مهابهاراتا · أدهيايا 12.352
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.352.2
श्रीभगवानुवाच ।
सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् ।
बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन ॥ १२.३५२.२ ॥
قال الرب المبارك: الشمس والقمر، بأشعتي التي تشبه الشعر والمسماة أنشو، يوقظان العالم الناهض ويحرّانه دائمًا، كلٌّ على حدة. ومن الإيقاظ والتسخين يأتي فرح العالم. يا فرح البانداويين، بهذه الأفعال التي أنجزها أغني وسوما.
12.352.3
इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः ॥ १२.३५२.३ ॥
بالاتحاد الذي دعته إيدا، يا هاري، لي نصيب في القرابين. ولوني أيضًا أفضل الألوان الشقراء، ولذلك أُذكر باسم هاري.
12.352.4
धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः ॥ १२.३५२.४ ॥
أنا مأوى العوالم وجوهرها، والخلود الذي يُتأمَّل جيدًا. ولذلك أعلنني البراهمة باسم ريتادهامان وساتيا.
12.352.5
नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः ॥ १२.३५२.५ ॥
قديمًا وجدتُ حقًّا الأرض المفقودة التي دخلت الكهف، ولذلك مدحني الآلهة بالكلام حسنًا، ناعتين إياي بغوفيندا.
12.352.6
शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम् ॥ १२.३५२.६ ॥
باسم شيبيفيشتا، وكل ما يتخلله من كان أجرد الشعر فهو يُذكر حقًا بـ شيبيفيشتا.
12.352.7
यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम् ॥ १२.३५२.७ ॥
وقد ترنّم بي الحكيم ياسكا، غير مشتّت الذهن، في قرابين كثيرة باسم شيبيفيشتا؛ ولذلك أحمل اسمًا سريًّا.
12.352.8
स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान् ॥ १२.३५२.८ ॥
لقد مدحني الحكيم ياسكا، ذو الفكر السخي، باسم «شيبيفيشتا»، فاسترد بفضلي النِّروكتا التي كانت قد ضاعت.
12.352.9
न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः ॥ १२.३५२.९ ॥
لم أولد قط، ولا أولد الآن، ولن أولد أبدًا. أنا عارف حقل جميع الكائنات، ولذلك أُذكر بأنني الذي لم يولد (آجا).
12.352.10
नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती ॥ १२.३५२.१० ॥
لم أتفوه قط من قبل بكلمة دنيئة أو فاحشة. فالحق (ṛta)، ابنة براهما، تلك الإلهة الصادقة سارسفاتي، هي لي.
12.352.11
सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः ॥ १२.३५२.११ ॥
يا ابن كونتي، إن الوجود واللاوجود قد أُدخلا في النفس بواسطتي. وفي مقر براهما في بوشكارا يعرفني الحكماء حقًا بهذا.
12.352.12
सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय ॥ १२.३५२.१२ ॥
لم أسقط قط من جوهري؛ فاعلم أن ذلك الجوهر من صنعي. يا دهنجيا، هنا في الولادة ظهر جوهري القديم.
12.352.13
निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः ॥ १२.३५२.१३ ॥
فاعتبرني ساتفاتا، المتحد بالعمل المنزه عن الرغبة. ومن رأى بمعرفة الساتفاتا، أنا ساتفاتا، وأنا سيد الساتفاتا.
12.352.14
कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन ॥ १२.३५२.१४ ॥
يا پارتھا، أصير محراثًا حديديًا عظيمًا فأحرث الأرض. ولأن لوني أسود، لذلك يا أرجونا أنا كريشنا.
12.352.15
मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम ॥ १२.३५२.१५ ॥
الأرض التي وحّدتها مع المياه، والسماء مع الهواء، والهواء مع النار — ومن ذلك تكون حالتي ڤايكونثا.
12.352.16
निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा ॥ १२.३५२.१६ ॥
النِّرڤانا، السعادة العليا — وذلك يُقال إنه الدّهرما الأعلى. فلم أسقط قط من قبل؛ وبذلك الفعل أنا أتشيوتا، الذي لا يزول.
12.352.17
पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा ॥ १२.३५२.१७ ॥
الأرض والسماء، كلاهما مشهور في العالم كله — ولحمل هذين، أُدعى بسهولة أدهوكشَجا.
