மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.336
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.336.1
एतच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यं व्यासशिष्या महौजसः ।
अन्योन्यं हृष्टमनसः परिषस्वजिरे तदा ॥ १२.३३६.१ ॥
குருவின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, வியாசரின் மகா ஓஜஸ் மிக்க சீடர்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அப்போது ஒருவரை ஒருவர் தழுவிக்கொண்டனர்.
12.336.2
उक्ताः स्मो यद्भगवता तदात्वायतिसंहितम् ।
तन्नो मनसि संरूढं करिष्यामस्तथा च तत् ॥ १२.३३६.२ ॥
பகவான் கூறியது — நிகழ்காலத்தையும் எதிர்காலத்தையும் இணைக்கும் அந்த உபதேசம் — எங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது; அதன்படியே நாங்கள் செய்வோம்.
12.336.3
अन्योन्यं संविभाष्यैवं सुप्रीतमनसः पुनः ।
विज्ञापयन्ति स्म गुरुं पुनर्वाक्यविशारदाः ॥ १२.३३६.३ ॥
இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் பேசி, மிகவும் மகிழ்ந்த மனத்துடன், சொல்வன்மை மிக்க அவர்கள் மீண்டும் குருவிடம் விண்ணப்பிக்கத் தொடங்கினர்.
12.336.4
शैलादस्मान्महीं गन्तुं काङ्क्षितं नो महामुने ।
वेदाननेकधा कर्तुं यदि ते रुचितं प्रभो ॥ १२.३३६.४ ॥
மகாமுனியே, இம்மலையிலிருந்து பூமிக்குச் செல்லவும், வேதங்களைப் பலவிதமாகப் பரப்பவும் நாங்கள் விரும்புகிறோம்; பிரபுவே, உங்களுக்கு விருப்பமாக இருந்தால்.
12.336.5
शिष्याणां वचनं श्रुत्वा पराशरसुतः प्रभुः ।
प्रत्युवाच ततो वाक्यं धर्मार्थसहितं हितम् ॥ १२.३३६.५ ॥
சீடர்களின் வார்த்தையைக் கேட்ட பராசரரின் மகனாகிய பிரபு, அப்போது தர்மமும் பொருளும் கூடிய, நன்மை தரும் வார்த்தையை மறுமொழியாகச் சொன்னார்.
12.336.6
क्षितिं वा देवलोकं वा गम्यतां यदि रोचते ।
अप्रमादश्च वः कार्यो ब्रह्म हि प्रचुरच्छलम् ॥ १२.३३६.६ ॥
உங்களுக்கு விருப்பமானால் பூமிக்கோ தேவலோகத்துக்கோ செல்லுங்கள்; ஆனால் நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனெனில் பிரம்மம் மிகுந்த வஞ்சனை நிறைந்தது.
12.336.7
तेऽनुज्ञातास्ततः सर्वे गुरुणा सत्यवादिना ।
जग्मुः प्रदक्षिणं कृत्वा व्यासं मूर्ध्नाऽभिवाद्य च ॥ १२.३३६.७ ॥
உண்மை பேசும் குரு அனுமதி அளித்ததும், அவர்கள் அனைவரும் வியாசரை வலம் வந்து தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்திச் சென்றனர்.
12.336.8
अवतीर्य महीं तेऽथ चातुर्होत्रमकल्पयन् ।
संयाजयन्तो विप्रांश्च राजन्यांश्च विशस्तथा ॥ १२.३३६.८ ॥
அவர்கள் பூமியில் இறங்கி, நால்வகை ஹோத்ர யாகத்தை ஏற்பாடு செய்தனர்; பிராமணர்களையும் க்ஷத்ரியர்களையும் வைசியர்களையும் யாகம் செய்வித்தனர்.
12.336.9
पूज्यमाना द्विजैर्नित्यं मोदमाना गृहे रताः ।
याजनाध्यापनरताः श्रीमन्तो लोकविश्रुताः ॥ १२.३३६.९ ॥
இருபிறப்பாளர்களால் எப்போதும் கௌரவிக்கப்பட்டவர்கள், வீட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் இன்புற்றவர்கள், யாகம் செய்வித்தலிலும் கற்பித்தலிலும் ஈடுபட்டவர்கள், செல்வம் நிறைந்தவர்கள், உலகில் புகழ்பெற்றவர்கள்.
