மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.338
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.338.1
अशोकं शोकनाशार्थं शास्त्रं शान्तिकरं शिवम् ।
निशम्य लभते बुद्धिं तां लब्ध्वा सुखमेधते ॥ १२.३३८.१ ॥
துயரை அழிக்கும் பொருட்டு, அமைதியைத் தரும் இந்த மங்கலமான, துயரற்ற நூலைக் கேட்டு மனிதன் அறிவைப் பெறுகிறான்; அதைப் பெற்று இன்பத்தில் வளர்கிறான்.
12.338.2
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.३३८.२ ॥
துயரின் ஆயிரக்கணக்கான இடங்களும் அச்சத்தின் நூற்றுக்கணக்கான இடங்களும் நாளுக்கு நாள் மூடனுக்குள் புகுகின்றன; அறிஞனுக்குள் அல்ல.
12.338.3
तस्मादनिष्टनाशार्थमितिहासं निबोध मे ।
तिष्ठते चेद्वशे बुद्धिर्लभते शोकनाशनम् ॥ १२.३३८.३ ॥
ஆகையால் தீங்குகளை அழிக்கும் பொருட்டு என்னிடமிருந்து இந்த இதிகாசத்தைக் கேள். புத்தி வசத்தில் நின்றால், துயரின் அழிவை அடைகிறான்.
12.338.4
अनिष्टसंप्रयोगाच्च विप्रयोगात्प्रियस्य च ।
मनुष्या मानसैर्दुःखैर्युज्यन्ते स्वल्पबुद्ध्यः ॥ १२.३३८.४ ॥
விரும்பாததோடு சேர்வதாலும், விருப்பமானதிலிருந்து பிரிவதாலும், குறைந்த அறிவுடைய மனிதர்கள் மன துயரங்களால் பற்றப்படுகின்றனர்.
12.338.5
द्रव्येषु समतीतेषु ये गुणास्तान्न चिन्तयेत् ।
न तानाद्रियमाणस्य स्नेहबन्धः प्रमुच्यते ॥ १२.३३८.५ ॥
கழிந்துபோன பொருட்களில் அவற்றின் குணங்களை நினைக்கக்கூடாது. அவற்றை மதிக்காதவனின் பாசப் பிணைப்பு விடுபடுகிறது.
12.338.6
दोषदर्शी भवेत्तत्र यत्र रागः प्रवर्तते ।
अनिष्ट्वद्धितं पश्येत्तथा क्षिप्रं विरज्यते ॥ १२.३३८.६ ॥
ஆசை எங்கு எழுகிறதோ அங்கு குற்றத்தைக் காண்பவனாக இருக்க வேண்டும். நன்மையானதையும் தீங்கைப்போல் பார்த்தால், விரைவில் விரக்தியடைகிறான்.
12.338.7
नार्थो न धर्मो न यशो योऽतीतमनुशोचति ।
अप्यभावेन युज्येत तच्चास्य न निवर्तते ॥ १२.३३८.७ ॥
கடந்ததைப் பற்றி துயருறுபவனுக்கு செல்வமும் இல்லை, தர்மமும் இல்லை, புகழும் இல்லை; அவன் இல்லாமையுடனேயே இணைகிறான், அது அவனை விட்டு நீங்குவதில்லை.
12.338.8
गुणैर्भूतानि युज्यन्ते वियुज्यन्ते तथैव च ।
सर्वाणि नैतदेकस्य शोकस्थानं हि युज्यते ॥ १२.३३८.८ ॥
குணங்களால் உயிரினங்கள் இணைகின்றன, அதுபோலவே பிரிகின்றன; எல்லாம் அப்படியே — இது ஒருவருக்கு மட்டும் துயருக்கான காரணமாகப் பொருந்தாது.
12.338.9
मृतं वा यदि वा नष्टं योऽतीतमनुशोचति ।
दुःखेन लभते दुःखं द्वावनर्थौ प्रपद्यते ॥ १२.३३८.९ ॥
இறந்ததோ அல்லது தொலைந்ததோ — கடந்ததைப் பற்றி துயருறுபவன் துயரால் துயரையே அடைகிறான்; அவன் இரண்டு துன்பங்களை அடைகிறான்.
12.338.10
नाश्रु कुर्वन्ति ये बुद्ध्या दृष्ट्वा लोकेषु संततिम् ।
सम्यक्प्रपश्यतः सर्वं नाश्रुकर्मोपपद्यते ॥ १२.३३८.१० ॥
உலகங்களில் தொடர்ச்சியை அறிவால் கண்டு கண்ணீர் சிந்தாதவர்கள் — எல்லாவற்றையும் முழுமையாகக் காண்பவனுக்குக் கண்ணீர் சிந்துவது பொருந்தாது.
