ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.336
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.336.1
एतच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यं व्यासशिष्या महौजसः ।
अन्योन्यं हृष्टमनसः परिषस्वजिरे तदा ॥ १२.३३६.१ ॥
ଗୁରୁଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବ୍ୟାସଙ୍କ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ହୃଷ୍ଟ ମନରେ ସେତେବେଳେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
12.336.2
उक्ताः स्मो यद्भगवता तदात्वायतिसंहितम् ।
तन्नो मनसि संरूढं करिष्यामस्तथा च तत् ॥ १२.३३६.२ ॥
ଭଗବାନ ଯାହା କହିଲେ — ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ସେହି ଉପଦେଶ — ଆମ ମନରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ବସିଛି; ଆମେ ସେହିପରି କରିବୁ।
12.336.3
अन्योन्यं संविभाष्यैवं सुप्रीतमनसः पुनः ।
विज्ञापयन्ति स्म गुरुं पुनर्वाक्यविशारदाः ॥ १२.३३६.३ ॥
ଏହିପରି ପରସ୍ପର ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ, ବାକ୍ୟ ନିପୁଣ ସେମାନେ ପୁଣି ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିବେଦନ କଲେ।
12.336.4
शैलादस्मान्महीं गन्तुं काङ्क्षितं नो महामुने ।
वेदाननेकधा कर्तुं यदि ते रुचितं प्रभो ॥ १२.३३६.४ ॥
ହେ ମହାମୁନି, ଏହି ପର୍ବତରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଇ ବେଦମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ବିସ୍ତାର କରିବା ଆମର ଇଚ୍ଛା; ହେ ପ୍ରଭୋ, ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ରୁଚେ।
12.336.5
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ॥ १२.३३६.५ ॥
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପରାଶରପୁତ୍ର ପ୍ରଭୁ ସେତେବେଳେ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ସହିତ ହିତକର ବାକ୍ୟ ଉତ୍ତରରେ କହିଲେ।
12.336.6
क्षितिं वा देवलोकं वा गम्यतां यदि रोचते ।
अप्रमादश्च वः कार्यो ब्रह्म हि प्रचुरच्छलम् ॥ १२.३३६.६ ॥
ଯଦି ରୁଚେ ତେବେ ପୃଥିବୀକୁ କିମ୍ବା ଦେବଲୋକକୁ ଯାଅ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସାବଧାନ ରହିବା ଉଚିତ, କାରଣ ବ୍ରହ୍ମ ବହୁ ଛଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
12.336.7
तेऽनुज्ञातास्ततः सर्वे गुरुणा सत्यवादिना ।
जग्मुः प्रदक्षिणं कृत्वा व्यासं मूर्ध्नाऽभिवाद्य च ॥ १२.३३६.७ ॥
ସତ୍ୟବାଦୀ ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କରି ଚାଲିଗଲେ।
12.336.8
अवतीर्य महीं तेऽथ चातुर्होत्रमकल्पयन् ।
संयाजयन्तो विप्रांश्च राजन्यांश्च विशस्तथा ॥ १२.३३६.८ ॥
ପୃଥିବୀରେ ଓହ୍ଲାଇ ସେମାନେ ଚାତୁର୍ହୋତ୍ର ଯଜ୍ଞର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜନ୍ୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।
12.336.9
पूज्यमाना द्विजैर्नित्यं मोदमाना गृहे रताः ।
याजनाध्यापनरताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ॥ १२.३३६.९ ॥
ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଦା ପୂଜିତ, ଗୃହରେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ରତ, ଯଜ୍ଞ କରାଇବା ଓ ଅଧ୍ୟାପନାରେ ନିରତ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଲୋକବିଖ୍ୟାତ।
12.336.10
अवतीर्णेषु शिष्येषु व्यासः पुत्रसहायवान् ।
तूष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत् ॥ १२.३३६.१० ॥
ଶିଷ୍ୟମାନେ ଓହ୍ଲାଇଲା ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟାସ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ନୀରବରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଲେ।
12.336.11
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमगं द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३६.११ ॥
ସେହି ସମୟରେ ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ସେବିତ ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
12.336.12
तं ददर्शाश्रमपदे नारदः सुमहातपाः ।
अथैनमब्रवीत्काले मधुराक्षरया गिरा ॥ १२.३३६.१२ ॥
ମହାତପସ୍ୱୀ ନାରଦ ଆଶ୍ରମରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ପରେ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ମଧୁର ଅକ୍ଷରର ବାଣୀରେ ତାଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ।
12.336.13
भोभो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ।
एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिन्तयन्निव ॥ १२.३३६.१३ ॥
ହେ ମହର୍ଷି ବଶିଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷ ଶୁଣାଯାଉନାହିଁ। ଏକାକୀ ଧ୍ୟାନରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ନୀରବ ରହି କିଛି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ପରି କାହିଁକି ବସିଛ?