12.336.10
अवतीर्णेषु शिष्येषु व्यासः पुत्रसहायवान् ।
तूष्णीं ध्यानपरो धीमानेकान्ते समुपाविशत् ॥ १२.३३६.१० ॥
சீடர்கள் இறங்கிச் சென்றதும், ஞானியான வியாசர் தம் மகனுடன் மௌனமாக தியானத்தில் ஆழ்ந்து, தனிமையில் அமர்ந்தார்.
12.336.11
एतस्मिन्नेव काले तु देवर्षिर्नारदस्तथा ।
हिमवन्तमगं द्रष्टुं सिद्धचारणसेवितम् ॥ १२.३३६.११ ॥
அதே வேளையில், சித்தர்களும் சாரணர்களும் சேவிக்கும் இமவான் மலையைக் காண தேவரிஷி நாரதரும் வந்தார்.
12.336.12
तं ददर्शाश्रमपदे नारदः सुमहातपाः ।
अथैनमब्रवीत्काले मधुराक्षरया गिरा ॥ १२.३३६.१२ ॥
மிகுந்த தவம் செய்த நாரதர் ஆசிரமத்தில் அவரைக் கண்டார்; பின்னர் தக்க வேளையில் இனிய சொற்களால் அவரிடம் பேசினார்.
12.336.13
भोभो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ।
एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिन्तयन्निव ॥ १२.३३६.१३ ॥
ஓ மகரிஷி வாசிஷ்டரே, இங்கே பிரம்மகோஷம் ஒலிக்கவில்லை. நீ தனியாக தியானத்தில் மூழ்கி மௌனமாக, ஏதோ சிந்திப்பவன் போல் ஏன் அமர்ந்திருக்கிறாய்?
12.336.14
ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ।
रजसा तमसा चैव सोमः सोपप्लवो यथा ॥ १२.३३६.१४ ॥
பிரம்மகோஷம் இல்லாததால் இந்த மலை பொலிவிழந்திருக்கிறது; ரஜஸாலும் தமஸாலும் பீடிக்கப்பட்ட சந்திரன் கிரகணத்தால் ஒளியிழந்தது போல.
12.336.15
न भ्राजते यथापूर्वं निषादानामिवालयः ।
देवर्षिगणजुष्टोऽपि वेदध्वनिविनाकृतः ॥ १२.३३६.१५ ॥
தேவரிஷிகள் கூட்டத்தால் நிறைந்திருந்தாலும், வேத ஒலி இல்லாததால் முன்போல் பிரகாசிக்கவில்லை; வேடர்களின் குடில் போல்.
12.336.16
ऋषयश्च हि देवाश्च गन्धर्वाश्च महौजसः ।
वियुक्ता ब्रह्मघोषेण न भ्राजन्ते यथा पुरा ॥ १२.३३६.१६ ॥
ரிஷிகளும், தேவர்களும், மகா ஒளி பொருந்திய கந்தர்வர்களும் பிரம்மகோஷத்திலிருந்து பிரிந்திருந்தால் முன்போல் பிரகாசிப்பதில்லை.
12.336.17
नारदस्य वचः श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनोऽब्रवीत् ।
महर्षे यत्त्वया प्रोक्तं वेदवादविचक्षण ॥ १२.३३६.१७ ॥
நாரதரின் சொற்களைக் கேட்டு கிருஷ்ண த்வைபாயனர் (வியாசர்) கூறினார்: ஓ மகரிஷியே, வேதவாதத்தில் வல்லவரே, நீர் சொன்னது.
12.336.18
एतन्मनोऽनुकूलं मे भवानर्हसि भाषितुम् ।
सर्वज्ञः सर्वदर्शी च सर्वत्र च कुतूहली ॥ १२.३३६.१८ ॥
இது என் மனத்திற்கு இனியது; நீரே இதைச் சொல்லத் தகுந்தவர், நீர் அனைத்தும் அறிந்தவர், அனைத்தையும் காண்பவர், எங்கும் ஆர்வம் கொண்டவர்.
12.336.19
त्रिषु लोकेषु यद्वृत्तं सर्वं तव मते स्थितम् ।
तदाज्ञापय विप्रर्षे ब्रूहि किं करवाणि ते ॥ १२.३३६.१९ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் நிகழ்ந்த அனைத்தும் உமது அறிவில் நிலைத்திருக்கின்றன. விப்ரர்ஷியே, கட்டளையிடுங்கள், உமக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லுங்கள்.
12.336.20
यन्मया समनुष्ठेयं ब्रह्मर्षे तदुदाहर ।
वियुक्तस्येह शिष्यैर्मे नातिहृष्टमिदं मनः ॥ १२.३३६.२० ॥
நான் செய்ய வேண்டியதை, பிரம்மரிஷியே, சொல்லுங்கள். இங்கே என் சீடர்களிடமிருந்து பிரிந்திருப்பதால் என் மனம் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை.
