Mahābhārata · Adhyāya 12.347
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.347.1
एवं स्तुतः स भगवान् गुह्यैस्तथ्यैश्च नामभिः ।
भगवान्विश्वसृक्सिंहः सर्वमूर्तिमयः प्रभुः।
दर्शयामास मुनये रूपं तत्परमं हरिः ॥ १२.३४७.१ ॥
Assim louvado, o bendito Senhor, com nomes secretos e verdadeiros, criador do universo, semelhante a um leão, o senhor que encarna todas as formas, Hari, mostrou ao sábio a sua forma suprema.
12.347.2
किंचिच्चन्द्राद्विशुद्धात्मा किंचिच्चन्द्राद्विशेषवान् ।
कृशानुवर्णः किंचिच्च किंचिद्धिष्ण्याकृतिः प्रभुः ॥ १२.३४७.२ ॥
Por vezes o senhor era de natureza mais pura que a lua, por vezes mais resplandecente que a lua, por vezes de cor de fogo e por vezes com forma de planeta.
12.347.3
शुकपत्रनिभः किंचित्किंचित्स्फटिकसन्निभः ।
नीलाञ्जनचयप्रख्यो जातरूपप्रभः क्वचित् ॥ १२.३४७.३ ॥
Era por vezes como uma pena de papagaio, por vezes como cristal, semelhante a um monte de kohl azul, e por vezes resplandecente como o ouro.
12.347.4
प्रबालाङ्कुरवर्णश्च श्वेतवर्णस्तथा क्वचित् ।
क्वचित्सुवर्णवर्णाभो वैदूर्यसदृशः क्वचित् ॥ १२.३४७.४ ॥
Por vezes era da cor de um broto de coral, por vezes branco, por vezes resplandecente com um tom dourado, e por vezes semelhante ao lápis-lazúli.
12.347.5
नीलवैर्दूर्यसदृश इन्द्रनीलनिभः क्वचित् ।
मयूरग्रीववर्णाभो मुक्ताहारनिभः क्वचित् ॥ १२.३४७.५ ॥
Por vezes era semelhante ao lápis-lazúli azul, por vezes à safira, por vezes com o brilho do pescoço de um pavão, e por vezes como um colar de pérolas.
12.347.6
एतान्बहुधान्वर्णान्रूपैर्बिभ्रत्सनातनः ।
सहस्रनयनः श्रीमाञ्छतशीर्षः सहस्रपात् ॥ १२.३४७.६ ॥
Portando estas formas de muitas cores, o eterno, de mil olhos, glorioso, de cem cabeças, de mil pés.
12.347.7
सहस्रोदरबाहुश्च अव्यक्त इति च क्वचित् ।
ओंकारमुद्गिरन्वक्रात्सावित्रीं च तदन्वयाम् ॥ १२.३४७.७ ॥
De mil ventres e mil braços, por vezes chamado o Não Manifesto, proferia pela boca a sílaba Oṃ e a Sāvitrī que a segue.
12.347.8
शेषेभ्यश्चैव वक्रेभ्यश्चतुर्वेदान्गिरन्बहून् ।
आरण्यकं जगौ देवो हरिर्नारायणो वशी ॥ १२.३४७.८ ॥
Pelas bocas restantes também proferiu muitos versos dos quatro Vedas; o deus Hari Nārāyaṇa, senhor de si, cantou o Āraṇyaka.
12.347.9
वेदिं कमण्डलुं दर्भान्मणिरूपांस्तथा कुशान् ।
अजिनं दण्डकाष्ठं च ज्वलितं च हुताशनम्।
धारयामास देवेशो हस्तैर्यज्ञपतिस्तदा ॥ १२.३४७.९ ॥
O altar, o vaso de água, as ervas sagradas, os kuśa em forma de joia, a pele de antílope, o bastão e o fogo sacrificial flamejante: tudo isso o senhor dos deuses, senhor do sacrifício, então segurou em suas mãos.
