Mahābhārata · Adhyāya 12.347
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.347.1
एवं स्तुतः स भगवान् गुह्यैस्तथ्यैश्च नामभिः ।
भगवान्विश्वसृक्सिंहः सर्वमूर्तिमयः प्रभुः।
दर्शयामास मुनये रूपं तत्परमं हरिः ॥ १२.३४७.१ ॥
So gepriesen, zeigte der erhabene Herr, mit geheimen und wahren Namen, der Schöpfer des Weltalls, löwengleich, der Herr, der alle Gestalten verkörpert, Hari, dem Weisen seine höchste Gestalt.
12.347.2
किंचिच्चन्द्राद्विशुद्धात्मा किंचिच्चन्द्राद्विशेषवान् ।
कृशानुवर्णः किंचिच्च किंचिद्धिष्ण्याकृतिः प्रभुः ॥ १२.३४७.२ ॥
Bald war der Herr reiner von Wesen als der Mond, bald strahlender als der Mond, bald feuerfarben und bald von der Gestalt eines Planeten.
12.347.3
शुकपत्रनिभः किंचित्किंचित्स्फटिकसन्निभः ।
नीलाञ्जनचयप्रख्यो जातरूपप्रभः क्वचित् ॥ १२.३४७.३ ॥
Er war bald wie eine Papageienfeder, bald wie Kristall, gleich einem Haufen blauen Kohls, und bald strahlend wie Gold.
12.347.4
प्रबालाङ्कुरवर्णश्च श्वेतवर्णस्तथा क्वचित् ।
क्वचित्सुवर्णवर्णाभो वैदूर्यसदृशः क्वचित् ॥ १२.३४७.४ ॥
Bald war er von der Farbe eines Korallensprosses, bald weiß, bald strahlend in goldenem Glanz, und bald wie Lapislazuli.
12.347.5
नीलवैर्दूर्यसदृश इन्द्रनीलनिभः क्वचित् ।
मयूरग्रीववर्णाभो मुक्ताहारनिभः क्वचित् ॥ १२.३४७.५ ॥
Bald war er wie blauer Lapislazuli, bald wie Saphir, bald mit dem Schimmer eines Pfauenhalses, und bald wie eine Perlenkette.
12.347.6
एतान्बहुधान्वर्णान्रूपैर्बिभ्रत्सनातनः ।
सहस्रनयनः श्रीमाञ्छतशीर्षः सहस्रपात् ॥ १२.३४७.६ ॥
Diese vielfarbigen Gestalten tragend, der Ewige, tausendäugig, glanzvoll, hundertköpfig, tausendfüßig.
12.347.7
सहस्रोदरबाहुश्च अव्यक्त इति च क्वचित् ।
ओंकारमुद्गिरन्वक्रात्सावित्रीं च तदन्वयाम् ॥ १२.३४७.७ ॥
Der Tausendbäuchige und Tausendarmige, bisweilen der Unoffenbare genannt, ließ aus seinem Munde die Silbe Oṃ und die ihr folgende Sāvitrī erklingen.
12.347.8
शेषेभ्यश्चैव वक्रेभ्यश्चतुर्वेदान्गिरन्बहून् ।
आरण्यकं जगौ देवो हरिर्नारायणो वशी ॥ १२.३४७.८ ॥
Auch aus den übrigen Mündern ließ er viele Verse der vier Veden erklingen; der Gott Hari Nārāyaṇa, selbstbeherrscht, sang den Āraṇyaka.
12.347.9
वेदिं कमण्डलुं दर्भान्मणिरूपांस्तथा कुशान् ।
अजिनं दण्डकाष्ठं च ज्वलितं च हुताशनम्।
धारयामास देवेशो हस्तैर्यज्ञपतिस्तदा ॥ १२.३४७.९ ॥
Den Altar, das Wassergefäß, die heiligen Gräser, die juwelenförmigen Kuśa-Gräser, das Antilopenfell, den Stab und das lodernde Opferfeuer – all dies hielt damals der Herr der Götter, Herr des Opfers, in seinen Händen.