12.336.21
अनाम्नायमला वेदा ब्राह्मणस्याव्रतं मलम् ।
मलं पृथिव्या बाह्वीकाः स्त्रीणां कौतूहलं मलम् ॥ १२.३३६.२१ ॥
வேதங்களின் அழுக்கு அவற்றை ஓதாமை; பிராமணனின் அழுக்கு நோன்புகள் இல்லாமை; பூமியின் அழுக்கு பாஹ்லீகர்கள்; பெண்களின் அழுக்கு ஆர்வம்.
12.336.22
अधीयतां भवान्वेदान्सार्घं पुत्रेण धीमता ।
विधुन्वन्ब्रह्मघोषेण रक्षोभयकृतं तमः ॥ १२.३३६.२२ ॥
அறிவுள்ள மகனுடன் நீர் வேதங்களை ஓதுங்கள்; வேதத்தின் ஒலியால் அரக்கர்களின் பயத்தால் உண்டான இருளை அகற்றுங்கள்.
12.336.23
नारदस्य वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
तथेत्युक्त्वाऽथ संहृष्टो वेदाभ्यासे दृढव्रतः ॥ १२.३३६.२३ ॥
நாரதரின் சொல்லைக் கேட்ட பரம தர்மத்தை அறிந்த வியாசர், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி மகிழ்ந்து, வேதப் பயிற்சியில் உறுதியான நோன்புடையவரானார்.
12.336.24
उवाच च महाप्राज्ञं नारदं पुनरेव हि ॥ १२.३३६.२४ ॥
மேலும் அவர் மகாப்ராஜ்ஞரான நாரதரிடம் மீண்டும் சொன்னார்.
12.336.25
मलं पृथिव्या बाह्लीका इत्युक्तमधुना त्वया ।
कीदृशाश्चैव वाह्लीका ब्रूहि मे वदतां वर ॥ १२.३३६.२५ ॥
பூமியின் களங்கம் பாஹ்லீகர்கள் என்று இப்போது நீர் சொன்னீர். பாஹ்லீகர்கள் எத்தகையவர்கள்? பேசுவோரில் சிறந்தவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.336.26
अस्यां पृथिव्यां चत्वारो देशाः पापजनैर्वृताः ।
युगन्धरस्तु प्रथमस्तथा भूतिलकः स्मृतः ॥ १२.३३६.२६ ॥
இந்தப் பூமியில் பாவிகளால் நிறைந்த நான்கு நாடுகள் உள்ளன. முதலாவது யுகந்தரன்; அவ்வாறே பூதிலகன் என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.336.27
अच्युतच्छल इत्युक्तस्तृतीयः पारकृत्तमः ।
चतुर्थस्तु महापापो बाह्लीक इति संज्ञितः ॥ १२.३३६.२७ ॥
அச்யுதச்சலன் என்று மூன்றாவது சொல்லப்படுகிறது; எல்லைகளை மிகக் கடப்பவன் அவன். நான்காவது மிகப் பெரும் பாவி, பாஹ்லீகன் என்று பெயரிடப்பட்டது.
12.336.28
भृगोष्ट्रगर्दभक्षीरं पिबन्त्यस्य युगन्धरे ।
एवकर्णास्तु दृश्यन्ते जना वै ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.२८ ॥
இவனது யுகந்தரத்தில் மக்கள் செம்மறி, ஒட்டகம், கழுதை ஆகியவற்றின் பாலைக் குடிக்கின்றனர். அச்யுதஸ்தலத்தில் மக்கள் ஒரே காதுடையவர்களாகக் காணப்படுகின்றனர்.
12.336.29
मेहन्ति च मलं पापा विसृजन्ति जलेषु वै ।
नित्यं भूतिलकेत्यन्नं तज्जलं च पिबन्ति च ॥ १२.३३६.२९ ॥
பாவிகள் சிறுநீர் கழிக்கின்றனர்; நீர்நிலைகளில் மலத்தை விடுகின்றனர். பூதிலகத்தில் எப்போதும் அந்த உணவையும் அந்த நீரையும் உண்டு குடிக்கின்றனர்.
