Mahābhārata · Adhyāya 12.336
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.336.1
एतच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यं व्यासशिष्या महौजसः ।
अन्योन्यं हृष्टमनसः परिषस्वजिरे तदा ॥ १२.३३६.१ ॥
Als sie die Worte ihres Lehrers hörten, umarmten sich die mächtigen Schüler Vyāsas, mit frohem Herzen, einander.
12.336.2
उक्ताः स्मो यद्भगवता तदात्वायतिसंहितम् ।
तन्नो मनसि संरूढं करिष्यामस्तथा च तत् ॥ १२.३३६.२ ॥
Was der Erhabene uns gesagt hat, jene Lehre, die Gegenwart und Zukunft verbindet, hat sich fest in unserem Geist verwurzelt; so werden wir handeln.
12.336.3
अन्योन्यं संविभाष्यैवं सुप्रीतमनसः पुनः ।
विज्ञापयन्ति स्म गुरुं पुनर्वाक्यविशारदाः ॥ १२.३३६.३ ॥
Nachdem sie sich so untereinander besprochen hatten, wandten sich die in der Rede geübten Schüler, sehr erfreuten Sinnes, erneut an ihren Lehrer.
12.336.4
शैलादस्मान्महीं गन्तुं काङ्क्षितं नो महामुने ।
वेदाननेकधा कर्तुं यदि ते रुचितं प्रभो ॥ १२.३३६.४ ॥
O großer Weiser, wir wünschen, von diesem Berg auf die Erde zu gehen und die Veden auf vielfache Weise zu verbreiten, o Herr, wenn es dir gefällt.
12.336.5
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ॥ १२.३३६.५ ॥
Als der Herr, Sohn Parāśaras, die Worte der Schüler vernommen hatte, antwortete er darauf mit Worten, die mit Dharma und Nutzen verbunden und heilsam waren.
12.336.6
क्षितिं वा देवलोकं वा गम्यतां यदि रोचते ।
अप्रमादश्च वः कार्यो ब्रह्म हि प्रचुरच्छलम् ॥ १२.३३६.६ ॥
Ob zur Erde oder in die Welt der Götter, geht, wenn es euch gefällt; doch ihr müsst wachsam sein, denn das heilige Wissen ist voller Täuschungen.
12.336.7
तेऽनुज्ञातास्ततः सर्वे गुरुणा सत्यवादिना ।
जग्मुः प्रदक्षिणं कृत्वा व्यासं मूर्ध्नाऽभिवाद्य च ॥ १२.३३६.७ ॥
Von ihrem wahrhaftigen Lehrer entlassen, gingen alle davon, nachdem sie Vyāsa rechtsherum umkreist und ihr Haupt vor ihm geneigt hatten.
12.336.8
अवतीर्य महीं तेऽथ चातुर्होत्रमकल्पयन् ।
संयाजयन्तो विप्रांश्च राजन्यांश्च विशस्तथा ॥ १२.३३६.८ ॥
Auf die Erde herabgestiegen, ordneten sie das vierfache Opferpriestertum an und ließen Brahmanen, Kriegerkönige und Gemeinfreie Opfer darbringen.
12.336.9
पूज्यमाना द्विजैर्नित्यं मोदमाना गृहे रताः ।
याजनाध्यापनरताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ॥ १२.३३६.९ ॥
Stets von den Zweimalgeborenen geehrt, froh und zufrieden in ihren Häusern, hingegeben an das Darbringen von Opfern und das Lehren, wohlhabend und in der Welt berühmt.
12.336.10
अवतीर्णेषु शिष्येषु व्यासः पुत्रसहायवान् ।
तूष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत् ॥ १२.३३६.१० ॥
Als die Schüler herabgestiegen waren, setzte sich der weise Vyāsa, von seinem Sohn begleitet, an einen abgelegenen Ort, schweigend und in Meditation versunken.
12.336.11
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमगं द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३६.११ ॥
Zu eben dieser Zeit kam auch der göttliche Weise Nārada, um den Berg Himavat zu sehen, den Siddhas und Cāraṇas besuchen.
