مهابهاراتا · أدهيايا 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
ثم، بعد أن مضى الكالpa العظيم، حين وُلد ابن أنغيراس، اطمأنت الآلهة، حين وُلد كاهن الآلهة.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
بृهت وبراهما ومهت كلمات مترادفة؛ وبهذه الصفات كان الحكيم بृهسباتي يا ملك.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
وكان أنبغ تلاميذه الملك أوباريتشارا فاسو، الذي كان قد درس تماما آنذاك الكتاب المنبثق عن تشيتراشيخانديين.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
كان ذلك الملك فاسو، الذي شكّله القدر والنظام من قبل، يحمي الأرض كما يحمي إندرا السماء.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
كانت قربان الفرس العظيم لذلك الكريم الروح؛ وهناك صار المعلم بृهسباتي كاهن الهوتري.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
وكان هنا أبناء براجاباتي أعضاء المجلس: الحكماء العظماء إيكاتا ودفيتا وتريتا.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
دهانوشا، ورايبهيا، وأرفافاسو وباراغاسو، والحكيم ميدهاتيثي، والحكيم العظيم تاندّيا أيضًا.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
الحكيم شانتي ذو الحظ العظيم، وكذلك فيدا شيراس، والحكيم كابيلا أفضل الحكماء، المذكور أبًا لشاليهوترا.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
أولًا كاتا، وتايتيري، سلف فايشامبايانا، وكانفا، ثم ديفاهوترا — هؤلاء الستة عشر مذكورون.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
أيها الملك، في تلك القربان العظيم اجتمعت جميع اللوازم؛ ولم يكن هناك ذبح للحيوانات، وبقي الملك على هذا الحال.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
غير عنيف، طاهر، كريم النفس، خالٍ من الرغبة في الثواب، مُمتدَح بأعماله؛ وهناك أُعدّت الأنصبة الناشئة من كلمات الآرانيكا.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
فرضيَ عنه الإله القديم المبارك، إله الآلهة، فتجلّى له بنفسه، وهو لا يُرى من أحد غيره.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
فقد شمّ هو نفسه الحصة وأخذ كعكة القربان؛ وحمل الإله الخفي هاريميدهاس الحصة.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
فرفع بريهاسباتي، الغاضب، المغرفة بسرعة، وضرب السماء بضربات المغرفة، وأجرى دموعًا من الغضب.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
وقال لأوباريتشارا: "هذه الحصة قدّمتها أنا؛ فقد أخذها الإله بنفسه أمامي، ولا شك في ذلك."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
لقد قُدِّمت أنصبة القربان ووصلت هنا مباشرةً عبر الآلهة. أيها الملك، لماذا لم يأتِ هاري إلى هنا ليمنحني رؤيته؟
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
فعندئذٍ استرضى ذلك الملك العظيم فاسو، حامي الأرض، الحكيم الذي نهض غاضبًا؛ وفعل أعضاء المجلس مثل ذلك بكل سبيل.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
قل كم هو مقدار كعكة القربان التي قدّمتها هنا؛ فقد أخذها إله الآلهة أمامي، ولا شك في ذلك.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
فلما قال فاسو ذلك، قال المعلّم (برهسباتي) وهو غاضب: أيها الملك، لن أقيم القربان هنا، فقد أهنتني.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
لقد منعت ذبح الحيوان وجعلت حيواناً من الدقيق. أنت ترى الإله دائماً، فكيف لا أراه أنا؟
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
لقد حرّمت التعاليم الواردة في اليجورفيدا وغيرها قتل الحيوان. أنا لا أمنع العنف؛ بقلب واحد سأرى هاري. فلا ينبغي أن تغضب عليّ أيها المعلّم.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
وبينما كان فاسو يتكلم هكذا، قال برهسباتي الغاضب للكهنة، وهو يمنع فاسو: «ما هو واجبنا؟»
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
ثم قال له الحكماء العظام إيكاتا ودفيتا وتريتا بهدوء: «لا ينبغي أن تغضب.»
