Mahābhārata · Adhyāya 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
Nachdem das große Kalpa vergangen war, als der Sohn des Aṅgiras geboren wurde, waren die Götter zufrieden, als der Priester der Götter geboren war.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
Bṛhat, brahma und mahat sind Synonyme; mit diesen Eigenschaften war der gelehrte Bṛhaspati ausgestattet, o König.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
Sein vorzüglichster Schüler war König Uparicara Vasu, der damals die von den Citraśikhaṇḍin stammende Abhandlung gründlich studiert hatte.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
Jener König Vasu, zuvor vom Schicksal und der Ordnung geprägt, beschützte die Erde, wie Indra den Himmel beschützt.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
Das große Opfer jenes Hochherzigen war das Aśvamedha; dort wurde der Lehrer Bṛhaspati zum Hotṛ-Priester.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
Hier wurden die Söhne Prajāpatis zu Mitgliedern der Versammlung: die großen Weisen Ekata, Dvita und Trita.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
Dhanuṣa, Raibhya, Arvāvasu und Parāvasu, der Weise Medhātithi und der große Weise Tāṇḍya.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
Der Weise Śānti, der überaus glückliche, ebenso Vedaśiras, und Kapila, der beste der Weisen, der als Vater Śālihotras gilt.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
Zuerst Kaṭha, Taittiri, der Vorfahre Vaiśampāyanas, Kaṇva, dann Devahotra — diese sechzehn werden genannt.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
O König, bei jenem großen Opfer wurden alle Zutaten zusammengebracht; dort fand kein Tieropfer statt, und der König blieb so.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
Gewaltlos, rein, edlen Sinnes, frei von Lohnbegehren, durch seine Taten gepriesen; dort wurden die Anteile, die aus den Worten der Āraṇyaka entstanden, bereitgestellt.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
Da erschien ihm der erfreute, uralte Erhabene, der Gott der Götter, persönlich, den kein anderer sehen kann.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
Nachdem er selbst den Anteil gerochen hatte, nahm er den Opferkuchen; der Anteil wurde vom unsichtbaren Gott Harimedhas entführt.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
Da erhob Bṛhaspati, zornig, rasch den Schöpflöffel und schlug mit Schlägen des Löffels gegen den Himmel, vor Zorn Tränen vergießend.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
Und er sprach zu Uparicara: "Dieser Anteil wurde von mir dargebracht; der Gott selbst hat ihn in meiner Gegenwart genommen, ohne Zweifel."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
Die Opferanteile sind dargebracht und durch die Götter unmittelbar hierher gelangt. O König, warum ist Hari nicht hierher gekommen, um mir seinen Anblick zu gewähren?
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
Da besänftigte jener große Erdbeschützer, König Vasu, den Weisen, der im Zorn aufgestanden war; und die Mitglieder der Versammlung taten es in jeder Hinsicht ebenso.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
Sage, wie viel Opferkuchen du hier dargebracht hast; der Gott der Götter hat ihn in meiner Gegenwart genommen, ohne Zweifel.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
Als Vasu so gesprochen hatte, sagte der zornige Lehrer (Bṛhaspati): O König, ich werde hier kein Opfer darbringen, denn du hast mich erniedrigt.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
Du hast die Tötung des Tieres verboten und ein Tier aus Mehl machen lassen. Du siehst den Gott immer; wie sollte ich ihn dann nicht sehen?
