มหาภารตะ · อัธยายะ 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
ครั้นมหากัลป์ล่วงไปแล้ว เมื่อบุตรของอังคิรสเกิดขึ้น เหล่าเทวดาก็เบิกบาน เมื่อปุโรหิตของเทวดาถือกำเนิดขึ้น
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
พฤหัท พรหม และมหัต เป็นคำที่มีความหมายเหมือนกัน ราชาเอ๋ย พฤหัสบดีผู้รอบรู้ก็มีคุณเหล่านี้ประดับอยู่
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
ศิษย์ผู้เป็นเลิศของท่านคือพระราชาอุปริจรวสุ ผู้ได้ศึกษาคัมภีร์ที่เกิดจากจิตรศิขัณฑินอย่างถ่องแท้ในเวลานั้น
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
พระราชาวสุผู้นั้น ซึ่งชะตาและการจัดสรรของโชคชะตาได้หล่อหลอมมาก่อน ได้ปกครองแผ่นดินดุจพระอินทร์ปกครองสวรรค์
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
พิธียัญของพระมหาบุรุษผู้นั้นยิ่งใหญ่ คืออัศวเมธ ที่นั่นพระอาจารย์พฤหัสปีได้เป็นโหตฤ
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
ที่นี่ บุตรของปชาบดีได้เป็นสทัสยะ คือมหาฤๅษีเอกตะ ทวิตะ และตริตะ
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
ธนุษะ ไรภยะ อรวาวสุ และปราวสุ ฤๅษีเมธาติถิ และมหาฤๅษีตาณฑยะด้วย
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
ฤๅษีศานติผู้มีโชคยิ่ง และเวทศิระเช่นเดียวกัน กับฤๅษีกปิละผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่ฤๅษี ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นบิดาของศาลิโหตร
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
กฐะเป็นองค์แรก ไตตติริ บรรพบุรุษของไวศัมปายนะ กัณวะ แล้วก็เทวโหตร ทั้งสิบหกองค์นี้ได้รับการกล่าวถึง
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
ข้าแต่พระราชา ในมหาพิธีนั้นวัตถุทั้งปวงถูกรวบรวมมาครบ ที่นั่นไม่มีการฆ่าสัตว์เลย พระราชาก็ประทับอยู่เช่นนั้น
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
ไม่เบียดเบียน บริสุทธิ์ มีจิตไม่ต่ำช้า ไม่หวังผลตอบแทน ได้รับการสรรเสริญในการกระทำ ที่นั่นได้จัดส่วนแบ่งซึ่งเกิดจากถ้อยคำในอารัณยกะไว้
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
แล้วพระผู้มีโชค พระเจ้าแห่งเทวดาผู้เก่าแก่ ทรงพอพระทัยในท่าน ทรงปรากฏพระองค์ให้ท่านเห็นด้วยพระองค์เอง ทรงเป็นผู้ที่ผู้อื่นใดมองไม่เห็นได้
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
พระองค์เองดมส่วนแบ่งแล้วรับเอาปุโรฑาศไป ส่วนแบ่งนั้นถูกพระเทพผู้เป็นหริเมธัสนำไปโดยที่มองไม่เห็น
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
ครั้นนั้นพฤหัสปีโกรธ ยกสรุจขึ้นอย่างรวดเร็ว ตีท้องฟ้าด้วยการเคาะของสรุจ และด้วยความโกรธก็หลั่งน้ำตาออกมา
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
ท่านกล่าวแก่อุปริจรว่า "ส่วนแบ่งนี้ข้าเป็นผู้ถวายไว้ เทพได้รับไปด้วยพระองค์เองต่อหน้าข้า ไม่ต้องสงสัยเลย"
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
ส่วนแบ่งแห่งยัญที่ถวายแล้วได้มาถึงที่นี่โดยตรงผ่านเหล่าเทวดา ข้าแต่พระราชา เหตุใดพระหริจึงมิได้มาที่นี่เพื่อให้ข้าได้เห็นพระองค์
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
ครั้นนั้น พระราชาวสุผู้ยิ่งใหญ่ ผู้พิทักษ์แผ่นดิน ได้ทรงปลอบโยนฤๅษีผู้บังเกิดความโกรธนั้น ส่วนสทัสยะทั้งหลายก็ทำเช่นเดียวกันโดยประการทั้งปวง
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
จงบอกมาว่าท่านได้ถวายปุโรฑาศไปเท่าใดในที่นี้ เทวเทพได้รับไปต่อหน้าข้าเอง ไม่ต้องสงสัย
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
