sílabas.
12.336.42
तत्क्षणादभवच्छुद्धा पिशाची दिव्यरूपिणी ।
अप्सरा ह्यभवद्दिव्या गता स्वर्लोकमुत्तभम् ॥ १२.३३६.४२ ॥
Naquele mesmo instante a piśācī foi purificada e tornou-se de forma divina; tornou-se uma apsaras divina e foi para o supremo mundo celestial.
12.336.43
ब्राह्मणी चैव कालेन वासुदेवपरायणा ।
सपुत्रा चागता स्थानमच्युतस्य शुभं परम् ॥ १२.३३६.४३ ॥
Também uma mulher brâmane, com o tempo, devotada a Vāsudeva, chegou com seu filho à morada suprema e auspiciosa de Acyuta.
12.336.44
एतत्ते कथितं विद्वन्मुने कालोऽयमागतः ॥ १२.३३६.४४ ॥
Isto foi contado a ti, ó sábio erudito; chegou este momento.
12.336.45
गमिष्येऽहं महाप्राज्ञ आगमिष्यामि वै पुनः ।
इत्युक्त्वा स जगामाथ नारदो वदतांवरः ॥ १२.३३६.४५ ॥
"Ó grande sábio, eu irei, e certamente voltarei." Tendo dito isto, Nārada, o melhor dos oradores, partiu.
12.336.46
द्वैपायनस्तु भगवांस्तच्छ्रुत्वा मुनिसत्तमात् ।
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्।
स्वरेणोच्चैः सशैक्ष्येण लोकानापूरयन्निव ॥ १२.३३६.४६ ॥
Mas o venerável Dvaipāyana, tendo ouvido isto do melhor dos sábios, então praticou os Vedas com seu filho Śuka, em voz alta, com a recitação do discípulo, como se enchesse os mundos.
12.336.47
तयोरभ्यसतोरेव नानाधर्मप्रवादिनोः ।
वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवेजितः ॥ १२.३३६.४७ ॥
Enquanto aqueles dois, expondo diversos dharmas, praticavam, soprou um vento agitado pela brisa do mar com força excessiva.
12.336.48
ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् ।
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ १२.३३६.४८ ॥
Então Vyāsa deteve seu filho, dizendo: "Este é um anadhyāya, um tempo para não recitar." Mas Śuka, embora detido, estava cheio de curiosidade.
12.336.49
अपृच्छत्पितरं ब्रह्मन्कुतो वायुरभूदयम् ।
आख्यातुमर्हति भवान्वायोः सर्वं विचेष्टितम् ॥ १२.३३६.४९ ॥
Perguntou ao pai: «Ó brâmane, de onde surgiu este vento? Tu és digno de explicar todas as ações do vento.»
12.336.50
शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
अनध्यायनिमित्तेऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३३६.५० ॥
Ouvindo estas palavras de Śuka, Vyāsa, conhecedor do supremo dharma, pronunciou estas palavras nesta ocasião de suspensão do estudo.
12.336.51
दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः ।
तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्वे व्यवस्थितः ॥ १२.३३६.५१ ॥
Surgiu em ti o olho divino; a tua mente está serena e imóvel. Tendo abandonado tanto a escuridão como a paixão, estás firmado na bondade.
12.336.52
आदर्शे रस्वामिव च्छायां पश्यस्यात्मानमात्मना ।
न्यस्यात्मनि स्वयं चेतो बुद्ध्या समनुचिन्तय ॥ १२.३३६.५२ ॥
Como se vê a própria sombra num espelho, assim te vês a ti mesmo por ti mesmo. Colocando a tua mente em ti, medita-a bem com o intelecto.
12.336.53
देवयानपथो विष्णुः पितृयानपथो रविः ।
द्वावेतौ प्रेत्य पन्थानौ दिवं चाधश्च गच्छतः ॥ १२.३३६.५३ ॥
O caminho dos deuses é Viṣṇu, e o caminho dos antepassados é o sol. Após a morte, estes dois caminhos levam ao céu e para baixo.
12.336.54
पृथिव्यामन्तरिक्षे च यत्र संवान्ति वायवः ।
सप्तैते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३३६.५४ ॥
Na terra e na atmosfera, onde os ventos sopram juntos: estes são os sete caminhos do vento. Aprende-os por ordem.
