மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.347
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.347.1
एवं स्तुतः स भगवान् गुह्यैस्तथ्यैश्च नामभिः ।
भगवान्विश्वसृक्सिंहः सर्वमूर्तिमयः प्रभुः।
दर्शयामास मुनये रूपं तत्परमं हरिः ॥ १२.३४७.१ ॥
இவ்வாறு துதிக்கப்பட்ட அந்த பகவான், ரகசியமும் உண்மையுமான பெயர்களால், உலகைப் படைத்த சிங்கமாகிய, எல்லா வடிவங்களும் கொண்ட பிரபு ஹரி, முனிவருக்குத் தனது அந்த உயர்ந்த வடிவைக் காட்டினார்.
12.347.2
किंचिच्चन्द्राद्विशुद्धात्मा किंचिच्चन्द्राद्विशेषवान् ।
कृशानुवर्णः किंचिच्च किंचिद्धिष्ण्याकृतिः प्रभुः ॥ १२.३४७.२ ॥
அந்தப் பிரபு சிலநேரம் சந்திரனைவிடத் தூய்மையான தன்மையுடையவராகவும், சிலநேரம் சந்திரனைவிடச் சிறப்புடையவராகவும், சிலநேரம் நெருப்பின் நிறமுடையவராகவும், சிலநேரம் கோள் வடிவினராகவும் இருந்தார்.
12.347.3
शुकपत्रनिभः किंचित्किंचित्स्फटिकसन्निभः ।
नीलाञ्जनचयप्रख्यो जातरूपप्रभः क्वचित् ॥ १२.३४७.३ ॥
அவர் சிலநேரம் கிளியின் இறகு போலவும், சிலநேரம் பளிங்கு போலவும், நீல மையின் குவியல் போலவும், சிலநேரம் பொன்னொளி போலவும் இருந்தார்.
12.347.4
प्रबालाङ्कुरवर्णश्च श्वेतवर्णस्तथा क्वचित् ।
क्वचित्सुवर्णवर्णाभो वैदूर्यसदृशः क्वचित् ॥ १२.३४७.४ ॥
அவர் சிலநேரம் பவளமுளை நிறத்தவராகவும், சிலநேரம் வெண்ணிறத்தவராகவும், சிலநேரம் பொன்நிறப் பொலிவுடையவராகவும், சிலநேரம் வைடூரியம் போலவும் இருந்தார்.
12.347.5
नीलवैर्दूर्यसदृश इन्द्रनीलनिभः क्वचित् ।
मयूरग्रीववर्णाभो मुक्ताहारनिभः क्वचित् ॥ १२.३४७.५ ॥
அவர் சிலநேரம் நீல வைடூரியம் போலவும், சிலநேரம் இந்திரநீலம் போலவும், சிலநேரம் மயிலின் கழுத்து ஒளி போலவும், சிலநேரம் முத்துமாலை போலவும் இருந்தார்.
12.347.6
एतान्बहुधान्वर्णान्रूपैर्बिभ्रत्सनातनः ।
सहस्रनयनः श्रीमाञ्छतशीर्षः सहस्रपात् ॥ १२.३४७.६ ॥
இவ்வாறு பலவகை நிறங்களை வடிவங்களில் தாங்கிய சனாதனரும், ஆயிரம் கண்களும், நூறு தலைகளும், ஆயிரம் கால்களும் உடைய, திருமகளுடைய பகவான் அவர்.
12.347.7
सहस्रोदरबाहुश्च अव्यक्त इति च क्वचित् ।
ओंकारमुद्गिरन्वक्रात्सावित्रीं च तदन्वयाम् ॥ १२.३४७.७ ॥
ஆயிரம் வயிறும் ஆயிரம் கரங்களும் கொண்டவர்; சில சமயம் அவ்யக்தர் என்று அழைக்கப்படுபவர். தம் வாயிலிருந்து ஓங்காரத்தையும், அதைத் தொடரும் சாவித்ரியையும் உச்சரித்தார்.
12.347.8
शेषेभ्यश्चैव वक्रेभ्यश्चतुर्वेदान्गिरन्बहून् ।
आरण्यकं जगौ देवो हरिर्नारायणो वशी ॥ १२.३४७.८ ॥
மீதமுள்ள முகங்களிலிருந்தும் நான்கு வேதங்களின் பல மந்திரங்களை உச்சரித்தார்; தேவர் ஹரி நாராயணர், அடக்கமுடையவர், ஆரண்யகத்தைப் பாடினார்.
