Mahābhārata · Adhyāya 12.347
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.347.1
एवं स्तुतः स भगवान् गुह्यैस्तथ्यैश्च नामभिः ।
भगवान्विश्वसृक्सिंहः सर्वमूर्तिमयः प्रभुः।
दर्शयामास मुनये रूपं तत्परमं हरिः ॥ १२.३४७.१ ॥
Así alabado, el bienaventurado Señor, con nombres secretos y verdaderos, creador del universo, semejante a un león, el señor que encarna todas las formas, Hari, mostró al sabio su forma suprema.
12.347.2
किंचिच्चन्द्राद्विशुद्धात्मा किंचिच्चन्द्राद्विशेषवान् ।
कृशानुवर्णः किंचिच्च किंचिद्धिष्ण्याकृतिः प्रभुः ॥ १२.३४७.२ ॥
A veces el señor era de naturaleza más pura que la luna, a veces más resplandeciente que la luna, a veces de color de fuego y a veces con forma de planeta.
12.347.3
शुकपत्रनिभः किंचित्किंचित्स्फटिकसन्निभः ।
नीलाञ्जनचयप्रख्यो जातरूपप्रभः क्वचित् ॥ १२.३४७.३ ॥
Era a veces como una pluma de loro, a veces como cristal, semejante a un montón de kohl azul, y a veces resplandeciente como el oro.
12.347.4
प्रबालाङ्कुरवर्णश्च श्वेतवर्णस्तथा क्वचित् ।
क्वचित्सुवर्णवर्णाभो वैदूर्यसदृशः क्वचित् ॥ १२.३४७.४ ॥
A veces era de color de brote de coral, a veces blanco, a veces resplandeciente con un tono dorado, y a veces semejante al lapislázuli.
12.347.5
नीलवैर्दूर्यसदृश इन्द्रनीलनिभः क्वचित् ।
मयूरग्रीववर्णाभो मुक्ताहारनिभः क्वचित् ॥ १२.३४७.५ ॥
A veces era semejante al lapislázuli azul, a veces al zafiro, a veces con el brillo del cuello de un pavo real, y a veces como un collar de perlas.
12.347.6
एतान्बहुधान्वर्णान्रूपैर्बिभ्रत्सनातनः ।
सहस्रनयनः श्रीमाञ्छतशीर्षः सहस्रपात् ॥ १२.३४७.६ ॥
Portando estas formas de muchos colores, el eterno, de mil ojos, glorioso, de cien cabezas, de mil pies.
12.347.7
सहस्रोदरबाहुश्च अव्यक्त इति च क्वचित् ।
ओंकारमुद्गिरन्वक्रात्सावित्रीं च तदन्वयाम् ॥ १२.३४७.७ ॥
De mil vientres y mil brazos, a veces llamado el No Manifiesto, pronunciaba por su boca la sílaba Oṃ y la Sāvitrī que la sigue.
12.347.8
शेषेभ्यश्चैव वक्रेभ्यश्चतुर्वेदान्गिरन्बहून् ।
आरण्यकं जगौ देवो हरिर्नारायणो वशी ॥ १२.३४७.८ ॥
También por las bocas restantes profirió muchos versos de los cuatro Vedas; el dios Hari Nārāyaṇa, dueño de sí, cantó el Āraṇyaka.
12.347.9
वेदिं कमण्डलुं दर्भान्मणिरूपांस्तथा कुशान् ।
अजिनं दण्डकाष्ठं च ज्वलितं च हुताशनम्।
धारयामास देवेशो हस्तैर्यज्ञपतिस्तदा ॥ १२.३४७.९ ॥
El altar, el cántaro de agua, las hierbas sagradas, los kuśa con forma de joya, la piel de antílope, el bastón y el fuego sacrificial ardiente: todo esto el señor de los dioses, señor del sacrificio, sostuvo entonces en sus manos.
12.347.10
तं प्रसन्नं प्रसन्नात्मा नारदो द्विजसत्तमः ।
वाग्यतः प्रणतो भूत्वा ववन्दे परमेश्वरम् ॥ १२.३४७.१० ॥
Nārada, el mejor de los dvija, de ánimo sereno, viéndole complacido, contuvo la palabra, se postró y adoró al Señor supremo.