12.336.30
हरिबाह्यास्तु बाहीका न स्मरन्ति हरिं क्वचित् ।
ऐहलौकिकमोक्षं ते मांसशोणितवर्धनाः।
वृथा जाता भविष्यन्ति बाह्लीका इति विश्रुताः ॥ १२.३३६.३० ॥
ஹரியை விட்டு விலகிய பாஹ்லீகர்கள் ஒருபோதும் ஹரியை நினைப்பதில்லை. இவ்வுலக விடுதலையை நாடி, ஊனையும் குருதியையும் வளர்க்கின்றனர்; வீணாகப் பிறந்த அவர்கள் பாஹ்லீகர் என்று பிரசித்தி பெறுவர்.
12.336.31
पुष्कराहारनिरताः पिशाचा यदभाषते ।
मुसुण्ठीं परिगृह्योग्रां तच्छृणुष्व महामुने ॥ १२.३३६.३१ ॥
புஷ்கரத் தாமரையை உண்பதில் ஈடுபட்ட பிசாசர்கள் கூறுவதை, கொடிய முசுண்டியை எடுத்துக்கொண்டு, அதைக் கேள், மகா முனிவரே.
12.336.32
ब्राह्मणीं बहुपुत्रां तां पुष्करे स्नातुमागताम् ।
युगन्धरे पयः पीत्वा ह्युचिता ह्यच्युतस्थले ॥ १२.३३६.३२ ॥
பல மக்களைப் பெற்ற அந்தப் பிராமணப் பெண், புஷ்கரத்தில் நீராடக் வந்தவள், யுகந்தரத்தில் நீர் அருந்தி, அச்யுதத் தலத்தில் தகுதியுடையவளாக.
12.336.33
तथा भूतिलके स्नात्वा बाह्लीकांश्च निरीक्ष्य वै ।
आगताऽसि तथा स्नातुं कथं स्वर्गं न गच्छसि ॥ १२.३३६.३३ ॥
அவ்வாறே பூதிலகத்தில் நீராடி, பாஹ்லீகர்களைக் கண்டு, நீ நீராடவே வந்தாய்; பின் ஏன் சுவர்க்கம் செல்லவில்லை?
12.336.34
इत्युक्त्वा ब्राह्मणीभाण्डं पोथयित्वा मुसुण्ठिना ।
उवाच क्रोधताम्राक्षी पिशाची तीर्थपालिका ॥ १२.३३६.३४ ॥
இவ்வாறு கூறி, பிராமணியின் கலத்தை முசுண்டியால் அடித்து, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய தீர்த்தக் காவலியான பிசாசி கூறினாள்.
12.336.35
एतत्तु ते दिवावृत्तं रात्रौ वृत्तमथान्यथा ।
गच्छ बाह्लीकसंसर्गादशुचित्वं न संशयः ॥ १२.३३६.३५ ॥
இது உன் பகல் நடத்தை; இரவில் வேறொரு நடத்தை. செல், பாஹ்லீகர்களுடனான தொடர்பால் தூய்மையின்மை உண்டானது, இதில் ஐயமில்லை.
12.336.36
यद्द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति जनार्दनम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिः संसर्गिणामपि ॥ १२.३३६.३६ ॥
மகாத்மாவை வெறுப்பவர்களும், ஜனார்தனரை நினையாதவர்களும்—அவர்களுக்கு புண்ணிய தீர்த்தங்களில் கதி இல்லை; அவர்களுடன் தொடர்புகொள்பவர்களுக்கும் இல்லை.
12.336.37
उद्युक्ता ब्राह्मणी भीता प्रतियाता सुतैः सह ।
स्वदेहस्था जजापैवं सपुत्रा ध्यानतत्परा ॥ १२.३३६.३७ ॥
அச்சமுற்ற அந்தணப் பெண் உறுதியுடன் தன் மக்களுடன் திரும்பி வந்தாள். தன் உடலிலேயே நிலைத்து, இவ்வாறு மக்களுடன், தியானத்தில் ஆழ்ந்து ஜபம் செய்தாள்.
12.336.38
अनन्तस्य हरेः शुद्धं नाम वै द्वादशाक्षरम् ।
वत्सरत्रितये पूर्णे ब्राह्मणी पुनरागता ॥ १२.३३६.३८ ॥
அனந்தனாகிய ஹரியின் தூய பன்னிரண்டு எழுத்துகள் கொண்ட நாமம் — மூன்று ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது அந்தணப் பெண் மீண்டும் வந்தாள்.