เมื่อวสุกล่าวดังนี้แล้ว พระอาจารย์ผู้โกรธก็กล่าวว่า ข้าแต่พระราชา ข้าจะไม่ประกอบพิธีบูชาที่นี่ เพราะท่านได้ดูหมิ่นข้า
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
ท่านห้ามการฆ่าสัตว์ และให้ทำสัตว์ขึ้นด้วยแป้ง ท่านเห็นเทพอยู่เสมอ ข้าจะไม่เห็นพระองค์ได้อย่างไรเล่า
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
การฆ่าสัตว์ถูกห้ามไว้ด้วยมนตร์ที่ขึ้นต้นด้วยยชุรเวท ข้าพเจ้าไม่ห้ามการทำร้าย ข้าพเจ้าจะมุ่งเห็นหริด้วยใจที่แน่วแน่เพียงหนึ่งเดียว ดังนั้น ข้าแต่คุรุ ท่านไม่ควรโกรธข้าพเจ้า
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
เมื่อวสุกำลังกล่าวดังนี้ พฤหัสปติผู้โกรธอยู่แล้วก็ได้กล่าวแก่นักบวชผู้ประกอบพิธี พลางห้ามวสุว่า "หน้าที่ของพวกเราคืออะไร"
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
ลำดับนั้น มหาฤๅษีเอกตะ ทวิตะ และตริตะ ก็กล่าวแก่พระองค์ด้วยใจสงบว่า "ท่านไม่ควรแสดงความโกรธ"
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
ลูกเอ๋ย จงฟังถ้อยคำที่พวกเรากล่าวไว้ ในยุคกฤตะ นี่ไม่ใช่ธรรม ที่ท่านจะแสดงความโกรธในที่นี้
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
เทพองค์นั้นปราศจากความโกรธ ผู้ที่ส่วนแบ่งนี้ถูกถวายแล้ว ข้าแต่พฤหัสปติ ท่านหรือพวกเราก็ไม่อาจเห็นพระองค์ได้ เฉพาะผู้ที่พระองค์ประทานพระกรุณาเท่านั้นจึงคู่ควรจะเห็นพระองค์
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
พวกเราถูกกล่าวขานว่าเป็นบุตรแห่งพระพรหม ผู้เกิดจากจิต ครั้งหนึ่งพวกเราได้ไปยังทิศเหนือ เพื่อประโยชน์แห่งความดีงามสูงสุด
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
หลังจากบำเพ็ญตบะอันยอดเยี่ยมเป็นเวลาสี่พันปี พวกเรายืนด้วยขาข้างเดียว แข็งทื่อดุจท่อนไม้ และสงบจิตโดยสมบูรณ์
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
ทางด้านเหนือของเขาเมรุ ใกล้มหาสมุทรน้ำนม คือภูมิภาคที่พวกเราได้บำเพ็ญตบะอันเข้มงวดยิ่ง
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
เราจะเห็นเทพผู้ประเสริฐสุด ผู้ประทานพร เทพแห่งเทพ นิรันดร์องค์นั้นได้อย่างไร คือพระนารายณ์
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
ครั้นเมื่อการถือพรตสิ้นสุดลง เสียงที่ไม่มีร่างก็ตรัสขึ้น ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและลึกซึ้ง ซึ่งนำความยินดีมาให้ ข้าแต่ผู้ทรงฤทธิ์
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
ข้าแต่พราหมณ์ทั้งหลาย พวกท่านได้บำเพ็ญตบะของวสุทั้งหลายอย่างดีแล้ว ด้วยจิตภายในที่เบิกบาน พวกท่านในฐานะผู้ใคร่รู้และผู้ศรัทธา จะเห็นองค์พระผู้ทรงอำนาจแผ่ไปทั่วนั้นได้อย่างไร
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
ทางเหนือของมหาสมุทรน้ำนมมีเกาะขาวอันรุ่งโรจน์ยิ่ง ที่นั่นมีมนุษย์ผู้อุทิศตนแด่พระนารายณ์ มีรัศมีดุจพระจันทร์
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
ผู้ศรัทธาเหล่านั้นบรรลุภาวะแห่งการอุทิศตนที่แน่วแน่เพียงหนึ่งเดียว บูชาปุรุโษตตมะ และเข้าไปรวมกับเทพนิรันดร์ผู้มีรัศมีพันแสงนั้น
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
บุรุษเหล่านั้นปราศจากอินทรีย์ ไม่กินอาหาร ไม่ไหวติง มีกลิ่นหอม มุ่งเพียงหนึ่งเดียว อาศัยอยู่บนเกาะขาว ข้าแต่มุนีทั้งหลาย จงไปยังที่นั้น ที่นั่นอาตมันของเราได้ปรากฏแล้ว
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
ลำดับนั้น เมื่อพวกเราได้ฟังเสียงที่ไม่มีร่างนั้นแล้ว พวกเราทั้งหมดจะเข้าสู่ภูมิภาคนั้นตามเส้นทางที่ได้บอกไว้
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