12.347.9
वेदिं कमण्डलुं दर्भान्मणिरूपांस्तथा कुशान् ।
अजिनं दण्डकाष्ठं च ज्वलितं च हुताशनम्।
धारयामास देवेशो हस्तैर्यज्ञपतिस्तदा ॥ १२.३४७.९ ॥
பலிபீடம், கமண்டலம், தர்ப்பைகள், மணி போன்ற குசைகள், மான்தோல், தண்டக்கட்டை, எரியும் அக்னி ஆகியவற்றை அப்போது தேவேசரும் யஜ்ஞபதியுமானவர் தம் கைகளில் ஏந்தினார்.
12.347.10
तं प्रसन्नं प्रसन्नात्मा नारदो द्विजसत्तमः ।
वाग्यतः प्रणतो भूत्वा ववन्दे परमेश्वरम् ॥ १२.३४७.१० ॥
மகிழ்ச்சியுடைய மனமுள்ள, இருபிறப்பாளர்களுள் சிறந்த நாரதர், அவரை மகிழ்ந்தவராகக் கண்டு, பேச்சை அடக்கி, வணங்கி, பரமேசுவரனை வணங்கினார்.
12.347.11
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिरव्ययः ॥ १२.३४७.११ ॥
தலை வணங்கி நின்ற அவரிடம் தேவர்களின் ஆதியும் அழியாதவருமானவர் கூறினார்.
12.347.12
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
इमं देशमनुप्राप्ता मम दर्शनलालसाः ॥ १२.३४७.१२ ॥
ஏகதர், த்விதர், த்ரிதர் ஆகிய மகரிஷிகள் என் தரிசனத்தில் ஆர்வத்துடன் இந்த இடத்தை வந்தடைந்துள்ளனர்.
12.347.13
न च मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्चन ।
ऋते ह्यैकान्तिकश्रेष्ठात्त्वं चैवैकान्तिकोत्तम ॥ १२.३४७.१३ ॥
அவர்கள் என்னைக் காணவில்லை; எவரும் காணப்போவதுமில்லை, ஏகாந்திகர்களில் சிறந்தவனான உன்னைத் தவிர, ஏகாந்திகரில் உத்தமனே.
12.347.14
ममैतास्तनवः श्रेष्ठा जाता धर्मगृहे द्विज ।
तास्त्वं भजस्व सततं साधयस्व यथागतम् ॥ १२.३४७.१४ ॥
ஓ த்விஜனே, என் இந்த உயர்ந்த வடிவங்கள் தர்மனுடைய இல்லத்தில் பிறந்தன. நீ இடையறாது அவற்றை வழிபடு; வந்தபடியே உன் பணியை நிறைவேற்று.
12.347.15
वृणीष्व च वरं प्रिय मत्तस्त्वं यदिहेच्छसि ।
प्रसन्नोऽहं तवाद्येह विश्वमूर्तिरिहाव्ययः ॥ १२.३४७.१५ ॥
அன்பனே, இங்கு நீ எதை விரும்புகிறாயோ அந்த வரத்தை என்னிடமிருந்து தேர்ந்தெடு. இன்று நான் உன்மீது மகிழ்ந்திருக்கிறேன்; இங்கே நான் அழியாத விஸ்வமூர்த்தியாக நிற்கிறேன்.
12.347.16
अद्य मे तपसो देव यमस्य नियमस्य च ।
सद्यः फलमवाप्तं वै दृष्टो यद्भगवान्मया ॥ १२.३४७.१६ ॥
ஓ தேவனே, இன்று என் தவம், யமம், நியமம் ஆகியவற்றின் பலன் உடனே கிடைத்தது; ஏனெனில் நான் பகவானைக் கண்டேன்.
12.347.17
वर एष ममात्यन्तं दृष्टस्त्वं यत्सनातनः ।
भगवन्विश्वदृक् सिंहः सर्वमूर्तिर्महान्प्रभुः ॥ १२.३४७.१७ ॥
நான் உன்னைக் கண்டதே எனக்கு மிகப் பெரிய வரம்; சனாதனனே. ஓ பகவானே, விஸ்வத்தை நோக்குபவனே, சிம்மமே, சர்வமூர்த்தியே, மகத்தான பிரபுவே.
12.347.18
एवं संदर्शयित्वा तु नारदं परमेष्ठिजम् ।
उवाच वचनं भूयो गच्छ नारद माचिरम् ॥ १२.३४७.१८ ॥
இவ்வாறு தரிசனம் அளித்த பின், பரமேஷ்டியிடமிருந்து பிறந்த நாரதரிடம் மீண்டும் அவர் கூறினார்: ஓ நாரதா, தாமதிக்காதே, செல்.
