Mahābhārata · Adhyāya 12.344
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.344.1
ततोऽतीते महाकल्पे उत्पन्नेऽङ्गिरसः सुते ।
बभूवुर्निर्वृता देवा जाते देवपुरोहिते ॥ १२.३४४.१ ॥
Então, passado o grande kalpa, quando nasceu o filho de Aṅgiras, os deuses ficaram satisfeitos, quando nasceu o sacerdote dos deuses.
12.344.2
बृहद्ब्रह्म महच्चेति शब्दाः पर्यायवाचकाः ।
एभिः समन्वितो राजन्गुणैर्विद्वान्बृहस्पतिः ॥ १२.३४४.२ ॥
Bṛhat, brahma e mahat são palavras sinônimas; dotado dessas qualidades estava o sábio Bṛhaspati, ó rei.
12.344.3
तस्य शिष्यो बभूवाग्र्यो राजोपरिचरो वसुः ।
अधीतवांस्तदा शास्त्रं सम्यक्चित्रशिखण्डिजं ॥ १२.३४४.३ ॥
Seu discípulo mais destacado foi o rei Uparicara Vasu, que então havia estudado a fundo o tratado nascido dos Citraśikhaṇḍin.
12.344.4
स राजा भावितः पूर्वं दैवेन विधिना वसुः ।
पालयामास पृथिवीं दिवमाखण्डलो यथा ॥ १२.३४४.४ ॥
Aquele rei Vasu, outrora moldado pelo destino e pela regra, protegia a terra como Indra protege o céu.
12.344.5
तस्य यज्ञो महानासीदश्वमेधो महात्मनः ।
बृहस्पतिरुपाध्यायस्तत्र होता बभूव ह ॥ १२.३४४.५ ॥
O grande sacrifício daquele magnânimo foi o Aśvamedha; ali o mestre Bṛhaspati tornou-se o sacerdote Hotṛ.
12.344.6
प्रजापतिसुताश्चात्र सदस्याश्चाभवंस्त्रयः ।
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव मर्हषयः ॥ १२.३४४.६ ॥
Aqui os filhos de Prajāpati foram os membros da assembleia: os grandes sábios Ekata, Dvita e Trita.
12.344.7
धनुषाख्योऽथ रैभ्यश्च अर्वावसुपरावसू ।
ऋषिर्मोधातिथिश्चैव ताण्ड्यश्चैव महानृषिः ॥ १२.३४४.७ ॥
Dhanuṣa, Raibhya, Arvāvasu e Parāvasu, o sábio Medhātithi e o grande sábio Tāṇḍya.
12.344.8
ऋषिः शान्तिर्महाभागस्तथा वेदशिराश्च यः ।
ऋषिश्रेष्ठश्च कपिलः शालिहोत्रपिता स्मृतः ॥ १२.३४४.८ ॥
O sábio Śānti, o muito afortunado, também Vedaśiras, e Kapila, o melhor dos sábios, lembrado como pai de Śālihotra.
12.344.9
आद्यः कठस्तैत्तिरिश्च वैशंपायनपूर्वजः ।
कण्वोऽथ देवहोत्रश्च एते षोडश कीर्तिताः ॥ १२.३४४.९ ॥
Primeiro Kaṭha, Taittiri, o antepassado de Vaiśampāyana, Kaṇva, e depois Devahotra — estes dezesseis são mencionados.
12.344.10
संभूताः सर्वसंभारास्तस्मिन्राजन्महाक्रतौ ।
न तत्र पशुघातोऽभूत्स राजैवं स्थितोऽभवत् ॥ १२.३४४.१० ॥
Ó rei, naquele grande sacrifício reuniram-se todos os materiais; ali não houve matança de animais, e o rei permaneceu assim.
12.344.11
अहिंस्रः शुचिरक्षुद्रो निराशीः कर्मसंस्तुतः ।
आरण्यकपदोद्भूता भागास्तत्रोपकल्पिताः ॥ १२.३४४.११ ॥
Não violento, puro, de nobre espírito, livre do desejo de recompensa, louvado por seus atos; ali foram dispostas as porções surgidas das palavras do Āraṇyaka.
12.344.12
प्रीतस्ततोऽस्य भगवान्देवदेवः पुरातनः ।
साक्षात्तं दर्शयामास सोदृश्योऽन्येन केनचित् ॥ १२.३४४.१२ ॥
Então, satisfeito com ele, o antigo bem-aventurado, deus dos deuses, mostrou-se a ele em pessoa, aquele que não pode ser visto por outro.