12.338.11
दुःखोपघाते शारीरे मानसे चाप्युपस्थिते ।
यस्मिन्न शक्यते कर्तुं यत्नस्तन्नानुचिन्तयेत् ॥ १२.३३८.११ ॥
உடல் அல்லது மனத் துன்பத்தின் தாக்குதல் வந்தபோது, எதில் முயற்சி செய்ய இயலாதோ, அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கக் கூடாது.
12.338.12
भैषज्यमेतद्दुःखस्य यदेतन्नानुचिन्तयेत् ।
चिन्त्यमानं हि न व्येति भूयश्चापि प्रवर्धते ॥ १२.३३८.१२ ॥
துன்பத்திற்கு மருந்து இதுவே — இதை நினைக்காமல் இருப்பது; நினைக்கப்படும் துன்பம் நீங்குவதில்லை, மேலும் பெருகுகிறது.
12.338.13
प्रज्ञया मानसं दुःखं हन्याच्छारीरमौषधैः ।
एतद्विज्ञानमसामर्थ्यं न बालैः समतामियात् ॥ १२.३३८.१३ ॥
ஞானத்தால் மனத் துன்பத்தை அழிக்க வேண்டும்; உடல் துன்பத்தை மருந்துகளால். இது அறிவின் ஆற்றல்; குழந்தைகளுக்கு இது சமமாகாது.
12.338.14
अनित्यं यौवनं रूपं जीवितं द्रव्यसंचयः ।
आरोग्यं प्रियसंसर्गो गृध्येत्तत्र न पण्डितः ॥ १२.३३८.१४ ॥
இளமை, அழகு, வாழ்க்கை, செல்வத் திரட்டல், ஆரோக்கியம், அன்புக்குரியவருடன் கூடுதல் ஆகியவை நிலையற்றவை; ஞானி அவற்றில் பற்றுவைப்பதில்லை.
12.338.15
न जानपदिकं दुःखमेकः शोचितुमर्हति ।
अशोचन्प्रतिकुर्वीत यदि पश्येदुपक्रमम् ॥ १२.३३८.१५ ॥
நாட்டின் துன்பத்திற்கு ஒருவன் மட்டும் துயருற வேண்டியதில்லை. வழி காணப்பட்டால், துயருறாமல் அதற்கு எதிர்ச்செயல் செய்ய வேண்டும்.
12.338.16
सुखाद्बहुतरं दुःखं जीविते नात्र संशयः ।
स्निग्धत्वं चेन्द्रियार्थेषु मोहान्मरणमप्रियम् ॥ १२.३३८.१६ ॥
வாழ்க்கையில் இன்பத்தை விட துன்பமே மிகுதி; இதில் ஐயமில்லை. புலன்களின் பொருட்களில் பற்று இருந்தால், மயக்கத்தால் விரும்பத்தகாத மரணம் வருகிறது.
12.338.17
परित्यजति यो दुःखं सुखं वाऽप्युभयं नरः ।
अभ्येति ब्रह्म सोत्यन्तं न तं शोचन्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.१७ ॥
துன்பத்தையும் இன்பத்தையும் இரண்டையும் துறக்கும் மனிதன் முழுமையாக பிரம்மத்தை அடைகிறான்; ஞானிகள் அவனுக்காக துயருறுவதில்லை.
12.338.18
त्यजन्ते दुःखमर्था हि पालनेन च ते सुखाः ।
दुःखेन चाधिगम्यन्ते नाशमेषां न चिन्तयेत् ॥ १२.३३८.१८ ॥
செல்வங்கள் துன்பத்தைத் தந்து விலகுகின்றன; காப்பதால் அவை இன்பம் தருகின்றன, துன்பத்தாலேயே அடையப்படுகின்றன. அவற்றின் அழிவைப் பற்றி சிந்திக்கக் கூடாது.
12.338.19
अन्यामन्यां धनावस्थां प्राप्य वैशेषिकीं नराः ।
अतृप्ता यान्ति विध्वंसं संतोषं यान्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.१९ ॥
மனிதர்கள் செல்வத்தின் பல்வேறு நிலைகளை அடைந்தும் திருப்தியடையாமல் அழிவை அடைகிறார்கள்; ஞானிகளோ மனநிறைவை அடைகிறார்கள்.
12.338.20
सर्वे क्षयान्ता निचयाः पतनान्ताः समुच्छ्रयाः ।
संयोगा विप्रयोगान्ता मरणान्तं हि जीवितम् ॥ १२.३३८.२० ॥
எல்லாச் சேமிப்புகளும் அழிவில் முடியும்; எல்லா உயர்வுகளும் வீழ்ச்சியில் முடியும்; எல்லாச் சேர்க்கைகளும் பிரிவில் முடியும்; வாழ்வு நிச்சயமாக மரணத்தில் முடியும்.