12.336.55
तत्र देवगणाः साध्याः संबभूवुर्महाबलाः ।
तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः ॥ १२.३३६.५५ ॥
Ali surgiram os grupos de deuses Sādhya, de grande força. A eles também nasceu um filho, chamado Samāna, difícil de vencer.
12.336.56
उदानस्तस्य पुत्रोऽभूद्व्यानस्तस्याभवत्सुतः ।
अपानश्च ततो ज्ञेयः प्राणश्चापि तताऽपरः ॥ १२.३३६.५६ ॥
Seu filho foi Udāna; o filho de Udāna foi Vyāna. Depois deve-se conhecer Apāna, e dele veio outro, Prāṇa.
12.336.57
अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्घर्षः शत्रुतापनः ।
पृथक्कर्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथातथम् ॥ १२.३३६.५७ ॥
Prāṇa permaneceu sem descendência, difícil de assaltar, abrasador de inimigos. Agora explicarei suas funções separadas tal como são.
12.336.58
प्राणिनां सर्वतो वायुश्रेष्टां वर्तयते पृथक् ।
प्राणनाच्चैव भूतानां प्राण इत्यभिधीयते ॥ १२.३३६.५८ ॥
O vento mantém separadamente, em todos os seres vivos, a função vital mais elevada; e por os seres respirarem, chama-se Prāṇa.
12.336.59
प्रेरयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांश्च यः ।
प्रथमः प्रथमे मार्गे आवहो नाम योऽनिलः ॥ १२.३३६.५९ ॥
O vento que impele as massas de nuvens, nascidas da fumaça e do calor — o primeiro no primeiro caminho — chama-se Āvaha.
12.336.60
अम्बरे स्नेहमभ्रेभ्यस्तटिद्भ्यश्च महाद्युतिः ।
प्रवहो नाम संवाति द्वितीयश्च सतोयदः ॥ १२.३३६.६० ॥
No céu, o vento de grande brilho que sopra a umidade das nuvens e dos relâmpagos chama-se Pravaha; é o segundo, e traz chuva.
12.336.61
उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ।
अन्तर्देहेषु चोदानं यं वदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३३६.६१ ॥
Aquele que constantemente faz surgir os astros, a começar pela lua, e que os sábios chamam de udāna dentro dos corpos.
12.336.62
यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्धारयते जलम् ।
उद्धृत्याददते चापो जीमूतेभ्योऽम्बरेऽनिलः ॥ १२.३३६.६२ ॥
O vento que sustenta a água dos quatro oceanos, erguendo-a e tomando as águas das nuvens no céu, é o vento Anila.
12.336.63
योऽद्भिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छति ।
उद्वहो नाम वर्षिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः ॥ १२.३३६.६३ ॥
Aquele que une as nuvens à água e as entrega a Parjanya é o terceiro vento, chamado Udvaha, o mais portador de chuva e sempre em movimento.
12.336.64
समुह्यमाना बहुधा येन नीताः पृथग्घनाः ।
वर्षमोक्षकृतारम्भास्ते भवन्ति घनाघनाः ॥ १२.३३६.६४ ॥
Levadas de muitas maneiras por aquele pelo qual as nuvens separadas são trazidas, as que começam a liberar a chuva tornam-se as densas nuvens de tempestade (ghanāghana).
12.336.65
संहता येन चाविद्धा भवन्ति नदनान्तराः ।
रक्षणार्थाय संभूता मेघत्वमुपश्यान्ति च ॥ १२.३३६.६५ ॥
Unidos por aquele pelo qual, não perfurados, com trovões entre eles, surgem para a proteção e alcançam a condição de nuvem.
12.336.66
योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ।
चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः ॥ १२.३३६.६६ ॥
Aquele que transporta pelo céu os carros celestiais dos deuses é o quarto vento, chamado Saṃvaha, o esmagador de montanhas.
12.336.67
येन वेगवता तूर्णं रूक्षेणारुजता रसान् ।
वायुना विहता मेघा न भवन्ति बलाहकाः ॥ १२.३३६.६७ ॥
Pelo vento veloz e áspero que rapidamente quebra a umidade, as nuvens expulsas não se tornam nuvens de chuva.