12.336.12
तं ददर्शाश्रमपदे नारदः सुमहातपाः ।
अथैनमब्रवीत्काले मधुराक्षरया गिरा ॥ १२.३३६.१२ ॥
Nārada, der große Asket, sah ihn in der Einsiedelei, und dann sprach er zur rechten Zeit mit ihm in süß klingenden Worten.
12.336.13
भोभो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ।
एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिन्तयन्निव ॥ १२.३३६.१३ ॥
O großer Weiser, Nachkomme Vasiṣṭhas! Der Klang des Veda ist hier nicht zu hören. Warum sitzt du allein, schweigend und in Meditation versunken, als grübeltest du?
12.336.14
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ।
रजसा तमसा चैव सोमः सोपप्लवो यथा ॥ १२.३३६.१४ ॥
Dieser Berg, des Klanges des Veda beraubt, leuchtet nicht, so wie der Mond, von Leidenschaft und Finsternis befallen, bei einer Finsternis seinen Glanz verliert.
12.336.15
न भ्राजते यथापूर्वं निषादानामिवालयः ।
देवर्षिगणजुष्टोऽपि वेदध्वनिविनाकृतः ॥ १२.३३६.१५ ॥
Obwohl von Scharen göttlicher Seher besucht, leuchtet er nicht wie früher, des Klanges des Veda beraubt, wie die Wohnstatt der Jäger.
12.336.16
ऋषयश्च हि देवाश्च गन्धर्वाश्च महौजसः ।
वियुक्ता ब्रह्मघोषेण न भ्राजन्ते यथा पुरा ॥ १२.३३६.१६ ॥
Seher, Götter und mächtige Gandharvas, vom Klang des Veda getrennt, leuchten nicht mehr wie früher.
12.336.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
महर्षे यत्त्वया प्रोक्तं वेदवादविचक्षण ॥ १२.३३६.१७ ॥
Nachdem er Nāradas Worte gehört hatte, sprach Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa): O großer Weiser, Kenner der Veda-Rede, was du gesagt hast.
12.336.18
एतन्मनोऽनुकूलं मे भवानर्हसि भाषितुम् ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च सर्वत्र च कुतूहली ॥ १२.३३६.१८ ॥
Dies gefällt meinem Geist; du allein bist würdig, es zu sagen, denn du bist allwissend, allsehend und überall wissbegierig.
12.336.19
त्रिषु लोकेषु यद्वृत्तं सर्वं तव मते स्थितम् ।
तदाज्ञापय विप्रर्षे ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १२.३३६.१९ ॥
Alles, was in den drei Welten geschehen ist, steht fest in deiner Einsicht. Befiehl, o Weiser unter den Brahmanen, und sage mir, was ich für dich tun soll.
12.336.20
यन्मया समनुष्ठेयं ब्रह्मर्षे तदुदाहर ।
वियुक्तस्येह शिष्यैर्मे नातिहृष्टमिदं मनः ॥ १२.३३६.२० ॥
Sage mir, was ich tun soll, o Weiser des Brahman. Hier von meinen Schülern getrennt, ist mein Geist nicht sehr froh.
12.336.21
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या बाह्वीकाः स्त्रीणां कौतूहलं मलम् ॥ १२.३३६.२१ ॥
Die Veden werden durch Nichtrezitieren befleckt; der Brahmane durch Mangel an Gelübden; die Erde durch die Bāhlīkas; die Frauen durch Neugier.
12.336.22
अधीयतां भवान्वेदान्सार्घं पुत्रेण धीमता ।
विधुन्वन्ब्रह्मघोषेण रक्षोभयकृतं तमः ॥ १२.३३६.२२ ॥
Studiere die Veden, du zusammen mit deinem weisen Sohn, und vertreibe mit dem Klang des Brahman die Finsternis, die durch die Furcht vor den Dämonen entstanden ist.
12.336.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
तथेत्युक्त्वाऽथ संहृष्टो वेदाभ्यासे दृढव्रतः ॥ १२.३३६.२३ ॥
Als Vyāsa, Kenner des höchsten Dharma, die Worte Nāradas hörte, sprach er: „So sei es“, und, erfreut, wurde er fest in seinem Gelübde des Veda-Studiums.