12.347.10
तं प्रसन्नं प्रसन्नात्मा नारदो द्विजसत्तमः ।
वाग्यतः प्रणतो भूत्वा ववन्दे परमेश्वरम् ॥ १२.३४७.१० ॥
Nārada, der Beste der Zweimalgeborenen, mit heiterem Sinn, sah ihn erfreut, hielt die Rede zurück, verneigte sich und verehrte den höchsten Herrn.
12.347.11
तमुवाच नतं मूर्ध्ना देवानामादिरव्ययः ॥ १२.३४७.११ ॥
Zu ihm, der das Haupt geneigt hatte, sprach der Erste der Götter, der Unvergängliche.
12.347.12
एकतश्च द्वितश्चैव त्रितश्चैव महर्षयः ।
इमं देशमनुप्राप्ता मम दर्शनलालसाः ॥ १२.३४७.१२ ॥
Die großen Weisen Ekata, Dvita und Trita sind an diesen Ort gekommen, begierig, mich zu sehen.
12.347.13
न च मां ते ददृशिरे न च द्रक्ष्यति कश्चन ।
ऋते ह्यैकान्तिकश्रेष्ठात्त्वं चैवैकान्तिकोत्तम ॥ १२.३४७.१३ ॥
Sie haben mich nicht gesehen, und niemand wird mich sehen, außer dir, dem Besten der Ausschließlich-Ergebenen, o Bester der Ausschließlich-Ergebenen.
12.347.14
ममैतास्तनवः श्रेष्ठा जाता धर्मगृहे द्विज ।
तास्त्वं भजस्व सततं साधयस्व यथागतम् ॥ १२.३४७.१४ ॥
O Zweimalgeborener, diese meine vortrefflichen Gestalten wurden im Hause des Dharma geboren. Diene ihnen beständig und vollende dein Werk, wie du gekommen bist.
12.347.15
वृणीष्व च वरं प्रिय मत्तस्त्वं यदिहेच्छसि ।
प्रसन्नोऽहं तवाद्येह विश्वमूर्तिरिहाव्ययः ॥ १२.३४७.१५ ॥
Lieber, wähle von mir hier die Gabe, die du begehrst. Heute bin ich dir gewogen; hier stehe ich, der Unvergängliche, dessen Gestalt das All ist.
12.347.16
अद्य मे तपसो देव यमस्य नियमस्य च ।
सद्यः फलमवाप्तं वै दृष्टो यद्भगवान्मया ॥ १२.३४७.१६ ॥
O Gott, heute ist die Frucht meiner Askese, Zügelung und Observanz sogleich erlangt worden, denn ich habe den Gesegneten Herrn gesehen.
12.347.17
वर एष ममात्यन्तं दृष्टस्त्वं यत्सनातनः ।
भगवन्विश्वदृक् सिंहः सर्वमूर्तिर्महान्प्रभुः ॥ १२.३४७.१७ ॥
Dich gesehen zu haben ist mir dieser höchste Segen, o Ewiger. O Gesegneter Herr, allsehender Löwe, dessen Gestalt alles ist, großer Herr.
12.347.18
एवं संदर्शयित्वा तु नारदं परमेष्ठिजम् ।
उवाच वचनं भूयो गच्छ नारद माचिरम् ॥ १२.३४७.१८ ॥
Nachdem er sich so gezeigt hatte, sprach er wieder zu Nārada, dem vom Höchsten Herrn Geborenen: O Nārada, zögere nicht; geh.
12.347.19
इमे ह्यनिन्द्रियाहारा मद्भक्ताश्चन्द्रवर्चसः ।
एकाग्राश्चिन्तयेयुर्मां नैषां विघ्नो भवेदिति ॥ १२.३४७.१९ ॥
Diese, die Sinne gezügelt und wenig essend, meine Verehrer, leuchtend wie der Mond, würden mich mit einsgerichtetem Geist betrachten; kein Hindernis stünde ihnen entgegen.