12.336.39
सपुत्रा पुष्करद्वारं पिशाच्याह तथागतम् ।
नमस्ते ब्राह्मणि शुभे पूताऽहं तव दर्शनात् ॥ १२.३३६.३९ ॥
மக்களுடன் புஷ்கர வாயிலில் இவ்வாறு வந்த அந்தணப் பெண்ணிடம் பிசாசி கூறினாள்: ஓ அந்தணப் பெண்ணே, மங்கலமானவளே, உனக்கு வணக்கம்; உன் தரிசனத்தால் நான் தூய்மையானேன்.
12.336.40
कुरु तीर्थाभिषेकं च सपुत्रा पापवर्जिता ।
हरेर्नाम्ना च मां साध्वी जलेन स्प्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३३६.४० ॥
பாவமற்றவளே, மக்களுடன் தீர்த்தத்தில் நீராடு; ஓ சாத்வியே, ஹரியின் நாமத்தால் நீரால் என்னைத் தொடுவாயாக.
12.336.41
इत्युक्ता ब्राह्मणी हृष्टा पुत्रैः सह शुभव्रता ।
जलेन प्रोक्षयामास द्वादशाक्षरसंयुतम् ॥ १२.३३६.४१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், சுபவிரதையான அந்தணப் பெண் மகிழ்ந்து மக்களுடன் பன்னிரண்டு எழுத்து நாமத்துடன் கூடிய நீரால் அவளைத் தெளித்தாள்.
12.336.42
तत्क्षणादभवच्छुद्धा पिशाची दिव्यरूपिणी ।
अप्सरा ह्यभवद्दिव्या गता स्वर्लोकमुत्तभम् ॥ १२.३३६.४२ ॥
அந்த நொடியிலேயே பிசாசி தூய்மையடைந்து தெய்வீக உருவம் பெற்றாள்; அவள் ஒரு தெய்வீக அப்சரஸ் ஆகி உயர்ந்த சுவர்க்கலோகம் சென்றாள்.
12.336.43
ब्राह्मणी चैव कालेन वासुदेवपरायणा ।
सपुत्रा चागता स्थानमच्युतस्य शुभं परम् ॥ १२.३३६.४३ ॥
ஒரு பிராமணப் பெண்ணும் காலப்போக்கில் வாசுதேவனிடம் பக்தி கொண்டு, தன் மகனுடன் அச்யுதனின் மங்கலமான உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தாள்.
12.336.44
एतत्ते कथितं विद्वन्मुने कालोऽयमागतः ॥ १२.३३६.४४ ॥
அறிஞரே, முனிவரே, இது உமக்குச் சொல்லப்பட்டது; இதோ நேரம் வந்துவிட்டது.
12.336.45
गमिष्येऽहं महाप्राज्ञ आगमिष्यामि वै पुनः ।
इत्युक्त्वा स जगामाथ नारदो वदतांवरः ॥ १२.३३६.४५ ॥
"ஓ மகாப்பிரஜ்ஞரே, நான் போகிறேன்; மீண்டும் நிச்சயம் வருவேன்." இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பேச்சாளர்களில் சிறந்த நாரதர் சென்றார்.
12.336.46
द्वैपायनस्तु भगवांस्तच्छ्रुत्वा मुनिसत्तमात् ।
शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत्।
स्वरेणोच्चैः सशैक्ष्येण लोकानापूरयन्निव ॥ १२.३३६.४६ ॥
பகவான் த்வைபாயனர் உயர்ந்த முனிவரிடம் இதைக் கேட்டு, மகன் சுகருடன் சேர்ந்து வேதப் பயிற்சி செய்தார்; மாணவரின் ஓதலுடன் உரத்த குரலில் உலகங்களை நிரப்புவது போல.
12.336.47
तयोरभ्यसतोरेव नानाधर्मप्रवादिनोः ।
वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवेजितः ॥ १२.३३६.४७ ॥
பல தர்மங்களை விளக்கிக்கொண்டு அவர்கள் இருவரும் ஓதிக்கொண்டிருந்தபோது, கடற்காற்றால் தூண்டப்பட்ட பெருங்காற்று மிகுதியாக வீசியது.
12.336.48
ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् ।
शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ १२.३३६.४८ ॥
அப்போது வியாசர், "இது அநத்யாயம் (ஓதல் கூடாத நேரம்)" என்று கூறி தம் மகனைத் தடுத்தார். ஆனால் சுகர் தடுக்கப்பட்டதும் ஆர்வத்தால் நிரம்பியிருந்தார்.
12.336.49
अपृच्छत्पितरं ब्रह्मन्कुतो वायुरभूदयम् ।
आख्यातुमर्हति भवान्वायोः सर्वं विचेष्टितम् ॥ १२.३३६.४९ ॥
அவர் தம் தந்தையிடம் கேட்டார்: 'பிரம்மனே, இந்த வாயு எங்கிருந்து தோன்றியது? வாயுவின் அனைத்துச் செயல்களையும் நீர் விளக்கத் தகுதியுடையவர்.'