12.352.18
निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः ॥ १२.३५२.१८ ॥
الذين يعرفون الفيدا ويتأملون في معاني الكلمات — وفق النيروكتا يمجّدونني؛ وفي السلالة القديمة، «أدهوكشَجا» هو التقليد الراسخ.
12.352.19
शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.१९ ॥
هذه الكلمة نطق بها كبار الحكماء بالإجماع — ليس في العالم أدهوكشَجا آخر سوى الرب نارايانا.
12.352.20
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः ॥ १२.३५२.२० ॥
في العالم، سمن لهيبي هو ما يحفظ نَفَس الحياة للكائنات؛ وقد دعاني العارفون بالفيدا الثابتون «غريتارتشي»، لهيب السمن.
12.352.21
त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते ॥ १२.३५२.२१ ॥
ثلاثة عناصر مشهورة، يُذكر أنها نشأت عن الفعل، وهي: الصفراء والبلغم والريح؛ ويُسمّى هذا المجموع التركيب.
12.352.22
एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते ॥ १२.३५२.२२ ॥
بهذه يُحفظ الكائن الحي، وإذا ضعفت يضعف؛ ولذلك يسميني العارفون بالأيورفيدا «ذو الأركان الثلاثة».
12.352.23
वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम् ॥ १२.३५२.२३ ॥
يا بهاراتا، إن الدهارما المبارك مشهور في العوالم بالثور؛ فاعلم أنّي، كما وردت في معجم الألفاظ، الثور الأسمى.
12.352.24
कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः ॥ १२.३५२.२४ ॥
كذلك يُسمّى كابي، وفاراها، والأفضل، والدهارما «فريشا»؛ ولذلك سمّاني كاشيابا سيد الخلائق «فريشاكابي».
12.352.25
न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी ॥ १२.३५२.२५ ॥
لا البداية ولا الوسط ولا النهاية يعرفها الآلهة والأسورا أبدًا؛ فإني أُعلن بلا بداية ولا وسط وبلا نهاية، الربّ الشامل، شاهد العوالم.
12.352.26
शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः ॥ १२.३५२.२६ ॥
يا دهنجَيَا، هنا لا أسمع إلا ما هو طاهر وجدير بالسماع؛ ولا أقبل الذنوب، ولذلك أنا حقًا شُوچي-شرَفا، طاهر السمع.
12.352.27
एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम् ॥ १२.३५२.२७ ॥
في القديم، صِرتُ خنزيرًا بريًا ذا قرن واحد وهيئة إلهية، فرفعتُ هذه الأرض؛ ولذلك أنا حقًا ذو القرن الواحد.
12.352.28
तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात् ॥ १२.३५२.२८ ॥
وكذلك كنتُ ذا الثلاث سنامات، متخذًا هيئة الخنزير البري؛ وبذلك، بقدر جسمي، اشتهرتُ.
12.352.29
विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत् ॥ १२.३५२.२९ ॥
الذي يسميه المتأملون في معرفة كابيلا «فيرينتشي»، ذلك البراجاباتي هو أنا عينه؛ وبوعيي أنا خالق جميع العوالم.
12.352.30
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३५२.३० ॥
أنا الذي يصحبه العلم، المقيم في الشمس، الأزلي، يدعوني معلمو السانكهيا الراسخو اليقين «كابيلا».
12.352.31
हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः ॥ १२.३५२.३१ ॥
هذا الهيرانيا-غربها الساطع، الذي يُمدح في الفيدا ويعبده اليوغيون دائمًا — ذلك الرب الشامل هو أنا، كما يُذكر.
12.352.32
एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः ॥ १२.३५२.३२ ॥
يُعلنون أن الريج فيدا ذات الأغصان الإحدى والعشرين هي أنا، ويقول العارفون بالفيدا إن السامَ ذا الألف غصن (هو لي أيضًا).
12.352.33
षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः ॥ १२.३५२.३३ ॥
في اليجور فيدا التي فروعها ستة وخمسون وثمانية وسبعة وثلاثون، هناك أنا؛ أُذكر بوصفي الأدفاريو.
12.352.34
पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा ॥ १२.३५२.३४ ॥
الأتارفا فيدا ذات الكالبات الخمسة، المتوسعة بالطقوس، يحدّدها البراهمة وعارفو الأتارفان كذلك بأنها لي.