12.347.20
सिद्धा ह्येते महाभागाः पुरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभिर्निर्मुक्ता मां प्रवेक्ष्यन्त्यसंशयम् ॥ १२.३४७.२० ॥
Diese sind Vollendete, von großem Glück; schon früher waren sie ausschließliche Verehrer. Befreit von Finsternis und Leidenschaft werden sie ohne Zweifel in mich eingehen.
12.347.21
न दृश्यश्चक्षुषा योऽसौ न स्पृश्यः स्पर्शनेन च ।
न घ्रेयश्चैव गन्धेन रसेन च विवर्जितः ॥ १२.३४७.२१ ॥
Der, den das Auge nicht sieht, den der Tastsinn nicht berührt, den der Geruch nicht wahrnimmt und der des Geschmacks entbehrt, der ist so.
12.347.22
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्तं भजन्ति वै ।
यश्च सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.२२ ॥
Güte, Leidenschaft und Finsternis haften nicht an ihm. Der Allgegenwärtige, der Zeuge, heißt das Selbst der Welt.
12.347.23
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न विनश्यति ।
अजो नित्यः शाश्वतश्च निर्गुणो निष्कलस्तथा ॥ १२.३४७.२३ ॥
Wenn die Körper der Wesen vergehen, wird er nicht vernichtet. Er ist ungeboren, ewig, immerwährend, ohne Eigenschaften und ohne Teile.
12.347.24
द्विर्द्वादशेभ्यस्तत्त्वेभ्यः ख्यातो यः पञ्चविंशकः ।
पुरुषो निष्क्रियश्चैव ज्ञानदृश्यश्च कथ्यते ॥ १२.३४७.२४ ॥
Der Fünfundzwanzigste, der Puruṣa, berühmt über die vierundzwanzig Prinzipien hinaus, ist untätig und wird nur durch Erkenntnis gesehen, so heißt es.
12.347.25
यं प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता वै द्विजसत्तमाः ।
स वासुदेवो विज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३४७.२५ ॥
Ihr Besten der Zweimalgeborenen, der, in den man eingeht und hier wahrhaft befreit wird, er ist als Vāsudeva zu erkennen, das ewige höchste Selbst.
12.347.26
पश्य देवस्य माहात्म्यं महिमानं च नारद ।
शुभाशुभैः कर्मभिर्यो न लिप्यति कदाचन ॥ १२.३४७.२६ ॥
Sieh, Nārada, die Größe und Majestät des Gottes, der niemals von guten oder bösen Taten befleckt wird.
12.347.27
सत्वं रजस्तमश्चेति गुणानेतान्प्रचक्षते ।
एते सर्वशरीरेषु तिष्ठन्ति विचरन्ति च ॥ १२.३४७.२७ ॥
Sattva, Rajas und Tamas — diese nennt man die Eigenschaften. Sie weilen in allen Körpern und bewegen sich auch in ihnen.
12.347.28
एतान्गुणांस्तु क्षेत्रज्ञो भुङ्क्ते नैभिः स भुज्यते ।
निर्गुणो गुणभुक्चैव गुणस्रष्टा गुणातिगः ॥ १२.३४७.२८ ॥
Der Kennende des Feldes genießt diese Eigenschaften, wird aber nicht von ihnen verzehrt. Er ist ohne Eigenschaften, der Genießer der Eigenschaften, der Schöpfer der Eigenschaften und über die Eigenschaften erhaben.
12.347.29
जगत्प्रतिष्ठा देवर्षे पृथिव्यप्सु प्रलीयते ।
ज्योतिष्यापः प्रलीयन्ते ज्योतिर्वायौ प्रलीयते ॥ १२.३४७.२९ ॥
O göttlicher Seher, die Erde ist der Grund der Welt; sie löst sich ins Wasser auf. Das Wasser löst sich ins Licht (Feuer) auf, und das Licht löst sich in der Luft auf.