12.347.10
तं प्रसन्नं प्रसन्नात्मा नारदो द्विजसत्तमः ।
वाग्यतः प्रणतो भूत्वा ववन्दे परमेश्वरम् ॥ १२.३४७.१० ॥
Nārada, o melhor dos nascidos duas vezes, de mente serena, vendo-o satisfeito, conteve a fala, prostrou-se e adorou o Senhor supremo.
12.347.11
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिरव्ययः ॥ १२.३४७.११ ॥
A ele, curvado com a cabeça, falou o primeiro dos deuses, o imperecível.
12.347.12
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
इमं देशमनुप्राप्ता मम दर्शनलालसाः ॥ १२.३४७.१२ ॥
Os grandes sábios Ekata, Dvita e Trita chegaram a este lugar, ansiosos por me ver.
12.347.13
न च मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्चन ।
ऋते ह्यैकान्तिकश्रेष्ठात्त्वं चैवैकान्तिकोत्तम ॥ १२.३४७.१३ ॥
Eles não me viram, e ninguém me verá, exceto tu, o melhor dos exclusivamente devotos, ó melhor dos exclusivamente devotos.
12.347.14
ममैतास्तनवः श्रेष्ठा जाता धर्मगृहे द्विज ।
तास्त्वं भजस्व सततं साधयस्व यथागतम् ॥ १२.३४७.१४ ॥
Ó duas vezes nascido, estas minhas excelentes formas nasceram na casa de Dharma. Serve-as constantemente, e cumpre a tua tarefa como vieste.
12.347.15
वृणीष्व च वरं प्रिय मत्तस्त्वं यदिहेच्छसि ।
प्रसन्नोऽहं तवाद्येह विश्वमूर्तिरिहाव्ययः ॥ १२.३४७.१५ ॥
Querido, escolhe de mim aqui a dádiva que desejares. Hoje estou satisfeito contigo; eis-me aqui, o imperecível cuja forma é o universo.
12.347.16
अद्य मे तपसो देव यमस्य नियमस्य च ।
सद्यः फलमवाप्तं वै दृष्टो यद्भगवान्मया ॥ १२.३४७.१६ ॥
Ó deus, hoje o fruto da minha austeridade, restrição e observância foi obtido de imediato, pois vi o Senhor bem-aventurado.
12.347.17
वर एष ममात्यन्तं दृष्टस्त्वं यत्सनातनः ।
भगवन्विश्वदृक् सिंहः सर्वमूर्तिर्महान्प्रभुः ॥ १२.३४७.१७ ॥
Ver-te é esta, a minha suprema dádiva, ó eterno. Ó Senhor bem-aventurado, leão que tudo vê, cuja forma é tudo, grande senhor.
12.347.18
एवं संदर्शयित्वा तु नारदं परमेष्ठिजम् ।
उवाच वचनं भूयो गच्छ नारद माचिरम् ॥ १२.३४७.१८ ॥
Tendo-se assim mostrado, falou de novo a Nārada, nascido do Senhor supremo: Ó Nārada, não te demores; vai.
12.347.19
इमे ह्यनिन्द्रियाहारा मद्भक्ताश्चन्द्रवर्चसः ।
एकाग्राश्चिन्तयेयुर्मां नैषां विघ्नो भवेदिति ॥ १२.३४७.१९ ॥
Estes, com os sentidos contidos e comendo pouco, devotos meus e resplandecentes como a lua, meditariam em mim com a mente concentrada; nenhum obstáculo se lhes oporia.
12.347.20
सिद्धा ह्येते महाभागाः पुरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभिर्निर्मुक्ता मां प्रवेक्ष्यन्त्यसंशयम् ॥ १२.३४७.२० ॥
Estes são perfeitos, de grande fortuna; também em tempos antigos foram devotos exclusivos. Libertos da escuridão e da paixão, sem dúvida entrarão em mim.
12.347.21
न दृश्यश्चक्षुषा योऽसौ न स्पृश्यः स्पर्शनेन च ।
न घ्रेयश्चैव गन्धेन रसेन च विवर्जितः ॥ १२.३४७.२१ ॥
Aquele que não é visto pelo olho, não é tocado pelo tato, não é percebido pelo olfato e é privado de sabor, esse é ele.