12.352.35
शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान् ॥ १२.३५२.३५ ॥
اعلم أن كل ما في الفروع من تفاريق، وكل ما فيها من أناشيد، وكل نطق للنغمات والحروف، إنما صُنِع كله مني.
12.352.36
यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित् ॥ १२.३५२.३६ ॥
يا ابن برِثا، ذلك الرأس الحصاني الذي يبزغ معطيًا للنعم، هو عينه أنا، في الجزء اللاحق، العارف بالترتيب وتقسيم الحروف.
12.352.37
रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात् ॥ १२.३५२.३७ ॥
بالطريق الذي علّمه راما، وبفضلي، نال الباناتشالا العظيم الترتيب؛ ومن ذلك الكائن الأزلي جاء.
12.352.38
नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः ॥ १२.३५२.३८ ॥
بعد أن نال نعمة من نارايانا وبلغ اليوغا الأسمى، وواصل التسلسل وألقى التعليم، هو غالافا (أيضا).
12.352.39
कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः ॥ १२.३५२.३९ ॥
كانداريكا والملك الجبار براهمادانا، يتذكران مرارا وتكرارا المعاناة الناشئة عن الولادة والموت.
12.352.40
पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः ॥ १२.३५२.४० ॥
يا بارتا، في الماضي، لسبب آخر، اشتهرتُ بوصفي ابن دهرما؛ ولذلك، يا نمر الكوروس، أُذكر بوصفي داهرمجا.
12.352.41
नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने ॥ १२.३५२.४१ ॥
قام ناراً ونارايانا في الماضي بتقشف لا يفنى على جبل غاندهاماديانا، بعد أن امتطيا مركبة دهرما.
12.352.42
तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत ॥ १२.३५२.४२ ॥
وفي ذلك الوقت وقعت قربان داكشا؛ ويا بهاراتا، لم يخصص داكشا لرودرا نصيبا البتة.
12.352.43
ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः ॥ १२.३५२.४३ ॥
ثم بكلمة داديتشي استولى على قربان داكشا، وفي الغضب أطلق رمحه المتوهج مرارا وتكرارا.
12.352.44
तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात् ॥ १२.३५२.४४ ॥
ذلك الرمح ثلاثي الشعب، بعد أن أحال قربان داكشا إلى رماد تماماً، جاء فجأة إلى ناسك بَدري القريب منا كلينا.
12.352.45
ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान् ॥ १२.३५२.४५ ॥
ثم صارت شعور نارايانا، المفعمة بتألقه الخاص، ذات لون عشب المونجا؛ لذلك أنا مونجاكيشا، ذو الشعر لون المونجا.
12.352.46
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम् ॥ १२.३५२.४६ ॥
وذلك الرمح، بعد أن نفضه العظيم بصيحة الهُنكارا، وقد ضربه نارايانا، عاد إلى يد شانكارا.
12.352.47
अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना ॥ १२.३५२.४७ ॥
ثم اندفع رودرا نحو هذين الحكيمين المتحليين بالتقشف؛ ثم رفعه وأمسك عنقه بيده.
12.352.48
अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान् ॥ १२.३५२.४८ ॥
ثم أخذ ناراً قصبة لضرب رودرا، فوصلها سريعاً بالتعاويذ؛ فصارت فأساً عظيمة.
12.352.49
क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात् ॥ १२.३५२.४९ ॥
ولما قُذف فجأة نحو رودرا انقطع؛ لذلك أُذكر باسم خانداباراشو، لكوني قُطعت بالفأس.
12.352.50
अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन ॥ १२.३५२.५० ॥
يا سليل فريشني، يا جاناردانا، في تلك المعركة التي خضّت العوالم الثلاثة، من نال النصر حينئذٍ؟ أخبرني بذلك.
12.352.51
श्रीभगवानुवाच ।
तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा ॥ १२.३५२.५१ ॥
قال الرب المبارك: حين اشتبك ذانك الاثنان، اللذان ذاتهما رودرا وناراياڼا، في القتال، اضطربت حينئذٍ جميع العوالم فجأة.
12.352.52
नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ १२.३५२.५२ ॥
لم تقبل النار القربان الطاهر المقدَّم حسنًا في القرابين؛ ولم تَتَجلَّ الفيداتُ للحكماء ذوي النفوس المُصفّاة.