12.347.30
खे वायुः प्रलयं याति मनस्याकाशमेव च ।
मनो हि परमं भूतं तदव्यक्ते प्रलीयते ॥ १२.३४७.३० ॥
Die Luft geht im Raum zugrunde, und der Raum im Geist. Der Geist ist in der Tat das höchste Element; er löst sich im Unmanifesten auf.
12.347.31
अव्यक्तं पुरुषे ब्रह्मन्निष्क्रिये संप्रलीयते ।
नास्ति तस्मात्परतरः पुरुषाद्वै सनातनात् ॥ १२.३४७.३१ ॥
O Brahmane, das Unmanifeste löst sich in der untätigen Person auf. Nichts ist höher als jene ewige Person.
12.347.32
नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् ।
ऋते तमेकं पुरुषं वासुदेवं सनातनम्।
सर्वभूतात्मभूतो हि वासुदेवो महाबलः ॥ १२.३४७.३२ ॥
In der Welt gibt es kein Wesen, weder unbeweglich noch beweglich, das ewig wäre, außer jener einen ewigen Person Vāsudeva. Vāsudeva, der Mächtige, ist das Selbst aller Wesen.
12.347.33
पृथिवी वायुराकाशमापो ज्योतिश्च पञ्चमम् ।
ते समेता महात्मानः शरीरमिति संज्ञितम् ॥ १२.३४७.३३ ॥
Erde, Luft, Raum, Wasser und das fünfte, das Feuer: Wenn diese großen Elemente zusammenkommen, nennt man sie Körper.
12.347.34
तदाविशति यो ब्रह्मन्न दृश्यो लघुविक्रमः ।
उत्पन्न एव भवति शरीरं चेष्टयन्प्रभुः ॥ १२.३४७.३४ ॥
O Brahmane, dann tritt er in ihn ein, jener, der unsichtbar und schnell an Kraft ist. Der Herr entsteht aus sich selbst und, den Körper bewegend, wird er in ihm wirksam.
12.347.35
न विना धातुसंघातं शरीरं भवति क्वचित् ।
न च जीवं विना ब्रह्मन्वायवश्चेष्टयन्त्युत ॥ १२.३४७.३५ ॥
O Brahmane, ohne das Zusammenkommen der Elemente entsteht niemals ein Körper, und ohne das lebendige Selbst bringen auch die Winde ihn nicht in Bewegung.
12.347.36
स जीवः परिसंख्यातः शेषः संकर्षणः प्रभुः ।
तस्मात्सनत्कुमारत्वं योऽलभत्स्वेन कर्मणा ॥ १२.३४७.३६ ॥
Dieses lebendige Selbst gilt als Śeṣa, der Herr Saṃkarṣaṇa. Daher ist es jener, der durch eigene Tat den Zustand Sanatkumāras erlangte.
12.347.37
यस्मिंश्च सर्वभूतानि प्रद्युम्नः परिपठ्यते ।
तस्मात्प्रसूतो यः कर्ता कारणं कार्यमेव च ॥ १२.३४७.३७ ॥
In dem alle Wesen sind und der als Pradyumna gepriesen wird: Aus ihm hervorgegangen ist er der Handelnde, die Ursache und auch die Wirkung.
12.347.38
तस्मत्सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
सोऽनिरुद्धः स ईशानो व्यक्तिः सा सर्वकर्मसु ॥ १२.३४७.३८ ॥
Aus ihm entsteht die ganze Welt, das Unbewegliche wie das Bewegliche. Er ist Aniruddha, er ist der Herr, und er ist die offenbare Gestalt in allen Handlungen.
12.347.39
यो वासुदेवो भगवान्क्षेत्रज्ञो निर्गुणात्मकः ।
ज्ञेयः स एव राजेन्द्र जीवः संकर्षणः प्रभुः ॥ १२.३४७.३९ ॥
Der erhabene Vāsudeva, der Kenner des Feldes, dessen Wesen jenseits der Eigenschaften liegt: Ihn allein muss man erkennen, o König der Könige; er ist das lebendige Selbst und der Herr Saṅkarṣaṇa.