เมื่อไปถึงมหาเกาะขาว ด้วยจิตที่จดจ่อต่อพระองค์และปรารถนาจะเห็นพระองค์ พวกเราทั้งหมดก็ไปโดยพลัน แต่กลับถูกรัศมีของพระองค์ทำให้หลงใหล
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
ครั้งนั้น ขอบเขตการมองเห็นของพวกเราถูกขัดขวาง และเมื่อการเห็นของพวกเราถูกรัศมีนั้นทำลาย พวกเราจึงไม่เห็นบุรุษองค์นั้น
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
ครั้งนั้น ความรู้อันเกิดจากการประจวบของเทพได้บังเกิดขึ้นในพวกเรา เพราะผู้ที่ยังไม่ได้บำเพ็ญตบะอย่างแท้จริง ย่อมไม่อาจเห็นพระองค์ได้โดยง่าย
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
ลำดับนั้น พวกเราได้บำเพ็ญตบะอันยิ่งใหญ่ที่เหมาะกับกาลนั้นอีกเป็นเวลาร้อยปี เมื่อการถือพรตสิ้นสุดลง พวกเราก็ได้เห็นมนุษย์ผู้เป็นมงคล
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
พวกเขามีผิวขาว ส่องแสงดุจพระจันทร์ ประกอบด้วยลักษณะมงคลทั้งปวง ประนมมืออยู่เสมอ ท่องพระมนตร์พรหม หันหน้าไปทางทิศตะวันออกและทิศเหนือ
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
การสวดในใจนั้นเรียกว่ามานสะ ผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นสวดด้วยวิธีนี้ ด้วยใจที่จดจ่อเพียงจุดเดียว พระหริย่อมทรงพอพระทัยอย่างแท้จริง
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
ข้าแต่ผู้เป็นเสือในหมู่มุนี รัศมีที่มีแก่ดวงอาทิตย์เมื่อสิ้นยุค รัศมีเช่นนั้นมีอยู่ในมนุษย์แต่ละคนเหล่านั้น
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
พวกเราคิดว่าเกาะนั้นเป็นที่อยู่ของแสงเรืองรอง ที่นั่นไม่มีผู้ใดเหนือกว่า ทุกคนล้วนมีความรุ่งโรจน์เท่าเทียมกัน
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
ต่อมา พวกเราเห็นแสงของพันดวงอาทิตย์ผุดขึ้นพร้อมกันทันที ข้าแต่พฤหัสบดี
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
แล้วมนุษย์เหล่านั้นก็วิ่งไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว ด้วยความยินดี ประนมมือ กล่าวว่า นโม
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
ต่อมา ขณะที่พวกเขากำลังกล่าวอยู่ พวกเราได้ยินเสียงดังกึกก้อง ว่าเครื่องบูชากำลังถวายแด่เทพองค์นั้นโดยมนุษย์เหล่านั้น
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
ส่วนพวกเรานั้น จิตใจถูกแสงของพระองค์แย่งไปอย่างฉับพลัน สายตาถูกทำลาย กำลังและอินทรีย์สูญสิ้น จึงไม่เห็นสิ่งใดเลย
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
มีเพียงเสียงเดียวที่แผ่กระจายไป พวกเราได้ยินเสียงที่พวกเราเปล่งออกมา เต็มไปทั่วท้องฟ้า ประกอบด้วยพยางค์แห่งคำสอน
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
ข้าแต่พระองค์ดอกบัวแดง ขอชัยชนะจงมีแด่พระองค์ ข้าแต่ผู้ค้ำจุนโลก ขอนมัสการพระองค์ ข้าแต่พระหฤษีเกศ ขอนมัสการพระองค์ ข้าแต่มหาบุรุษผู้เป็นปฐมบรรพ ดังนี้ พวกเราได้ยินเสียงที่ประกอบด้วยพยางค์แห่งคำสอน
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
ในระหว่างนั้น ลมบริสุทธิ์ที่พัดพากลิ่นหอมทุกชนิด ได้นำดอกไม้ทิพย์มาเพื่อพิธีกรรม และสมุนไพรด้วย
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
แล้วมนุษย์เหล่านั้นผู้รู้กาลทั้งห้า ผู้อุทิศตนต่อพระหริเพียงองค์เดียว บูชาพระองค์ด้วยภักติอันยิ่งยวด ด้วยใจ วาจา และการกระทำ
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
แน่นอน เทพองค์นั้นได้เสด็จมาที่นั่นจริง ดังที่พวกเขากล่าวด้วยวาจา ส่วนพวกเราถูกมายาของพระองค์ทำให้หลงผิด จึงไม่ได้เห็นพระองค์
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
