ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
ಮಹಾಕಲ್ಪ ಕಳೆದ ನಂತರ ಅಂಗಿರಸನ ಮಗ ಜನಿಸಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೃಪ್ತರಾದರು; ದೇವಪುರೋಹಿತ ಜನಿಸಿದಾಗ.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
ಬೃಹತ್, ಬ್ರಹ್ಮ, ಮಹತ್ ಎಂಬ ಶಬ್ದಗಳು ಪರ್ಯಾಯ ವಾಚಕಗಳು. ಇಂಥ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ವಿದ್ವಾಂಸ ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ಓ ರಾಜನೇ.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಷ್ಯ ರಾಜ ಉಪರಿಚರ ವಸು; ಆಗ ಚಿತ್ರಶಿಖಂಡಿಗಳಿಂದ ಬಂದ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅವನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ್ದನು.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
ಆ ರಾಜ ವಸು ಹಿಂದೆ ದೈವ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದನು; ಇಂದ್ರನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಆಳುವಂತೆ ಅವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಿದನು.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಅಶ್ವಮೇಧ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಯಜ್ಞ ನಡೆಯಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಉಪಾಧ್ಯಾಯ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೋತೃವಾದರು.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಪುತ್ರರು ಸದಸ್ಯರಾದರು—ಏಕತ, ದ್ವಿತ ಮತ್ತು ತ್ರಿತ ಎಂಬ ಮೂವರು ಮಹರ್ಷಿಗಳು.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
ಧನುಷ ಎಂಬ ಋಷಿ, ರೈಭ್ಯ, ಅರ್ವಾವಸು ಮತ್ತು ಪರಾವಸು, ಋಷಿ ಮೇಧಾತಿಥಿ, ಮತ್ತು ಮಹಾಋಷಿ ತಾಂಡ್ಯ.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
ಋಷಿ ಶಾಂತಿ, ಮಹಾಭಾಗ, ಹಾಗೆಯೇ ವೇದಶಿರ, ಋಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಪಿಲ, ಶಾಲಿಹೋತ್ರನ ತಂದೆ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
ಮೊದಲಿಗೆ ಕಠ, ತೈತ್ತಿರಿ, ವೈಶಂಪಾಯನನ ಪೂರ್ವಜ, ಕಣ್ವ, ಬಳಿಕ ದೇವಹೋತ್ರ — ಇವರು ಹದಿನರಡು ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರು.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
ರಾಜನೇ, ಆ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಸಂಗ್ರಹವಾದವು; ಅಲ್ಲಿ ಪಶುವಧೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ಆ ರಾಜನು ಹೀಗೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
ಅಹಿಂಸಕ, ಶುಚಿ, ಅಕ್ಷುದ್ರ, ನಿಷ್ಕಾಮ, ಕರ್ಮದಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು; ಅಲ್ಲಿ ಆರಣ್ಯಕ ಪದಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
ಆಗ ಅವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಗೊಂಡ ಪುರಾತನ ಭಗವಂತ ದೇವದೇವನು ಅವನಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದನು; ಆತನನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಕಾಣಲಾರರು.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
ತಾನೇ ಭಾಗವನ್ನು ವಾಸನೆ ನೋಡಿ ಪುರೋಡಾಶವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅದೃಶ್ಯ ದೇವ ಹರಿಮೇಧಸನಿಂದ ಭಾಗ ಅಪಹರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಸ್ರುಕ್ ಎತ್ತಿ ವೇಗವಾಗಿ, ಸ್ರುಕ್ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಬಡಿದು, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿದನು.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
ಉಪರಿಚರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಈ ಭಾಗವನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಲಾಯಿತು; ದೇವನೇ ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
ಯಜ್ಞಭಾಗಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿವೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಹರಿ ನನಗೆ ದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಏಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ?
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾರಾಜ ವಸು, ಭೂಮಿಪಾಲಕ, ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಕೋಪವನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಲು ಮುನಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು; ಸಭಾಸದರೂ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡಿದರು.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಪುರೋಡಾಶ ಎಷ್ಟಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳು. ದೇವದೇವನು ನನ್ನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
ವಸು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಕೋಪಗೊಂಡ ಗುರು (ಬೃಹಸ್ಪತಿ) ಹೇಳಿದನು: ಅರಸನೇ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದೀಯೆ.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
ನೀನು ಪಶುವನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿ ಹಿಟ್ಟಿನ ಪಶುವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದೆ. ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀಯೆ; ನಾನು ಹೇಗೆ ನೋಡದೆ ಇರಲಿ?
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
ಯಜುರ್ವೇದ ಮುಂತಾದ ಮಂತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಪಶುಹಿಂಸೆ ನಿಷಿದ್ಧ. ನಾನು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಹರಿಯನ್ನು ನೋಡುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಗುರುವೇ, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಮಾಡಬೇಡಿ.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
ವಸು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲು, ಕೋಪಗೊಂಡ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಋತ್ವಿಜರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ವಸುವನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾ, 'ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವೇನು?' ಎಂದನು.