12.347.22
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्तं भजन्ति वै ।
यश्च सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.२२ ॥
Bondade, paixão e escuridão não se apegam a ele. Aquele que tudo permeia e é a testemunha é chamado o eu do mundo.
12.347.23
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न विनश्यति ।
अजो नित्यः शाश्वतश्च निर्गुणो निष्कलस्तथा ॥ १२.३४७.२३ ॥
Quando os corpos dos seres perecem, ele não é destruído. É não nascido, eterno, perpétuo, sem qualidades e sem partes.
12.347.24
द्विर्द्वादशेभ्यस्तत्त्वेभ्यः ख्यातो यः पञ्चविंशकः ।
पुरुषो निष्क्रियश्चैव ज्ञानदृश्यश्च कथ्यते ॥ १२.३४७.२४ ॥
O vigésimo quinto, o puruṣa, renomado além dos vinte e quatro princípios, é inativo e diz-se que é visto apenas pelo conhecimento.
12.347.25
यं प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता वै द्विजसत्तमाः ।
स वासुदेवो विज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३४७.२५ ॥
Os melhores dos duas vezes nascidos, aquele em quem, ao entrar, aqui verdadeiramente se tornam libertos, esse deve ser conhecido como Vāsudeva, o Eu supremo e eterno.
12.347.26
पश्य देवस्य माहात्म्यं महिमानं च नारद ।
शुभाशुभैः कर्मभिर्यो न लिप्यति कदाचन ॥ १२.३४७.२६ ॥
Vê, Nārada, a grandeza e a majestade do deus, que jamais se mancha com ações boas ou más.
12.347.27
सत्वं रजस्तमश्चेति गुणानेतान्प्रचक्षते ।
एते सर्वशरीरेषु तिष्ठन्ति विचरन्ति च ॥ १२.३४७.२७ ॥
Sattva, rajas e tamas — estas são chamadas as qualidades. Permanecem em todos os corpos e também neles se movem.
12.347.28
एतान्गुणांस्तु क्षेत्रज्ञो भुङ्क्ते नैभिः स भुज्यते ।
निर्गुणो गुणभुक्चैव गुणस्रष्टा गुणातिगः ॥ १२.३४७.२८ ॥
O conhecedor do campo desfruta destas qualidades, mas não é consumido por elas. Ele é sem qualidades, o desfrutador das qualidades, o criador das qualidades e o que transcende as qualidades.
12.347.29
जगत्प्रतिष्ठा देवर्षे पृथिव्यप्सु प्रलीयते ।
ज्योतिष्यापः प्रलीयन्ते ज्योतिर्वायौ प्रलीयते ॥ १२.३४७.२९ ॥
Ó sábio divino, a terra é o fundamento do mundo; ela se dissolve na água. A água se dissolve na luz (fogo), e a luz se dissolve no ar.
12.347.30
खे वायुः प्रलयं याति मनस्याकाशमेव च ।
मनो हि परमं भूतं तदव्यक्ते प्रलीयते ॥ १२.३४७.३० ॥
O ar vai à dissolução no espaço, e o espaço na mente. A mente é de fato o elemento supremo; ela se dissolve no não manifestado.
12.347.31
अव्यक्तं पुरुषे ब्रह्मन्निष्क्रिये संप्रलीयते ।
नास्ति तस्मात्परतरः पुरुषाद्वै सनातनात् ॥ १२.३४७.३१ ॥
Ó brâmane, o não manifestado se dissolve na Pessoa inativa. Não há nada superior a essa Pessoa eterna.
12.347.32
नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
ऋते तमेकं पुरुषं वासुदेवं सनातनम्।
सर्वभूतात्मभूतो हि वासुदेवो महाबलः ॥ १२.३४७.३२ ॥
No mundo não há ser algum, imóvel ou móvel, que seja eterno, exceto aquela única Pessoa eterna, Vāsudeva. Vāsudeva, o poderoso, é o eu de todos os seres.
12.347.33
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
ते समेता महात्मानः शरीरमिति संज्ञितम् ॥ १२.३४७.३३ ॥
Terra, ar, espaço, água e, como quinto, o fogo: quando esses grandes elementos se reúnem, são chamados corpo.