12.347.19
इमे ह्यनिन्द्रियाहारा मद्भक्ताश्चन्द्रवर्चसः ।
एकाग्राश्चिन्तयेयुर्मां नैषां विघ्नो भवेदिति ॥ १२.३४७.१९ ॥
புலன்களை அடக்கி உணவைக் குறைத்து, என் பக்தர்களாய் சந்திரனைப் போல் ஒளிரும் இவர்கள் ஒருமுகமாய் என்னையே தியானிப்பார்கள்; இவர்களுக்குத் தடை ஏற்படாது.
12.347.20
सिद्धा ह्येते महाभागाः पुरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभिर्निर्मुक्ता मां प्रवेक्ष्यन्त्यसंशयम् ॥ १२.३४७.२० ॥
இவர்கள் சித்தர்கள், பெரும் பாக்கியவான்கள்; முன்பும் இவர்கள் ஏகாந்த பக்தர்களாய் இருந்தனர். தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு இவர்கள் சந்தேகமின்றி என்னுள் நுழைவார்கள்.
12.347.21
न दृश्यश्चक्षुषा योऽसौ न स्पृश्यः स्पर्शनेन च ।
न घ्रेयश्चैव गन्धेन रसेन च विवर्जितः ॥ १२.३४७.२१ ॥
கண்களால் காணப்படாதவன், தொடுதலால் தொடப்படாதவன், மணத்தால் நுகரப்படாதவன், சுவையால் விலக்கப்பட்டவன் அவன்.
12.347.22
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्तं भजन्ति वै ।
यश्च सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.२२ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகிய குணங்கள் அவனை அணுகுவதில்லை. எங்கும் வியாபித்த சாட்சியாய் உள்ளவன் உலகின் ஆத்மா என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.347.23
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न विनश्यति ।
अजो नित्यः शाश्वतश्च निर्गुणो निष्कलस्तथा ॥ १२.३४७.२३ ॥
உயிரினங்களின் உடல்கள் அழிந்தாலும் அவன் அழிவதில்லை. அவன் பிறப்பற்றவன், நித்தியன், என்றும் உள்ளவன், குணமற்றவன், உறுப்புகளற்றவன்.
12.347.24
द्विर्द्वादशेभ्यस्तत्त्वेभ्यः ख्यातो यः पञ्चविंशकः ।
पुरुषो निष्क्रियश्चैव ज्ञानदृश्यश्च कथ्यते ॥ १२.३४७.२४ ॥
இருபத்துநான்கு தத்துவங்களுக்கு அப்பால் அறியப்படும் இருபத்தைந்தாவது புருஷன் செயலற்றவன்; ஞானத்தால் மட்டுமே காணப்படுபவன் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.347.25
यं प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता वै द्विजसत्तमाः ।
स वासुदेवो विज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३४७.२५ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர்களே, எதில் நுழைந்து இங்கு உண்மையாகவே விடுதலை அடைகிறார்களோ, அவனே வாசுதேவன்; அவன் நித்தியமான பரமாத்மா என அறியப்பட வேண்டும்.
12.347.26
पश्य देवस्य माहात्म्यं महिमानं च नारद ।
शुभाशुभैः कर्मभिर्यो न लिप्यति कदाचन ॥ १२.३४७.२६ ॥
நாரதரே, தேவனின் மகத்துவத்தையும் மகிமையையும் பாருங்கள்; நல்ல, தீய செயல்களால் எப்பொழுதும் அவன் கறைபடுவதில்லை.
12.347.27
सत्वं रजस्तमश्चेति गुणानेतान्प्रचक्षते ।
एते सर्वशरीरेषु तिष्ठन्ति विचरन्ति च ॥ १२.३४७.२७ ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்று இந்த குணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன; இவை எல்லா உடல்களிலும் நிலைத்திருக்கின்றன, சஞ்சரிக்கின்றன.
12.347.28
एतान्गुणांस्तु क्षेत्रज्ञो भुङ्क्ते नैभिः स भुज्यते ।
निर्गुणो गुणभुक्चैव गुणस्रष्टा गुणातिगः ॥ १२.३४७.२८ ॥
க்ஷேத்திரஜ்ஞன் இந்த குணங்களை அனுபவிக்கிறான்; ஆனால் இவற்றால் அவன் அனுபவிக்கப்படுவதில்லை. அவன் நிர்குணன், குணங்களை அனுபவிப்பவன், குணங்களைப் படைப்பவன், குணங்களைக் கடந்தவன்.
