Mahābhārata · Adhyāya 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
Entonces, tras transcurrir el gran kalpa, cuando nació el hijo de Aṅgiras, los dioses quedaron satisfechos; cuando nació el sacerdote de los dioses.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
Bṛhat, brahma y mahat son palabras sinónimas; dotado de estas cualidades estaba el sabio Bṛhaspati, oh rey.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
Su discípulo más destacado fue el rey Uparicara Vasu, quien entonces había estudiado a fondo el tratado nacido de los Citraśikhaṇḍin.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
Aquel rey Vasu, antes moldeado por el destino y la norma, protegía la tierra como Indra protege el cielo.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
El gran sacrificio de aquel magnánimo fue el Aśvamedha; allí el maestro Bṛhaspati fue el sacerdote Hotṛ.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
Aquí los hijos de Prajāpati fueron los miembros de la asamblea: los grandes sabios Ekata, Dvita y Trita.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
Dhanuṣa, Raibhya, Arvāvasu y Parāvasu, el sabio Medhātithi y el gran sabio Tāṇḍya.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
El sabio Śānti, el muy afortunado, asimismo Vedaśiras, y Kapila, el mejor de los sabios, recordado como padre de Śālihotra.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
Primero Kaṭha, Taittiri, el antepasado de Vaiśampāyana, Kaṇva, y luego Devahotra: estos dieciséis son mencionados.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
Oh rey, en aquel gran sacrificio se reunieron todos los materiales; no hubo matanza de animales allí, y el rey permaneció así.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
No violento, puro, de noble ánimo, libre de deseo de recompensa, alabado por sus actos; allí se dispusieron las porciones surgidas de las palabras del Āraṇyaka.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
Entonces, complacido con él, el antiguo bienaventurado, dios de los dioses, se le mostró en persona, aquel que no puede ser visto por otro.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
Habiendo olido él mismo la porción, tomó la torta sacrificial; la porción fue arrebatada por el dios invisible Harimedhas.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
Entonces Bṛhaspati, airado, levantó rápidamente la cuchara y, golpeando el cielo con sus golpes, derramó lágrimas de ira.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
Y dijo a Uparicara: "Esta porción fue ofrecida por mí; el dios mismo la tomó en mi presencia, sin duda."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
Las porciones del sacrificio, ofrecidas, han llegado aquí directamente por medio de los dioses. Oh rey, ¿por qué Hari no ha venido aquí para concederme su visión?
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
Entonces aquel gran protector de la tierra, el rey Vasu, apaciguó al sabio que se había levantado en cólera; y los miembros de la asamblea hicieron lo mismo de todas las maneras.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
Di cuánta torta sacrificial ofreciste aquí; el dios de los dioses la tomó en mi presencia, sin duda.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
Cuando Vasu habló así, el preceptor (Bṛhaspati), airado, dijo: Oh rey, no realizaré aquí el sacrificio, pues me has humillado.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
Prohibiste el sacrificio del animal e hiciste un animal de harina. Tú siempre ves al dios; ¿cómo, pues, no lo había de ver yo?
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
La matanza de animales está prohibida por los mantras que comienzan con el Yajur Veda. Yo no prohíbo la violencia; con un solo pensamiento veré a Hari. Por tanto, oh preceptor, no debes enojarte conmigo.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
Mientras Vasu hablaba así, el airado Bṛhaspati se dirigió a los sacerdotes y, deteniendo a Vasu, dijo: '¿Cuál es nuestro deber?'
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
Entonces los grandes sabios Ekata, Dvita y Trita también le hablaron con calma: 'No debes enojarte.'
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
Escucha, hijo, estas palabras que te hemos dicho. En la edad Kṛta no era dharma que tú mostraras ira aquí.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
Él es un dios libre de ira, a quien se ha ofrecido esta porción. Oh Bṛhaspati, ni tú ni nosotros podemos verlo; solo aquel sobre quien él concede su gracia es digno de verlo.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
Somos conocidos como los hijos de Brahmā nacidos de la mente. Por el bien supremo, una vez nos dirigimos hacia la región septentrional.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
Tras practicar la austeridad suprema durante cuatro mil años, permanecimos de pie sobre un pie, inmóviles como madera y perfectamente concentrados.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
En la parte norte del Meru, cerca del Océano de Leche, se encuentra aquella región donde practicamos la austeridad más severa.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
¿Cómo podremos ver a aquel excelso, otorgador de dones, dios de los dioses, el eterno Nārāyaṇa?
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
Entonces, al concluir el voto, habló una voz incorpórea, con un tono tierno y profundo que traía alegría. ¡Oh poderoso!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
¡Oh brahmanes! Habiendo practicado bien la austeridad de los Vasus, con el espíritu sereno, siendo buscadores y devotos, ¿cómo verán a aquel Señor omnipresente?