12.336.24
उवाच च महाप्राज्ञं नारदं पुनरेव हि ॥ १२.३३६.२४ ॥
Und er sprach wieder zu dem höchst weisen Nārada.
12.336.25
मलं पृथिव्या बाह्लीका इत्युक्तमधुना त्वया ।
कीदृशाश्चैव वाह्लीका ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.३३६.२५ ॥
Du hast gerade gesagt, die Bāhlīkas seien der Schmutz der Erde. Wie sind die Bāhlīkas beschaffen? Sag es mir, bester der Redner.
12.336.26
अस्यां पृथिव्यां चत्वारो देशाः पापजनैर्वृताः ।
युगन्धरस्तु प्रथमस्तथा भूतिलकः स्मृतः ॥ १२.३३६.२६ ॥
Auf dieser Erde gibt es vier Länder, bevölkert von sündigen Menschen. Das erste ist Yugandhara, und ebenso wird Bhūtilaka genannt.
12.336.27
अच्युतच्छल इत्युक्तस्तृतीयः पारकृत्तमः ।
चतुर्थस्तु महापापो बाह्लीक इति संज्ञितः ॥ १२.३३६.२७ ॥
Das dritte heißt Acyutacchala, das die Grenzen am meisten zerschneidet. Das vierte, von großer Sünde, heißt Bāhlīka.
12.336.28
भृगोष्ट्रगर्दभक्षीरं पिबन्त्यस्य युगन्धरे ।
एवकर्णास्तु दृश्यन्ते जना वै ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.२८ ॥
In Yugandhara trinken sie die Milch von Schaf, Kamel und Eselin; und im Land Acyuta sieht man Menschen mit nur einem Ohr.
12.336.29
मेहन्ति च मलं पापा विसृजन्ति जलेषु वै ।
नित्यं भूतिलकेत्यन्नं तज्जलं च पिबन्ति च ॥ १२.३३६.२९ ॥
Diese Sünder urinieren und lassen Unrat in die Gewässer; in Bhūtilaka essen und trinken sie stets jene Speise und jenes Wasser.
12.336.30
हरिबाह्यास्तु बाहीका न स्मरन्ति हरिं क्वचित् ।
ऐहलौकिकमोक्षं ते मांसशोणितवर्धनाः।
वृथा जाता भविष्यन्ति बाह्लीका इति विश्रुताः ॥ १२.३३६.३० ॥
Die Bāhlīkas außerhalb Haris gedenken niemals Haris. Nur die Befreiung in dieser Welt suchend, mehren sie Fleisch und Blut; vergeblich geboren, werden sie als Bāhlīkas berühmt sein.
12.336.31
पुष्कराहारनिरताः पिशाचा यदभाषते ।
मुसुण्ठीं परिगृह्योग्रां तच्छृणुष्व महामुने ॥ १२.३३६.३१ ॥
Höre, großer Weiser, was die Piśācas sagen, die sich am Lotus-Mahl von Puṣkara erfreuen, die grimmige Keule in der Hand.
12.336.32
ब्राह्मणीं बहुपुत्रां तां पुष्करे स्नातुमागताम् ।
युगन्धरे पयः पीत्वा ह्युचिता ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.३२ ॥
Jene Brahmanin, Mutter vieler Söhne, die zum Baden nach Puṣkara kam, nachdem sie in Yugandhara Wasser getrunken hatte und am Ort des Acyuta geeignet war.
12.336.33
तथा भूतिलके स्नात्वा बाह्लीकांश्च निरीक्ष्य वै ।
आगताऽसि तथा स्नातुं कथं स्वर्गं न गच्छसि ॥ १२.३३६.३३ ॥
Ebenso bist du, nachdem du in Bhūtilaka gebadet und die Bāhlīkas angeblickt hast, zum Baden gekommen. Warum gehst du nicht in den Himmel?
12.336.34
इत्युक्त्वा ब्राह्मणीभाण्डं पोथयित्वा मुसुण्ठिना ।
उवाच क्रोधताम्राक्षी पिशाची तीर्थपालिका ॥ १२.३३६.३४ ॥
Nachdem sie dies gesagt und das Gefäß der Brahmanin mit der Keule geschlagen hatte, sprach die Piśācī, Hüterin der heiligen Stätte, mit zornrot funkelnden Augen.