เมื่อลมได้สงบลงแล้ว และกำลังได้ประทานแก่พวกเราแล้ว ข้าแต่ผู้สืบเชื้อสายของอังคิรัส พวกเราก็กลายเป็นผู้มีจิตใจกระวนกระวายด้วยความกังวล
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
ในหมู่มนุษย์นับพัน แม้ในหมู่ผู้มีกำเนิดบริสุทธิ์เหล่านั้น ไม่มีใครเลยที่บูชาพวกเรา ทั้งด้วยใจหรือแม้ด้วยสายตา
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
แม้หมู่มุนีเหล่านั้นก็สงบนิ่ง ปฏิบัติตามภาวะเดียวกัน ตั้งมั่นในสภาวะของพรหมัน ไม่ได้ให้ความสนใจแก่พวกเราเลย
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
จากนั้น ภูตที่ไม่มีร่างกายตนหนึ่งที่นั่นได้กล่าวบางอย่างด้วยน้ำเสียงสงบแก่พวกเรา ผู้อ่อนล้าอย่างยิ่งเพราะตบะ และซูบผอมลงมาก
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
พวกท่านได้เห็นบุรุษขาวที่ปราศจากอินทรีย์ทั้งปวง เทพเจ้าผู้เป็นใหญ่ย่อมถูกเห็นโดยพราหมณ์ผู้ประเสริฐเหล่านี้
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
ข้าแต่หมู่มุนีทั้งหลาย ท่านทั้งหลายจงกลับไปอย่างรวดเร็วจากที่นี่ตามทางที่มา เทพองค์นั้นไม่อาจถูกเห็นได้ด้วยประการใดๆ โดยผู้ที่ไม่มีภักติ
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
แน่นอน หลังจากเวลายาวนาน ผู้ที่บรรลุความอุทิศตนแต่ผู้เดียวอาจเห็นพระผู้เป็นเจ้าองค์นั้นได้ ผู้ที่ยากจะเห็นเพราะรัศมีแห่งแสงล้อมรอบ
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
ข้าแต่ผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่ทวิชาติ ท่านทั้งหลายยังมีกิจยิ่งใหญ่ที่ต้องทำ ณ ที่นี้ แม้หลังจากยุคกฤตผ่านไปแล้ว และการกลับตาลปัตรได้มาถึงแล้ว
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
โอ้พราหมณ์ทั้งหลาย เมื่อถึงยุคเตรตาอีกครั้งในมนวันตรแห่งไววัสวตะ พวกท่านจักเป็นผู้ช่วยให้กิจของเหล่าเทวดาสำเร็จ
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
ครั้นได้ฟังถ้อยคำอันอัศจรรย์นั้น ซึ่งประดุจอมฤต พวกเราได้ไปถึงสถานที่ซึ่งปรารถนาอย่างง่ายดาย ด้วยพระกรุณาของพระองค์
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
แม้ด้วยตบะอันยิ่งใหญ่ และด้วยการดำรงอยู่ในหวยยะและกวยยะ พวกเรายังไม่เคยเห็นเทพองค์นั้น แล้วท่านจะสามารถเห็นพระองค์ได้อย่างไร
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
พระนารายณ์ผู้เป็นภูตอันยิ่งใหญ่ ผู้สร้างจักรวาล ผู้เสวยหวยยะและกวยยะ ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด ไม่ปรากฏ อันเทพและอสูรสักการะ
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
ครั้นที่ประชุมได้วิงวอนด้วยถ้อยคำเดียวกันอันเป็นมติของคนสองสามกลุ่ม พระพฤหัสบดีผู้มีปัญญาอันประเสริฐจึงได้ทำพิธียัญให้เสร็จสิ้น แล้วบูชาเทพเจ้าโดยชอบ
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
พระเจ้าวสุผู้ทำพิธียัญเสร็จสิ้นแล้วก็ปกครองประชาราษฎร์ ต่อมาเมื่อตกจากสวรรค์ด้วยคำสาปของพราหมณ์ พระองค์จึงเสด็จลงสู่แผ่นดิน
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
ท่านผู้เป็นราชสีห์แห่งกษัตริย์ทั้งหลาย ผู้มุ่งมั่นในสัตยธรรม แม้จะไปอยู่ในใจแผ่นดิน ก็ยังรักธรรมอยู่เสมอ
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
ทรงอุทิศตนแด่พระนารายณ์ สวดภาวนาพระนามของพระนารายณ์ ด้วยพระกรุณาของพระองค์นั่นเอง พระองค์จึงได้ลุกขึ้นอีกครั้ง
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
พระองค์เสด็จจากพื้นผิวแผ่นดินไปยังที่ประทับของพระพรหมโดยตรง และได้บรรลุคติอันสูงสุด ดังที่กล่าวไว้อย่างมั่นคงว่าเป็นเช่นนี้