12.336.50
शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमधर्मवित् ।
अनध्यायनिमित्तेऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ १२.३३६.५० ॥
சுகரின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, உயர்ந்த தர்மத்தை அறிந்த வியாசர், ஓதல் நிறுத்தப்பட்ட இந்தச் சூழலில் இவ்வாறு கூறினார்.
12.336.51
दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः ।
तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्वे व्यवस्थितः ॥ १२.३३६.५१ ॥
உனக்கு தெய்வீகப் பார்வை தோன்றியுள்ளது; உன் மனம் அமைதியாகவும் அசையாததாகவும் உள்ளது; தமசும் ரஜசும் நீங்கி நீ சத்துவத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறாய்.
12.336.52
आदर्शे रस्वामिव च्छायां पश्यस्यात्मानमात्मना ।
न्यस्यात्मनि स्वयं चेतो बुद्ध्या समनुचिन्तय ॥ १२.३३६.५२ ॥
கண்ணாடியில் தன் நிழலைப் பார்ப்பது போல, நீ உன்னாலேயே உன்னைக் காண்கிறாய்; உன் மனத்தை உன்னுள்ளே நிறுத்தி, புத்தியால் நன்கு சிந்தனை செய்.
12.336.53
देवयानपथो विष्णुः पितृयानपथो रविः ।
द्वावेतौ प्रेत्य पन्थानौ दिवं चाधश्च गच्छतः ॥ १२.३३६.५३ ॥
தேவயானப் பாதை விஷ்ணு; பிதிருயானப் பாதை சூரியன். இறந்த பின் இந்த இரு பாதைகளும் விண்ணை நோக்கியும் கீழ்நோக்கியும் செல்கின்றன.
12.336.54
पृथिव्यामन्तरिक्षे च यत्र संवान्ति वायवः ।
सप्तैते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः ॥ १२.३३६.५४ ॥
பூமியிலும் வான்வெளியிலும் வாயுக்கள் வீசும் இடங்களில் உள்ள இந்த ஏழு வாயுப் பாதைகளை வரிசையாக அறிந்துகொள்.
12.336.55
तत्र देवगणाः साध्याः संबभूवुर्महाबलाः ।
तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः ॥ १२.३३६.५५ ॥
அங்கே மிகுந்த வலிமை கொண்ட சாத்திய தேவர்கள் தோன்றினர். அவர்களுக்கும் ஒரு மகன் பிறந்தான்; அவன் பெயர் சமானன், வெல்லுதற்கரியவன்.
12.336.56
उदानस्तस्य पुत्रोऽभूद्व्यानस्तस्याभवत्सुतः ।
अपानश्च ततो ज्ञेयः प्राणश्चापि तताऽपरः ॥ १२.३३६.५६ ॥
அவனுக்கு உதானன் என்ற மகன் பிறந்தான். உதானனுக்கு வியானன் மகனானான். பின்னர் அபானனை அறிய வேண்டும்; அவனிடமிருந்து பிராணன் என்ற மற்றொருவனும் வந்தான்.
12.336.57
अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्घर्षः शत्रुतापनः ।
पृथक्कर्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथातथम् ॥ १२.३३६.५७ ॥
பிராணன் சந்ததியற்றவனாக இருந்தான்; அவன் அடக்குதற்கரியவன், பகைவரை வாட்டுபவன். அவர்களின் தனித்தனி செயல்களை உள்ளபடி நான் சொல்லுவேன்.
12.336.58
प्राणिनां सर्वतो वायुश्रेष्टां वर्तयते पृथक् ।
प्राणनाच्चैव भूतानां प्राण इत्यभिधीयते ॥ १२.३३६.५८ ॥
காற்று எல்லா உயிரினங்களிலும் தனித்தனியாக, சிறந்த இயக்கத்தைச் செலுத்துகிறது; உயிர்களுக்கு மூச்சு விடுவதால்தான் அது பிராணன் எனப்படுகிறது.
12.336.59
प्रेरयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांश्च यः ।
प्रथमः प्रथमे मार्गे आवहो नाम योऽनिलः ॥ १२.३३६.५९ ॥
புகையிலிருந்தும் வெப்பத்திலிருந்தும் தோன்றிய மேகத் திரள்களைச் செலுத்தும் காற்று; முதல் பாதையில் முதலாவதாக உள்ள அது ஆவஹன் என்ற பெயருடையது.