12.336.68
दारुणोत्पातसंचारो नभसः स्तनयित्नुमान् ।
पञ्चमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः ॥ १२.३३६.६८ ॥
O quinto vento, de terrível movimento violento no céu, trovejante e de grande velocidade, chama-se Vivaha.
12.336.69
यस्मिन्पारिप्लवा दिव्या भवन्त्यापो विहायसा ।
पुण्यं चाकाशगङ्गायास्तोयं विष्टभ्य तिष्ठति ॥ १२.३३६.६९ ॥
No qual as águas divinas fluem pelo céu, e que permanece sustentando a água sagrada do Ganges celeste.
12.336.70
दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ।
यो निरंशुः सहस्रस्य येन भाति वसुंधरा ॥ १२.३३६.७० ॥
No qual o sol de um só raio é rechaçado de longe — o sem raios do de mil raios —, e pelo qual a terra brilha.
12.336.71
यस्मादाप्यायते सोमो योनिर्दिव्योऽमृतस्य यः ।
षष्ठः पिरवहो नाम स वायुर्जयतांवरः ॥ १२.३३६.७१ ॥
Pelo qual a lua é nutrida, fonte divina do néctar — o sexto, o vento chamado Parivaha, o melhor dos vencedores.
12.336.72
सर्वप्राणभृतां प्राणान्योऽनुकाले निरस्यति ।
यस्य वर्त्मानुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ ॥ १२.३३६.७२ ॥
Aquele que, no momento certo, expele os sopros vitais de todos os seres vivos, e cujo caminho seguem tanto a Morte quanto Vaivasvata.
12.336.73
सम्यगन्वीक्षतां बुद्ध्या शान्तयाऽध्यात्मचिन्तकाः ।
ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.३३६.७३ ॥
Para os pensadores do eu interior que examinam corretamente com intelecto sereno e se deleitam na prática da meditação, isto conduz à imortalidade.
12.336.74
यं समासाद्य वेगेन दिशामन्तं प्रपेदिरे ।
दक्षस्य दशपुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः ॥ १२.३३६.७४ ॥
Tendo-o alcançado com velocidade, foram até os confins das direções: milhares dos dez filhos de Dakṣa, senhor das criaturas.
12.336.75
येन सृष्टः पराभूतो यात्येव न निवर्तते ।
परावहो नाम परो वायुः स दुरतिक्रमः ॥ १२.३३६.७५ ॥
Enviado por quem, mesmo vencido, simplesmente vai embora e não retorna: este é o vento supremo chamado Parāvaha, difícil de superar.
12.336.76
एवमेतेऽदितेः पुत्रा मारुताः परमाद्भुताः ।
अनारतं ते संवान्ति सर्वगाः सर्वधारिणः ॥ १२.३३६.७६ ॥
Assim, estes filhos de Aditi, os Maruts, são sumamente maravilhosos; sem cessar sopram, vão a toda parte e sustentam tudo.
12.336.77
एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ।
कम्पितः सहसा तेन वायुनाऽतिप्रवायता ॥ १२.३३६.७७ ॥
Esta é de fato uma grande maravilha: que esta melhor das montanhas tenha sido subitamente sacudida por aquele vento soprando com extrema força.
12.336.78
विष्णोर्निः श्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ।
सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा ॥ १२.३३६.७८ ॥
Quando este vento do sopro de Viṣṇu, impulsionado pela sua força, se ergue de repente, querido, então o mundo é abalado.
12.336.79
तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म नाधीयन्तेऽतिवायति ।
वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्म तत्पीडितं भवेत् ॥ १२.३३६.७९ ॥
Por isso, os conhecedores do Veda não o estudam quando o vento sopra em excesso. Diz-se que o vento teme o vento; então o Brahman, o Veda, fica perturbado.
12.336.80
एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ।
उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगङ्गामगात्तदा ॥ १२.३३६.८० ॥
Tendo dito estas palavras, o senhor, filho de Parāśara, disse ao filho: «Estuda!» e então foi para o Gaṅgā celeste, o rio do céu.