12.347.40
संकर्षणाच्च प्रद्युम्नो मनोभूतः स उच्यते ।
प्रद्युम्नाद्योऽनिरूद्धस्तु सोहंकारः स ईश्वरः ॥ १२.३४७.४० ॥
Aus Saṅkarṣaṇa entsteht Pradyumna, der als geistgeboren gilt; aus Pradyumna Aniruddha, der das Ich-Prinzip und der Herr ist.
12.347.41
मत्तः सर्वं संभवति जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
अक्षरं च क्षरं चैव सच्चासच्चैव नारद ॥ १२.३४७.४१ ॥
Aus mir entsteht die ganze Welt, das Unbewegliche wie das Bewegliche; das Unvergängliche und das Vergängliche, das Seiende und das Nichtseiende ebenso, o Nārada.
12.347.42
मां प्रविश्य भवन्तीह मुक्ता भक्तास्तु ये मम ।
अहं हि पुरुषो ज्ञेयो निष्क्रियः पञ्चविंशकः ॥ १२.३४७.४२ ॥
Die Verehrer, die in mich eingehen, werden hier selbst befreit; und ich bin der Puruṣa, der erkannt werden soll: untätig, das fünfundzwanzigste Prinzip.
12.347.43
निर्गुणो निष्कलश्चैव निर्द्वन्द्वो निष्परिग्रहः ।
एतत्त्वया न विज्ञेयं रूपवानिति दृश्यते ॥ १२.३४७.४३ ॥
Er ist ohne Eigenschaften, ohne Teile, frei von Gegensatzpaaren und ohne Besitz. Du solltest ihn nicht als gestaltet begreifen, obwohl er so erscheint.
12.347.44
इच्छन्मुहूर्तान्नश्येयमीशोऽहं जगतो गुरुः ।
माया ह्येषा मया सृष्टा यन्मां पश्यसि नारद ॥ १२.३४७.४४ ॥
Wollte ich, könnte ich in einem Augenblick vergehen; ich bin der Herr und Lehrer der Welt. Nārada, was du an mir siehst, ist die von mir geschaffene Täuschung.
12.347.45
सर्वभूतगुणैर्युक्तं नैवं त्वं ज्ञातुमर्हसि ।
मयैतत्कथितं सम्यक्तव मूर्तिचतुष्टयम् ॥ १२.३४७.४५ ॥
Du solltest ihn nicht so erkennen, als mit den Eigenschaften aller Wesen begabt. Ich habe dir diese vierfache Gestalt richtig dargelegt.
12.347.46
अहं हि जीवसंज्ञो वै मयि जीवः समाहितः ।
मैवं ते बुद्धिरत्राभूर्द्दृषो जीवो मयेति वै ॥ १२.३४७.४६ ॥
Ich werde wahrlich das lebendige Selbst genannt, und das lebendige Selbst ruht in mir. Möge dir eine solche Vorstellung nicht kommen; das lebendige Selbst wird von mir gesehen.
12.347.47
अहं सर्वत्रगो ब्रह्मन्भूतग्रामान्तरात्मकः ।
भूतग्रामशरीरेषु नश्यत्सु न नशाम्यहम् ॥ १२.३४७.४७ ॥
Ich durchdringe alles, o Brahmane, und bin das innere Selbst der gesamten Schar der Wesen. Wenn die Körper der Wesen vergehen, vergehe ich nicht.
12.347.48
सिद्धा हि ते महाभागा नरा ह्येकान्तिनोऽभवन् ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः प्रवेक्ष्यन्ति च मां मुने ॥ १२.३४७.४८ ॥
Jene hochgesegneten Menschen wurden vollendet, da sie ausschließlich Hingegebene geworden sind. Befreit von Finsternis und Leidenschaft, o Weiser, werden sie in mich eingehen.