12.336.14
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ।
रजसा तमसा चैव सोमः सोपप्लवो यथा ॥ १२.३३६.१४ ॥
ବ୍ରହ୍ମଘୋଷବିହୀନ ଏହି ପର୍ବତ ଶୋଭା ପାଉନାହିଁ; ରଜ ଓ ତମଦ୍ୱାରା ଗ୍ରସ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର ଗ୍ରହଣରେ ଯେପରି ନିସ୍ତେଜ ହୁଏ।
12.336.15
न भ्राजते यथापूर्वं निषादानामिवालयः ।
देवर्षिगणजुष्टोऽपि वेदध्वनिविनाकृतः ॥ १२.३३६.१५ ॥
ଦେବର୍ଷିଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବେଦଧ୍ୱନିବିହୀନ ଏହା ପୂର୍ବପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନୁହେଁ; ନିଷାଦମାନଙ୍କ ବାସସ୍ଥାନ ପରି।
12.336.16
ऋषयश्च हि देवाश्च गन्धर्वाश्च महौजसः ।
वियुक्ता ब्रह्मघोषेण न भ्राजन्ते यथा पुरा ॥ १२.३३६.१६ ॥
ଋଷି, ଦେବତା ଓ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷରୁ ବିୟୁକ୍ତ ହେଲେ ପୂର୍ବପରି ଶୋଭନ୍ତି ନାହିଁ।
12.336.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
महर्षे यत्त्वया प्रोक्तं वेदवादविचक्षण ॥ १२.३३६.१७ ॥
ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ (ବ୍ୟାସ) କହିଲେ — ହେ ମହର୍ଷି, ବେଦବାଦରେ ନିପୁଣ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲ।
12.336.18
एतन्मनोऽनुकूलं मे भवानर्हसि भाषितुम् ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च सर्वत्र च कुतूहली ॥ १२.३३६.१८ ॥
ଏହା ମୋ ମନକୁ ଅନୁକୂଳ; ତୁମେ ହିଁ ଏହା କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ସର୍ବଦର୍ଶୀ ଓ ସର୍ବତ୍ର କୌତୂହଳୀ।
12.336.19
त्रिषु लोकेषु यद्वृत्तं सर्वं तव मते स्थितम् ।
तदाज्ञापय विप्रर्षे ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १२.३३६.१९ ॥
ତ୍ରିଲୋକରେ ଯାହା ଘଟିଛି ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମତରେ ସ୍ଥିତ। ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ ଓ କୁହନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ କରିବି।
12.336.20
यन्मया समनुष्ठेयं ब्रह्मर्षे तदुदाहर ।
वियुक्तस्येह शिष्यैर्मे नातिहृष्टमिदं मनः ॥ १२.३३६.२० ॥
ମୋତେ ଯାହା କରିବାକୁ ହେବ, ହେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, କୁହନ୍ତୁ। ଏଠାରେ ମୋ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇଥିବାରୁ ମୋ ମନ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦିତ ନୁହେଁ।
12.336.21
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या बाह्वीकाः स्त्रीणां कौतूहलं मलम् ॥ १२.३३६.२१ ॥
ବେଦର ମଳ ହେଉଛି ସେଗୁଡ଼ିକର ଅଧ୍ୟୟନ ନ କରିବା; ବ୍ରାହ୍ମଣର ମଳ ବ୍ରତହୀନତା; ପୃଥିବୀର ମଳ ବାହ୍ଲୀକମାନେ; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ମଳ କୌତୂହଳ।
12.336.22
अधीयतां भवान्वेदान्सार्घं पुत्रेण धीमता ।
विधुन्वन्ब्रह्मघोषेण रक्षोभयकृतं तमः ॥ १२.३३६.२२ ॥
ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁତ୍ର ସହିତ ଆପଣ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତୁ; ବ୍ରହ୍ମଘୋଷରେ ରାକ୍ଷସ-ଭୟରୁ ଉପୁଜିଥିବା ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତୁ।
12.336.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
तथेत्युक्त्वाऽथ संहृष्टो वेदाभ्यासे दृढव्रतः ॥ १२.३३६.२३ ॥
ନାରଦଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପରମଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟାସ 'ସେହିପରି ହେଉ' କହି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ବେଦାଭ୍ୟାସରେ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ହେଲେ।