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
اسمع يا بني هذه الكلمات التي قلناها. ففي عصر كريتا لم يكن من الدّهرما أن تُظهر الغضب هنا.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
إنه إله خالٍ من الغضب، وقد قُدِّم له هذا النصيب. يا بريهاسباتي، لا أنت ولا نحن نستطيع رؤيته؛ إنما يستحق رؤيته من يُنعِم عليه بفضله.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
نحن معروفون بأنّنا أبناء براهما المولودون من عقله. ولأجل الخير الأسمى ذهبنا ذات مرة نحو الجهة الشمالية.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
بعد أن أدّينا أعلى الزهد أربعة آلاف عام، وقفنا على قدم واحدة، ساكنين كالخشب، مجتمعي الخاطر تمامًا.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
في الجانب الشمالي من جبل ميرو، قرب بحر الحليب، تقع تلك البقعة التي أدّينا فيها أشد التقشف قسوة.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
كيف نرى ذلك الأفضل، واهب العطايا، إله الآلهة، الأزلي ناراياناً؟
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
ثم عند انتهاء النذر، تكلّم صوت لا جسد له، بنبرة حانية عميقة تجلب الفرح. يا ذا القدرة!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
أيها البراهمة، لقد أحسنتم أداء تقشف الفاسو بنفس صافية، وأنتم الطالبون المتعبدون، فكيف ترون ذلك الرب المحيط بكل شيء؟
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
إلى شمال بحر اللبن تقع الجزيرة البيضاء، ذات الضياء العظيم، وفيها يسكن رجال متعلقون بنارايانا، بهاء كالقمر.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
أولئك المتعبدون، بعد أن بلغوا حال التعلق الخالص، يعبدون بوروشوتاما، ويدخلون الإله الأزلي ذا الألف شعاع.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
أولئك الرجال، المتجردون من الحواس، الممتنعون عن الطعام، الساكنون، الطيبو الرائحة، المتعلقون بواحد، يسكنون الجزيرة البيضاء. فاذهبوا إلى هناك أيها الحكماء، فقد تجلّت ذاتي هناك.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
ثم إننا بعد أن سمعنا ذلك الصوت غير المجسد، سندخل تلك البلاد كلنا بالطريق كما وُصف.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
ولما بلغنا الجزيرة البيضاء الكبرى، وقد علقنا قلوبنا به وتاقت أنفسنا إلى رؤيته، ذهبنا جميعًا فجأة، فحيّرنا نوره.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
فانقطع حينئذ مجال بصرنا، ولم نرَ الرجل إذ أصابت أبصارنا أشعته.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
فنشأ فينا حينئذ علم وُلد من اتصال إلهي، لأن من لم يتقشف لا يستطيع أن يراه بيسر.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
ثم بعد أن مارسنا تقشفًا عظيمًا يليق بذلك الزمان مئة عام، رأينا عند انتهاء النذر رجالًا ميمونين.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
كانوا بيضًا كالقمر في البهاء، موسومين بكل العلامات، أيديهم دائمًا مضمومة، يرددون الكلمة المقدسة، متجهين شرقًا وشمالًا.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
يُسمّى ذكرًا ذهنيًا، يُؤدّيه أولئك العظام النفوس؛ وبذلك الذهن المركّز يرضى هاري حقًا.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
يا نمر الحكماء، إن ذلك النور الذي للشمس عند انقضاء الدهر كان في كل واحد من أولئك الرجال.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
وظننا أن تلك الجزيرة مسكن البهاء. لم يكن فيها من يفوق غيره، فكانوا جميعًا متساوين في البهاء.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
ثم رأينا فجأة بهاء ألف شمس يطلع دفعة واحدة، مرة أخرى، يا بريهاسباتي.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
فركض أولئك الناس معًا مسرعين، فرحين، وأيديهم مضمومة، قائلين: «ناماهَ!»
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
ثم سمعنا، وهم يتكلمون، صوتًا عظيمًا: «إن قربانًا يُقدَّم لذلك الإله من أولئك الناس.»