12.347.34
तदाविशति यो ब्रह्मन्न दृश्यो लघुविक्रमः ।
उत्पन्न एव भवति शरीरं चेष्टयन्प्रभुः ॥ १२.३४७.३४ ॥
Ó brâmane, então entra nele aquele que não é visível e é veloz em poder. O senhor surge por si mesmo e, movendo o corpo, passa a estar nele.
12.347.35
न विना धातुसंघातं शरीरं भवति क्वचित् ।
न च जीवं विना ब्रह्मन्वायवश्चेष्टयन्त्युत ॥ १२.३४७.३५ ॥
Ó brâmane, sem a reunião dos elementos nunca surge um corpo, e sem o eu vivente os ventos também não o põem em movimento.
12.347.36
स जीवः परिसंख्यातः शेषः संकर्षणः प्रभुः ।
तस्मात्सनत्कुमारत्वं योऽलभत्स्वेन कर्मणा ॥ १२.३४७.३६ ॥
Esse eu vivente é contado como Śeṣa, o senhor Saṃkarṣaṇa. Por isso, aquele que, por sua própria ação, obteve o estado de Sanatkumāra.
12.347.37
यस्मिंश्च सर्वभूतानि प्रद्युम्नः परिपठ्यते ।
तस्मात्प्रसूतो यः कर्ता कारणं कार्यमेव च ॥ १२.३४७.३७ ॥
Em quem estão todos os seres, e que é proclamado Pradyumna: nascido dele, é o agente, a causa e também o efeito.
12.347.38
तस्मत्सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
सोऽनिरुद्धः स ईशानो व्यक्तिः सा सर्वकर्मसु ॥ १२.३४७.३८ ॥
Dele surge todo o mundo, o imóvel e o móvel. Ele é Aniruddha, ele é o Senhor, e ele é a forma manifesta em todas as ações.
12.347.39
यो वासुदेवो भगवान्क्षेत्रज्ञो निर्गुणात्मकः ।
ज्ञेयः स एव राजेन्द्र जीवः संकर्षणः प्रभुः ॥ १२.३४७.३९ ॥
O bem-aventurado Vāsudeva, conhecedor do campo, cuja natureza está além das qualidades: só a ele se deve conhecer, ó rei dos reis; ele é o ser vivente e o Senhor Saṅkarṣaṇa.
12.347.40
संकर्षणाच्च प्रद्युम्नो मनोभूतः स उच्यते ।
प्रद्युम्नाद्योऽनिरूद्धस्तु सोहंकारः स ईश्वरः ॥ १२.३४७.४० ॥
De Saṅkarṣaṇa surge Pradyumna, que se diz nascido como mente; de Pradyumna, Aniruddha, que é o princípio do ego e o Senhor.
12.347.41
मत्तः सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
अक्षरं च क्षरं चैव सच्चासच्चैव नारद ॥ १२.३४७.४१ ॥
De mim surge todo o mundo, o imóvel e o móvel; o imperecível e o perecível, o existente e o não-existente também, ó Nārada.
12.347.42
मां प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता भक्तास्तु ये मम ।
अहं हि पुरुषो ज्ञेयो निष्क्रियः पञ्चविंशकः ॥ १२.३४७.४२ ॥
Os devotos que entram em mim se libertam aqui mesmo; e eu sou o puruṣa que deve ser conhecido: inativo, o vigésimo quinto princípio.
12.347.43
निर्गुणो निष्कलश्चैव निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
एतत्त्वया न विज्ञेयं रूपवानिति दृश्यते ॥ १२.३४७.४३ ॥
Ele é sem qualidades, sem partes, livre dos pares de opostos e sem posses. Não deves compreendê-lo como dotado de forma, ainda que assim pareça.
12.347.44
इच्छन्मुहूर्तान्नश्येयमीशोऽहं जगतो गुरुः ।
माया ह्येषा मया सृष्टा यन्मां पश्यसि नारद ॥ १२.३४७.४४ ॥
Se eu quisesse, poderia perecer num instante; sou o senhor e mestre do mundo. Nārada, o que vês de mim é a ilusão criada por mim.
