மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
பெரும் கல்பம் கடந்த பிறகு அங்கிரஸின் மகன் பிறந்தபோது, தேவர்கள் மனநிறைவு கொண்டனர்; தேவர்களின் புரோகிதர் பிறந்தபோதுதான்.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
பிருஹத், பிரம்மம், மகத் என்பவை ஒத்த சொற்கள். இத்தகு குணங்களால் நிறைந்த கல்விமானே பிருஹஸ்பதி, ஓ அரசே.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
அவருடைய சிறந்த சீடன் அரசன் உபரிசரன் வசு ஆனான்; அப்போது சித்ரசிகண்டிகளிடமிருந்து வந்த சாஸ்திரத்தை அவன் நன்கு கற்றிருந்தான்.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
அந்த அரசன் வசு முன்பு விதியாலும் நியமத்தாலும் பயிற்றப்பட்டிருந்தான்; இந்திரன் சொர்க்கத்தை ஆள்வதுபோல் அவன் பூமியை ஆண்டான்.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
அந்த மகாத்மாவுக்கு அஸ்வமேதம் என்ற பெரிய யாகம் நடந்தது; அங்கே உபாத்யாயர் பிருஹஸ்பதி ஹோதா ஆனார்.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
இங்கே பிரஜாபதியின் மகன்கள் சதஸ்யர்களாக இருந்தனர்; ஏகதன், த்விதன், த்ரிதன் என்ற மூன்று மகரிஷிகள்.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
தனுஷா என்று பெயர் பெற்றவர், ரைப்யர், அர்வாவசு மற்றும் பராவசு, முனிவர் மேதாதிதி, மற்றும் மகாமுனிவர் தாண்ட்யர்.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
முனிவர் சாந்தி, மகா பாக்கியவான், அதுபோல் வேதசிரர், முனிவர்களில் சிறந்த கபிலர், சாலிஹோத்திரரின் தந்தை என நினைவுகூரப்பட்டவர்.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
முதலில் கடர், தைத்திரி, வைசம்பாயனரின் முன்னோர், கண்வர், பின்னர் தேவஹோத்ரர் — இவர்கள் பதினாறு பேர் என்று கீர்த்திக்கப்பட்டவர்கள்.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
அரசே, அந்தப் பெரும் யாகத்தில் அனைத்துப் பொருட்களும் ஒன்று சேர்ந்தன; அங்கு விலங்குக் கொலை நடக்கவில்லை, அந்த அரசனும் அவ்வாறே நிலைத்திருந்தான்.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
அகிம்சையாளர், தூயவர், உயர்ந்த மனமுடையவர், பலனை விரும்பாதவர், செயலால் புகழப்பட்டவர்; அங்கு ஆரண்யக மந்திரங்களிலிருந்து தோன்றிய பங்குகள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
பின்னர் அவனால் மகிழ்ச்சியடைந்த பழமையான பகவான் தேவதேவன் அவனுக்கு நேரில் காட்சியளித்தார்; அவரை வேறு எவராலும் காண முடியாது.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
தானே பங்கை முகர்ந்து புரோடாசத்தை எடுத்துக்கொண்டான். கண்ணுக்குத் தெரியாத தேவன் ஹரிமேதஸால் பங்கு கவர்ந்து செல்லப்பட்டது.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
பின்னர் கோபமடைந்த பிருஹஸ்பதி ஸ்ருக்கை உயர்த்தி விரைவாக, ஸ்ருக் அடிகளால் ஆகாயத்தை அடித்து, கோபத்தால் கண்ணீர் சிந்தினார்.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
உபரிசரரிடம் கூறினார்: "இந்தப் பங்கு என்னால் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; தேவன் தானே என் முன்னிலையில் இதை எடுத்துக்கொண்டான், இதில் சந்தேகமில்லை."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
யாகப் பங்குகள் அர்ப்பிக்கப்பட்டு தேவர்களால் நேரடியாக இங்கு வந்தடைந்தன. அரசனே, ஹரி எனக்குத் தரிசனம் தர ஏன் இங்கு வரவில்லை?