12.347.49
अहं कर्ता च कार्यं च कारणं चापि नराद ।
न दृश्यश्चक्षुषा देवः स्पृश्यो न स्पर्शनेन च।
आघ्रेयो नैव गन्धेन रसेन च विसर्जितः ॥ १२.३४७.४९ ॥
Ich bin der Handelnde, die Wirkung und auch die Ursache, o Bester der Menschen. Dieser Gott wird nicht vom Auge gesehen, nicht vom Tastsinn berührt, nicht vom Geruch gerochen und nicht vom Geschmack geschmeckt.
12.347.50
सत्वं रजस्तमश्चैव न गुणास्ते भवन्ति हि ।
स हि सर्वगतः साक्षी लोकस्यात्मेति कथ्यते ॥ १२.३४७.५० ॥
Güte, Leidenschaft und Dunkelheit sind nicht seine Eigenschaften. Er ist der alles durchdringende Zeuge und wird das Selbst der Welt genannt.
12.347.51
हिरण्यगर्भो लोकादिश्चतुर्वक्रोऽनिरुक्तगः ।
ब्रह्मा सनातनो देवो मम बह्वर्थचिन्तकः ॥ १२.३४७.५१ ॥
Hiraṇyagarbha, der Ursprung der Welten, vierköpfig, über alle Beschreibung hinausgehend, der ewige Gott Brahmā, der an meine vielen Absichten denkt.
12.347.52
ललाटाच्चैव मे रुद्रो देवः क्रोधाद्विनिःसृतः ।
पश्यैकादश मे रुद्रान्दक्षिणं पार्श्वमास्थितान् ॥ १२.३४७.५२ ॥
Sieh den Gott Rudra, aus Zorn aus meiner Stirn hervorgegangen; sieh die elf Rudras, die an meiner rechten Seite stehen.
12.347.53
द्वादशैव तथाऽऽदित्यान्वामपार्श्वे समास्थितान् ।
अग्रतश्चैव मे पश्य वसूनष्टौ सुरोत्तमान् ॥ १२.३४७.५३ ॥
Sieh auch die zwölf Ādityas, die an meiner linken Seite stehen; und vor mir sieh die acht Vasus, die Besten der Götter.
12.347.54
नासत्यं चैव दस्रं च भिषजौ पश्य पृष्ठतः ।
सर्वान्प्रजापतीन्पश्य पश्य सप्तऋर्षीस्तथा ॥ १२.३४७.५४ ॥
Sieh von hinten die beiden Ärzte, den Nāsatya und den Dasra; sieh alle Herren der Geschöpfe, und sieh ebenso die sieben Weisen.
12.347.55
वेदान्यज्ञांश्च शतशः पश्यामृतमथौषधीः ।
तपांसि नियमांश्चैव यमानपि पृथग्विधान् ॥ १२.३४७.५५ ॥
Schau die Vedas und hunderte Opfer; schau den Amṛta-Trank und die Kräuter; schau die Askesen und Observanzen, auch die Zügelungen (yama) mannigfacher Art.
12.347.56
तथाऽष्टगुणमैश्वर्यमेकस्थं पश्य मूर्तिमत् ।
श्रियं लक्ष्मीं च कीर्तिं च पृथिवीं च ककुद्मिनी ॥ १२.३४७.५६ ॥
Ebenso schau die Herrschermacht mit acht Eigenschaften, an einem Ort vereint und verkörpert; schau Śrī, Lakṣmī, Kīrti, die Erde und die ककुद्मिनी ebenso.
12.347.57
वेदानां मातरं पश्य मत्स्थां देवीं सरस्वतीम् ।
ध्रुवं च ज्योतिषां श्रेष्ठं पश्य नारद खेचरम् ॥ १२.३४७.५७ ॥
Schau die Göttin Sarasvatī, die Mutter der Vedas, die in mir wohnt; schau Dhruva, den höchsten unter den Gestirnen, der am Himmel wandelt, o Nārada.