12.344.13
स्वयं भागमुपाघ्राय पुरोडाशं गृहीतवान् ।
अदृश्येन हृतो भागो देवेन हरिमेधसा ॥ १२.३४४.१३ ॥
Tendo ele mesmo cheirado a porção, tomou o bolo sacrificial; a porção foi levada pelo deus invisível Harimedhas.
12.344.14
बृहस्पतिस्ततः क्रुद्धः स्रुचमुद्यम्य वेगितः ।
आकाशं घ्नन्स्रुचः पातै रोषादश्रूण्यवर्तयत् ॥ १२.३४४.१४ ॥
Então Bṛhaspati, irado, ergueu rapidamente a colher e, golpeando o céu com golpes da colher, derramou lágrimas de ira.
12.344.15
उवाच चोपरिचरं मया भागोऽयमुद्यतः ।
ग्राह्यः स्वयं हि देवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१५ ॥
E disse a Uparicara: "Esta porção foi oferecida por mim; o próprio deus a tomou na minha presença, sem dúvida."
12.344.16
उद्यता यज्ञभागा हि साक्षात्प्राप्ताः सुरैरिह ।
किमर्थमिह न प्राप्तो दर्शनं मे हरिर्नृप ॥ १२.३४४.१६ ॥
As porções do sacrifício, oferecidas, chegaram aqui diretamente pelos deuses. Ó rei, por que Hari não veio aqui para me conceder a sua visão?
12.344.17
ततः स तं समुद्भूतं भूमिपालो महान्वसुः ।
प्रसादयामास मुनिं सदस्यास्ते च सर्वशः ॥ १२.३४४.१७ ॥
Então aquele grande protetor da terra, o rei Vasu, apaziguou o sábio que se levantara em cólera; e os membros da assembleia fizeram o mesmo de todas as maneiras.
12.344.18
हुतस्त्वया वदानीह पुरोडाशस्य यावती ।
गृहीता देवदेवेन मत्प्रत्यक्षं न संशयः ॥ १२.३४४.१८ ॥
Diz quanto bolo sacrificial ofereceste aqui; o deus dos deuses o tomou na minha presença, sem dúvida.
12.344.19
इत्येवमुक्ते वसुना सरोषश्चाब्रवीद्गुरुः ।
न यजेयमहं चात्र परिभूतस्त्वया नृप ॥ १२.३४४.१९ ॥
Quando Vasu assim falou, o preceptor (Bṛhaspati), irado, disse: Ó rei, não realizarei aqui o sacrifício, pois me humilhaste.
12.344.20
त्वया पशुर्वारितश्च कृतः पिष्टमयः पशुः ।
त्वं देवं पश्यसे नित्यं न पश्येयमहं कथम् ॥ १२.३४४.२० ॥
Proibiste o sacrifício do animal e mandaste fazer um animal de farinha. Tu sempre vês o deus; como, então, não o haveria de ver eu?
12.344.21
पशुहिंसा वारिता च यजुर्वेदादिमन्त्रतः ।
अहं न वारये हिंसां द्रक्ष्याम्येकान्तिको हरिम्।
तस्मात्कोपो न कर्तव्यो भवता गुरुणा मयि ॥ १२.३४४.२१ ॥
O abate de animais foi proibido pelos mantras que começam com o Yajur Veda. Eu não proíbo a violência; com um único pensamento verei Hari. Portanto, ó preceptor, não deves irar-te comigo.
12.344.22
वसुमेवं ब्रुवाणं तु क्रुद्ध एव बृहस्पतिः ।
उवाच ऋत्विजश्चैव किं नः कर्मेति वारयन् ॥ १२.३४४.२२ ॥
Enquanto Vasu falava assim, o irado Bṛhaspati dirigiu-se aos sacerdotes e, contendo Vasu, disse: 'Qual é o nosso dever?'
12.344.23
अथैकतो द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
ऊचुश्चैनमसंभ्रान्ता न रोषं कर्तुमर्हसि ॥ १२.३४४.२३ ॥
Então os grandes sábios Ekata, Dvita e Trita também lhe falaram com calma: 'Não deves irar-te.'