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
Das Töten von Tieren ist durch die Mantras beginnend mit dem Yajurveda verboten. Ich verbiete die Gewalt nicht; ich werde Hari mit einem einzigen Sinn sehen. Daher, o Lehrer, solltest du nicht zornig auf mich sein.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
Während Vasu so sprach, wandte sich der zornige Bṛhaspati an die Priester und hielt Vasu zurück: »Was ist unsere Pflicht?«
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
Dann sprachen auch die großen Weisen Ekata, Dvita und Trita ruhig zu ihm: »Du solltest nicht zornig werden.«
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
Höre, Sohn, diese Worte, die wir zu dir sprechen. Im Kṛta-Zeitalter war es nicht Dharma, dass du hier Zorn zeigst.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
Er ist ein Gott ohne Zorn, dem dieser Anteil dargebracht wurde. O Bṛhaspati, weder du noch wir können ihn sehen; nur wer seine Gnade erfährt, ist würdig, ihn zu sehen.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
Wir gelten als die aus dem Geist Brahmās geborenen Söhne. Um des höchsten Heils willen zogen wir einst in die nördliche Richtung.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
Nachdem wir vier Jahrtausende höchste Askese geübt hatten, standen wir auf einem Bein, unbeweglich wie Holz und vollkommen gesammelt.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
Auf der Nordseite des Meru, nahe dem Milchozean, liegt jene Gegend, in der wir die äußerst strenge Askese übten.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
Wie könnten wir jenen Erhabensten, Gewährer von Gnaden, Gott der Götter, den ewigen Nārāyaṇa, sehen?
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
Dann, am Abschluss des Gelübdes, sprach eine körperlose Stimme mit sanftem, tiefem Ton, der Freude brachte. O Mächtiger!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
O Brahmanen, nachdem ihr die Askese der Vasus gut vollbracht habt, mit ruhigem inneren Selbst, als Suchende und Hingebungsvolle: wie werdet ihr jenen allgegenwärtigen Herrn sehen?
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
Nördlich des Milchozeans liegt die Weiße Insel, von großem Glanz. Dort wohnen Menschen, die Nārāyaṇa ergeben sind, mit dem Glanz des Mondes.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
Jene Hingebungsvollen, die zur ausschließlichen Hingabe gelangt sind, verehren den höchsten Puruṣa und gehen ein in den ewigen Gott mit tausend Strahlen.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
Jene Männer, frei von den Sinnen, ohne Nahrung, unbewegt, wohlriechend, einsinnig, wohnen auf der Weißen Insel. Geht dorthin, o Weise; dort hat sich mein Selbst offenbart.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
Nachdem wir alle jene körperlose Stimme gehört haben, werden wir jenes Land auf dem beschriebenen Weg betreten.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
Als wir die große Weiße Insel erreicht hatten, mit den Gedanken auf ihn gerichtet und begierig, ihn zu sehen, gingen wir alle plötzlich hin; doch wir wurden von seinem Glanz verwirrt.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
Da wurde der Bereich unseres Blicks gehemmt, und mit vom Glanz geschlagenem Blick sahen wir den Mann nicht.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
Da erwuchs in uns eine Erkenntnis, geboren aus göttlicher Vereinigung, denn wer nicht Askese geübt hat, kann ihn nicht mühelos sehen.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
Dann, nachdem wir hundert Jahre eine dem Zeitalter gemäße große Askese geübt hatten, sahen wir am Ende des Gelübdes heilbringende Menschen.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
Sie waren weiß, glänzend wie der Mond, mit allen Zeichen gekennzeichnet, stets mit gefalteten Händen, das heilige Wort rezitierend, nach Osten und Norden gewandt.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
Er heißt die geistige Rezitation, die jene großherzigen Wesen vollziehen; durch diesen einsgerichteten Geist ist Hari wahrlich erfreut.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
O Tiger unter den Weisen, solch ein Glanz, wie ihn die Sonne am Ende des Zeitalters hat, war in jedem dieser Menschen.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
Wir hielten jene Insel für die Wohnstatt des Glanzes. Dort war keiner überlegen; alle waren von gleichem Glanz.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
Dann sahen wir plötzlich den Glanz von tausend Sonnen auf einmal aufsteigen, wieder, o Bṛhaspati.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
Da liefen jene Menschen zusammen schnell herbei, froh, die Handflächen gefaltet, und sprachen: „Namaḥ!“