12.347.58
अम्भोधरान्समुद्रांश्च सरांसि सरितस्तथा ।
मूर्तिमन्तः पितृगणांश्चतुरः पश्य सत्तम ॥ १२.३४७.५८ ॥
Schau die Wolken, die Meere, die Seen und die Flüsse; schau die vier verkörperten Ahnenscharen, o Bester der Guten.
12.347.59
त्रींश्चैवेमान्गुणान्पश्य मत्स्थान्मूर्तिविवर्जितान् ।
देवकार्यादपि मुने पितृकार्यं विशिष्यते ॥ १२.३४७.५९ ॥
Schau auch diese drei Eigenschaften, die in mir wohnen und gestaltlos sind; o Weiser, die Pflicht gegenüber den Ahnen steht sogar über der Pflicht gegenüber den Göttern.
12.347.60
देवानां च पितृणां च पिता ह्येकोऽहमादितः ।
अहं हयशिरा भूत्वा समुद्रे पश्चिमोत्तरे ॥ १२.३४७.६० ॥
Von Anbeginn bin ich allein der Vater der Götter und der Ahnen. Pferdeköpfig geworden, wohne ich im nordwestlichen Ozean.
12.347.61
पिबामि सुहुतं हव्यं कव्यं च श्रद्धयाऽन्वितम् ।
मया सृष्टः पुरा ब्रह्मा मां यज्ञमयजत्स्वयम् ॥ १२.३४७.६१ ॥
Ich trinke das wohl dargebrachte Opfer und die Gabe an die Ahnen, begleitet von Vertrauen. Brahmā, einst von mir erschaffen, brachte mir selbst das Opfer dar.
12.347.62
ततस्तस्मै वरान्प्रीतो दत्तवानस्म्यनुत्तमान् ।
मत्पुत्रत्वं च कल्पादौ लोकाध्यक्षत्वमेव च ॥ १२.३४७.६२ ॥
Da gab ich ihm erfreut die höchsten Gnaden: am Anfang des Kalpa mein Sohn zu sein und die Herrschaft über die Welten.
12.347.63
अहंकारकृतं चैव नामपर्यायवाचकम् ।
त्वया कृतां च मर्यादां नातिक्रंस्यति कश्चन ॥ १२.३४७.६३ ॥
Das aus Ichsucht gebildete Wort, das einen Namen bezeichnet: Niemand wird die von dir gesetzte Grenze überschreiten.
12.347.64
त्वं चैव वरदो ब्रह्मन्वरेप्सूनां भविष्यसि ।
सुरासुरगणानां च ऋषीणां च तपोधन ॥ १२.३४७.६४ ॥
Und du, o Brahmā, wirst der Gewährer von Gnaden sein für die, die Gnaden begehren, für die Scharen der Götter und Dämonen und für die Weisen. O du Reichtum der Askese!
12.347.65
पितृणां च महाभाग सततं संशितव्रत ।
विविधानां च भूतानां त्वमुपास्यो भविष्यसि ॥ १२.३४७.६५ ॥
Und der Ahnen, o Glückseliger, stets fest in den Gelübden! Auch der vielfältigen Wesen wirst du allein der zu Verehrende sein.
12.347.66
प्रादुर्भावगतश्चाहं सुरकार्येषु नित्यदा ।
अनुशास्यस्त्वया ब्रह्मन्नियोज्यश्च सुतो यथा ॥ १२.३४७.६६ ॥
Auch ich werde, stets in Erscheinung tretend in den Angelegenheiten der Götter, o Brahmā, von dir unterwiesen und gelenkt werden, wie ein Sohn.
12.347.67
एतांश्चान्यांश्च रुचिरान्ब्रह्मणेऽमिततेजसे ।
एवं रुद्राय मनवे इन्द्रायामिततेजसे।
अहं दत्त्वा वरान्प्रीतो निवृत्तिपरमोऽभवम् ॥ १२.३४७.६७ ॥
Diese und andere schöne Gaben gab ich Brahmā von grenzenlosem Glanz; ebenso Rudra, Manu und Indra von grenzenlosem Glanz. Nachdem ich die Gaben gewährt hatte, wurde ich erfreut und ganz der Abkehr von der Welt ergeben.