12.344.24
शृणु त्वं वचनं पुत्र अस्माभिः समुदाहृतम् ।
नैष धर्मः कृतयुगे यत्त्वं रोषमिहाहिथाः ॥ १२.३४४.२४ ॥
Ouve, filho, estas palavras que te dizemos. Na idade Kṛta não era dharma que mostrasses aqui ira.
12.344.25
अरोषणो ह्यसौ देवो यस्य भागोऽयमुद्यतः ।
न शक्यः स त्वया द्रष्टुमस्माभिर्वा बृहस्पते।
यस्य प्रसादं कुरुते स वै तं द्रष्टुमर्हति ॥ १२.३४४.२५ ॥
Ele é um deus livre de ira, a quem esta porção foi oferecida. Ó Bṛhaspati, nem tu nem nós podemos vê-lo; somente aquele sobre quem ele concede sua graça é digno de vê-lo.
12.344.26
वयं हि ब्रह्मणः पुत्रा मानसाः परिकीर्तिताः ।
गता निःश्रेयसार्थं हि कदाचिद्दिशमुत्तराम् ॥ १२.३४४.२६ ॥
Somos renomados como os filhos de Brahmā nascidos da mente. Pelo bem supremo, certa vez seguimos em direção ao quadrante norte.
12.344.27
तप्त्वा वर्षसहस्राणि चत्वारि तप उत्तमम् ।
एकपादा स्थिताः सम्यक्काष्ठभूताः समाहिताः ॥ १२.३४४.२७ ॥
Após praticar a austeridade suprema por quatro mil anos, permanecemos de pé sobre uma perna, imóveis como madeira e perfeitamente concentrados.
12.344.28
मेरोरुत्तरभागे तु क्षीरोदस्यानुकूलतः ।
स देशो यत्र नस्तप्तं तपः परमदारुणम् ॥ १२.३४४.२८ ॥
No lado norte do Meru, perto do Oceano de Leite, fica a região onde praticamos a austeridade mais severa.
12.344.29
वरेण्यं वरदं तं वै देवदेवं सनातनम् ।
कथं पश्येमहि वयं देवं नारायणं त्विति ॥ १२.३४४.२९ ॥
Como poderemos ver aquele excelso, concedente de dádivas, deus dos deuses, o eterno Nārāyaṇa?
12.344.30
अथ व्रतस्यावभृथे वागुवाचाशरीरिणी ।
स्निग्धगम्भीरया वाचा प्रहर्षणकरी विभो ॥ १२.३४४.३० ॥
Então, ao término do voto, uma voz incorpórea falou, com um tom terno e profundo que trazia alegria. Ó poderoso!
12.344.31
सुतप्तं वस्तपो विप्राः प्रसन्नेनान्तरात्मना ।
यूयं जिज्ञासवो भक्ताः कथं द्रक्ष्यथ तं विभुम् ॥ १२.३४४.३१ ॥
Ó brâmanes, tendo bem praticado a austeridade dos Vasus, com o espírito sereno, sendo buscadores e devotos, como verão vós aquele Senhor onipresente?
12.344.32
क्षीरोदधेरुत्तरतः श्वेतद्वीपो महाप्रभः ।
तत्र नारायणपरा मानवाश्चन्द्रवर्चसः ॥ १२.३४४.३२ ॥
Ao norte do oceano de leite fica a Ilha Branca, de grande esplendor. Ali vivem homens devotados a Nārāyaṇa, de brilho semelhante ao da lua.
12.344.33
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ताः पुरुषोत्तमम् ।
ते सहस्रार्चिषं देवं प्रविशन्ति सनातनम् ॥ १२.३४४.३३ ॥
Esses devotos, tendo alcançado a devoção exclusiva, adoram o Puruṣottama, e entram no deus eterno de mil raios.
12.344.34
अनिन्द्रिया निराहारा अनिष्पन्दाः सुगन्धिनः ।
एकान्तिनस्ते पुरुषाः श्वेतद्वीपनिवासिनः।
गच्छध्वं तत्र मुनयस्तत्रात्मा मे प्रकाशितः ॥ १२.३४४.३४ ॥
Esses homens, livres dos sentidos, sem alimento, imóveis, perfumados, de ânimo único, habitam a Ilha Branca. Ide para lá, ó sábios; ali se manifestou o meu Eu.