12.347.29
जगत्प्रतिष्ठा देवर्षे पृथिव्यप्सु प्रलीयते ।
ज्योतिष्यापः प्रलीयन्ते ज्योतिर्वायौ प्रलीयते ॥ १२.३४७.२९ ॥
தேவரிஷியே, உலகின் ஆதாரம் பூமி; அது நீரில் லயிக்கிறது. நீர் ஒளியில் (நெருப்பில்) லயிக்கிறது, ஒளி காற்றில் லயிக்கிறது.
12.347.30
खे वायुः प्रलयं याति मनस्याकाशमेव च ।
मनो हि परमं भूतं तदव्यक्ते प्रलीयते ॥ १२.३४७.३० ॥
காற்று ஆகாயத்தில் லயத்தை அடைகிறது; ஆகாயம் மனத்தில் லயிக்கிறது. மனமே பரம பூதம்; அது அவ்யக்தத்தில் லயிக்கிறது.
12.347.31
अव्यक्तं पुरुषे ब्रह्मन्निष्क्रिये संप्रलीयते ।
नास्ति तस्मात्परतरः पुरुषाद्वै सनातनात् ॥ १२.३४७.३१ ॥
பிரம்மனே, அவ்யக்தம் செயலற்ற புருடனில் லயமடைகிறது. அந்த சனாதன புருடனை விட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை.
12.347.32
नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
ऋते तमेकं पुरुषं वासुदेवं सनातनम्।
सर्वभूतात्मभूतो हि वासुदेवो महाबलः ॥ १२.३४७.३२ ॥
உலகில் நிலையானவையும் அசையுபவையுமான எந்த உயிரும் நித்தியமாக இல்லை; அந்த ஒரே சனாதன புருடன் வாசுதேவனைத் தவிர. மகாபலனான வாசுதேவனே எல்லா உயிர்களின் ஆத்மா.
12.347.33
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
ते समेता महात्मानः शरीरमिति संज्ञितम् ॥ १२.३४७.३३ ॥
பூமி, காற்று, ஆகாயம், நீர் மற்றும் ஐந்தாவது அக்னி — இவை ஒன்றாகச் சேரும்போது அவற்றை சரீரம் என்று அழைப்பர்.
12.347.34
तदाविशति यो ब्रह्मन्न दृश्यो लघुविक्रमः ।
उत्पन्न एव भवति शरीरं चेष्टयन्प्रभुः ॥ १२.३४७.३४ ॥
பிரம்மனே, அப்போது காணப்படாத, விரைந்த வலிமையுடைய அவன் அதில் நுழைகிறான். அந்த பிரபு உடலை இயக்கியவாறு தானே தோன்றியவனாகிறான்.
12.347.35
न विना धातुसंघातं शरीरं भवति क्वचित् ।
न च जीवं विना ब्रह्मन्वायवश्चेष्टयन्त्युत ॥ १२.३४७.३५ ॥
பிரம்மனே, தாதுக்களின் கூட்டமின்றி சரீரம் ஒருபோதும் உருவாவதில்லை; ஜீவன் இன்றி வாயுக்களும் அதை இயக்குவதில்லை.
12.347.36
स जीवः परिसंख्यातः शेषः संकर्षणः प्रभुः ।
तस्मात्सनत्कुमारत्वं योऽलभत्स्वेन कर्मणा ॥ १२.३४७.३६ ॥
அந்த ஜீவன் எண்ணப்பட்டவன் — சேஷனாகிய சங்கர்ஷணப் பிரபு. ஆகவே தன் கர்மத்தால் சனத்குமாரத்துவத்தை அடைந்தவன்.
12.347.37
यस्मिंश्च सर्वभूतानि प्रद्युम्नः परिपठ्यते ।
तस्मात्प्रसूतो यः कर्ता कारणं कार्यमेव च ॥ १२.३४७.३७ ॥
எதில் அனைத்து உயிர்களும் உள்ளனவோ, பிரத்யும்னன் என்று ஓதப்படுகிறானோ, அவனிடமிருந்து தோன்றியவன் கர்த்தாவும், காரணமும், காரியமும் ஆவான்.
12.347.38
तस्मत्सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
सोऽनिरुद्धः स ईशानो व्यक्तिः सा सर्वकर्मसु ॥ १२.३४७.३८ ॥
அவனிடமிருந்தே அசையும், அசையாத அனைத்து உலகமும் தோன்றுகிறது. அவன் அனிருத்தன், அவனே ஈசானன்; அனைத்துச் செயல்களிலும் வெளிப்படும் வடிவமும் அவனே.
