Mahābhārata · Adhyāya 12.338
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.338.1
अशोकं शोकनाशार्थं शास्त्रं शान्तिकरं शिवम् ।
निशम्य लभते बुद्धिं तां लब्ध्वा सुखमेधते ॥ १२.३३८.१ ॥
Wer diese leidfreie, friedenbringende und heilvolle Lehre hört, um den Kummer zu vernichten, erlangt Einsicht; hat er sie erlangt, gedeiht er im Glück.
12.338.2
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.३३८.२ ॥
Tausende Anlässe zum Kummer und Hunderte zur Furcht dringen Tag für Tag in den Toren ein, nicht aber in den Weisen.
12.338.3
तस्मादनिष्टनाशार्थमितिहासं निबोध मे ।
तिष्ठते चेद्वशे बुद्धिर्लभते शोकनाशनम् ॥ १२.३३८.३ ॥
Darum höre von mir diese Erzählung, um das Unerwünschte zu vernichten. Bleibt der Verstand in der Gewalt, so erlangt man die Vernichtung des Kummers.
12.338.4
अनिष्टसंप्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रियस्य च ।
मनुष्या मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते स्वल्पबुद्ध्यः ॥ १२.३३८.४ ॥
Durch die Verbindung mit dem Unerwünschten und die Trennung vom Geliebten werden die Menschen von geringer Einsicht von seelischen Leiden heimgesucht.
12.338.5
द्रव्येषु समतीतेषु ये गुणास्तान्न चिन्तयेत् ।
न तानाद्रियमाणस्य स्नेहबन्धः प्रमुच्यते ॥ १२.३३८.५ ॥
Über die vergangenen Besitztümer soll man ihre Vorzüge nicht bedenken; denn das Band der Zuneigung löst sich bei dem, der sie nicht hochhält.
12.338.6
दोषदर्शी भवेत्तत्र यत्र रागः प्रवर्तते ।
अनिष्ट्वद्धितं पश्येत्तथा क्षिप्रं विरज्यते ॥ १२.३३८.६ ॥
Wo die Anhaftung entsteht, soll man dort den Fehler sehen; und sieht man das Heilsame wie Unerwünschtes an, so wird man rasch leidenschaftslos.
12.338.7
नार्थो न धर्मो न यशो योऽतीतमनुशोचति ।
अप्यभावेन युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ १२.३३८.७ ॥
Wer um das Vergangene trauert, erlangt weder Reichtum noch Dharma noch Ruhm; er verbindet sich nur mit dem Mangel, und dieser weicht nicht von ihm.
12.338.8
गुणैर्भूतानि युज्यन्ते वियुज्यन्ते तथैव च ।
सर्वाणि नैतदेकस्य शोकस्थानं हि युज्यते ॥ १२.३३८.८ ॥
Durch ihre Eigenschaften verbinden sich die Wesen und ebenso trennen sie sich; alles ist so — es ziemt sich nicht, dass dies für einen allein der Grund der Trauer sei.
12.338.9
मृतं वा यदि वा नष्टं योऽतीतमनुशोचति ।
दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थौ प्रपद्यते ॥ १२.३३८.९ ॥
Ob tot oder verloren — wer um das Vergangene trauert, erlangt Leid durch Leid; er verfällt in zwei Übel.
12.338.10
नाश्रु कुर्वन्ति ये बुद्ध्या दृष्ट्वा लोकेषु संततिम् ।
सम्यक्प्रपश्यतः सर्वं नाश्रुकर्मोपपद्यते ॥ १२.३३८.१० ॥
Wer, die Fortdauer in den Welten mit dem Verstand erkennend, keine Tränen vergießt — für den, der alles recht sieht, ziemt sich das Weinen nicht.
12.338.11
दुःखोपघाते शारीरे मानसे चाप्युपस्थिते ।
यस्मिन्न शक्यते कर्तुं यत्नस्तन्नानुचिन्तयेत् ॥ १२.३३८.११ ॥
Wenn der Schlag körperlichen oder seelischen Leids eintritt und man darin nicht handeln kann, soll man nicht darüber nachsinnen.
12.338.12
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ।
चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते ॥ १२.३३८.१२ ॥
Dies ist die Arznei des Leids: nicht darüber nachzusinnen. Denn das Leid, über das man nachsinnt, weicht nicht, sondern wächst wieder an.
12.338.13
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानमसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ॥ १२.३३८.१३ ॥
Mentales Leid soll man durch Weisheit, körperliches durch Heilmittel vernichten. Dies ist die Kraft der Erkenntnis, die Kindern nicht gleichkommt.
12.338.14
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसंचयः ।
आरोग्यं प्रियसंसर्गो गृध्येत्तत्र न पण्डितः ॥ १२.३३८.१४ ॥
Jugend, Schönheit, Leben, Reichtumsansammlung, Gesundheit und der Umgang mit Geliebten sind unbeständig; der Weise begehrt sie nicht.
12.338.15
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हति ।
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम् ॥ १२.३३८.१५ ॥
Ein Einzelner soll nicht über das Leid des Landes trauern. Sieht er einen Ausweg, soll er ihm begegnen, ohne zu klagen.