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
பின்னர் அந்த மகா அரசன் வசு, பூமியின் காவலன், எழுந்த அந்தச் சினத்தை தணிக்க முனிவரைப் பிரீதிப்படுத்தினான்; சபையினரும் எல்லா வகையிலும் அவ்வாறே செய்தனர்.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
நீ இங்கு அர்ப்பித்த புரோடாசத்தில் எவ்வளவு என்று சொல். தேவர்களின் தேவன் அதை என் முன்னிலையில் எடுத்துக்கொண்டான், இதில் சந்தேகமில்லை.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
வசு இவ்வாறு கூறியபோது, கோபமடைந்த குரு (பிருஹஸ்பதி) கூறினார்: அரசே, நான் இங்கே யாகம் செய்யமாட்டேன்; நீ என்னை அவமதித்தாய்.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
நீ விலங்கைத் தடுத்து மாவினால் ஆன விலங்கைச் செய்தாய். நீ எப்போதும் தேவனைக் காண்கிறாய்; நான் எப்படி அவனைக் காணாமல் இருப்பேன்?
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
யஜுர்வேதம் போன்ற மந்திரங்களின்படி விலங்கு கொலை தடுக்கப்பட்டது. நான் வன்முறையைத் தடுக்கவில்லை; ஏகாந்தமாக ஹரியைக் காண்பேன். ஆகவே, குருவே, என் மீது கோபம் கொள்ளக் கூடாது.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
வசு இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், கோபமடைந்த பிருஹஸ்பதி ருத்விக்குகளிடம் கூறினார்; வசுவைத் தடுத்து, 'எங்கள் கடமை என்ன?' என்றார்.
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
பின்னர், ஏகதர், த்விதர், த்ரிதர் ஆகிய மகரிஷிகளும் அமைதியாக அவனிடம் கூறினர்: 'நீ கோபம் கொள்ளக் கூடாது.'
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
மகனே, நாங்கள் சொன்ன இந்த வார்த்தைகளைக் கேள். கிருத யுகத்தில் நீ இங்கே கோபத்தைக் காட்டுவது தர்மம் அல்ல.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
அவர் சினமற்ற தேவர்; இந்தப் பங்கு அவருக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. ஹே பிருஹஸ்பதி, உன்னாலோ எங்களாலோ அவரைக் காண முடியாது. எவர் மீது அவர் அருள் புரிகிறாரோ, அவரே அவரைக் காணத் தகுதியுடையவர்.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
நாங்கள் பிரம்மாவின் மனத்தில் பிறந்த புதல்வர்கள் என்று அறியப்பட்டவர்கள். உயர்ந்த நன்மைக்காக ஒருமுறை வடக்குத் திசைக்குச் சென்றோம்.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
நான்காயிரம் ஆண்டுகள் உயர்ந்த தவத்தைச் செய்து, ஒரு காலில் நின்று, மரக்கட்டை போல் நிலைத்து, ஒருமனப்பட்டிருந்தோம்.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
மேருவின் வடபகுதியில், பாற்கடலுக்கு அருகில் உள்ள அந்த இடத்தில்தான் நாங்கள் மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தோம்.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
அந்த மிகச் சிறந்த, வரம் அளிப்பவரும், தேவர்களின் தேவனும், நித்தியருமான நாராயண தேவரை நாங்கள் எவ்வாறு காண்போம்?
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
பின்னர் விரதத்தின் நிறைவில், உடலற்ற ஒரு குரல் பேசியது — இனிமையும் ஆழமும் கொண்ட, மகிழ்ச்சி அளிக்கும் குரலில். ஹே விபோ!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
அந்தணர்களே, தெளிந்த உள்ளத்தால் நீங்கள் வசுக்களின் தவத்தை நன்கு புரிந்தீர்கள். அறிய விரும்பும் பக்தர்களாகிய நீங்கள் அந்த எங்கும் நிறைந்த பரமனை எவ்வாறு காண்பீர்கள்?