12.347.39
यो वासुदेवो भगवान्क्षेत्रज्ञो निर्गुणात्मकः ।
ज्ञेयः स एव राजेन्द्र जीवः संकर्षणः प्रभुः ॥ १२.३४७.३९ ॥
எந்த பகவான் வாசுதேவன் க்ஷேத்திரஞ்ஞனும் நிர்குண ஸ்வரூபியுமோ, ஓ ராஜேந்திரா, அவனையே அறிய வேண்டும்; அவனே ஜீவனும் பிரபுவுமான சங்கர்ஷணன்.
12.347.40
संकर्षणाच्च प्रद्युम्नो मनोभूतः स उच्यते ।
प्रद्युम्नाद्योऽनिरूद्धस्तु सोहंकारः स ईश्वरः ॥ १२.३४७.४० ॥
சங்கர்ஷணனிடமிருந்து பிரத்யும்னன் தோன்றுகிறான்; அவனே மனமாக உரைக்கப்படுகிறான். பிரத்யும்னனிடமிருந்து அனிருத்தன்; அவனே அகங்காரமும் ஈசுவரனும் ஆவான்.
12.347.41
मत्तः सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
अक्षरं च क्षरं चैव सच्चासच्चैव नारद ॥ १२.३४७.४१ ॥
என்னிடமிருந்தே அசையும் அசையாத அனைத்து உலகமும் தோன்றுகிறது; அக்ஷரமும் க்ஷரமும், சத்தும் அசத்தும் கூட, ஓ நாரதா.
12.347.42
मां प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता भक्तास्तु ये मम ।
अहं हि पुरुषो ज्ञेयो निष्क्रियः पञ्चविंशकः ॥ १२.३४७.४२ ॥
என்னுள் நுழைந்து என் பக்தர்கள் இங்கேயே முக்தி அடைகிறார்கள்; நானே அறிய வேண்டிய புருஷன் — செயலற்றவன், இருபத்தைந்தாம் தத்துவம்.
12.347.43
निर्गुणो निष्कलश्चैव निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
एतत्त्वया न विज्ञेयं रूपवानिति दृश्यते ॥ १२.३४७.४३ ॥
அவர் குணமற்றவர், கலையற்றவர், இருமைகளற்றவர், பற்றற்றவர். அவர் உருவம் உடையவராகத் தெரிவதால் நீ அப்படி அறியக்கூடாது.
12.347.44
इच्छन्मुहूर्तान्नश्येयमीशोऽहं जगतो गुरुः ।
माया ह्येषा मया सृष्टा यन्मां पश्यसि नारद ॥ १२.३४७.४४ ॥
நான் விரும்பினால் ஒரு கணத்தில் அழியக்கூடும்; நான் உலகின் ஈசனும் குருவும் ஆவேன். நாரதா, நீ என்னைக் காண்பது நான் படைத்த மாயையே.
12.347.45
सर्वभूतगुणैर्युक्तं नैवं त्वं ज्ञातुमर्हसि ।
मयैतत्कथितं सम्यक्तव मूर्तिचतुष्टयम् ॥ १२.३४७.४५ ॥
எல்லா உயிர்களின் குணங்களோடு கூடியதை நீ இவ்வாறு அறியக்கூடாது. நான் உனக்கு நான்கு திருவுருவங்களின் இதை முழுமையாகச் சொன்னேன்.
12.347.46
अहं हि जीवसंज्ञो वै मयि जीवः समाहितः ।
मैवं ते बुद्धिरत्राभूर्द्दृषो जीवो मयेति वै ॥ १२.३४७.४६ ॥
நானே ஜீவன் என்று அழைக்கப்படுகிறேன்; ஜீவன் என்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளான். இப்படிப்பட்ட எண்ணம் உனக்கு இங்கு வேண்டாம். ஜீவன் என்னால் காணப்படுகிறான்.
12.347.47
अहं सर्वत्रगो ब्रह्मन्भूतग्रामान्तरात्मकः ।
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न नशाम्यहम् ॥ १२.३४७.४७ ॥
நான் எங்கும் செல்பவன், பிராமணரே; எல்லா உயிர்த் தொகுதிகளின் உள்ளுறை ஆத்மா. உயிர்த் தொகுதிகளின் உடல்கள் அழியும்போதும் நான் அழிவதில்லை.
12.347.48
सिद्धा हि ते महाभागा नरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः प्रवेक्ष्यन्ति च मां मुने ॥ १२.३४७.४८ ॥
அந்த மகா பாக்கியவான்களான மனிதர்கள் சித்தர்களானார்கள்; அவர்கள் ஏகாந்தி பக்தர்களாயினர். தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, முனிவரே, அவர்கள் என்னுள் நுழைவார்கள்.