12.336.24
उवाच च महाप्राज्ञं नारदं पुनरेव हि ॥ १२.३३६.२४ ॥
ଏବଂ ସେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ନାରଦଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଏହା କହିଲେ।
12.336.25
मलं पृथिव्या बाह्लीका इत्युक्तमधुना त्वया ।
कीदृशाश्चैव वाह्लीका ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.३३६.२५ ॥
ପୃଥିବୀର ମଳ ବାହ୍ଲୀକମାନେ ଏବେ ଆପଣ କହିଲେ। ବାହ୍ଲୀକମାନେ କିପରି? ହେ ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।
12.336.26
अस्यां पृथिव्यां चत्वारो देशाः पापजनैर्वृताः ।
युगन्धरस्तु प्रथमस्तथा भूतिलकः स्मृतः ॥ १२.३३६.२६ ॥
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ପାପୀ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରା ଚାରିଟି ଦେଶ ଅଛି। ପ୍ରଥମଟି ଯୁଗନ୍ଧର; ସେହିପରି ଭୂତିଲକ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
12.336.27
अच्युतच्छल इत्युक्तस्तृतीयः पारकृत्तमः ।
चतुर्थस्तु महापापो बाह्लीक इति संज्ञितः ॥ १२.३३६.२७ ॥
ଅଚ୍ୟୁତଚ୍ଛଳ ବୋଲି ତୃତୀୟଟି କୁହାଯାଇଛି, ଯେ ସୀମାକୁ ସର୍ବାଧିକ କାଟେ। ଚତୁର୍ଥଟି ମହାପାପୀ, ବାହ୍ଲୀକ ନାମରେ ସଂଜ୍ଞିତ।
12.336.28
भृगोष्ट्रगर्दभक्षीरं पिबन्त्यस्य युगन्धरे ।
एवकर्णास्तु दृश्यन्ते जना वै ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.२८ ॥
ଯୁଗନ୍ଧରରେ ଏମାନେ ମେଷ, ଓଟ ଓ ଗଧୀର କ୍ଷୀର ପିଅନ୍ତି। ଅଚ୍ୟୁତସ୍ଥଳରେ ଲୋକମାନେ ଏକକାନିଆ ଦେଖାଯାନ୍ତି।
12.336.29
मेहन्ति च मलं पापा विसृजन्ति जलेषु वै ।
नित्यं भूतिलकेत्यन्नं तज्जलं च पिबन्ति च ॥ १२.३३६.२९ ॥
ସେହି ପାପୀମାନେ ମୂତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ଜଳରେ ମଳ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଭୂତିଲକରେ ସେମାନେ ସର୍ବଦା ସେହି ଅନ୍ନ ଓ ସେହି ଜଳ ଖାଆନ୍ତି ଓ ପିଅନ୍ତି।
12.336.30
हरिबाह्यास्तु बाहीका न स्मरन्ति हरिं क्वचित् ।
ऐहलौकिकमोक्षं ते मांसशोणितवर्धनाः।
वृथा जाता भविष्यन्ति बाह्लीका इति विश्रुताः ॥ १२.३३६.३० ॥
ହରିଙ୍କ ବାହାରେ ଥିବା ବାହ୍ଲୀକମାନେ କେବେ ହେଲେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଇହଲୋକ ମୁକ୍ତି ଖୋଜି, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ବଢ଼ାନ୍ତି; ବୃଥା ଜନ୍ମିତ ସେମାନେ ବାହ୍ଲୀକ ନାମରେ ବିଖ୍ୟାତ ହେବେ।
12.336.31
पुष्कराहारनिरताः पिशाचा यदभाषते ।
मुसुण्ठीं परिगृह्योग्रां तच्छृणुष्व महामुने ॥ १२.३३६.३१ ॥
ପୁଷ୍କର ପଦ୍ମାହାରରେ ରତ ପିଶାଚମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ମୁସୁଣ୍ଠୀ ଧରି, ତାହା ଶୁଣ, ହେ ମହାମୁନି।
12.336.32
ब्राह्मणीं बहुपुत्रां तां पुष्करे स्नातुमागताम् ।
युगन्धरे पयः पीत्वा ह्युचिता ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.३२ ॥
ବହୁପୁତ୍ରବତୀ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ପୁଷ୍କରରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଥିବା, ଯୁଗନ୍ଧରରେ ଜଳ ପାନ କରି, ଅଚ୍ୟୁତ ସ୍ଥଳରେ ଉଚିତ ହୋଇ।
12.336.33
तथा भूतिलके स्नात्वा बाह्लीकांश्च निरीक्ष्य वै ।
आगताऽसि तथा स्नातुं कथं स्वर्गं न गच्छसि ॥ १२.३३६.३३ ॥
ସେହିପରି ଭୂତିଳକରେ ସ୍ନାନ କରି, ବାହ୍ଲୀକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ତୁମେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଆସିଛ; ତେବେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ କାହିଁକି ଯାଉନାହଁ?
12.336.34