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
பாற்கடலின் வடக்கில் பெரும் ஒளியுடைய வெள்ளைத் தீவு உள்ளது. அங்கே நாராயணனை மேலாகக் கொண்ட மனிதர்கள் உள்ளனர், அவர்களின் ஒளி சந்திரனைப் போன்றது.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
ஒருமனப்பட்ட பக்தியை அடைந்த அந்த பக்தர்கள் புருஷோத்தமனை வழிபடுகின்றனர். ஆயிரம் கதிர்களையுடைய அந்த நித்திய தேவனுள் அவர்கள் புகுகின்றனர்.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
புலன்களற்ற, உணவின்றி, அசையாத, நறுமணமுள்ள, ஒருமனப்பட்ட அந்த மனிதர்கள் வெள்ளைத் தீவில் வாழ்கின்றனர். முனிவர்களே, அங்கே செல்லுங்கள்; அங்கேதான் என் ஆத்மா வெளிப்பட்டுள்ளது.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
பின்னர், அந்த உடலற்ற குரலை நாம் அனைவரும் கேட்டு, சொல்லப்பட்ட வழியிலேயே அந்த நாட்டுக்குள் புகுவோம்.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
வெள்ளை மகாத்தீவை அடைந்து, அவனிலேயே மனம் நிலைத்து, அவனைக் காண விரும்பி, நாம் அனைவரும் திடீரென்று சென்றோம்; ஆனால் அவனது ஒளியால் மயங்கினோம்.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
அப்போது எங்கள் பார்வையின் எல்லை தடைபட்டது; அவருடைய ஒளியால் பார்வை இழந்த நாங்கள் அந்த purusha-வைக் காணவில்லை.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
பின்னர் எங்களுக்குள் தெய்வ யோகத்தால் பிறந்த ஞானம் தோன்றியது; தவம் செய்யாதவனால் அவரை எளிதில் காண முடியாது.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
பின்னர் அக்காலத்திற்கேற்ற பெரிய தவத்தை நூறு ஆண்டுகள் செய்து, விரதம் முடிந்ததும் நலமான மனிதர்களைக் கண்டோம்.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
அவர்கள் வெண்மையானவர்கள், சந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடையவர்கள், எல்லா அடையாளங்களும் கொண்டவர்கள்; எப்போதும் கைகூப்பி, பிரம்மத்தை ஜபித்து, கிழக்கு-வடக்கு நோக்கி இருந்தவர்கள்.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
அதற்கு மானசஜபம் என்று பெயர்; அதை அந்த மகாத்மாக்கள் ஜபிக்கிறார்கள். அந்த ஒருமுக மனதால் ஹரி உண்மையாகவே மகிழ்கிறார்.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
முனிவர்களில் சிங்கமே, யுகமுடிவில் சூரியனின் எந்த ஒளி இருக்குமோ, அதேபோன்ற ஒளி அந்த ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருந்தது.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
அது ஒளியின் வாசஸ்தலமான தீவு என்று நாங்கள் நினைத்தோம். அங்கு எவரும் மேலானவர் இல்லை; அவர்கள் அனைவரும் சம ஒளியுடையவர்களாக இருந்தனர்.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
பின்னர் ஆயிரம் சூரியர்களின் ஒளி ஒரே சமயத்தில் எழுந்ததை நாங்கள் திடீரெனக் கண்டோம், ஓ பிருஹஸ்பதி.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
அப்போது அந்த மனிதர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விரைவாக ஓடினர்; மகிழ்ச்சியுடன், கூப்பிய கைகளுடன், 'நமஸ்' என்று கூறியபடி.
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
அப்போது அவர்கள் பேசும் பெரும் ஒலியை நாங்கள் கேட்டோம்: 'அந்தத் தெய்வத்திற்கு அந்த மனிதர்களால் பலி படைக்கப்படுகிறது.'
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
ஆனால் நாங்கள் அவருடைய ஒளியால் திடீரென மனம் இழந்தோம்; பார்வை அழிந்து, வலிமையும் புலன்களும் குன்றியவர்களாக ஒன்றும் காணவில்லை.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
ஆனால் நாங்கள் ஒரே ஒரு ஒலியைக் கேட்டோம்; அது பரவி எங்களால் உச்சரிக்கப்பட்டது; அது முழு வானத்தையும் நிரப்பியது, சிக்ஷையின் அட்சரங்களுடன் கூடியதாக.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
தாமரைக் கண்ணனே, உமக்கு வெற்றி. உலகைக் காப்பவரே, உமக்கு வணக்கம். புலன்களின் தலைவரே, மகாபுருஷரே, முதல்வரே, உமக்கு வணக்கம். இவ்வாறு நாங்கள் கல்விக்குரிய எழுத்துக்களுடன் கூடிய சொல்லைக் கேட்டோம்.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
இதற்கிடையில், எல்லா மணங்களையும் சுமந்த தூய காற்று, சடங்குக்குரிய தெய்வீக மலர்களையும் மூலிகைகளையும் கொண்டு வந்தது.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