12.347.49
अहं कर्ता च कार्यं च कारणं चापि नराद ।
न दृश्यश्चक्षुषा देवः स्पृश्यो न स्पर्शनेन च।
आघ्रेयो नैव गन्धेन रसेन च विसर्जितः ॥ १२.३४७.४९ ॥
நான் செய்பவனும், செயலும், காரணமும் ஆவேன், ஓ நரர்களின் தலைவனே. அந்தத் தேவன் கண்ணால் காணப்படுவதில்லை, தொடுதலால் தொடப்படுவதில்லை, மணத்தால் நுகரப்படுவதில்லை, சுவையால் சுவைக்கப்படுவதில்லை.
12.347.50
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्ते भवन्ति हि ।
स हि सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.५० ॥
சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவை அவனுடைய குணங்கள் அல்ல. அவன் எங்கும் வியாபித்த சாட்சி, உலகின் ஆத்மா என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.347.51
हिरण्यगर्भो लोकादिश्चतुर्वक्रोऽनिरुक्तगः ।
ब्रह्मा सनातनो देवो मम बह्वर्थचिन्तकः ॥ १२.३४७.५१ ॥
ஹிரண்யகர்ப்பன், உலகங்களின் ஆதி, நான்முகன், விவரிக்க முடியாத வழியில் செல்பவன், சனாதனனான தேவன் பிரம்மா, என் பல நோக்கங்களை சிந்திப்பவன்.
12.347.52
ललाटाच्चैव मे रुद्रो देवः क्रोधाद्विनिःसृतः ।
पश्यैकादश मे रुद्रान्दक्षिणं पार्श्वमास्थितान् ॥ १२.३४७.५२ ॥
என் நெற்றியிலிருந்து கோபத்தால் வெளிப்பட்ட ருத்ரன் என்ற தேவனைப் பார். என் வலப்பக்கத்தில் நிற்கும் பதினொரு ருத்திரர்களைப் பார்.
12.347.53
द्वादशैव तथाऽऽदित्यान्वामपार्श्वे समास्थितान् ।
अग्रतश्चैव मे पश्य वसूनष्टौ सुरोत्तमान् ॥ १२.३४७.५३ ॥
என் இடப்பக்கத்தில் நிற்கும் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களையும் பார். என் முன்னால் தேவர்களில் சிறந்த எட்டு வசுக்களையும் பார்.
12.347.54
नासत्यं चैव दस्रं च भिषजौ पश्य पृष्ठतः ।
सर्वान्प्रजापतीन्पश्य पश्य सप्तऋर्षीस्तथा ॥ १२.३४७.५४ ॥
நாசத்யனையும் தஸ்ரனையும், இரண்டு மருத்துவர்களையும் பின்னால் பார். எல்லாப் பிரஜாபதிகளையும் பார், ஏழு ரிஷிகளையும் பார்.
12.347.55
वेदान्यज्ञांश्च शतशः पश्यामृतमथौषधीः ।
तपांसि नियमांश्चैव यमानपि पृथग्विधान् ॥ १२.३४७.५५ ॥
வேதங்களையும் நூற்றுக்கணக்கான யாகங்களையும் பார்; அமிர்தத்தையும் மூலிகைகளையும் பார்; தவங்களையும் நியமங்களையும், பலவகையான யமங்களையும் பார்.
12.347.56
तथाऽष्टगुणमैश्वर्यमेकस्थं पश्य मूर्तिमत् ।
श्रियं लक्ष्मीं च कीर्तिं च पृथिवीं च ककुद्मिनी ॥ १२.३४७.५६ ॥
அவ்வாறே எட்டு குணங்கள் கொண்ட ஐசுவரியத்தை ஒரே இடத்தில் உருவுடன் பார்; ஸ்ரீ, லக்ஷ்மி, கீர்த்தி, பூமி, ககுத்மினி ஆகியோரையும் பார்.
12.347.57
वेदानां मातरं पश्य मत्स्थां देवीं सरस्वतीम् ।
ध्रुवं च ज्योतिषां श्रेष्ठं पश्य नारद खेचरम् ॥ १२.३४७.५७ ॥
வேதங்களின் தாயான, என்னில் நிலைத்திருக்கும் தேவி சரஸ்வதியைப் பார்; ஜ்யோதிகளில் சிறந்த, வானில் சஞ்சரிக்கும் துருவனைப் பார், நாரதா.