12.344.35
अथ श्रुत्वा वयं सर्वे वाचं तामशरीरिणीम् ।
यथाख्यातेन मार्गेण तं देशं प्रविशेमहि ॥ १२.३४४.३५ ॥
Então, tendo ouvido aquela voz incorpórea, todos entraremos naquela região pelo caminho tal como foi descrito.
12.344.36
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं तच्चित्तास्तद्दिदृक्षवः ।
सहसा हि गताः सर्वे तेजसा तस्य मोहिताः ॥ १२.३४४.३६ ॥
Tendo chegado à grande Ilha Branca, com a mente fixa nele e desejosos de o ver, todos fomos de repente; mas ficámos desnorteados pelo seu esplendor.
12.344.37
ततोऽस्मद्दृष्टिविषयस्तदा प्रतिहतोऽभवत् ।
न च पश्याम पुरुषं तत्तेजोहतदर्शनाः ॥ १२.३४४.३७ ॥
Então o alcance de nossa visão foi bloqueado, e com a vista abatida pelo seu esplendor não vimos o Varão.
12.344.38
ततो नः प्रादुरभवद्विज्ञानं देवयोगजम् ।
न किलातप्ततपसा शक्यते द्रष्टमञ्जसा ॥ १२.३४४.३८ ॥
Então surgiu em nós um conhecimento nascido da união divina, pois quem não praticou austeridade não pode vê-lo facilmente.
12.344.39
ततः पुनर्वर्षशतं तप्त्वा तात्कालिकं महत् ।
व्रतावसाने च शुभान्नरान्ददृशिमो वमय् ॥ १२.३४४.३९ ॥
Então, tendo praticado por cem anos uma grande austeridade adequada àquele tempo, ao fim do voto vimos homens auspiciosos.
12.344.40
श्वेतांश्चन्द्रप्रतीकाशान्सर्वलक्षणलक्षितान् ।
नित्याञ्जलिकृतान्ब्रह्म जपतः प्रागुदङ्भुखान् ॥ १२.३४४.४० ॥
Eram brancos, brilhantes como a lua, marcados com todos os sinais, sempre com as mãos juntas, recitando a palavra sagrada, voltados para leste e norte.
12.344.41
मानसो नाम स जपो जप्यते तैर्महात्मभिः ।
तेनैकाग्रमनस्त्वेन प्रीतो भवति वै हरिः ॥ १२.३४४.४१ ॥
Chama-se recitação mental, que aqueles grandes de alma praticam; por essa mente concentrada, Hari de fato se alegra.
12.344.42
याऽभवन्मुनिशार्दूल भाः सूर्यस्य युगक्षये ।
एकैकस्य प्रभा तादृक्साऽभवन्मानवस्य ह ॥ १२.३४४.४२ ॥
Ó tigre entre os sábios, tal resplendor como o do sol no fim da era, esse resplendor havia em cada um daqueles homens.
12.344.43
तेजोनिवासः स द्वीप इति वै मेनिरे वयम् ।
न तत्राभ्यधिकः कश्चित्सर्वे ते समतेजसः ॥ १२.३४४.४३ ॥
Pensávamos que aquela ilha era a morada do esplendor. Ali nenhum era superior; todos tinham igual esplendor.
12.344.44
अथ सूर्यसहस्रस्य प्रभां युगपदुत्थिताम् ।
सहसा दृष्टवन्तः स्म पुनरेव बृहस्पते ॥ १२.३४४.४४ ॥
Então vimos de repente o esplendor de mil sóis erguendo-se ao mesmo tempo, outra vez, ó Bṛhaspati.
12.344.45
सहिताश्चाभ्यधावन्त ततस्ते मानवा द्रुतम् ।
कृताञ्जलिपुष्टा हृष्टा नम इत्येव वादिनः ॥ १२.३४४.४५ ॥
Então aqueles homens, juntos, correram depressa, alegres, com as palmas unidas, dizendo: 'Namaḥ!'
12.344.46
ततो हि वदतां तेषामश्रौष्म विपुलं ध्वनिम् ।
बलिः किलोपह्रियते तस्य देवस्य तैर्नरैः ॥ १२.३४४.४६ ॥
Então, enquanto falavam, ouvimos um grande som: 'Uma oferenda está sendo apresentada àquele deus por aqueles homens.'