इत्युक्त्वा ब्राह्मणीभाण्डं पोथयित्वा मुसुण्ठिना ।
उवाच क्रोधताम्राक्षी पिशाची तीर्थपालिका ॥ १२.३३६.३४ ॥
ଏହା କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣୀର ପାତ୍ରକୁ ମୁସୁଣ୍ଠୀରେ ମାରି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖିର ତୀର୍ଥପାଳିକା ପିଶାଚୀ କହିଲା।
12.336.35
एतत्तु ते दिवावृत्तं रात्रौ वृत्तमथान्यथा ।
गच्छ बाह्लीकसंसर्गादशुचित्वं न संशयः ॥ १२.३३६.३५ ॥
ଏହା ତୁମର ଦିନର ଆଚରଣ; ରାତ୍ରିର ଆଚରଣ ଅନ୍ୟ। ଯାଅ, ବାହ୍ଲୀକମାନଙ୍କ ସଂସର୍ଗରୁ ଅଶୁଚିତା ଘଟିଛି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
12.336.36
यद्द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति जनार्दनम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिः संसर्गिणामपि ॥ १२.३३६.३६ ॥
ଯେଉଁମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି ଏବଂ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥରେ ଗତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ସଂସର୍ଗୀଙ୍କର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
12.336.37
उद्युक्ता ब्राह्मणी भीता प्रतियाता सुतैः सह ।
स्वदेहस्था जजापैवं सपुत्रा ध्यानतत्परा ॥ १२.३३६.३७ ॥
ଭୟଭୀତ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଫେରିଆସିଲା। ନିଜ ଶରୀରରେ ରହି, ଧ୍ୟାନରେ ତତ୍ପର ହୋଇ, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହିପରି ଜପ କଲା।
12.336.38
अनन्तस्य हरेः शुद्धं नाम वै द्वादशाक्षरम् ।
वत्सरत्रितये पूर्णे ब्राह्मणी पुनरागता ॥ १२.३३६.३८ ॥
ଅନନ୍ତ ହରିଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ, ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ନାମ — ତିନି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ପୁଣି ଆସିଲା।
12.336.39
सपुत्रा पुष्करद्वारं पिशाच्याह तथागतम् ।
नमस्ते ब्राह्मणि शुभे पूताऽहं तव दर्शनात् ॥ १२.३३६.३९ ॥
ପୁଷ୍କର-ଦ୍ୱାରରେ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଏହିପରି ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣୀକୁ ପିଶାଚୀ କହିଲା — ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି।
12.336.40
कुरु तीर्थाभिषेकं च सपुत्रा पापवर्जिता ।
हरेर्नाम्ना च मां साध्वी जलेन स्प्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३३६.४० ॥
ହେ ପାପମୁକ୍ତା, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କର; ଏବଂ ହେ ସାଧ୍ବୀ, ହରିଙ୍କ ନାମରେ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କର।
12.336.41
इत्युक्ता ब्राह्मणी हृष्टा पुत्रैः सह शुभव्रता ।
जलेन प्रोक्षयामास द्वादशाक्षरसंयुतम् ॥ १२.३३६.४१ ॥
ଏପରି କୁହାଗଲେ, ଶୁଭବ୍ରତା ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ହୃଷ୍ଟ ହୋଇ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷର ନାମ ସହିତ ଜଳରେ ତାକୁ ପ୍ରୋକ୍ଷଣ କଲା।
12.336.42
तत्क्षणादभवच्छुद्धा पिशाची दिव्यरूपिणी ।
अप्सरा ह्यभवद्दिव्या गता स्वर्लोकमुत्तभम् ॥ १२.३३६.४२ ॥
ସେହି କ୍ଷଣରେ ପିଶାଚୀ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା; ସେ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା ହୋଇ ଉତ୍ତମ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ଗଲା।
12.336.43
ब्राह्मणी चैव कालेन वासुदेवपरायणा ।
सपुत्रा चागता स्थानमच्युतस्य शुभं परम् ॥ १२.३३६.४३ ॥
ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ମଧ୍ୟ ସମୟ କ୍ରମେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରତି ପରାୟଣ ହୋଇ ପୁତ୍ର ସହ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଶୁଭ ଓ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
12.336.44
एतत्ते कथितं विद्वन्मुने कालोऽयमागतः ॥ १२.३३६.४४ ॥
ହେ ବିଦ୍ୱାନ ମୁନି, ଏହା ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଏବେ ଏହି ସମୟ ଆସିଛି।
12.336.45
गमिष्येऽहं महाप्राज्ञ आगमिष्यामि वै पुनः ।
इत्युक्त्वा स जगामाथ नारदो वदतांवरः ॥ १२.३३६.४५ ॥
"ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ, ମୁଁ ଯାଉଛି, ଏବଂ ପୁଣି ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବି।" ଏହା କହି ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ଚାଲିଗଲେ।
12.336.46
द्वैपायनस्तु भगवांस्तच्छ्रुत्वा मुनिसत्तमात् ।
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्।
स्वरेणोच्चैः सशैक्ष्येण लोकानापूरयन्निव ॥ १२.३३६.४६ ॥
ଭଗବାନ ଦ୍ୱୈପାୟନ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ଏହା ଶୁଣି, ପୁତ୍ର ଶୁକଙ୍କ ସହ ବେଦାଭ୍ୟାସ କଲେ; ଶିଷ୍ୟର ପାଠ ସହିତ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଯେପରି ଲୋକସମୂହ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ।
12.336.47
तयोरभ्यसतोरेव नानाधर्मप्रवादिनोः ।
वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवेजितः ॥ १२.३३६.४७ ॥
ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମର ପ୍ରବଚନ କରୁ କରୁ ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ପବନରେ ଚଳିତ ପବନ ଅତ୍ୟଧିକ ବହିଲା।
12.336.48
ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् ।
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ १२.३३६.४८ ॥
ତହିଁ ବ୍ୟାସ "ଏହା ଅନଧ୍ୟାୟ ସମୟ" ବୋଲି ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରୋକିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶୁକ ରୋକାଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କୌତୂହଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
12.336.49
अपृच्छत्पितरं ब्रह्मन्कुतो वायुरभूदयम् ।
आख्यातुमर्हति भवान्वायोः सर्वं विचेष्टितम् ॥ १२.३३६.४९ ॥
ସେ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏ ବାୟୁ କେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା? ବାୟୁର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।'
12.336.50
शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
अनध्यायनिमित्तेऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३३६.५० ॥
ଶୁକଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ପରମଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟାସ ଅନଧ୍ୟାୟର ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
12.336.51
दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः ।
तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्वे व्यवस्थितः ॥ १२.३३६.५१ ॥
ତୁମ ପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ତୁମ ମନ ସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ନିଶ୍ଚଳ; ତମ ଓ ରଜ ଉଭୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ସ୍ଥିତ।
12.336.52
आदर्शे रस्वामिव च्छायां पश्यस्यात्मानमात्मना ।
न्यस्यात्मनि स्वयं चेतो बुद्ध्या समनुचिन्तय ॥ १२.३३६.५२ ॥