12.347.11
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिरव्ययः ॥ १२.३४७.११ ॥
A él, inclinado con la cabeza, habló el primero de los dioses, el inmutable.
12.347.12
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
इमं देशमनुप्राप्ता मम दर्शनलालसाः ॥ १२.३४७.१२ ॥
Los grandes sabios Ekata, Dvita y Trita han llegado a este lugar, ansiosos de verme.
12.347.13
न च मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्चन ।
ऋते ह्यैकान्तिकश्रेष्ठात्त्वं चैवैकान्तिकोत्तम ॥ १२.३४७.१३ ॥
No me vieron, y nadie me verá, salvo tú, el mejor de los exclusivamente devotos, oh mejor de los exclusivamente devotos.
12.347.14
ममैतास्तनवः श्रेष्ठा जाता धर्मगृहे द्विज ।
तास्त्वं भजस्व सततं साधयस्व यथागतम् ॥ १२.३४७.१४ ॥
Oh nacido dos veces, estas excelentes formas mías han nacido en la casa de Dharma. Sírvelas constantemente y cumple tu tarea tal como viniste.
12.347.15
वृणीष्व च वरं प्रिय मत्तस्त्वं यदिहेच्छसि ।
प्रसन्नोऽहं तवाद्येह विश्वमूर्तिरिहाव्ययः ॥ १२.३४७.१५ ॥
Querido, elige de mí el don que desees aquí. Hoy estoy complacido contigo; aquí estoy, el imperecedero cuya forma es el universo.
12.347.16
अद्य मे तपसो देव यमस्य नियमस्य च ।
सद्यः फलमवाप्तं वै दृष्टो यद्भगवान्मया ॥ १२.३४७.१६ ॥
Oh dios, hoy el fruto de mi austeridad, restricción y observancia se ha obtenido de inmediato, pues he visto al Bienaventurado Señor.
12.347.17
वर एष ममात्यन्तं दृष्टस्त्वं यत्सनातनः ।
भगवन्विश्वदृक् सिंहः सर्वमूर्तिर्महान्प्रभुः ॥ १२.३४७.१७ ॥
Verte es este, mi suprema bendición, oh eterno. Oh Bienaventurado Señor, león que todo lo ve, cuya forma es todo, gran señor.
12.347.18
एवं संदर्शयित्वा तु नारदं परमेष्ठिजम् ।
उवाच वचनं भूयो गच्छ नारद माचिरम् ॥ १२.३४७.१८ ॥
Habiéndose mostrado así, volvió a hablar a Nārada, nacido del Señor supremo: Oh Nārada, no te demores; ve.
12.347.19
इमे ह्यनिन्द्रियाहारा मद्भक्ताश्चन्द्रवर्चसः ।
एकाग्राश्चिन्तयेयुर्मां नैषां विघ्नो भवेदिति ॥ १२.३४७.१९ ॥
Estos, con los sentidos refrenados y comiendo poco, devotos míos y resplandecientes como la luna, me meditarían con la mente concentrada; ningún obstáculo se interpondría en su camino.
12.347.20
सिद्धा ह्येते महाभागाः पुरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभिर्निर्मुक्ता मां प्रवेक्ष्यन्त्यसंशयम् ॥ १२.३४७.२० ॥
Estos son perfectos, de gran fortuna; también en tiempos antiguos fueron devotos exclusivos. Liberados de la oscuridad y la pasión, sin duda entrarán en mí.
12.347.21
न दृश्यश्चक्षुषा योऽसौ न स्पृश्यः स्पर्शनेन च ।
न घ्रेयश्चैव गन्धेन रसेन च विवर्जितः ॥ १२.३४७.२१ ॥
Aquel que no es visto por el ojo, no es tocado por el tacto, no es olido por el olfato, y está privado del sabor, ese es él.
12.347.22
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्तं भजन्ति वै ।
यश्च सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.२२ ॥
La bondad, la pasión y la oscuridad no se aferran a él. Aquel que todo lo penetra y es el testigo se llama el ser del mundo.