12.347.45
सर्वभूतगुणैर्युक्तं नैवं त्वं ज्ञातुमर्हसि ।
मयैतत्कथितं सम्यक्तव मूर्तिचतुष्टयम् ॥ १२.३४७.४५ ॥
Não deves conhecê-lo assim, como dotado das qualidades de todos os seres. Expliquei-te corretamente esta forma quádrupla.
12.347.46
अहं हि जीवसंज्ञो वै मयि जीवः समाहितः ।
मैवं ते बुद्धिरत्राभूर्द्दृषो जीवो मयेति वै ॥ १२.३४७.४६ ॥
Eu sou, em verdade, chamado o ser vivo, e o ser vivo está firmado em mim. Que não surja em ti tal ideia; o ser vivo é visto por mim.
12.347.47
अहं सर्वत्रगो ब्रह्मन्भूतग्रामान्तरात्मकः ।
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न नशाम्यहम् ॥ १२.३४७.४७ ॥
Estou presente em toda parte, ó brâmane, e sou o ser interior de toda a multidão de seres. Quando os corpos dos seres perecem, eu não pereço.
12.347.48
सिद्धा हि ते महाभागा नरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः प्रवेक्ष्यन्ति च मां मुने ॥ १२.३४७.४८ ॥
Aqueles homens bem-aventurados tornaram-se perfeitos, tornando-se devotos de mente única. Libertos da escuridão e da paixão, ó sábio, entrarão em mim.
12.347.49
अहं कर्ता च कार्यं च कारणं चापि नराद ।
न दृश्यश्चक्षुषा देवः स्पृश्यो न स्पर्शनेन च।
आघ्रेयो नैव गन्धेन रसेन च विसर्जितः ॥ १२.३४७.४९ ॥
Eu sou o agente, o efeito e também a causa, ó melhor dos homens. Esse deus não é visto pelo olho, não é tocado pelo tato, não é cheirado pelo olfato nem provado pelo paladar.
12.347.50
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्ते भवन्ति हि ।
स हि सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.५० ॥
Bondade, paixão e escuridão não são suas qualidades. Ele é a testemunha que tudo permeia, e é chamado o eu do mundo.
12.347.51
हिरण्यगर्भो लोकादिश्चतुर्वक्रोऽनिरुक्तगः ।
ब्रह्मा सनातनो देवो मम बह्वर्थचिन्तकः ॥ १२.३४७.५१ ॥
Hiraṇyagarbha, a origem dos mundos, de quatro faces, que vai além de toda descrição, o deus eterno Brahmā, que pensa nos meus muitos propósitos.
12.347.52
ललाटाच्चैव मे रुद्रो देवः क्रोधाद्विनिःसृतः ।
पश्यैकादश मे रुद्रान्दक्षिणं पार्श्वमास्थितान् ॥ १२.३४७.५२ ॥
Veja o deus Rudra, nascido da ira da minha testa; veja os onze Rudras de pé ao meu lado direito.
12.347.53
द्वादशैव तथाऽऽदित्यान्वामपार्श्वे समास्थितान् ।
अग्रतश्चैव मे पश्य वसूनष्टौ सुरोत्तमान् ॥ १२.३४७.५३ ॥
Veja também os doze Ādityas de pé ao meu lado esquerdo; e diante de mim veja os oito Vasus, os melhores dos deuses.
12.347.54
नासत्यं चैव दस्रं च भिषजौ पश्य पृष्ठतः ।
सर्वान्प्रजापतीन्पश्य पश्य सप्तऋर्षीस्तथा ॥ १२.३४७.५४ ॥
Veja por trás os dois médicos, o Nāsatya e o Dasra; veja todos os senhores das criaturas, e veja também os sete sábios.
12.347.55
वेदान्यज्ञांश्च शतशः पश्यामृतमथौषधीः ।
तपांसि नियमांश्चैव यमानपि पृथग्विधान् ॥ १२.३४७.५५ ॥
Contempla os Vedas e centenas de sacrifícios; contempla o amṛta e as ervas; contempla as austeridades e as observâncias, e também os yamas de muitas espécies.