ଦର୍ପଣରେ ନିଜର ଛାୟା ଦେଖିବା ପରି, ତୁମେ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଦେଖୁଛ; ନିଜ ମନକୁ ନିଜ ଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କରି ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କର।
12.336.53
देवयानपथो विष्णुः पितृयानपथो रविः ।
द्वावेतौ प्रेत्य पन्थानौ दिवं चाधश्च गच्छतः ॥ १२.३३६.५३ ॥
ଦେବଯାନ ପଥ ବିଷ୍ଣୁ; ପିତୃଯାନ ପଥ ରବି। ମରଣ ପରେ ଏହି ଦୁଇ ପଥ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ତଳକୁ ଯାଏ।
12.336.54
पृथिव्यामन्तरिक्षे च यत्र संवान्ति वायवः ।
सप्तैते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३३६.५४ ॥
ପୃଥିବୀ ଓ ଅନ୍ତରିକ୍ଷରେ ଯେଉଁଠି ବାୟୁ ଏକତ୍ର ବହେ, ସେହି ସାତଟି ବାୟୁମାର୍ଗକୁ କ୍ରମାନୁସାରେ ଜାଣ।
12.336.55
तत्र देवगणाः साध्याः संबभूवुर्महाबलाः ।
तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः ॥ १२.३३६.५५ ॥
ସେଠାରେ ମହାବଳୀ ସାଧ୍ୟ ଦେବଗଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ନାମ ସମାନ, ଯାହାକୁ ଜିଣିବା କଷ୍ଟକର।
12.336.56
उदानस्तस्य पुत्रोऽभूद्व्यानस्तस्याभवत्सुतः ।
अपानश्च ततो ज्ञेयः प्राणश्चापि तताऽपरः ॥ १२.३३६.५६ ॥
ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଉଦାନ ହେଲେ। ଉଦାନଙ୍କର ପୁତ୍ର ବ୍ୟାନ ହେଲେ। ତା'ପରେ ଅପାନକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାଣ ନାମରେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ।
12.336.57
अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्घर्षः शत्रुतापनः ।
पृथक्कर्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथातथम् ॥ १२.३३६.५७ ॥
ପ୍ରାଣ ସନ୍ତାନହୀନ ରହିଲେ; ସେ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ତାପଦାୟୀ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ପୃଥକ୍ କର୍ମ ମୁଁ ଯଥାର୍ଥରେ କହିବି।
12.336.58
प्राणिनां सर्वतो वायुश्रेष्टां वर्तयते पृथक् ।
प्राणनाच्चैव भूतानां प्राण इत्यभिधीयते ॥ १२.३३६.५८ ॥
ବାୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥକ୍ ଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବନକ୍ରିୟା ଚଲାଏ; ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବାରୁ ତାହାକୁ ପ୍ରାଣ କୁହାଯାଏ।
12.336.59
प्रेरयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांश्च यः ।
प्रथमः प्रथमे मार्गे आवहो नाम योऽनिलः ॥ १२.३३६.५९ ॥
ଧୂଆରୁ ଓ ଉଷ୍ମାରୁ ଜାତ ମେଘସମୂହକୁ ଚଳାଉଥିବା ପବନ—ପ୍ରଥମ ପଥରେ ପ୍ରଥମ—ତାହାର ନାମ ଆବହ।
12.336.60
अम्बरे स्नेहमभ्रेभ्यस्तटिद्भ्यश्च महाद्युतिः ।
प्रवहो नाम संवाति द्वितीयश्च सतोयदः ॥ १२.३३६.६० ॥
ଆକାଶରେ ମେଘ ଓ ବିଜୁଳିରୁ ଆର୍ଦ୍ରତା ବହାଇ ଆଣୁଥିବା ମହାତେଜସ୍ୱୀ ପବନ—ତାହାର ନାମ ପ୍ରବହ; ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ବର୍ଷାଦାୟୀ।
12.336.61
उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ।
अन्तर्देहेषु चोदानं यं वदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३३६.६१ ॥
ଯିଏ ସର୍ବଦା ସୋମ ଆଦି ଜ୍ୟୋତିଷ୍କମାନଙ୍କର ଉଦୟ ଘଟାଏ, ଏବଂ ଶରୀର ଭିତରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଉଦାନ କୁହନ୍ତି।
12.336.62
यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्धारयते जलम् ।
उद्धृत्याददते चापो जीमूतेभ्योऽम्बरेऽनिलः ॥ १२.३३६.६२ ॥
ଚାରି ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବାୟୁ; ଆକାଶରେ ମେଘରୁ ଜଳ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ଅନିଳ ସେ।