12.347.23
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न विनश्यति ।
अजो नित्यः शाश्वतश्च निर्गुणो निष्कलस्तथा ॥ १२.३४७.२३ ॥
Cuando los cuerpos de los seres perecen, él no es destruido. Es no nacido, eterno, perpetuo, sin cualidades y sin partes.
12.347.24
द्विर्द्वादशेभ्यस्तत्त्वेभ्यः ख्यातो यः पञ्चविंशकः ।
पुरुषो निष्क्रियश्चैव ज्ञानदृश्यश्च कथ्यते ॥ १२.३४७.२४ ॥
El vigesimoquinto, el puruṣa, renombrado más allá de los veinticuatro principios, es inactivo y se dice que se percibe solo por el conocimiento.
12.347.25
यं प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता वै द्विजसत्तमाः ।
स वासुदेवो विज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३४७.२५ ॥
Los mejores de los dos nacidos, aquel en quien entran y aquí verdaderamente se liberan, ese debe ser conocido como Vāsudeva, el Ser supremo y eterno.
12.347.26
पश्य देवस्य माहात्म्यं महिमानं च नारद ।
शुभाशुभैः कर्मभिर्यो न लिप्यति कदाचन ॥ १२.३४७.२६ ॥
Mira, Nārada, la grandeza y la majestad del dios, que jamás se contamina con acciones buenas o malas.
12.347.27
सत्वं रजस्तमश्चेति गुणानेतान्प्रचक्षते ।
एते सर्वशरीरेषु तिष्ठन्ति विचरन्ति च ॥ १२.३४७.२७ ॥
Sattva, rajas y tamas: a estas se las llama cualidades. Permanecen en todos los cuerpos y también se desplazan en ellos.
12.347.28
एतान्गुणांस्तु क्षेत्रज्ञो भुङ्क्ते नैभिः स भुज्यते ।
निर्गुणो गुणभुक्चैव गुणस्रष्टा गुणातिगः ॥ १२.३४७.२८ ॥
El conocedor del campo disfruta de estas cualidades, pero no es consumido por ellas. Es sin cualidades, el disfrutador de las cualidades, el creador de las cualidades y el que trasciende las cualidades.
12.347.29
जगत्प्रतिष्ठा देवर्षे पृथिव्यप्सु प्रलीयते ।
ज्योतिष्यापः प्रलीयन्ते ज्योतिर्वायौ प्रलीयते ॥ १२.३४७.२९ ॥
Oh sabio divino, la tierra es el fundamento del mundo; se disuelve en el agua. El agua se disuelve en la luz (fuego), y la luz se disuelve en el aire.
12.347.30
खे वायुः प्रलयं याति मनस्याकाशमेव च ।
मनो हि परमं भूतं तदव्यक्ते प्रलीयते ॥ १२.३४७.३० ॥
El aire se disuelve en el espacio, y el espacio en la mente. La mente es en verdad el elemento supremo; se disuelve en lo no manifestado.
12.347.31
अव्यक्तं पुरुषे ब्रह्मन्निष्क्रिये संप्रलीयते ।
नास्ति तस्मात्परतरः पुरुषाद्वै सनातनात् ॥ १२.३४७.३१ ॥
Oh brahmán, lo no manifestado se disuelve en la Persona inactiva. No hay nada superior a esa Persona eterna.
12.347.32
नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
ऋते तमेकं पुरुषं वासुदेवं सनातनम्।
सर्वभूतात्मभूतो हि वासुदेवो महाबलः ॥ १२.३४७.३२ ॥
En el mundo no hay ser alguno, inmóvil o móvil, que sea eterno, excepto aquella única Persona eterna, Vāsudeva. Vāsudeva, el poderoso, es el ser de todos los seres.
12.347.33
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
ते समेता महात्मानः शरीरमिति संज्ञितम् ॥ १२.३४७.३३ ॥
La tierra, el aire, el espacio, el agua y, como quinto, el fuego: cuando estos grandes elementos se unen, se les llama cuerpo.