12.347.56
तथाऽष्टगुणमैश्वर्यमेकस्थं पश्य मूर्तिमत् ।
श्रियं लक्ष्मीं च कीर्तिं च पृथिवीं च ककुद्मिनी ॥ १२.३४७.५६ ॥
Igualmente, contempla o poder soberano de oito qualidades, reunido num só lugar e encarnado; contempla Śrī, Lakṣmī, Kīrti, a terra e a ककुद्मिनी também.
12.347.57
वेदानां मातरं पश्य मत्स्थां देवीं सरस्वतीम् ।
ध्रुवं च ज्योतिषां श्रेष्ठं पश्य नारद खेचरम् ॥ १२.३४७.५७ ॥
Contempla a deusa Sarasvatī, mãe dos Vedas, que habita em mim; contempla Dhruva, o mais excelente dos astros, que percorre o céu, ó Nārada.
12.347.58
अम्भोधरान्समुद्रांश्च सरांसि सरितस्तथा ।
मूर्तिमन्तः पितृगणांश्चतुरः पश्य सत्तम ॥ १२.३४७.५८ ॥
Contempla as nuvens, os oceanos, os lagos e os rios; contempla os quatro grupos de antepassados encarnados, ó melhor dos justos.
12.347.59
त्रींश्चैवेमान्गुणान्पश्य मत्स्थान्मूर्तिविवर्जितान् ।
देवकार्यादपि मुने पितृकार्यं विशिष्यते ॥ १२.३४७.५९ ॥
Contempla também estas três qualidades que habitam em mim, sem forma; ó sábio, o dever para com os antepassados é superior mesmo ao dever para com os deuses.
12.347.60
देवानां च पितृणां च पिता ह्येकोऽहमादितः ।
अहं हयशिरा भूत्वा समुद्रे पश्चिमोत्तरे ॥ १२.३४७.६० ॥
Desde o início sou eu só o pai dos deuses e dos antepassados. Tornando-me de cabeça de cavalo, habito no oceano noroeste.
12.347.61
पिबामि सुहुतं हव्यं कव्यं च श्रद्धयाऽन्वितम् ।
मया सृष्टः पुरा ब्रह्मा मां यज्ञमयजत्स्वयम् ॥ १२.३४७.६१ ॥
Bebo a oblação bem oferecida e a oferenda aos ancestrais, acompanhada de fé. Brahmā, outrora criado por mim, ele mesmo me sacrificou.
12.347.62
ततस्तस्मै वरान्प्रीतो दत्तवानस्म्यनुत्तमान् ।
मत्पुत्रत्वं च कल्पादौ लोकाध्यक्षत्वमेव च ॥ १२.३४७.६२ ॥
Então, satisfeito, concedi-lhe as dádivas supremas: ser meu filho no início do kalpa e a soberania sobre os mundos.
12.347.63
अहंकारकृतं चैव नामपर्यायवाचकम् ।
त्वया कृतां च मर्यादां नातिक्रंस्यति कश्चन ॥ १२.३४७.६३ ॥
A palavra criada pelo egoísmo, designadora de um nome: ninguém transgredirá o limite que tu estabeleceste.
12.347.64
त्वं चैव वरदो ब्रह्मन्वरेप्सूनां भविष्यसि ।
सुरासुरगणानां च ऋषीणां च तपोधन ॥ १२.३४७.६४ ॥
E tu, ó Brahmā, serás o concedente de dádivas para os que as desejam, para as hostes de deuses e demônios, e para os sábios. Ó riqueza de ascese!
12.347.65
पितृणां च महाभाग सततं संशितव्रत ।
विविधानां च भूतानां त्वमुपास्यो भविष्यसि ॥ १२.३४७.६५ ॥
E dos ancestrais, ó bem-aventurado, sempre firme nos votos! Dos diversos seres também serás tu o objeto de culto.
12.347.66
प्रादुर्भावगतश्चाहं सुरकार्येषु नित्यदा ।
अनुशास्यस्त्वया ब्रह्मन्नियोज्यश्च सुतो यथा ॥ १२.३४७.६६ ॥
E eu também, manifestando-me sempre nos negócios dos deuses, ó Brahmā, serei instruído e dirigido por ti, como um filho.