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
أما نحن، فقد سُلبت عقولنا فجأة بضيائه، وذهب بصرنا، ووهنت قوانا وحواسنا، فلم نعد نرى شيئًا البتة.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
لكننا سمعنا صوتًا واحدًا، منتشرًا، صادرًا عنا، يملأ السماء كلها، متصفًا بحروف التعليم المفصّلة.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
النصر لك يا ذا العينين كالنيلوفر، والسلام عليك يا حافظ العالم. السلام عليك يا هريشيكيشا، أيها الإنسان العظيم، يا بكر الخلق. هكذا سمعنا صوتا مشحونا بحروف التعليم.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
وفي تلك الأثناء حملت الريح الطاهرة الحاملة لكل عطر أزهارا إلهية للشعيرة، وأعشابا أيضا.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
عندئذ عبده أولئك الرجال العارفون بالأزمنة الخمسة، المخلصون لهاري وحده، بأسمى تفان بالفكر والكلام والفعل.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
لا شك أن الإله جاء إلى هناك، كما أعلنت أقوالهم؛ أما نحن فقد حيرتنا مايا، فلم نره.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
لما انسحبت الريح وأُعطيت القوة، يا سليل أنغيراس، صرنا قوما قلوبهم مضطربة بالقلق.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
من بين ألوف الناس، حتى بين من وُلدوا في نقاء، لم يكرمنا أحد بقلبه ولا حتى بنظره.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
وكانت تلك الجماعات من الحكماء الهادئين تتبع حالة واحدة؛ ومقيمين في حال البراهمان لم يحملوا لنا أي شعور.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
ثم كلّمنا، ونحن منهكون جدًا من التقشف ومنحوفون، كائنٌ بلا جسد كان هناك بهدوء بشيء ما.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
لقد رأيتم رجالًا بيضًا خاليين من جميع الحواس؛ ويُرى سيّد الآلهة بواسطة هؤلاء خير المولودين مرتين.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
أيها الحكماء، عودوا جميعًا سريعًا من حيث أتيتم من هنا؛ فذلك الإله لا يمكن بأي حال أن يُرى من غير المتعبّد.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
لا شك أنه بعد زمن طويل يمكن لمن بلغوا التعبّد الخالص أن يروا ذلك الرب المبارك، العسير الرؤية بسبب هالة نوره.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
يا خيار المولودين مرتين، عليكم أن تؤدوا عملاً عظيماً من هنا، حتى بعد أن يمضي عصر الكريتا ويأتي الانقلاب.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
أيها البراهمة، حين يأتي في عهد فايفاسفاتا عصر تريتا مرة أخرى، ستكونون أعوانًا لإنجاز مهمة الآلهة.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
فلما سمعنا كلامه العجيب، الشبيه بالأمرت، بفضله بلغنا بسهولة المكان الذي كنا نبتغيه.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
وهكذا، ومع عظيم التقشف والثبات في قرابين الهافيا والكافيا، لم نر ذلك الإله؛ فكيف تستطيع أنت رؤيته؟
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
نارايانا، الكائن العظيم، خالق الكون، المتلذذ بقرابين الهافيا والكافيا، الذي لا بداية له ولا نهاية، غير المتجلّي، المعبود من الآلهة والدانافا.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
هكذا، وقد أقنعه كلام الحاضرين المتفق عليه وآراء اثنين أو ثلاثة، أتم بريهسباتي ذو العقل الكريم القربان، وعبد الإله عبادةً حسنة.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
والملك فاسو، بعد أن أتم القربان، حمى رعيته أيضًا؛ ثم سقط من السماء بلعنة برهمن، ودخل الأرض.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
ذلك الملك، نمر الملوك، المكرّس للحق والدهرما، وإن كان قد دخل باطن الأرض، كان دائمًا محبًّا للدهرما.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
متفانيًا في نارايانا، يردّد ذكر نارايانا، فبفضله وحده نهض من جديد.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
ومن سطح الأرض انطلق فورًا إلى مقام براهما، ونال الغاية العليا، هكذا يُقال بثبات.