12.336.35
एतत्तु ते दिवावृत्तं रात्रौ वृत्तमथान्यथा ।
गच्छ बाह्लीकसंसर्गादशुचित्वं न संशयः ॥ १२.३३६.३५ ॥
Dies ist dein Verhalten am Tag, und bei Nacht ist es anders. Geh; aus dem Umgang mit den Bāhlīkas entsteht Unreinheit, daran besteht kein Zweifel.
12.336.36
यद्द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति जनार्दनम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिः संसर्गिणामपि ॥ १२.३३६.३६ ॥
Wer den großen Geist hasst und sich nicht an Janārdana erinnert, hat keinen Zugang zu den heiligen Furten, auch nicht seine Gefährten.
12.336.37
उद्युक्ता ब्राह्मणी भीता प्रतियाता सुतैः सह ।
स्वदेहस्था जजापैवं सपुत्रा ध्यानतत्परा ॥ १२.३३६.३७ ॥
Die verängstigte Brahmanin kehrte, entschlossen, mit ihren Söhnen zurück. In ihrem eigenen Körper verweilend, ganz in Meditation versunken, begann sie so mit ihren Söhnen das Japa zu rezitieren.
12.336.38
अनन्तस्य हरेः शुद्धं नाम वै द्वादशाक्षरम् ।
वत्सरत्रितये पूर्णे ब्राह्मणी पुनरागता ॥ १२.३३६.३८ ॥
Der reine zwölfsilbige Name des unendlichen Hari — als drei Jahre vollendet waren, kehrte die Brahmanin zurück.
12.336.39
सपुत्रा पुष्करद्वारं पिशाच्याह तथागतम् ।
नमस्ते ब्राह्मणि शुभे पूताऽहं तव दर्शनात् ॥ १२.३३६.३९ ॥
Am Puṣkara-Tor sprach die Piśācī zur Brahmanin, die so mit ihren Söhnen gekommen war: »Heil dir, o Brahmanin, o Glückverheißende; durch deinen Anblick bin ich gereinigt.«
12.336.40
कुरु तीर्थाभिषेकं च सपुत्रा पापवर्जिता ।
हरेर्नाम्ना च मां साध्वी जलेन स्प्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३३६.४० ॥
O Sündlose, bade dich mit deinen Söhnen an der heiligen Furt; und o Tugendhafte, berühre mich mit Wasser im Namen Haris.
12.336.41
इत्युक्ता ब्राह्मणी हृष्टा पुत्रैः सह शुभव्रता ।
जलेन प्रोक्षयामास द्वादशाक्षरसंयुतम् ॥ १२.३३६.४१ ॥
So angesprochen, sprengte die Brahmanin mit guten Gelübden, erfreut, zusammen mit ihren Söhnen sie mit Wasser, verbunden mit dem zwölfsilbigen Namen.
12.336.42
तत्क्षणादभवच्छुद्धा पिशाची दिव्यरूपिणी ।
अप्सरा ह्यभवद्दिव्या गता स्वर्लोकमुत्तभम् ॥ १२.३३६.४२ ॥
In eben diesem Augenblick wurde die Piśācī gereinigt und von göttlicher Gestalt; sie wurde eine göttliche Apsaras und ging in die höchste Himmelswelt.
12.336.43
ब्राह्मणी चैव कालेन वासुदेवपरायणा ।
सपुत्रा चागता स्थानमच्युतस्य शुभं परम् ॥ १२.३३६.४३ ॥
Auch eine Brahmanenfrau gelangte mit der Zeit, Vāsudeva ergeben, zusammen mit ihrem Sohn zur glückverheißenden höchsten Wohnstätte Acyutas.
12.336.44
एतत्ते कथितं विद्वन्मुने कालोऽयमागतः ॥ १२.३३६.४४ ॥
Dies wurde dir erzählt, o gelehrter Weiser; diese Zeit ist gekommen.