12.347.34
तदाविशति यो ब्रह्मन्न दृश्यो लघुविक्रमः ।
उत्पन्न एव भवति शरीरं चेष्टयन्प्रभुः ॥ १२.३४७.३४ ॥
Oh brahmán, entonces entra en él aquel que no es visible y es veloz en su poder. El señor surge por sí mismo y, moviendo el cuerpo, llega a estar dentro de él.
12.347.35
न विना धातुसंघातं शरीरं भवति क्वचित् ।
न च जीवं विना ब्रह्मन्वायवश्चेष्टयन्त्युत ॥ १२.३४७.३५ ॥
Oh brahmán, sin la reunión de los elementos nunca llega a existir un cuerpo, y sin el yo viviente los vientos tampoco lo ponen en movimiento.
12.347.36
स जीवः परिसंख्यातः शेषः संकर्षणः प्रभुः ।
तस्मात्सनत्कुमारत्वं योऽलभत्स्वेन कर्मणा ॥ १२.३४७.३६ ॥
Ese yo viviente es contado como Śeṣa, el señor Saṃkarṣaṇa. Por eso quien, por su propia obra, obtuvo la condición de Sanatkumāra.
12.347.37
यस्मिंश्च सर्वभूतानि प्रद्युम्नः परिपठ्यते ।
तस्मात्प्रसूतो यः कर्ता कारणं कार्यमेव च ॥ १२.३४७.३७ ॥
En quien residen todos los seres, y que es recitado como Pradyumna: nacido de él, es el agente, la causa y también el efecto.
12.347.38
तस्मत्सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
सोऽनिरुद्धः स ईशानो व्यक्तिः सा सर्वकर्मसु ॥ १२.३४७.३८ ॥
De él surge todo el mundo, lo inmóvil y lo móvil. Él es Aniruddha, él es el Señor, y él es la forma manifiesta en todas las acciones.
12.347.39
यो वासुदेवो भगवान्क्षेत्रज्ञो निर्गुणात्मकः ।
ज्ञेयः स एव राजेन्द्र जीवः संकर्षणः प्रभुः ॥ १२.३४७.३९ ॥
El bienaventurado Vāsudeva, conocedor del campo, cuya naturaleza está más allá de las cualidades: solo a él se debe conocer, oh rey de reyes; él es el ser viviente y el Señor Saṅkarṣaṇa.
12.347.40
संकर्षणाच्च प्रद्युम्नो मनोभूतः स उच्यते ।
प्रद्युम्नाद्योऽनिरूद्धस्तु सोहंकारः स ईश्वरः ॥ १२.३४७.४० ॥
De Saṅkarṣaṇa surge Pradyumna, que se dice nacido como mente; de Pradyumna, Aniruddha, que es el principio del ego y el Señor.
12.347.41
मत्तः सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
अक्षरं च क्षरं चैव सच्चासच्चैव नारद ॥ १२.३४७.४१ ॥
De mí surge todo el mundo, lo inmóvil y lo móvil; lo imperecedero y lo perecedero, lo existente y lo no existente también, oh Nārada.
12.347.42
मां प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता भक्तास्तु ये मम ।
अहं हि पुरुषो ज्ञेयो निष्क्रियः पञ्चविंशकः ॥ १२.३४७.४२ ॥
Los devotos que entran en mí se liberan aquí mismo; y yo soy el puruṣa que debe ser conocido: inactivo, el vigésimo quinto principio.
12.347.43
निर्गुणो निष्कलश्चैव निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
एतत्त्वया न विज्ञेयं रूपवानिति दृश्यते ॥ १२.३४७.४३ ॥
Él carece de cualidades, de partes, está libre de los pares de opuestos y no posee nada. No debes entenderlo como alguien que tiene forma, aunque así se le vea.
12.347.44
इच्छन्मुहूर्तान्नश्येयमीशोऽहं जगतो गुरुः ।
माया ह्येषा मया सृष्टा यन्मां पश्यसि नारद ॥ १२.३४७.४४ ॥
Si lo deseara, podría perecer en un instante; soy el señor y maestro del mundo. Nārada, lo que me ves es la ilusión creada por mí.