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
Da hörten wir, während sie sprachen, einen gewaltigen Laut: „Dem Gott wird von diesen Menschen ein Opfer dargebracht.“
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
Wir aber, plötzlich von seinem Glanz überwältigt, das Bewusstsein geraubt, das Augenlicht zerstört, Kraft und Sinne geschwächt, sahen nichts mehr.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
Wir aber hörten einen einzigen Laut, ausgebreitet, von uns geäußert, der den ganzen Himmel erfüllte, versehen mit den artikulierten Silben der Lehre.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
Sieg dir, Lotusäugiger; Verehrung dir, Erhalter der Welt. Verehrung dir, Hṛṣīkeśa, großer Mensch, Erstgeborener. So hörten wir einen Laut, der mit den Silben der Lehre erfüllt war.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
Inzwischen brachte der reine Wind, der alle Düfte trug, göttliche Blumen für das Opfer und ebenso Kräuter.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
Da verehrten ihn jene Menschen, die die fünf Zeiten kannten und allein Hari ergeben waren, mit höchster Hingabe in Geist, Wort und Tat.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
Gewiss kam der Gott dorthin, wie ihre Worte bezeugten; wir aber, von seiner Täuschung verblendet, sahen ihn nicht.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
Als der Wind sich zurückgezogen und die Kraft verliehen war, o Nachkomme des Aṅgiras, wurden wir Männer mit von Sorge verwirrtem Geist.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
Unter Tausenden von Menschen, selbst unter denen von reiner Geburt, ehrte uns keiner im Geiste oder auch nur mit dem Blick.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
Auch jene gelassenen Scharen der Weisen folgten einer einzigen Haltung; im Zustand Brahmans verweilend, hegten sie uns gegenüber keine Gesinnung.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
Da sprach zu uns, vom Asketentum sehr erschöpft und stark abgemagert, ein körperloses Wesen dort etwas in ruhigem Ton.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
Ihr habt weiße Männer gesehen, die aller Sinne entbehren; der Herr der Götter wird von diesen besten der Zweimalgeborenen gesehen.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
Ihr Weisen, kehrt alle schnell auf dem Weg zurück, auf dem ihr gekommen seid; jener Gott kann auf keine Weise von einem gesehen werden, der ohne Hingabe ist.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
Gewiss, nach langer Zeit, kann jener erhabene Herr von denen gesehen werden, die zur ausschließlichen Hingabe gelangt sind; schwer zu erblicken ist er wegen des Strahlenkreises.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
Beste der Zweimalgeborenen, ihr habt eine große Aufgabe zu erfüllen, von hier aus, auch nachdem das Kṛta-Zeitalter vergangen und die Umkehrung gekommen ist.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
O Brahmanen, wenn im Zeitalter des Vaivasvata wieder das Tretā-Yuga kommt, werdet ihr Helfer sein, um das Werk der Götter zu vollenden.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
Als wir diese wunderbaren, nektargleichen Worte vernommen hatten, erreichten wir durch seine Gnade mühelos den ersehnten Ort.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
So haben wir selbst durch große Askese und das Verweilen bei den Opfergaben havya und kavya jenen Gott nicht gesehen; wie solltest du ihn sehen können?
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
Nārāyaṇa, das große Wesen, Schöpfer des Weltalls, Genießer der Opfergaben havya und kavya, ohne Anfang und Ende, unoffenbart, von Göttern und Dämonen verehrt.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
So überredet durch das einhellige Wort der Versammlung und durch zwei oder drei Meinungen, vollendete der edelgesinnte Bṛhaspati da das Opfer und verehrte die Gottheit gebührend.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
Auch König Vasu hat, nachdem er das Opfer vollendet hatte, seine Untertanen beschützt; dann fiel er durch den Fluch eines Brahmanen vom Himmel und ging in die Erde ein.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
Jener König, Tiger unter den Königen, dem Wahrheit und Dharma ergeben war, war, obwohl in das Innere der Erde gegangen, stets dem Dharma zugetan.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
Nārāyaṇa ergeben, das Japa Nārāyaṇas rezitierend, erhob er sich durch dessen Gnade wieder.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
Von der Erdoberfläche aus gelangte er sogleich zur Wohnstatt Brahmās und erreichte das höchste Ziel – so wird es mit Gewissheit gesagt.