12.347.68
निर्वाणं सर्वधर्माणां निवृत्तिः परमा स्मृता ।
तस्मान्निवृत्तिमापन्नश्चरेत्सर्वाङ्गनिर्वृतः ॥ १२.३४७.६८ ॥
Erlöschen ist das Ende aller Pflichten, und der Rückzug gilt als das Höchste; deshalb soll, wer den Rückzug erreicht hat, leben, am ganzen Leib in Frieden.
12.347.69
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्यनिश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३४७.६९ ॥
Die Lehrer, fest in ihren Sāṅkhya-Schlüssen, nennen mich Kapila: mich, der ich das Wissen als Gefährten habe, der in der Sonne weilt und ewig ist.
12.347.70
हिरण्यगर्भो भगवानेष च्छन्दसि संस्तुतः ।
सोहं योगगतिर्ब्रह्मन्योगशास्त्रेषु शब्दितः ॥ १२.३४७.७० ॥
Dieser erhabene Hiraṇyagarbha wird auch in den vedischen Versmaßen gepriesen. Dieses selbe Ich, o Brahmane, dessen Weg der Yoga ist, wird in den Yoga-Lehrbüchern genannt.
12.347.71
एषोऽहं व्यक्तिमाश्रित्य तिष्ठामि दिवि शाश्वतः ।
ततो युगसहस्रान्ते संहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७१ ॥
Ich, der ich eine offenbare Gestalt annehme, verweile ewig im Himmel. Dann, am Ende von tausend Yugas, werde ich die Welt erneut auflösen.
12.347.72
कृत्वाऽऽत्मस्थानि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
एकाकी विद्यया सार्धं विहरिष्ये जगत्पुनः ॥ १२.३४७.७२ ॥
Nachdem ich alle Wesen, die unbeweglichen wie die beweglichen, in mir selbst habe ruhen lassen, werde ich allein, mit dem Wissen, wieder durch die Welt wandeln.
12.347.73
ततो भूयो जगत्सर्वं करिष्यामीह विद्यया ।
अस्मिन्मूर्तिश्चतुर्थी या साऽसृजच्छेषमव्ययम् ॥ १२.३४७.७३ ॥
Dann werde ich hier durch das Wissen die ganze Welt wieder erschaffen. Die vierte Gestalt darin erschuf den unvergänglichen Rest.
12.347.74
स हि संकर्षणः प्रोक्तः प्रद्युम्नः सोप्यजीजनत् ।
प्रद्युम्नादनिरुद्धोऽहं सर्गो मम पुनः पुनः ॥ १२.३४७.७४ ॥
Er wird Saṃkarṣaṇa genannt; auch er zeugte Pradyumna. Von Pradyumna bin ich Aniruddha; meine Schöpfung geschieht immer wieder.
12.347.75
अनिरुद्धात्तथा ब्रह्मा तन्नाभिकमलोद्भवः ।
ब्रह्मणः सर्वभूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १२.३४७.७५ ॥
Ebenso wurde aus Aniruddha Brahmā geboren, aus dem Lotus seines Nabels entsprungen. Von Brahmā gingen alle Wesen hervor, bewegliche und unbewegliche.
12.347.76
एतां सृष्टिं विजानीहि कल्पादिषु पुनः पुनः ।
यथा सूर्यस्य गगनादुदयास्तमने इह।
नष्टे पुनर्वलात्काल आनयत्यमितद्युते ॥ १२.३४७.७६ ॥
Wisse, dass diese Schöpfung zu Beginn der Kalpas immer wieder geschieht, so wie die Sonne hier vom Himmel aufgeht und untergeht. Ist sie vernichtet, bringt die Zeit sie mit Gewalt wieder zurück, o du von unermesslichem Glanz.