12.336.45
गमिष्येऽहं महाप्राज्ञ आगमिष्यामि वै पुनः ।
इत्युक्त्वा स जगामाथ नारदो वदतांवरः ॥ १२.३३६.४५ ॥
"O Großweiser, ich werde gehen und sicher wiederkommen." So sprechend ging Nārada, der Beste unter den Rednern, davon.
12.336.46
द्वैपायनस्तु भगवांस्तच्छ्रुत्वा मुनिसत्तमात् ।
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्।
स्वरेणोच्चैः सशैक्ष्येण लोकानापूरयन्निव ॥ १२.३३६.४६ ॥
Doch der ehrwürdige Dvaipāyana, der dies vom Besten der Weisen gehört hatte, übte dann mit seinem Sohn Śuka das Veda-Studium, laut, mit der Rezitation des Schülers, als füllte er die Welten.
12.336.47
तयोरभ्यसतोरेव नानाधर्मप्रवादिनोः ।
वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवेजितः ॥ १२.३३६.४७ ॥
Während jene beiden, verschiedene Dharmas auslegend, übten, wehte ein vom Meereswind bewegter Wind mit übermäßiger Stärke.
12.336.48
ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् ।
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ १२.३३६.४८ ॥
Da hielt Vyāsa seinen Sohn zurück mit den Worten: "Dies ist ein Anadhyāya, eine Zeit, nicht zu rezitieren." Śuka aber, obwohl zurückgehalten, war voller Neugier.
12.336.49
अपृच्छत्पितरं ब्रह्मन्कुतो वायुरभूदयम् ।
आख्यातुमर्हति भवान्वायोः सर्वं विचेष्टितम् ॥ १२.३३६.४९ ॥
Er fragte seinen Vater: „O Brahmane, woher ist dieser Wind entstanden? Du bist würdig, alle Wirkungen des Windes zu erklären.“
12.336.50
शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
अनध्यायनिमित्तेऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३३६.५० ॥
Als Vyāsa, der Kenner des höchsten Dharma, diese Worte Śukas gehört hatte, sprach er bei diesem Anlass der Unterbrechung des Studiums diese Worte.
12.336.51
दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः ।
तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्वे व्यवस्थितः ॥ १२.३३६.५१ ॥
Dein göttliches Auge ist erwacht; dein Geist ist ruhig und unbewegt. Nachdem du sowohl Finsternis als auch Leidenschaft abgelegt hast, bist du im Guten gefestigt.
12.336.52
आदर्शे रस्वामिव च्छायां पश्यस्यात्मानमात्मना ।
न्यस्यात्मनि स्वयं चेतो बुद्ध्या समनुचिन्तय ॥ १२.३३६.५२ ॥
Wie man sein Spiegelbild im Spiegel sieht, so siehst du dich selbst durch dich selbst. Lege deinen Geist in dich selbst und betrachte ihn gut mit dem Verstand.
12.336.53
देवयानपथो विष्णुः पितृयानपथो रविः ।
द्वावेतौ प्रेत्य पन्थानौ दिवं चाधश्च गच्छतः ॥ १२.३३६.५३ ॥
Der Pfad der Götter ist Viṣṇu, der Pfad der Väter ist die Sonne. Nach dem Tod führen diese beiden Pfade zum Himmel und nach unten.
12.336.54
पृथिव्यामन्तरिक्षे च यत्र संवान्ति वायवः ।
सप्तैते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३३६.५४ ॥
Auf der Erde und im Luftraum, wo die Winde zusammen wehen — dies sind die sieben Pfade des Windes. Lerne sie der Reihe nach.
12.336.55
तत्र देवगणाः साध्याः संबभूवुर्महाबलाः ।
तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः ॥ १२.३३६.५५ ॥
Dort entstanden die Götterscharen der Sādhyas, von großer Kraft. Auch ihnen wurde ein Sohn geboren, mit Namen Samāna, schwer zu besiegen.
12.336.56
उदानस्तस्य पुत्रोऽभूद्व्यानस्तस्याभवत्सुतः ।
अपानश्च ततो ज्ञेयः प्राणश्चापि तताऽपरः ॥ १२.३३६.५६ ॥
Sein Sohn war Udāna; Udānas Sohn war Vyāna. Dann ist Apāna zu erkennen, und von ihm kam ein weiterer, Prāṇa.