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
ಆಗ ಏಕತ, ದ್ವಿತ, ತ್ರಿತ ಎಂಬ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಶಾಂತವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ನೀನು ಕೋಪ ಮಾಡಬಾರದು.'
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
ಮಗನೇ, ನಾವು ಹೇಳಿದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳು. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಕೋಪ ತೋರುವುದು ಧರ್ಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
ಅವರು ಕ್ರೋಧರಹಿತ ದೇವರು; ಈ ಭಾಗವನ್ನು ಅವರಿಗೇ ಅರ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಓ ಬೃಹಸ್ಪತಿ, ನೀನಾಗಲಿ ನಾವಾಗಲಿ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲಾರೆವು. ಯಾರ ಮೇಲೆ ಅವರು ಕೃಪೆ ತೋರುತ್ತಾರೋ ಅವರೇ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಅರ್ಹರು.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
ನಾವು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮಾನಸಪುತ್ರರೆಂದು ಕೀರ್ತಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋದೆವು.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
ನಾಲ್ಕು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉತ್ತಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ, ಒಂದೇ ಕಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಸಮಾಹಿತರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೆವು.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
ಮೇರುವಿನ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿದ ಆ ಪ್ರದೇಶವಿದೆ.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ವರದಾಯಕ, ದೇವದೇವ, ಸನಾತನನಾದ ನಾರಾಯಣ ದೇವರನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ನೋಡೋಣ?
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
ನಂತರ ವ್ರತದ ಸಮಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಶರೀರರಹಿತ ಒಂದು ವಾಣಿ ನುಡಿಯಿತು — ಸ್ನಿಗ್ಧ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ, ಹರ್ಷ ನೀಡುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ. ಓ ವಿಭೋ!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಪ್ರಸನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದಿಂದ ನೀವು ವಸುಗಳ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಪಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಜಿಜ್ಞಾಸುಗಳೂ ಭಕ್ತರೂ ಆದ ನೀವು ಆ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣುವಿರಿ?
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪ್ರಭೆಯ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣ ಪರಾಯಣರಾದ ಮಾನವರಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ತೇಜಸ್ಸು ಚಂದ್ರನಂತಿದೆ.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ಭಕ್ತರು ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಿರ ಕಿರಣಗಳ ಆ ಸನಾತನ ದೇವನನ್ನು ಅವರು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
ಇಂದ್ರಿಯರಹಿತರು, ನಿರಾಹಾರಿಗಳು, ನಿಶ್ಚಲರು, ಸುಗಂಧಭರಿತರು, ಏಕಾಂತಿಗಳಾದ ಆ ಪುರುಷರು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುನಿಗಳೇ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ; ಅಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
ಆಗ ಆ ಅಶರೀರಿಣಿ ವಾಣಿಯನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿ, ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿಯೇ ಆ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸೋಣ.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
ಶ್ವೇತ ಮಹಾದ್ವೀಪವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅವನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಯಸಿ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹೋದೆವು; ಆದರೆ ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದೆವು.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
ಆಗ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ಹತವಾಗಿ ನಾವು ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
ಆಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ದೈವಯೋಗದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ವಿಜ್ಞಾನ ಉದಯಿಸಿತು; ತಪಸ್ಸು ಮಾಡದವನಿಗೆ ಅವನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
ಆಗ ಮತ್ತೆ ಆ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಹಾ ತಪಸ್ಸನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷ ಮಾಡಿ, ವ್ರತದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶುಭರಾದ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನೋಡಿದೆವು.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
ಅವರು ಬಿಳಿಯವರು, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುವವರು, ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವರು; ಯಾವಾಗಲೂ ಅಂಜಲಿ ಮಾಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತ, ಪೂರ್ವೋತ್ತರ ಮುಖರಾಗಿದ್ದರು.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
ಅದನ್ನು ಮಾನಸ ಜಪ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಆ ಮಹಾತ್ಮರು ಅದನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹರಿ ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಯುಗಾಂತದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನ ಯಾವ ಪ್ರಭೆ ಇರುತ್ತದೆಯೋ ಅದೇ ಪ್ರಭೆ ಆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಇತ್ತು.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
ಅದು ತೇಜಸ್ಸಿನ ನೆಲೆಯಾದ ದ್ವೀಪವೆಂದು ನಾವು ಭಾವಿಸಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇತರರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವರಾಗಿದ್ದರು.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
ನಂತರ ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರ ಪ್ರಭೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಉದಯಿಸಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಕಂಡೆವು, ಓ ಬೃಹಸ್ಪತಿ.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
ಆಗ ಆ ಮನುಷ್ಯರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರು; ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧರಾಗಿ, 'ನಮಃ' ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ.
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
ಆಗ ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದೆವು: 'ಆ ದೇವತೆಗೆ ಆ ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಬಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದೆ.'