12.347.45
सर्वभूतगुणैर्युक्तं नैवं त्वं ज्ञातुमर्हसि ।
मयैतत्कथितं सम्यक्तव मूर्तिचतुष्टयम् ॥ १२.३४७.४५ ॥
No debes conocerlo así, como dotado de las cualidades de todos los seres. Te he explicado cabalmente esta forma de cuatro figuras.
12.347.46
अहं हि जीवसंज्ञो वै मयि जीवः समाहितः ।
मैवं ते बुद्धिरत्राभूर्द्दृषो जीवो मयेति वै ॥ १२.३४७.४६ ॥
Yo soy llamado en verdad el ser vivo, y el ser vivo está firme en mí. Que no surja en ti tal idea; el ser vivo es visto por mí.
12.347.47
अहं सर्वत्रगो ब्रह्मन्भूतग्रामान्तरात्मकः ।
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न नशाम्यहम् ॥ १२.३४७.४७ ॥
Lo penetro todo, oh brahmán, y soy el alma interior de toda la multitud de seres. Cuando los cuerpos de los seres perecen, yo no perezco.
12.347.48
सिद्धा हि ते महाभागा नरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः प्रवेक्ष्यन्ति च मां मुने ॥ १२.३४७.४८ ॥
Aquellos hombres bienaventurados se hicieron perfectos, tornándose devotos de una sola mente. Libres de la oscuridad y la pasión, oh sabio, entrarán en mí.
12.347.49
अहं कर्ता च कार्यं च कारणं चापि नराद ।
न दृश्यश्चक्षुषा देवः स्पृश्यो न स्पर्शनेन च।
आघ्रेयो नैव गन्धेन रसेन च विसर्जितः ॥ १२.३४७.४९ ॥
Yo soy el agente, el efecto y también la causa, oh mejor de los hombres. Ese dios no es visto por el ojo, no es tocado por el tacto, no es olido por el olfato ni gustado por el sabor.
12.347.50
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्ते भवन्ति हि ।
स हि सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.५० ॥
La bondad, la pasión y la oscuridad no son sus cualidades. Él es el testigo que todo lo penetra, y se le llama el ser del mundo.
12.347.51
हिरण्यगर्भो लोकादिश्चतुर्वक्रोऽनिरुक्तगः ।
ब्रह्मा सनातनो देवो मम बह्वर्थचिन्तकः ॥ १२.३४७.५१ ॥
Hiraṇyagarbha, el origen de los mundos, de cuatro rostros, que va más allá de toda descripción, el dios eterno Brahmā, que medita en mis muchos propósitos.
12.347.52
ललाटाच्चैव मे रुद्रो देवः क्रोधाद्विनिःसृतः ।
पश्यैकादश मे रुद्रान्दक्षिणं पार्श्वमास्थितान् ॥ १२.३४७.५२ ॥
Mira al dios Rudra, surgido con ira de mi frente; mira a los once Rudras de pie a mi lado derecho.
12.347.53
द्वादशैव तथाऽऽदित्यान्वामपार्श्वे समास्थितान् ।
अग्रतश्चैव मे पश्य वसूनष्टौ सुरोत्तमान् ॥ १२.३४७.५३ ॥
Mira también a los doce Ādityas de pie a mi lado izquierdo; y delante de mí mira a los ocho Vasus, los mejores de los dioses.
12.347.54
नासत्यं चैव दस्रं च भिषजौ पश्य पृष्ठतः ।
सर्वान्प्रजापतीन्पश्य पश्य सप्तऋर्षीस्तथा ॥ १२.३४७.५४ ॥
Mira por detrás a los dos médicos, el Nāsatya y el Dasra; mira a todos los señores de las criaturas, y mira asimismo a los siete sabios.
12.347.55
वेदान्यज्ञांश्च शतशः पश्यामृतमथौषधीः ।
तपांसि नियमांश्चैव यमानपि पृथग्विधान् ॥ १२.३४७.५५ ॥
Contempla los Vedas y cientos de sacrificios; contempla el amṛta y las hierbas medicinales; contempla las austeridades y las observancias, y también los yamas de muchas clases.