12.344.47
वयं तु तेजसा तस्य सहसा हृतचेतसः ।
न किंचिदपि पश्यामो हतचक्षुर्बलेन्द्रियाः ॥ १२.३४४.४७ ॥
Mas nós, com a mente subitamente arrebatada por seu esplendor, a visão destruída, a força e os sentidos debilitados, nada víamos.
12.344.48
एकस्तु शब्दो विततः श्रुतोऽस्माभिरुदीरितः ।
आकाशं पूरयन्सर्वं शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४८ ॥
Mas ouvimos um único som, espalhado, proferido por nós, enchendo todo o céu, dotado das sílabas articuladas do ensino.
12.344.49
जितं ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।
नमस्तेऽस्तु हृषीकेश महापुरुष पूर्वज।
इति शब्दः श्रुतोऽस्माभिः शिक्षाक्षरसमन्वितः ॥ १२.३४४.४९ ॥
Vitória a ti, de olhos de lótus; homenagem a ti, sustentador do mundo. Homenagem a ti, Hṛṣīkeśa, grande ser, primogênito. Assim ouvimos um som dotado das sílabas do ensino.
12.344.50
एतस्मिन्नन्तरे वायुः सर्वगन्धवहः शुचिः ।
दिव्यान्युवाह पुष्पाणि कर्मण्याश्चौषधीस्तथा ॥ १२.३४४.५० ॥
Enquanto isso, o vento puro, portador de todos os perfumes, trouxe flores divinas para o rito, e também ervas.
12.344.51
तैरिष्टः पञ्चकालज्ञैर्हरिरेकान्तिभिर्नरैः ।
भक्त्या परमया युक्तैर्मनोवाक्कर्मभिस्तदा ॥ १२.३४४.५१ ॥
Então aqueles homens que conheciam os cinco períodos, devotos exclusivos de Hari, o honraram com suprema devoção em mente, palavra e ação.
12.344.52
नूनं तत्रागतो देवो यथा तैर्वागुदीरिता ।
वयं त्वेनं न पश्यामो मोहितास्तस्य मायया ॥ १२.३४४.५२ ॥
Certamente o deus veio ali, como suas palavras declararam; mas nós, iludidos por sua ilusão, não o vimos.
12.344.53
मारुते सन्निवृत्ते च बलौ च प्रतिपादिते ।
चिन्ताव्याकुलितात्मानो जाताः स्मोङ्गिसांवर ॥ १२.३४४.५३ ॥
Quando o vento se retirou e a força foi concedida, ó descendente de Aṅgiras, tornamo-nos homens de mente agitada pela ansiedade.
12.344.54
मानवानां सहस्रेषु तेषु वै शुद्धयोनिषु ।
अस्मान्न कश्चिन्मनसा चक्षुषा वाऽप्यपूजयत् ॥ १२.३४४.५४ ॥
Entre milhares de homens, mesmo entre os de nascimento puro, nenhum nos honrou em mente ou mesmo com o olhar.
12.344.55
तेऽपि स्वस्था मुनिगणा एक भावमनुव्रताः ।
नास्मासु दधिरे भावं ब्रह्मभावमनुष्ठिताः ॥ १२.३४४.५५ ॥
Aqueles grupos de sábios, também serenos, seguiam uma só disposição; estabelecidos no estado de Brahman, não nutriram sentimento algum por nós.
12.344.56
ततोऽस्मान्सुपरिश्रान्तांस्तपसा चातिकर्शितान् ।
उवाच स्वस्थं किमपि भूतं तत्राशरीरकम् ॥ १२.३४४.५६ ॥
Então, a nós, exaustos pela austeridade e muito emagrecidos, um ser sem corpo que ali estava disse algo com calma.
12.344.57
दृष्टा वः पुरुषाः श्वेताः सर्वेन्द्रियविवर्जिताः ।
दृष्टो भवति देवेश एभिर्दृष्टैर्द्विजोत्तमैः ॥ १२.३४४.५७ ॥
Vós vistes homens brancos, desprovidos de todos os sentidos; o senhor dos deuses é visto por estes melhores dos duas vezes nascidos.
12.344.58
गच्छध्वं मुनयः सर्वे यथागतमितोऽचिरात् ।
न स शक्यस्त्वभक्तेन द्रष्टुं देवः कथंचन ॥ १२.३४४.५८ ॥
Ó sábios, voltai todos depressa pelo caminho por onde viestes; aquele deus de modo algum pode ser visto por quem não tem devoção.