12.338.16
सुखाद्बहुतरं दुःखं जीविते नात्र संशयः ।
स्निग्धत्वं चेन्द्रियार्थेषु मोहान्मरणमप्रियम् ॥ १२.३३८.१६ ॥
Im Leben überwiegt das Leid bei weitem die Freude; daran ist kein Zweifel. Hängt man an den Sinnesobjekten, so bringt die Verblendung einen unerwünschten Tod.
12.338.17
परित्यजति यो दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नरः ।
अभ्येति ब्रह्म सोत्यन्तं न तं शोचन्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.१७ ॥
Der Mensch, der sowohl Leid als auch Freude aufgibt, gelangt völlig zu Brahman; die Weisen trauern nicht um ihn.
12.338.18
त्यजन्ते दुःखमर्था हि पालनेन च ते सुखाः ।
दुःखेन चाधिगम्यन्ते नाशमेषां न चिन्तयेत् ॥ १२.३३८.१८ ॥
Reichtümer lassen das Leid zurück; durch ihren Schutz werden sie angenehm; durch Leid werden sie gewonnen. Man soll nicht an ihren Verlust denken.
12.338.19
अन्यामन्यां धनावस्थां प्राप्य वैशेषिकीं नराः ।
अतृप्ता यान्ति विध्वंसं संतोषं यान्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.१९ ॥
Menschen, die einen Zustand des Reichtums nach dem anderen erlangen, gehen unzufrieden ins Verderben; die Weisen erlangen Zufriedenheit.
12.338.20
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.३३८.२० ॥
Alle Ansammlungen enden im Verfall, alle Erhebungen im Sturz, alle Verbindungen in der Trennung, und das Leben endet gewiss im Tod.
12.338.21
अन्तो नास्ति पिपासायास्तुष्टिस्तु परमं सुखम् ।
तस्मात्संतोषमेवेह धनं पश्यन्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.२१ ॥
Das Verlangen hat kein Ende; doch Zufriedenheit ist das höchste Glück. Darum sehen die Weisen hier gerade die Zufriedenheit als Reichtum an.
12.338.22
निमेषमात्रमपि हि वयो गच्छन्न तिष्ठति ।
स्वशरीरेष्वनित्येषु नित्यं किमनुचिन्तयेत् ॥ १२.३३८.२२ ॥
Auch nur für einen Augenblick bleibt das Leben nicht; es vergeht unaufhörlich. Warum sollte man in diesen unbeständigen eigenen Körpern ständig über das Ewige nachdenken?
12.338.23
भूतेषु भावं संचिन्त्य ये बुद्ध्वा मनसः परम् ।
न शोचन्ति गताध्वानः पश्यन्तः परमां गतिं ॥ १२.३३८.२३ ॥
Wer über das Wesen der Wesen nachsinnt und das Jenseits des Geistes erkennt und nicht trauert, der sieht, nachdem er den Weg vollendet hat, das höchste Ziel.
12.338.24
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.३३८.२४ ॥
Der Tod ergreift diesen Menschen, der Begierden anhäuft und nie gesättigt ist, und trägt ihn fort, wie ein Tiger ein Tier packt und davonträgt.
12.338.25
तथाऽप्युपायं संपश्येद्दुःखस्य परिमोक्षणे ।
अशोचन्नारभेतैव युक्तश्चाव्यसनी भवेत् ॥ १२.३३८.२५ ॥
Dennoch soll man ein Mittel zur Befreiung vom Leid suchen; ohne zu trauern soll man das Werk beginnen, beherrscht bleiben und nicht ins Unglück geraten.
12.338.26
शब्दे स्पर्शे च रूपे च गन्धेषु च रसेषु च ।
नोपभोगात्परं किंचिद्धनिनो वाऽधनस्य च ॥ १२.३३८.२६ ॥
Jenseits des Genusses von Klang, Berührung, Gestalt, Geruch und Geschmack gibt es nichts Höheres, weder für den Reichen noch für den Armen.
12.338.27
प्राक्संप्रयोगाद्भूतानां नास्ति दुःखं परायणम् ।
विप्रयोगात्तु सर्वस्य न शोचेत्प्रकृतिस्थितः ॥ १२.३३८.२७ ॥
Vor dem Zusammentreffen der Wesen ist das Leid nicht ihre letzte Zuflucht; doch bei der Trennung aller soll der, der in seinem natürlichen Zustand verharrt, nicht trauern.
12.338.28
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च विद्यया ॥ १२.३३८.२८ ॥
Mit Standhaftigkeit soll man Geschlecht und Bauch hüten, mit dem Blick Hände und Füße, mit dem Geist Auge und Ohr, mit dem Wissen Geist und Rede.
12.338.29
प्रणयं प्रतिसंहृत्य सस्निग्धेष्वितरेषु च ।
विचरेदसमुन्नद्धः स सुखी स च पण्डितः ॥ १२.३३८.२९ ॥
Nachdem er die Zuneigung zurückgenommen hat, soll er unter den Zugewandten wie unter anderen ohne Hochmut wandeln; er ist glücklich und er ist weise.
12.338.30
अध्यात्मरतिरासीनो निरपेक्षो निरामिषः ।
आत्मनैव सहायेन यश्चरेत्स सुखी भवेत् ॥ १२.३३८.३० ॥
Wer, im Selbst sich erfreuend, verweilt, ohne Erwartung und frei vom weltlichen Köder, und sich einzig mit dem Selbst als Gefährten bewegt, der wird glücklich sein.