12.336.57
अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्घर्षः शत्रुतापनः ।
पृथक्कर्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथातथम् ॥ १२.३३६.५७ ॥
Prāṇa blieb ohne Nachkommen, schwer zu bezwingen, ein Versenger der Feinde. Nun werde ich ihre getrennten Aufgaben darlegen, so wie sie sind.
12.336.58
प्राणिनां सर्वतो वायुश्रेष्टां वर्तयते पृथक् ।
प्राणनाच्चैव भूतानां प्राण इत्यभिधीयते ॥ १२.३३६.५८ ॥
Der Wind hält in allen Lebewesen jeweils getrennt die höchste Lebensfunktion in Gang; und weil die Wesen atmen, heißt er Prāṇa.
12.336.59
प्रेरयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांश्च यः ।
प्रथमः प्रथमे मार्गे आवहो नाम योऽनिलः ॥ १२.३३६.५९ ॥
Der Wind, der die Wolkenmassen antreibt, die aus Rauch und aus Hitze entstehen — der erste auf dem ersten Pfad —, heißt Āvaha.
12.336.60
अम्बरे स्नेहमभ्रेभ्यस्तटिद्भ्यश्च महाद्युतिः ।
प्रवहो नाम संवाति द्वितीयश्च सतोयदः ॥ १२.३३६.६० ॥
Am Himmel heißt der Wind von großem Glanz, der die Feuchtigkeit aus den Wolken und Blitzen weht, Pravaha; er ist der zweite und bringt Regen.
12.336.61
उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ।
अन्तर्देहेषु चोदानं यं वदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३३६.६१ ॥
Der stets den Aufgang der Gestirne, angefangen mit dem Mond, bewirkt, und den die Weisen in den Körpern Udāna nennen.
12.336.62
यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्धारयते जलम् ।
उद्धृत्याददते चापो जीमूतेभ्योऽम्बरेऽनिलः ॥ १२.३३६.६२ ॥
Der Wind, der das Wasser aus den vier Ozeanen trägt, es emporhebt und im Himmel den Nebel aus den Wolken empfängt, ist der Wind Anila.
12.336.63
योऽद्भिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छति ।
उद्वहो नाम वर्षिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः ॥ १२.३३६.६३ ॥
Der die Wolken mit Wasser vereint und sie dem Regengott Parjanya übergibt, ist der dritte Wind namens Udvaha, der reichste Regenbringer und ewig in Bewegung.
12.336.64
समुह्यमाना बहुधा येन नीताः पृथग्घनाः ।
वर्षमोक्षकृतारम्भास्ते भवन्ति घनाघनाः ॥ १२.३३६.६४ ॥
Von dem auf vielerlei Weise getragen, durch den die einzelnen Wolken herbeigeführt werden, werden diejenigen, die mit dem Regenfall beginnen, zu dichten Gewitterwolken (ghanāghana).
12.336.65
संहता येन चाविद्धा भवन्ति नदनान्तराः ।
रक्षणार्थाय संभूता मेघत्वमुपश्यान्ति च ॥ १२.३३६.६५ ॥
Von ihm vereint und unzerrissen, mit Donner zwischen ihnen, entstehen sie zum Schutz und erlangen den Zustand der Wolke.
12.336.66
योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ।
चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः ॥ १२.३३६.६६ ॥
Der die himmlischen Wagen der Götter durch den Himmel trägt, ist der vierte Wind namens Saṃvaha, der Bergzermalmer.
12.336.67
येन वेगवता तूर्णं रूक्षेणारुजता रसान् ।
वायुना विहता मेघा न भवन्ति बलाहकाः ॥ १२.३३६.६७ ॥
Vom schnellen, rauen Wind, der die Feuchtigkeit rasch zerbricht, fortgetriebene Wolken werden nicht zu Regenwolken.
12.336.68
दारुणोत्पातसंचारो नभसः स्तनयित्नुमान् ।
पञ्चमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः ॥ १२.३३६.६८ ॥
Der fünfte Wind, von schrecklich heftiger Bewegung am Himmel, donnernd und von großer Geschwindigkeit, heißt Vivaha.