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
Al norte del océano de leche se halla la Isla Blanca, de gran resplandor. Allí habitan hombres consagrados a Nārāyaṇa, de brillo semejante a la luna.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
Esos devotos, alcanzada la devoción de un solo ánimo, adoran al Puruṣottama, y entran en el dios sempiterno de mil rayos.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
Esos hombres, libres de los sentidos, sin alimento, inmóviles, fragantes y de ánimo único, habitan la Isla Blanca. Id allí, oh sabios; allí se ha manifestado mi Ser.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
Entonces, habiendo oído aquella voz incorpórea, todos entraremos en aquella región por el camino tal como fue descrito.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
Habiendo llegado a la gran Isla Blanca, con la mente puesta en Él y deseosos de verlo, todos fuimos de repente; pero quedamos desconcertados por su resplandor.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
Entonces el alcance de nuestra vista quedó bloqueado, y con la visión abatida por su resplandor no vimos al Varón.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
Entonces surgió en nosotros un conocimiento nacido de la unión divina, pues quien no ha practicado austeridad no puede verlo fácilmente.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
Luego, tras haber practicado una gran austeridad propia de aquel tiempo durante cien años, al final del voto vimos a hombres auspiciosos.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
Eran blancos, resplandecientes como la luna, marcados con todos los signos, siempre con las manos juntas, recitando el sagrado brahman, con el rostro hacia el este y el norte.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
Se llama recitación mental; la recitan aquellos grandes de alma, y con esa mente concentrada Hari en verdad se complace.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
Oh, tigre entre los sabios, tal resplandor como el del sol al final de la era, ese resplandor había en cada uno de aquellos hombres.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
Pensamos que aquella isla era la morada del resplandor. Allí ninguno era superior; todos eran de igual esplendor.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
Entonces vimos de repente el resplandor de mil soles alzarse a la vez, de nuevo, oh Bṛhaspati.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
Entonces aquellos hombres, juntos, corrieron veloces, alegres, con las palmas juntas, diciendo: '¡Namaḥ!'
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
Entonces, mientras hablaban, oímos un gran sonido: «A aquel dios se le presenta una ofrenda por esos hombres».
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
Pero nosotros, con la mente arrebatada de pronto por su resplandor, con la vista destruida y la fuerza y los sentidos debilitados, no veíamos nada en absoluto.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
Pero oímos un solo sonido, extendido, pronunciado por nosotros, que llenaba todo el cielo, dotado de sílabas articuladas de enseñanza.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
Victoria para ti, de ojos de loto; homenaje a ti, sustentador del mundo. Homenaje a ti, Hṛṣīkeśa, gran persona, primogénito. Así escuchamos un sonido dotado de las sílabas de la enseñanza.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
Mientras tanto, el viento puro, portador de toda fragancia, trajo flores divinas para el rito, y también hierbas.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
Entonces aquellos hombres que conocían los cinco períodos, devotos exclusivos de Hari, lo honraron con suprema devoción de mente, palabra y acción.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
Sin duda el dios vino allí, como declararon sus palabras; pero nosotros, engañados por su ilusión, no lo vimos.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
Cuando el viento se retiró y la fuerza fue concedida, oh descendiente de Aṅgiras, nos volvimos hombres de mente turbada por la ansiedad.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
Entre miles de hombres, incluso entre los de nacimiento puro, ninguno nos honró ni de corazón ni con la mirada.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
Aquellos grupos de sabios, también serenos, seguían una misma disposición; establecidos en el estado de Brahman, no tuvieron sentimiento alguno hacia nosotros.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
Entonces, a nosotros, muy agotados por la austeridad y muy demacrados, un ser sin cuerpo que estaba allí nos dijo algo con calma.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
Habéis visto a hombres blancos, carentes de todos los sentidos; el señor de los dioses es visto por estos mejores de los dos nacidos.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
Oh sabios, volved todos pronto por el camino por el que llegasteis desde aquí; de ningún modo puede ser visto ese dios por quien carece de devoción.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
Ciertamente, tras mucho tiempo, por quienes han alcanzado la devoción exclusiva, puede verse a aquel bienaventurado señor, difícil de contemplar por el halo de su resplandor.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
Mejores de los dos nacidos, tenéis una gran tarea que cumplir, desde aquí, incluso después de que la edad Kṛta haya pasado y llegue la inversión.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
Oh brahmanes, cuando en el período de Vaivasvata llegue de nuevo la edad Tretā, seréis ayudantes para cumplir la tarea de los dioses.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
Entonces, habiendo escuchado sus palabras maravillosas, semejantes al néctar, por su gracia alcanzamos fácilmente el lugar deseado.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
Así, aun con gran austeridad y permaneciendo en las ofrendas havya y kavya, no hemos visto a ese dios; ¿cómo podrías tú verlo?
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
Nārāyaṇa, el gran ser, creador del universo, receptor de las ofrendas havya y kavya, sin principio ni fin, no manifestado, adorado por dioses y demonios.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
Así, persuadido por la palabra unánime de los presentes y por dos o tres pareceres, Bṛhaspati, de noble entendimiento, completó entonces el sacrificio y adoró debidamente a la deidad.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
También el rey Vasu, habiendo completado el sacrificio, protegió a sus súbditos; luego, caído del cielo por la maldición de un brahmán, entró en la tierra.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
Aquel rey, tigre entre los reyes, consagrado a la verdad y al dharma, aunque ido al interior de la tierra, siempre amó el dharma.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
Consagrado a Nārāyaṇa, recitando el japa de Nārāyaṇa, por la gracia de él mismo volvió a alzarse.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
Partiendo de la superficie de la tierra, llegó de inmediato a la morada de Brahmā y alcanzó la meta suprema; así se dice con firmeza.