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
ಆದರೆ ನಾವು ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು; ದೃಷ್ಟಿ ನಾಶವಾಗಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಕುಗ್ಗಿ, ಏನನ್ನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
ಆದರೆ ನಾವು ಒಂದೇ ಒಂದು ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿದೆವು; ಅದು ವ್ಯಾಪಿಸಿ, ನಮ್ಮಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಆಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಬಿತು, ಶಿಕ್ಷಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದಾಗಿ.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
ಓ ಕಮಲನಯನನೇ, ನಿನಗೆ ಜಯ. ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪೋಷಿಸುವವನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೃಷೀಕೇಶನೇ, ಮಹಾಪುರುಷನೇ, ಪೂರ್ವಜನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೀಗೆ ಶಿಕ್ಷಾಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಬ್ದವನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಿದೆವು.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
ಇದರ ನಡುವೆ ಸಕಲ ಸುಗಂಧವನ್ನು ಹೊತ್ತ ಪವಿತ್ರ ವಾಯು ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನೂ ಓಷಧಿಗಳನ್ನೂ ತಂದಿತು.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
ಆಗ ಪಂಚಕಾಲಜ್ಞರು, ಹರಿಯನ್ನೇ ಏಕಾಂತವಾಗಿ ಭಜಿಸುವ ಭಕ್ತರಾದ ಮನುಷ್ಯರು, ಮನಸ್ಸು, ವಾಕ್ಕು, ಕರ್ಮದಿಂದ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಆತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೇವನು ಬಂದಿದ್ದನು, ಅವರ ಮಾತು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ. ಆದರೆ ಆತನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ನಾವು ಆತನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
ಗಾಳಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರ, ಬಲ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ, ಓ ಅಂಗಿರಸ್ ವಂಶಜನೇ, ನಾವು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಚಿತ್ತರಾದೆವು.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
ಸಾವಿರಾರು ಮಾನವರಲ್ಲಿ, ಆ ಶುದ್ಧ ಜನ್ಮದವರಲ್ಲಿಯೂ, ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಲಿ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಾಗಲಿ ಪೂಜಿಸಲಿಲ್ಲ.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
ಆ ಸ್ವಸ್ಥರಾದ ಮುನಿಗಣಗಳೂ ಒಂದೇ ಭಾವವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು; ಬ್ರಹ್ಮಭಾವದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅವರು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಭಾವವನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
ಆಗ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ದಣಿದು ಕೃಶರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಅಶರೀರ ಭೂತ ಶಾಂತವಾಗಿ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಿತು.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
ಬಿಳಿಯ, ಸರ್ವೇಂದ್ರಿಯರಹಿತರಾದ ಪುರುಷರನ್ನು ನೀವು ಕಂಡಿರಿ; ಈ ಉತ್ತಮ ದ್ವಿಜರಿಂದ ದೇವೇಶನು ಕಾಣಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
ಓ ಮುನಿಗಳೇ, ನೀವೆಲ್ಲರೂ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲಿಂದ ಬೇಗ ಹೊರಡಿ; ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಆ ದೇವನನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
ಬಹಳ ಕಾಲದ ನಂತರ, ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದವರಿಂದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ; ತೇಜೋಮಂಡಲದಿಂದ ಅವನು ಕಾಣಲು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯನು.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
ಓ ಉತ್ತಮ ದ್ವಿಜರೇ, ನೀವು ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಕೃತಯುಗ ಕಳೆದು ವಿಪರ್ಯಾಸ ಬಂದ ನಂತರವೂ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತ್ರೇತಾಯುಗ ಬಂದಾಗ, ದೇವತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯಕರಾಗುವಿರಿ.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
ಆಗ ಅವರ ಆ ಅದ್ಭುತ, ಅಮೃತಸಮಾನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಾವು ಬಯಸಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಲುಪಿದೆವು.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
ಹೀಗೆ ಉತ್ತಮ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡೂ ಕೂಡ, ಆ ದೇವನನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ಹಾಗಿರುವಾಗ ನೀನು ಅವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಲು ಸಾಧ್ಯ?
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
ನಾರಾಯಣನು — ಮಹಾಭೂತನು, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು, ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯಗಳನ್ನು ಭುಜಿಸುವವನು, ಆದಿಯಿಲ್ಲದ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ, ಅವ್ಯಕ್ತನು, ದೇವದಾನವರಿಂದ ಪೂಜಿತನು.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
ಹೀಗೆ ಏಕಮತದ ಮಾತಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಎರಡು-ಮೂರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ, ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಮನವೊಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಉದಾರಬುದ್ಧಿಯ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಆಗ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಮಾಪ್ತಗೊಳಿಸಿ ದೇವತೆಯನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
ಯಜ್ಞ ಸಮಾಪ್ತಗೊಳಿಸಿದ ರಾಜ ವಸುವೂ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು; ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
ಆ ರಾಜನು, ರಾಜರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹನು, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನು; ಭೂಮಿಯ ಒಳಗೆ ಹೋದರೂ ಸದಾ ಧರ್ಮಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳವನು.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ, ನಾರಾಯಣ ಜಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಅವನು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದನು.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
ಭೂತಲದಿಂದ ಹೊರಟು, ತಕ್ಷಣವೇ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.