12.336.69
यस्मिन्पारिप्लवा दिव्या भवन्त्यापो विहायसा ।
पुण्यं चाकाशगङ्गायास्तोयं विष्टभ्य तिष्ठति ॥ १२.३३६.६९ ॥
In dem göttliche Wasser durch den Himmel fließen, und der steht, das heilige Wasser des himmlischen Ganges tragend.
12.336.70
दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ।
यो निरंशुः सहस्रस्य येन भाति वसुंधरा ॥ १२.३३६.७० ॥
In dem die Sonne mit einem einzigen Strahl von weitem zurückgeschlagen wird – die Strahlenlose des Tausendstrahligen –, und durch den die Erde leuchtet.
12.336.71
यस्मादाप्यायते सोमो योनिर्दिव्योऽमृतस्य यः ।
षष्ठः पिरवहो नाम स वायुर्जयतांवरः ॥ १२.३३६.७१ ॥
Durch den der Mond genährt wird, die göttliche Quelle des Nektars – der sechste, der Wind namens Parivaha, der Beste der Sieger.
12.336.72
सर्वप्राणभृतां प्राणान्योऽनुकाले निरस्यति ।
यस्य वर्त्मानुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ ॥ १२.३३६.७२ ॥
Der zur rechten Zeit den Lebensatem aller lebenden Wesen ausstößt und dessen Weg sowohl der Tod als auch Vaivasvata folgen.
12.336.73
सम्यगन्वीक्षतां बुद्ध्या शान्तयाऽध्यात्मचिन्तकाः ।
ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.३३६.७३ ॥
Für die Denker des inneren Selbst, die mit ruhigem Verstand recht prüfen und sich an der Übung der Meditation erfreuen, führt dies zur Unsterblichkeit.
12.336.74
यं समासाद्य वेगेन दिशामन्तं प्रपेदिरे ।
दक्षस्य दशपुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः ॥ १२.३३६.७४ ॥
Nachdem sie ihn mit Schnelligkeit erreicht hatten, gingen sie bis zu den Enden der Richtungen — Tausende der zehn Söhne Dakṣas, des Herrn der Geschöpfe.
12.336.75
येन सृष्टः पराभूतो यात्येव न निवर्तते ।
परावहो नाम परो वायुः स दुरतिक्रमः ॥ १२.३३६.७५ ॥
Von dem gesandt, geht er, auch wenn besiegt, einfach fort und kehrt nicht um: dies ist der höchste Wind namens Parāvaha, schwer zu überwinden.
12.336.76
एवमेतेऽदितेः पुत्रा मारुताः परमाद्भुताः ।
अनारतं ते संवान्ति सर्वगाः सर्वधारिणः ॥ १२.३३६.७६ ॥
So sind diese Söhne Aditis, die Maruts, höchst wunderbar; unablässig wehen sie, gehen überall hin und tragen alles.
12.336.77
एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ।
कम्पितः सहसा तेन वायुनाऽतिप्रवायता ॥ १२.३३६.७७ ॥
Dies ist wahrlich ein großes Wunder: dass dieser beste aller Berge plötzlich von jenem Wind erschüttert wurde, der mit äußerster Gewalt wehte.
12.336.78
विष्णोर्निः श्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ।
सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा ॥ १२.३३६.७८ ॥
Wenn dieser Wind von Viṣṇus Atem, durch seine Gewalt angestoßen, plötzlich aufsteigt, mein Lieber, dann wird die Welt erschüttert.
12.336.79
तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म नाधीयन्तेऽतिवायति ।
वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्म तत्पीडितं भवेत् ॥ १२.३३६.७९ ॥
Daher studieren die Kenner des Veda es nicht, wenn der Wind übermäßig weht. Es heißt, der Wind fürchte den Wind; dann wird dieses Brahman, der Veda, bedrängt.
12.336.80
एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ।
उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगङ्गामगात्तदा ॥ १२.३३६.८० ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, sagte der Herr, der Sohn Parāśaras, zu seinem Sohn: »Studiere!« und ging dann zur himmlischen Gaṅgā, dem Fluss des Himmels.