12.347.67
एतांश्चान्यांश्च रुचिरान्ब्रह्मणेऽमिततेजसे ।
एवं रुद्राय मनवे इन्द्रायामिततेजसे।
अहं दत्त्वा वरान्प्रीतो निवृत्तिपरमोऽभवम् ॥ १२.३४७.६७ ॥
Estes e outros dons formosos concedi a Brahmā, de esplendor sem limites; assim também a Rudra, a Manu e a Indra, de esplendor sem limites. Tendo concedido os dons, satisfeito, tornei-me supremamente devotado à renúncia ao mundo.
12.347.68
निर्वाणं सर्वधर्माणां निवृत्तिः परमा स्मृता ।
तस्मान्निवृत्तिमापन्नश्चरेत्सर्वाङ्गनिर्वृतः ॥ १२.३४७.६८ ॥
A extinção é o fim de todos os deveres, e a retirada é considerada suprema; por isso, quem alcançou a retirada deve viver, plenamente em paz em todos os membros.
12.347.69
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्यनिश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३४७.६९ ॥
Os mestres, firmes em suas conclusões sāṅkhya, chamam-me Kapila: a mim, que tenho o conhecimento como companheiro, que habito no sol e sou eterno.
12.347.70
हिरण्यगर्भो भगवानेष च्छन्दसि संस्तुतः ।
सोहं योगगतिर्ब्रह्मन्योगशास्त्रेषु शब्दितः ॥ १२.३४७.७० ॥
Este bem-aventurado Hiraṇyagarbha é também louvado nos metros védicos. Esse mesmo eu, ó brâmane, cujo caminho é o yoga, sou nomeado nos tratados de yoga.
12.347.71
एषोऽहं व्यक्तिमाश्रित्य तिष्ठामि दिवि शाश्वतः ।
ततो युगसहस्रान्ते संहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७१ ॥
Eu, assumindo uma forma manifesta, permaneço eterno no céu. Então, ao fim de mil yugas, recolherei de novo o mundo.
12.347.72
कृत्वाऽऽत्मस्थानि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
एकाकी विद्यया सार्धं विहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७२ ॥
Tendo feito todos os seres, os imóveis e os móveis, permanecerem em mim, eu, sozinho, junto com o conhecimento, percorrerei de novo o mundo.
12.347.73
ततो भूयो जगत्सर्वं करिष्यामीह विद्यया ।
अस्मिन्मूर्तिश्चतुर्थी या साऽसृजच्छेषमव्ययम् ॥ १२.३४७.७३ ॥
Então, novamente, criarei aqui todo o mundo pelo saber. A quarta forma nele criou o restante imperecível.
12.347.74
स हि संकर्षणः प्रोक्तः प्रद्युम्नः सोप्यजीजनत् ।
प्रद्युम्नादनिरुद्धोऽहं सर्गो मम पुनः पुनः ॥ १२.३४७.७४ ॥
Ele é declarado Saṃkarṣaṇa; ele também gerou Pradyumna. De Pradyumna sou Aniruddha; minha criação ocorre repetidas vezes.
12.347.75
अनिरुद्धात्तथा ब्रह्मा तन्नाभिकमलोद्भवः ।
ब्रह्मणः सर्वभूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १२.३४७.७५ ॥
Assim também de Aniruddha nasceu Brahmā, surgido do lótus do seu umbigo. De Brahmā surgiram todos os seres, os móveis e os imóveis.
12.347.76
एतां सृष्टिं विजानीहि कल्पादिषु पुनः पुनः ।
यथा सूर्यस्य गगनादुदयास्तमने इह।
नष्टे पुनर्वलात्काल आनयत्यमितद्युते ॥ १२.३४७.७६ ॥
Saiba que esta criação ocorre repetidas vezes no início dos kalpas, assim como o sol nasce e se põe no céu aqui. Quando destruída, o Tempo a traz de volta pela força, ó tu de brilho infinito.