12.347.56
तथाऽष्टगुणमैश्वर्यमेकस्थं पश्य मूर्तिमत् ।
श्रियं लक्ष्मीं च कीर्तिं च पृथिवीं च ककुद्मिनी ॥ १२.३४७.५६ ॥
Asimismo, contempla el poder soberano de ocho cualidades reunido en un lugar y encarnado; contempla a Śrī, Lakṣmī, Kīrti, la tierra y la ककुद्मिनी también.
12.347.57
वेदानां मातरं पश्य मत्स्थां देवीं सरस्वतीम् ।
ध्रुवं च ज्योतिषां श्रेष्ठं पश्य नारद खेचरम् ॥ १२.३४७.५७ ॥
Contempla a la diosa Sarasvatī, madre de los Vedas, que reside en mí; contempla a Dhruva, el más excelso de los astros, que recorre el cielo, oh Nārada.
12.347.58
अम्भोधरान्समुद्रांश्च सरांसि सरितस्तथा ।
मूर्तिमन्तः पितृगणांश्चतुरः पश्य सत्तम ॥ १२.३४७.५८ ॥
Contempla las nubes, los océanos, los lagos y los ríos; contempla los cuatro grupos de antepasados encarnados, oh el mejor de los justos.
12.347.59
त्रींश्चैवेमान्गुणान्पश्य मत्स्थान्मूर्तिविवर्जितान् ।
देवकार्यादपि मुने पितृकार्यं विशिष्यते ॥ १२.३४७.५९ ॥
Contempla también estas tres cualidades que residen en mí, sin forma; oh sabio, el deber hacia los antepasados es superior incluso al deber hacia los dioses.
12.347.60
देवानां च पितृणां च पिता ह्येकोऽहमादितः ।
अहं हयशिरा भूत्वा समुद्रे पश्चिमोत्तरे ॥ १२.३४७.६० ॥
Desde el principio yo solo soy el padre de los dioses y de los antepasados. Habiéndome vuelto de cabeza de caballo, habito en el océano del noroeste.
12.347.61
पिबामि सुहुतं हव्यं कव्यं च श्रद्धयाऽन्वितम् ।
मया सृष्टः पुरा ब्रह्मा मां यज्ञमयजत्स्वयम् ॥ १२.३४७.६१ ॥
Bebo la oblación bien ofrecida y la ofrenda a los antepasados, acompañada de fe. Brahmā, creado por mí en el pasado, me sacrificó él mismo.
12.347.62
ततस्तस्मै वरान्प्रीतो दत्तवानस्म्यनुत्तमान् ।
मत्पुत्रत्वं च कल्पादौ लोकाध्यक्षत्वमेव च ॥ १२.३४७.६२ ॥
Entonces, complacido, le concedí los bienes supremos: ser mi hijo al inicio del kalpa y la soberanía sobre los mundos.
12.347.63
अहंकारकृतं चैव नामपर्यायवाचकम् ।
त्वया कृतां च मर्यादां नातिक्रंस्यति कश्चन ॥ १२.३४७.६३ ॥
La palabra formada por el egoísmo que designa un nombre. Nadie transgredirá la norma que tú has establecido.
12.347.64
त्वं चैव वरदो ब्रह्मन्वरेप्सूनां भविष्यसि ।
सुरासुरगणानां च ऋषीणां च तपोधन ॥ १२.३४७.६४ ॥
Y tú, oh Brahmā, serás el otorgador de dones para quienes los desean, para las huestes de dioses y demonios, y para los sabios. ¡Oh riqueza de austeridad!
12.347.65
पितृणां च महाभाग सततं संशितव्रत ।
विविधानां च भूतानां त्वमुपास्यो भविष्यसि ॥ १२.३४७.६५ ॥
Y de los antepasados, oh bienaventurado, siempre firme en los votos. De los diversos seres también serás tú el objeto de culto.
12.347.66
प्रादुर्भावगतश्चाहं सुरकार्येषु नित्यदा ।
अनुशास्यस्त्वया ब्रह्मन्नियोज्यश्च सुतो यथा ॥ १२.३४७.६६ ॥
Y yo también, manifestándome siempre en los asuntos de los dioses, oh Brahmā, seré instruido y dirigido por ti, como un hijo.