12.336.63
योऽद्भिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छति ।
उद्वहो नाम वर्षिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः ॥ १२.३३६.६३ ॥
ଜଳ ସହିତ ମେଘକୁ ମିଶାଇ ପର୍ଜନ୍ୟକୁ ଦିଏ; ସେ ଉଦ୍ୱହ ନାମକ ତୃତୀୟ, ସଦାଗତି, ଅତି ବର୍ଷଣକାରୀ ବାୟୁ।
12.336.64
समुह्यमाना बहुधा येन नीताः पृथग्घनाः ।
वर्षमोक्षकृतारम्भास्ते भवन्ति घनाघनाः ॥ १२.३३६.६४ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବହୁ ପ୍ରକାରେ ବୋହି ଆଣି ପୃଥକ୍ ମେଘମାନେ ଆଣାଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ବର୍ଷଣ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବା ସେମାନେ ଘନାଘନ ହୁଅନ୍ତି।
12.336.65
संहता येन चाविद्धा भवन्ति नदनान्तराः ।
रक्षणार्थाय संभूता मेघत्वमुपश्यान्ति च ॥ १२.३३६.६५ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସଂହତ ଓ ଅବିଦ୍ଧ ହୋଇ ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ ହୁଏ, ରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସେମାନେ ମେଘତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
12.336.66
योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ।
चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः ॥ १२.३३६.६६ ॥
ଯିଏ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିମାନକୁ ଆକାଶରେ ବହନ କରେ, ସେ ସଂବହ ନାମକ ଚତୁର୍ଥ ବାୟୁ; ସେ ଗିରିମର୍ଦନ।
12.336.67
येन वेगवता तूर्णं रूक्षेणारुजता रसान् ।
वायुना विहता मेघा न भवन्ति बलाहकाः ॥ १२.३३६.६७ ॥
ଯେଉଁ ବେଗବାନ ଓ ରୁକ୍ଷ ବାୟୁ ରସକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାଙ୍ଗେ, ସେହି ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଳାଯାଇଥିବା ମେଘ ବଳାହକ ହୁଏ ନାହିଁ।
12.336.68
दारुणोत्पातसंचारो नभसः स्तनयित्नुमान् ।
पञ्चमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः ॥ १२.३३६.६८ ॥
ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ପାତ ସହ ସଞ୍ଚରଣ କରୁଥିବା, ଗର୍ଜନଯୁକ୍ତ, ପଞ୍ଚମ, ମହାବେଗବାନ ସେ ବାୟୁ ବିବହ ନାମକ।
12.336.69
यस्मिन्पारिप्लवा दिव्या भवन्त्यापो विहायसा ।
पुण्यं चाकाशगङ्गायास्तोयं विष्टभ्य तिष्ठति ॥ १२.३३६.६९ ॥
ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶ ଦେଇ ବହୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ଜଳ ଥାଏ, ଏବଂ ଆକାଶଗଙ୍ଗାର ପୁଣ୍ୟ ଜଳକୁ ଧରି ସେ ଛିଡ଼ା ରହେ।
12.336.70
दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ।
यो निरंशुः सहस्रस्य येन भाति वसुंधरा ॥ १२.३३६.७० ॥
ଯେଉଁଥିରେ ଦୂରରୁ ହିଁ ପ୍ରତିହତ ଏକରଶ୍ମି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଯିଏ ସହସ୍ରର ନିରଂଶୁ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବସୁନ୍ଧରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ।
12.336.71
यस्मादाप्यायते सोमो योनिर्दिव्योऽमृतस्य यः ।
षष्ठः पिरवहो नाम स वायुर्जयतांवरः ॥ १२.३३६.७१ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୋମ ପୋଷିତ ହୁଏ, ଯେ ଅମୃତର ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ସ — ଷଷ୍ଠ, ପରିବହ ନାମକ ସେ ବାୟୁ, ବିଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
12.336.72
सर्वप्राणभृतां प्राणान्योऽनुकाले निरस्यति ।
यस्य वर्त्मानुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ ॥ १२.३३६.७२ ॥
ଯଥାସମୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ବାହାର କରେ; ଯାହାର ପଥକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୈବସ୍ୱତ — ଦୁହେଁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
12.336.73
सम्यगन्वीक्षतां बुद्ध्या शान्तयाऽध्यात्मचिन्तकाः ।
ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.३३६.७३ ॥
ଶାନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରୁଥିବା ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ଚିନ୍ତକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଧ୍ୟାନାଭ୍ୟାସରେ ରମଣ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅମୃତତ୍ୱର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
12.336.74
यं समासाद्य वेगेन दिशामन्तं प्रपेदिरे ।
दक्षस्य दशपुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः ॥ १२.३३६.७४ ॥
ଯାହାକୁ ବେଗରେ ପାଇ ଦିଗର ଅନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଲେ, ପ୍ରଜାପତି ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦଶ ପୁତ୍ରଙ୍କର ହଜାର ହଜାର।
12.336.75
येन सृष्टः पराभूतो यात्येव न निवर्तते ।
परावहो नाम परो वायुः स दुरतिक्रमः ॥ १२.३३६.७५ ॥
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ପରାଜିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଏ, ଫେରେ ନାହିଁ; ତାହା ପରାବହ ନାମକ ପରମ ବାୟୁ, ଯାହାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା କଷ୍ଟକର।
12.336.76
एवमेतेऽदितेः पुत्रा मारुताः परमाद्भुताः ।
अनारतं ते संवान्ति सर्वगाः सर्वधारिणः ॥ १२.३३६.७६ ॥
ଏହିପରି ଅଦିତିଙ୍କ ଏହି ପୁତ୍ର ମରୁତ୍ଗଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ; ସେମାନେ ଅବିରତ ବହନ୍ତି, ସର୍ବତ୍ର ଗମନ କରନ୍ତି, ସବୁକିଛି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
12.336.77
एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ।
कम्पितः सहसा तेन वायुनाऽतिप्रवायता ॥ १२.३३६.७७ ॥
ଏହା ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସେହି ବାୟୁର ଅତି ପ୍ରବଳ ବହନରେ ହଠାତ୍ କମ୍ପିତ ହେଲା।
12.336.78
विष्णोर्निः श्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ।
सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा ॥ १२.३३६.७८ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିଃଶ୍ୱାସ-ବାୟୁ ବେଗରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ହଠାତ୍ ଉଠେ, ହେ ତାତ, ସେତେବେଳେ ଜଗତ କମ୍ପିତ ହୁଏ।
12.336.79
तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म नाधीयन्तेऽतिवायति ।
वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्म तत्पीडितं भवेत् ॥ १२.३३६.७९ ॥
ଏଣୁ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ପବନ ଅତ୍ୟଧିକ ବହିଲେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପବନରୁ ପବନର ଭୟ ଅଛି ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି; ସେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରହ୍ମ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏ।
12.336.80
एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ।
उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगङ्गामगात्तदा ॥ १२.३३६.८० ॥
ଏତିକି କହି ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ପୁତ୍ରକୁ 'ଅଧ୍ୟୟନ କର' କହି ସେତେବେଳେ ଆକାଶଗଙ୍ଗା ଆଡ଼କୁ ଗଲେ।