12.344.59
कामं कालेन महता एकान्तित्वमुपागतैः ।
शक्यो द्रष्टुं स भगवान्प्रभामण्डलदुर्दृशः ॥ १२.३४४.५९ ॥
Certamente, após longo tempo, por aqueles que alcançaram a devoção exclusiva, pode ser visto aquele bem-aventurado senhor, difícil de contemplar por causa do halo de seu resplendor.
12.344.60
महत्कार्यं च कर्तव्यं युष्माभिर्द्विजसत्तमाः ।
इतः कृतयुगेऽतीते विपर्यासं गतेऽपि च ॥ १२.३४४.६० ॥
Melhores dos duas vezes nascidos, tendes uma grande tarefa a cumprir, daqui, mesmo depois de passada a idade Kṛta e chegada a inversão.
12.344.61
वैवस्वतेऽन्तरे विप्राः प्राप्ते त्रेतायुगे पुनः ।
सुराणां कार्यसिद्ध्यर्थं सहाया वै भविष्यथ ॥ १२.३४४.६१ ॥
Ó brâmanes, quando no período de Vaivasvata a era Tretā voltar, sereis auxiliares para cumprir a tarefa dos deuses.
12.344.62
ततस्तदद्भुतं वाक्यं निशम्यैवामृतोपमम् ।
तस्य प्रसादात्प्राप्ताः स्मो देशमीप्सिंतमञ्जसा ॥ १२.३४४.६२ ॥
Então, tendo ouvido aquelas palavras maravilhosas, semelhantes ao néctar, pela sua graça alcançamos facilmente o lugar desejado.
12.344.63
एवं सुतपसा चैव हव्यकव्यस्तैथैव च ।
देवोऽस्माभिर्न दृष्टः स कथं त्वं द्रष्टुमर्हसि ॥ १२.३४४.६३ ॥
Assim, mesmo com grande austeridade e permanecendo nas oblações havya e kavya, não vimos aquele deus; como poderias tu vê-lo?
12.344.64
नारायणो महद्भूतं विश्वसृग्घव्यकव्यभुक् ।
अनादिनिधनोऽव्यक्तो देवदानवपूजितः ॥ १२.३४४.६४ ॥
Nārāyaṇa, o grande ser, criador do universo, fruidor das oblações havya e kavya, sem começo nem fim, não manifestado, adorado por deuses e demônios.
12.344.65
एवमेकतवाक्येन द्वितत्रितमतेन च ।
अनुनीतः सदस्यैश्च बृहस्पतिरुदारधीः।
समापयत्ततो यज्ञं दैवतं समपूजयत् ॥ १२.३४४.६५ ॥
Assim, persuadido pela palavra unânime da assembleia e por duas ou três opiniões, Bṛhaspati, de nobre entendimento, concluiu então o sacrifício e honrou devidamente a divindade.
12.344.66
समाप्तयज्ञो राजाऽपि प्रजां पालितवान्वसुः ।
ब्रह्मशापाद्दिवो भ्रष्टः प्रविवेश महीं ततः ॥ १२.३४४.६६ ॥
O rei Vasu, também, tendo completado o sacrifício, protegeu os seus súditos; depois, caído do céu pela maldição de um brâmane, entrou na terra.
12.344.67
स राजा राजशार्दूल सत्यधर्मपरायणः ।
अन्तर्भूमिगतश्चैव सततं धर्मवत्सलः ॥ १२.३४४.६७ ॥
Aquele rei, tigre entre os reis, devotado à verdade e ao dharma, embora ido para o interior da terra, sempre amou o dharma.
12.344.68
नारायणपरो भूत्वा नारायणजपं जपन् ।
तस्यैव च प्रसादेन पुनरेवोत्थितस्तु सः ॥ १२.३४४.६८ ॥
Devotado a Nārāyaṇa, recitando o japa de Nārāyaṇa, pela graça dele mesmo ele se ergueu de novo.
12.344.69
महीतलाद्गतः स्थानं ब्रह्मणः समनन्तरम् ।
परां गतिमनुप्राप्त इति नैष्ठिकमञ्जसा ॥ १२.३४४.६९ ॥
Saindo da superfície da terra, chegou imediatamente à morada de Brahmā e alcançou a meta suprema — assim se diz com firmeza.