12.347.67
एतांश्चान्यांश्च रुचिरान्ब्रह्मणेऽमिततेजसे ।
एवं रुद्राय मनवे इन्द्रायामिततेजसे।
अहं दत्त्वा वरान्प्रीतो निवृत्तिपरमोऽभवम् ॥ १२.३४७.६७ ॥
Estos y otros dones hermosos concedí a Brahmā, de esplendor sin límites; así también a Rudra, a Manu y a Indra, de esplendor sin límites. Habiendo concedido los dones, complacido, me volví supremamente devoto de la renuncia al mundo.
12.347.68
निर्वाणं सर्वधर्माणां निवृत्तिः परमा स्मृता ।
तस्मान्निवृत्तिमापन्नश्चरेत्सर्वाङ्गनिर्वृतः ॥ १२.३४७.६८ ॥
La extinción es el fin de todos los deberes, y la retirada se considera suprema; por eso, quien ha alcanzado la retirada debe vivir, plenamente en paz en todos sus miembros.
12.347.69
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्यनिश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३४७.६९ ॥
Los maestros, firmes en sus conclusiones sāṅkhya, me llaman Kapila: a mí, que tengo el conocimiento como compañero, que habito en el sol y soy eterno.
12.347.70
हिरण्यगर्भो भगवानेष च्छन्दसि संस्तुतः ।
सोहं योगगतिर्ब्रह्मन्योगशास्त्रेषु शब्दितः ॥ १२.३४७.७० ॥
Este bienaventurado Hiraṇyagarbha es también alabado en los metros védicos. Ese mismo yo, oh brahmán, cuyo camino es el yoga, soy nombrado en los tratados de yoga.
12.347.71
एषोऽहं व्यक्तिमाश्रित्य तिष्ठामि दिवि शाश्वतः ।
ततो युगसहस्रान्ते संहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७१ ॥
Yo, tomando una forma manifiesta, permanezco eterno en el cielo. Luego, al final de mil yugas, volveré a recoger el mundo.
12.347.72
कृत्वाऽऽत्मस्थानि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
एकाकी विद्यया सार्धं विहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७२ ॥
Habiendo hecho que todos los seres, los inmóviles y los móviles, moren en mí, yo, solo y junto con el conocimiento, me moveré de nuevo por el mundo.
12.347.73
ततो भूयो जगत्सर्वं करिष्यामीह विद्यया ।
अस्मिन्मूर्तिश्चतुर्थी या साऽसृजच्छेषमव्ययम् ॥ १२.३४७.७३ ॥
Entonces volveré a crear aquí todo el mundo mediante el saber. La cuarta forma en esto creó lo restante, lo imperecedero.
12.347.74
स हि संकर्षणः प्रोक्तः प्रद्युम्नः सोप्यजीजनत् ।
प्रद्युम्नादनिरुद्धोऽहं सर्गो मम पुनः पुनः ॥ १२.३४७.७४ ॥
Se le declara Saṃkarṣaṇa; él también engendró a Pradyumna. De Pradyumna soy yo Aniruddha; mi creación ocurre una y otra vez.
12.347.75
अनिरुद्धात्तथा ब्रह्मा तन्नाभिकमलोद्भवः ।
ब्रह्मणः सर्वभूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १२.३४७.७५ ॥
Asimismo de Aniruddha nació Brahmā, surgido del loto de su ombligo. De Brahmā surgieron todos los seres, los móviles y los inmóviles.
12.347.76
एतां सृष्टिं विजानीहि कल्पादिषु पुनः पुनः ।
यथा सूर्यस्य गगनादुदयास्तमने इह।
नष्टे पुनर्वलात्काल आनयत्यमितद्युते ॥ १२.३४७.७६ ॥
Sabe que esta creación ocurre una y otra vez al inicio de los kalpas, como el sol sale y se pone desde el cielo aquí. Cuando es destruida, el Tiempo la trae de nuevo por la fuerza, oh de resplandor sin límites.