12.336.60
अम्बरे स्नेहमभ्रेभ्यस्तटिद्भ्यश्च महाद्युतिः ।
प्रवहो नाम संवाति द्वितीयश्च सतोयदः ॥ १२.३३६.६० ॥
ஆகாயத்தில் மேகங்களிலிருந்தும் மின்னல்களிலிருந்தும் ஈரத்தை அடித்துக் கொண்டு வீசும் மகாஒளியுடைய காற்று, அதன் பெயர் பிரவஹம்; அது இரண்டாவதும் நீர் தருவதுமாகும்.
12.336.61
उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ।
अन्तर्देहेषु चोदानं यं वदन्ति मनीषिणः ॥ १२.३३६.६१ ॥
எப்பொழுதும் சந்திரன் முதலிய ஒளிகளின் உதயத்தை உண்டாக்குபவன்; உடல்களுக்குள் ஞானிகள் உதானம் என்று அழைக்கும் வாயு அவனே.
12.336.62
यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्धारयते जलम् ।
उद्धृत्याददते चापो जीमूतेभ्योऽम्बरेऽनिलः ॥ १२.३३६.६२ ॥
நான்கு கடல்களிலிருந்து நீரைத் தாங்கும் வாயு; வானத்தில் மேகங்களிலிருந்து நீரை உயர்த்தி எடுத்துக்கொள்ளும் அனிலன் அவனே.
12.336.63
योऽद्भिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छति ।
उद्वहो नाम वर्षिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः ॥ १२.३३६.६३ ॥
நீருடன் மேகங்களை இணைத்து பர்ஜன்யனுக்குக் கொடுப்பவன்; அவன் உத்வஹன் என்ற மூன்றாவது, எப்போதும் இயங்கும், மிக மழை தரும் வாயு.
12.336.64
समुह्यमाना बहुधा येन नीताः पृथग्घनाः ।
वर्षमोक्षकृतारम्भास्ते भवन्ति घनाघनाः ॥ १२.३३६.६४ ॥
பல வகைகளில் கொண்டு செல்லப்பட்டு தனித்தனியாக கொண்டுவரப்படும் மேகங்கள் எவனால் கொண்டு செல்லப்படுகின்றனவோ, மழை பொழியத் தொடங்கும் அவை கனமான கனாகனர்கள் ஆகின்றன.
12.336.65
संहता येन चाविद्धा भवन्ति नदनान्तराः ।
रक्षणार्थाय संभूता मेघत्वमुपश्यान्ति च ॥ १२.३३६.६५ ॥
எவனால் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டு ஊடுருவப்படாதவையாக மாறுகின்றனவோ, இடைவெளிகளில் இடி முழங்கும் அவை, பாதுகாப்புக்காகத் தோன்றி, மேகத்தன்மையை அடைகின்றன.
12.336.66
योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ।
चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः ॥ १२.३३६.६६ ॥
அவன் தேவர்களின் விமானங்களை வானத்தில் சுமந்து செல்கிறான்; அவன் சம்வஹன் என்ற நான்காவது வாயு, மலைகளை நொறுக்குபவன்.
12.336.67
येन वेगवता तूर्णं रूक्षेणारुजता रसान् ।
वायुना विहता मेघा न भवन्ति बलाहकाः ॥ १२.३३६.६७ ॥
வேகமுள்ள, வறட்சியான எந்தக் காற்று ஈரத்தை விரைவாக உடைக்கிறதோ, அதனால் விரட்டப்பட்ட மேகங்கள் மழைமேகங்களாக ஆவதில்லை.
12.336.68
दारुणोत्पातसंचारो नभसः स्तनयित्नुमान् ।
पञ्चमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः ॥ १२.३३६.६८ ॥
வானில் கொடிய பாய்ச்சலுடன் இடியொலி எழுப்பும், மிகுந்த வேகமுள்ள ஐந்தாம் காற்று — அது விவஹம் எனப்படும்.
12.336.69
यस्मिन्पारिप्लवा दिव्या भवन्त्यापो विहायसा ।
पुण्यं चाकाशगङ्गायास्तोयं विष्टभ्य तिष्ठति ॥ १२.३३६.६९ ॥
எதில் வானின் வழியே பாயும் தெய்வீக நீர்கள் அலைகின்றனவோ, விண்கங்கையின் புனித நீரைத் தாங்கி அது நிற்கிறது.