12.347.58
अम्भोधरान्समुद्रांश्च सरांसि सरितस्तथा ।
मूर्तिमन्तः पितृगणांश्चतुरः पश्य सत्तम ॥ १२.३४७.५८ ॥
மேகங்களையும், கடல்களையும், ஏரிகளையும், நதிகளையும் பார்; உருவம் கொண்ட நான்கு பித்ருக்கூட்டங்களையும் பார், சத்தமா.
12.347.59
त्रींश्चैवेमान्गुणान्पश्य मत्स्थान्मूर्तिविवर्जितान् ।
देवकार्यादपि मुने पितृकार्यं विशिष्यते ॥ १२.३४७.५९ ॥
என்னில் நிலைத்த, உருவமற்ற இந்த மூன்று குணங்களையும் பார்; முனிவரே, தேவகாரியத்தை விட பித்ரு காரியமே சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
12.347.60
देवानां च पितृणां च पिता ह्येकोऽहमादितः ।
अहं हयशिरा भूत्वा समुद्रे पश्चिमोत्तरे ॥ १२.३४७.६० ॥
தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் ஆதியிலிருந்து தந்தை நானே ஒருவனே. குதிரைத் தலையுடையவனாகி, வடமேற்குக் கடலில் நான் இருக்கிறேன்.
12.347.61
पिबामि सुहुतं हव्यं कव्यं च श्रद्धयाऽन्वितम् ।
मया सृष्टः पुरा ब्रह्मा मां यज्ञमयजत्स्वयम् ॥ १२.३४७.६१ ॥
நான் சிரத்தையுடன் கூடிய நன்கு அர்ப்பிக்கப்பட்ட ஹவ்யத்தையும் கவ்யத்தையும் பருகுகிறேன். முன்பு என்னால் படைக்கப்பட்ட பிரம்மா தானே என்னை யாகத்தால் வழிபட்டான்.
12.347.62
ततस्तस्मै वरान्प्रीतो दत्तवानस्म्यनुत्तमान् ।
मत्पुत्रत्वं च कल्पादौ लोकाध्यक्षत्वमेव च ॥ १२.३४७.६२ ॥
பின்பு மகிழ்ந்து நான் அவனுக்கு உயர்ந்த வரங்களைக் கொடுத்தேன்: கல்பத்தின் தொடக்கத்தில் என் மகனாக இருப்பதும், உலகங்களுக்கு அதிபதியாக இருப்பதும்.
12.347.63
अहंकारकृतं चैव नामपर्यायवाचकम् ।
त्वया कृतां च मर्यादां नातिक्रंस्यति कश्चन ॥ १२.३४७.६३ ॥
அகங்காரத்தால் உருவான, பெயர்களின் பொருளைக் குறிக்கும் சொல். நீ அமைத்த எல்லையை எவரும் மீறமாட்டார்கள்.
12.347.64
त्वं चैव वरदो ब्रह्मन्वरेप्सूनां भविष्यसि ।
सुरासुरगणानां च ऋषीणां च तपोधन ॥ १२.३४७.६४ ॥
பிரம்மனே, நீயும் வரம் வேண்டுவோருக்கு வரம் அளிப்பவனாக இருப்பாய்; தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும், முனிவர்களுக்கும். ஓ தபோதனனே!
12.347.65
पितृणां च महाभाग सततं संशितव्रत ।
विविधानां च भूतानां त्वमुपास्यो भविष्यसि ॥ १२.३४७.६५ ॥
பித்ருக்களுக்கும், ஓ மகாபாகனே, எப்போதும் கடும் விரதம் உடையவனே! பல்வேறு உயிர்களுக்கும் நீயே வழிபடத்தக்கவனாவாய்.
12.347.66
प्रादुर्भावगतश्चाहं सुरकार्येषु नित्यदा ।
अनुशास्यस्त्वया ब्रह्मन्नियोज्यश्च सुतो यथा ॥ १२.३४७.६६ ॥
நானும் தேவர்களின் காரியங்களில் எப்போதும் தோன்றி, பிரம்மனே, உன்னால் கட்டளையிடப்பட்டு ஏவப்படுபவனாவேன்; மகன் போல.
12.347.67
एतांश्चान्यांश्च रुचिरान्ब्रह्मणेऽमिततेजसे ।
एवं रुद्राय मनवे इन्द्रायामिततेजसे।
अहं दत्त्वा वरान्प्रीतो निवृत्तिपरमोऽभवम् ॥ १२.३४७.६७ ॥
இவற்றையும் பிற அழகிய வரங்களையும் அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட பிரம்மனுக்கு அளித்தேன். இவ்வாறே ருத்ரனுக்கும் மனுவுக்கும் அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட இந்திரனுக்கும் அளித்தேன். வரமளித்து மகிழ்ந்து நான் நிவிருத்தியில் நிலைபெற்றேன்.