12.352.53
देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह ॥ १२.३५२.५३ ॥
حينئذٍ دخل الرجس والتمس دخولًا تامًّا في الآلهة؛ فارتجّت الأرض ارتجاجًا شديدًا، وانشقّت السماء.
12.352.54
निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत ॥ १२.३५२.५४ ॥
فقدت الأنوار بهاءها، وسقط براهما كذلك عن مقعده؛ جفّ المحيط وتحطّم الهيمالايا.
12.352.55
तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३५२.५५ ॥
يا ابن باندو، لما ظهرت تلك العلامة هكذا، أحاط بالإله براهما جمعُ الآلهة والحكماءُ ذوو النفوس العظيمة.
12.352.56
साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम् ॥ १२.३५२.५६ ॥
قال ذو الوجوه الأربعة، ويداه مضمومتان، لرودرا: "ليكن للعوالم الخير."
12.352.57
यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः ॥ १२.३५२.५७ ॥
الذي هو الأبدي غير المتجلي، ربّ العالم ومُعيله، القائم كأساس ثابت، الفاعل المتجاوز للثنائيات، الذي يُعرف بأنه غير فاعل.
12.352.58
व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ ॥ १२.३५२.५८ ॥
هذه الصورة الواحدة المباركة لهذا الذي دخل حالة التجلي: وُلد ناراً ونارايانا، حاملا سلالة الدارما.
12.352.59
तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३५२.५९ ॥
ذانك الاثنان متصفان بالتقشف العظيم، وهما أفضل الآلهة، صاحبا النذور العظيمة. وبنعمته وُلدتُ لسبب آخر.
12.352.60
मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम् ॥ १२.३५२.६० ॥
معي ومع الآلهة والحكماء العظام، أرضِ سريعًا واهب الأعطيات، ليحلّ السلام بالعوالم دون تأخير.
12.352.61
ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.६१ ॥
فلما قال براهما هذا، ألقى رودرا نار غضبه، ثم أرضى الرب الإله ناراياناً.
12.352.62
ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः ॥ १२.३५२.६२ ॥
فابتهج الإله المانح للنعم، الذي قهر الغضب والحواس، وتوحّد مع رudra هناك.
12.352.63
ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः ॥ १२.३५२.६३ ॥
تحدّث هاري، سيّد العالم، الذي أكرمه الحكماء وبراهما والآلهة، إلى الإله إيشانا.
12.352.64
यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ १२.३५२.६४ ॥
من يعرفك يعرفني، ومن يتبعك يتبعني. لا فرق البتة بيننا، فلا يكن فكرك على غير ذلك.
12.352.65
अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि ॥ १२.३५२.६५ ॥
من اليوم ليكن هذا العلامة الشريفة (شريفاتسا) موسومة بعلامة رمحك؛ وموسومًا بيدي تُدعى شري كانثا.
12.352.66
एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी ॥ १२.३५२.६६ ॥
وهكذا، بعد أن أحدثا العلامات المتبادلة، وأقاما مع رudra صداقة لا تُضاهى، اجتمع الحكيمان معًا.
12.352.67
एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत ॥ १२.३५२.६७ ॥
يا بارثا، لقد رُويَ لك هذا النصر لنارايانا في المعركة؛ ويا بهارتا، شُرحت لك هذه الأسماء السرية أيضًا.
12.352.68
एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम् ॥ १२.३५२.६८ ॥
وهكذا، في صور شتى، أتجوّل هنا على الأرض، وحتى إلى عالم براهما والغولوكا الأبدي، يا ابن كونتي.
12.352.69
यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम् ॥ १२.३५२.६९ ॥
اعلم أنّ من يسير أمامك حين تحين المعركة، يا ابن كونتي، هو رودرا، إله الآلهة، صاحب الشعر المجدول.
12.352.70
कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून् ॥ १२.३५२.७० ॥
ذلك الزمن نفسه، الذي قلت لك إنه وُلد من الغضب، هو الذي به قتلتَ أعداءك من قبل.
12.352.141
अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् ॥ १२.३५२.१४१ ॥
اسجد بضبط للنفس لذلك إله الآلهة ذي القدرة التي لا تُقاس، سيد أوما، رب الكون، هارا، الإله الذي لا يفنى.