12.336.70
दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ।
यो निरंशुः सहस्रस्य येन भाति वसुंधरा ॥ १२.३३६.७० ॥
எதில் தொலைவிலிருந்தே தடுக்கப்பட்ட ஒரு கதிர் சூரியன் இருக்கிறானோ, ஆயிரம் கதிர்களின் கதிரற்றவனான அவன், அதனால் பூமி ஒளிர்கிறது.
12.336.71
यस्मादाप्यायते सोमो योनिर्दिव्योऽमृतस्य यः ।
षष्ठः पिरवहो नाम स वायुर्जयतांवरः ॥ १२.३३६.७१ ॥
எதனால் சோமன் வளர்க்கப்படுகிறானோ, அமிர்தத்தின் தெய்வீக மூலமான அது — ஆறாவது, பரிவஹம் எனப்படும் காற்று; வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவன் அவன்.
12.336.72
सर्वप्राणभृतां प्राणान्योऽनुकाले निरस्यति ।
यस्य वर्त्मानुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ ॥ १२.३३६.७२ ॥
தக்க காலத்தில் எல்லா உயிருள்ளவைகளின் பிராணன்களையும் வெளியேற்றுகிறதோ, எவனுடைய வழியை மரணமும் வைவஸ்வதனும் — இருவரும் பின்தொடர்கின்றனரோ.
12.336.73
सम्यगन्वीक्षतां बुद्ध्या शान्तयाऽध्यात्मचिन्तकाः ।
ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.३३६.७३ ॥
அமைதியான அறிவால் நன்கு ஆராயும் ஆன்மிக சிந்தனையாளர்களுக்கும், தியானப் பயிற்சியில் மகிழ்வோருக்கும் இது அமரத்தன்மைக்கு வழிவகுக்கிறது.
12.336.74
यं समासाद्य वेगेन दिशामन्तं प्रपेदिरे ।
दक्षस्य दशपुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः ॥ १२.३३६.७४ ॥
வேகத்துடன் எதை அடைந்து திசைகளின் எல்லை வரை சென்றனரோ, அந்த பிரஜாபதி தக்ஷனின் பத்து புதல்வர்களின் ஆயிரக்கணக்கானோர்.
12.336.75
येन सृष्टः पराभूतो यात्येव न निवर्तते ।
परावहो नाम परो वायुः स दुरतिक्रमः ॥ १२.३३६.७५ ॥
எதனால் அனுப்பப்பட்டு தோற்கடிக்கப்பட்டு சென்றுவிடுமோ, திரும்பாது; அது பரவஹ எனும் உயர்ந்த காற்று, கடக்க அரியது.
12.336.76
एवमेतेऽदितेः पुत्रा मारुताः परमाद्भुताः ।
अनारतं ते संवान्ति सर्वगाः सर्वधारिणः ॥ १२.३३६.७६ ॥
இவ்வாறு அதிதியின் இந்த புதல்வர்களான மருத்கள் மிகவும் அற்புதமானவர்கள்; அவர்கள் இடைவிடாமல் வீசுகின்றனர், எங்கும் செல்கின்றனர், அனைத்தையும் தாங்குகின்றனர்.
12.336.77
एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ।
कम्पितः सहसा तेन वायुनाऽतिप्रवायता ॥ १२.३३६.७७ ॥
இது மிகப் பெரிய அதிசயம்தான்: இந்த உயர்ந்த மலை அந்தக் காற்றின் மிகுந்த வீச்சால் திடீரென நடுங்கியது.
12.336.78
विष्णोर्निः श्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ।
सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा ॥ १२.३३६.७८ ॥
விஷ்ணுவின் மூச்சுக் காற்று வேகத்தால் தூண்டப்பட்டு திடீரென எழும்போது, அப்பா, அப்போது உலகம் நடுங்குகிறது.
12.336.79
तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म नाधीयन्तेऽतिवायति ।
वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्म तत्पीडितं भवेत् ॥ १२.३३६.७९ ॥
ஆகையால் பிரம்மஞானிகள் வேதத்தை ஓதுவதில்லை, காற்று மிகுதியாக வீசும்போது. காற்றிலிருந்து காற்றுக்கே அச்சம் உண்டு என்று சொல்லப்பட்டது; அப்போது அந்த பிரம்மம் துன்புறுகிறது.
12.336.80
एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ।
उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगङ्गामगात्तदा ॥ १२.३३६.८० ॥
இவ்வளவு சொல்லி பராசரரின் மகனான பிரபு, மகனிடம் 'ஓதுக' என்று கூறி, அப்போது ஆகாசகங்கைக்குச் சென்றார்.