12.347.68
निर्वाणं सर्वधर्माणां निवृत्तिः परमा स्मृता ।
तस्मान्निवृत्तिमापन्नश्चरेत्सर्वाङ्गनिर्वृतः ॥ १२.३४७.६८ ॥
எல்லா தர்மங்களின் நிர்வாணமே; நிவிருத்தியே உயர்ந்ததாக நினைவுகூரப்படுகிறது. ஆகவே நிவிருத்தியை அடைந்தவன் உடல் முழுவதும் அமைதியுடன் வாழவேண்டும்.
12.347.69
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्यनिश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३४७.६९ ॥
அறிவைத் துணையாகக் கொண்டவனும், சூரியனில் நிலைத்தவனும், நித்தியனுமான என்னை சாங்கிய-நிச்சயத்தில் உறுதியான ஆசிரியர்கள் கபிலர் என்று அழைக்கின்றனர்.
12.347.70
हिरण्यगर्भो भगवानेष च्छन्दसि संस्तुतः ।
सोहं योगगतिर्ब्रह्मन्योगशास्त्रेषु शब्दितः ॥ १२.३४७.७० ॥
இந்த பகவான் ஹிரண்யகர்ப்பனும் சந்தஸ்களில் துதிக்கப்பட்டவன். அந்த நானே, பிராமணரே, யோகமே எனது வழி; யோக சாஸ்திரங்களில் நான் குறிக்கப்படுகிறேன்.
12.347.71
एषोऽहं व्यक्तिमाश्रित्य तिष्ठामि दिवि शाश्वतः ।
ततो युगसहस्रान्ते संहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७१ ॥
நான் வெளிப்பட்ட வடிவத்தை ஏற்று வானத்தில் நித்தியமாக நிலைத்திருக்கிறேன். பின்னர் ஆயிரம் யுகங்களின் முடிவில் உலகை மீண்டும் சம்ஹரிப்பேன்.
12.347.72
कृत्वाऽऽत्मस्थानि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
एकाकी विद्यया सार्धं विहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७२ ॥
நிலையான மற்றும் அசையும் எல்லா உயிர்களையும் என்னுள் நிலைபெறச் செய்து, தனித்தவனாக, அறிவுடன் கூடி, மீண்டும் உலகில் சஞ்சரிப்பேன்.
12.347.73
ततो भूयो जगत्सर्वं करिष्यामीह विद्यया ।
अस्मिन्मूर्तिश्चतुर्थी या साऽसृजच्छेषमव्ययम् ॥ १२.३४७.७३ ॥
பின்பு நான் வித்யையால் இங்கு மீண்டும் முழு உலகத்தையும் படைப்பேன். இதில் நான்காவது வடிவம் அழியாத எஞ்சியதைப் படைத்தது.
12.347.74
स हि संकर्षणः प्रोक्तः प्रद्युम्नः सोप्यजीजनत् ।
प्रद्युम्नादनिरुद्धोऽहं सर्गो मम पुनः पुनः ॥ १२.३४७.७४ ॥
அவரே சங்கர்ஷணர் எனப்பட்டார்; அவரும் பிரத்யும்னனைப் பிறப்பித்தார். பிரத்யும்னனிடமிருந்து நான் அநிருத்தன் ஆனேன்; என் படைப்பு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது.
12.347.75
अनिरुद्धात्तथा ब्रह्मा तन्नाभिकमलोद्भवः ।
ब्रह्मणः सर्वभूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १२.३४७.७५ ॥
அதேபோல அநிருத்தனிடமிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவர் அவரது தொப்புளின் தாமரையிலிருந்து எழுந்தார். பிரம்மாவிலிருந்து அசையும், அசையாத அனைத்து உயிர்களும் தோன்றின.
12.347.76
एतां सृष्टिं विजानीहि कल्पादिषु पुनः पुनः ।
यथा सूर्यस्य गगनादुदयास्तमने इह।
नष्टे पुनर्वलात्काल आनयत्यमितद्युते ॥ १२.३४७.७६ ॥
இந்தப் படைப்பை கல்பங்களின் தொடக்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்வதாக அறிக; வானிலிருந்து சூரியன் உதித்து அஸ்தமிப்பது போல. அழிந்ததும் காலம் வலிமையால் அதை மீண்டும் கொண்டுவருகிறது, அளவற்ற ஒளியுடையவனே.