அப்போது ஐந்து காலங்களை அறிந்த, ஹரியை மட்டுமே பற்றிய ஏகாந்திகளான மனிதர்கள், மனம், சொல், செயல் ஆகியவற்றால் பரம பக்தியுடன் அவரை வழிபட்டனர்.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
அவ்விடம் நிச்சயமாக தேவன் வந்திருந்தார், அவர்களின் சொல் கூறியபடியே. ஆனால் அவரது மாயையால் மயங்கிய நாங்கள் அவரைக் காணவில்லை.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
காற்று திரும்பிச் சென்ற பின்னும், வலிமை அளிக்கப்பட்ட பின்னும், ஓ அங்கிரஸ் வழித்தோன்றலே, நாங்கள் கவலையால் கலங்கிய மனம் கொண்டவர்களானோம்.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களில், அந்தத் தூய பிறப்புடையவர்களிலும் கூட, எவருமே நம்மை மனதாலோ பார்வையாலோ மதிக்கவில்லை.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
அந்த அமைதியான முனிவர் குழுவினரும் ஒரே மனநிலையைப் பின்பற்றினர்; பிரம்ம நிலையில் நிலைத்திருந்து அவர்கள் எங்கள் மீது எந்த உணர்வையும் கொள்ளவில்லை.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
அப்போது தவத்தால் மிகவும் களைத்தும் மெலிந்தும் போயிருந்த எங்களிடம், அங்கிருந்த உடலற்ற ஒரு உயிர் அமைதியாக ஏதோ சொன்னது.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
வெண்மையானவர்களும் எல்லா புலன்களும் அற்றவர்களுமான அந்த மனிதர்களை நீங்கள் கண்டீர்கள்; இந்த உயர்ந்த இருபிறப்பாளர்களால் தேவேசன் காணப்படுகிறார்.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
முனிவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் வந்த வழியிலேயே இங்கிருந்து விரைவில் திரும்பிச் செல்லுங்கள்; பக்தியற்றவரால் அந்த தேவனை எப்படியும் காண இயலாது.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஏகாந்த பக்தியை அடைந்தவர்களால் அந்த பகவான் காணப்படலாம்; ஒளிவட்டத்தால் அவரைக் காண்பது கடினம்.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
சிறந்த இருபிறப்பாளர்களே, நீங்கள் ஒரு பெரிய பணியைச் செய்ய வேண்டும்; கிருத யுகம் கடந்து தலைகீழ் மாற்றம் வந்த பின்னும் இங்கிருந்து செய்ய வேண்டும்.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
அந்தணர்களே, வைவஸ்வத மன்வந்தரத்தில் மீண்டும் த்ரேதா யுகம் வரும்போது, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற நீங்கள் அவர்களுக்குத் துணையாக இருப்பீர்கள்.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
அப்போது அவருடைய அந்த அற்புதமான, அமிர்தத்திற்கு ஒப்பான வார்த்தையைக் கேட்டு, அவருடைய அருளால் நாங்கள் விரும்பிய இடத்தை எளிதாகப் அடைந்தோம்.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
இவ்வாறு சிறந்த தவத்தாலும், ஹவ்ய-கவ்யங்களில் நிலைத்திருந்தும் கூட, அந்தத் தேவனை நாங்கள் காணவில்லை; அப்படியானால் நீ அவரை எவ்வாறு காண முடியும்?
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
நாராயணன் — மகத்தான பூதம், உலகைப் படைப்பவர், ஹவ்ய-கவ்யங்களை உண்பவர், தொடக்கமும் முடிவும் அற்றவர், வெளிப்படாதவர், தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
இவ்வாறு ஒருமித்த ஒரு வார்த்தையாலும், இரண்டு மூன்று கருத்துகளாலும், சபையினரால் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட உதாரபுத்தியுடைய பிருகஸ்பதி அப்போது யாகத்தை முடித்து தெய்வத்தை நன்கு பூஜித்தார்.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
யாகம் முடித்த அரசன் வசுவும் குடிமக்களைப் பாதுகாத்தான்; பின்னர் பிராமணனின் சாபத்தால் சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து அவன் பூமியில் நுழைந்தான்.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
அவன் அரசன், அரசர்களில் புலி, சத்தியமும் தர்மமும் பற்றியவன்; பூமியின் உள்ளே சென்றிருந்தபோதும் எப்போதும் தர்மத்தில் பிரியமுள்ளவன்.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
நாராயணனிடம் பற்றுடையவனாகி, நாராயண ஜபம் செய்து, அவனது அருளாலேயே அவன் மீண்டும் எழுந்தான்.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து சென்று, உடனே பிரம்மாவின் இடத்தை அடைந்து, உயர்ந்த கதியைப் பெற்றான் என்று உறுதியாகக் கூறப்படுகிறது.