12.338.21
अन्तो नास्ति पिपासायास्तुष्टिस्तु परमं सुखम् ।
तस्मात्संतोषमेवेह धनं पश्यन्ति पण्डिताः ॥ १२.३३८.२१ ॥
ஆசைக்கு முடிவில்லை; ஆனால் திருப்தியே உயர்ந்த இன்பம். ஆகவே இவ்வுலகில் ஞானிகள் மனநிறைவையே செல்வமாகக் காண்கிறார்கள்.
12.338.22
निमेषमात्रमपि हि वयो गच्छन्न तिष्ठति ।
स्वशरीरेष्वनित्येषु नित्यं किमनुचिन्तयेत् ॥ १२.३३८.२२ ॥
ஒரு கண் இமைப்பளவும் வயது நிற்பதில்லை; அது கடந்து செல்கிறது. அநித்தியமான தம் உடல்களில் நித்தியமானதை ஒருவன் எப்படி எண்ண வேண்டும்?
12.338.23
भूतेषु भावं संचिन्त्य ये बुद्ध्वा मनसः परम् ।
न शोचन्ति गताध्वानः पश्यन्तः परमां गतिं ॥ १२.३३८.२३ ॥
உயிர்களின் இயல்பை ஆராய்ந்து, மனத்தைக் கடந்ததை அறிந்தவர்கள் துயருறுவதில்லை; வழியை முடித்து உயர்ந்த கதியைக் காண்கிறார்கள்.
12.338.24
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.३३८.२४ ॥
ஆசைகளைச் சேர்த்துக்கொண்டும் திருப்தியடையாத இவனை, புலி ஒரு விலங்கைப் பற்றிச் செல்வது போல, மரணம் பற்றி எடுத்துச் செல்கிறது.
12.338.25
तथाऽप्युपायं संपश्येद्दुःखस्य परिमोक्षणे ।
अशोचन्नारभेतैव युक्तश्चाव्यसनी भवेत् ॥ १२.३३८.२५ ॥
ஆயினும் துன்பத்திலிருந்து விடுபடும் வழியைக் காண வேண்டும். துயரடையாமல் முயற்சியைத் தொடங்கி, கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்து, இடரில் வீழாதவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.338.26
शब्दे स्पर्शे च रूपे च गन्धेषु च रसेषु च ।
नोपभोगात्परं किंचिद्धनिनो वाऽधनस्य च ॥ १२.३३८.२६ ॥
ஒலி, தொடுதல், உருவம், மணம், சுவை ஆகியவற்றில் அனுபவிப்பதைவிட உயர்ந்தது செல்வருக்கோ வறியவருக்கோ எதுவுமில்லை.
12.338.27
प्राक्संप्रयोगाद्भूतानां नास्ति दुःखं परायणम् ।
विप्रयोगात्तु सर्वस्य न शोचेत्प्रकृतिस्थितः ॥ १२.३३८.२७ ॥
உயிர்கள் இணைவதற்கு முன் துன்பம் இறுதி புகலிடமாவதில்லை. எல்லாவற்றுடனும் பிரிவு ஏற்பட்டாலும், இயல்பு நிலையில் நின்று துயரடையக் கூடாது.
12.338.28
धृत्या शिश्नोदरं रक्षेत्पाणिपादं च चक्षुषा ।
चक्षुःश्रोत्रे च मनसा मनो वाचं च विद्यया ॥ १२.३३८.२८ ॥
நிலைத்தன்மையால் பிறப்புறுப்பையும் வயிற்றையும் காக்க வேண்டும்; கண்ணால் கைகளையும் கால்களையும், மனதால் கண்ணையும் காதையும், ஞானத்தால் மனதையும் பேச்சையும் காக்க வேண்டும்.
12.338.29
प्रणयं प्रतिसंहृत्य सस्निग्धेष्वितरेषु च ।
विचरेदसमुन्नद्धः स सुखी स च पण्डितः ॥ १२.३३८.२९ ॥
அன்பைத் திரட்டிக்கொண்டு, அன்புள்ளவர்களிடமும் மற்றவர்களிடமும் செருக்கின்றி நடக்க வேண்டும். அவனே இன்பமுடையவன், அவனே அறிஞன்.
12.338.30
अध्यात्मरतिरासीनो निरपेक्षो निरामिषः ।
आत्मनैव सहायेन यश्चरेत्स सुखी भवेत् ॥ १२.३३८.३० ॥
ஆன்மாவில் மகிழ்ந்து நிலைபெற்று, எதிர்பார்ப்பின்றி, புலனின்பப் தூண்டில்களிலிருந்து விடுபட்டு, ஆன்மாவையே துணையாகக் கொண்டு செல்பவன் இன்பமுடையவனாவான்.