Mahābhārata · Adhyāya 12.352
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.352.2
श्रीभगवानुवाच ।
सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् ।
बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन ॥ १२.३५२.२ ॥
El Señor Bendito dijo: El sol y la luna, con mis rayos semejantes a cabellos llamados aṃśu, despiertan y calientan siempre, cada uno a su manera, al mundo que se levanta. Del despertar y del calentar surge el gozo del mundo. Oh alegría de los Pāṇḍu, por estas acciones realizadas por medio de Agni y Soma.
12.352.3
इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः ॥ १२.३५२.३ ॥
Por la unión invocada por Iḍā, oh Hari, tengo parte en los sacrificios. Mi color también es el mejor de los de color fulvo, y por ello soy recordado como Hari.
12.352.4
धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः ॥ १२.३५२.४ ॥
Soy la morada y la esencia de los mundos, y el néctar bien considerado. Por eso los brahmanes me han proclamado Ṛtadhāman y Satya.
12.352.5
नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः ॥ १२.३५२.५ ॥
En tiempos pasados encontré en verdad la tierra perdida que había entrado en la caverna, y por ello los dioses me alabaron con palabras, llamándome Govinda.
12.352.6
शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम् ॥ १२.३५२.६ ॥
Por el nombre Śipiviṣṭa: y todo lo que es penetrado por aquel que carece de pelo es, en verdad, recordado como Śipiviṣṭa.
12.352.7
यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम् ॥ १२.३५२.७ ॥
El sabio Yāska, sin distracción, me cantó como Śipiviṣṭa en muchos sacrificios; por ello llevo un nombre secreto.
12.352.8
स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान् ॥ १२.३५२.८ ॥
Habiéndome alabado como «Śipiviṣṭa», el sabio Yāska, de mente generosa, recobró por mi gracia el Nirukta que se había perdido.
12.352.9
न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः ॥ १२.३५२.९ ॥
Yo nunca he nacido, no nazco y jamás nacer��. Soy el conocedor del campo de todos los seres; por eso soy recordado como el no nacido (Aja).
12.352.10
नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती ॥ १२.३५२.१० ॥
Nunca antes he pronunciado palabra alguna vil u obscena. Ṛta, la hija de Brahmā, aquella verdadera diosa Sarasvatī, me pertenece.
12.352.11
सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः ॥ १२.३५२.११ ॥
Hijo de Kuntī, tanto el ser como el no-ser fueron hechos entrar en el yo por mí. En la morada de Brahmā en Puṣkara, los sabios verdaderamente me conocen así.
12.352.12
सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय ॥ १२.३५२.१२ ॥
Nunca he caído de mi esencia; sabe que esa esencia fue hecha por mí. Dhanañjaya, aquí, en el nacimiento, surgió mi esencia antigua.
12.352.13
निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः ॥ १२.३५२.१३ ॥
Considérame Sātvata, unido a la acción desinteresada. Visto por el conocimiento sātvata, soy Sātvata y soy el señor de los Sātvatas.
12.352.14
कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन ॥ १२.३५२.१४ ॥
Oh Pārtha, convertido en gran arado de hierro, cultivo la tierra. Porque mi color es oscuro, por eso, oh Arjuna, soy Kṛṣṇa.
12.352.15
मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम ॥ १२.३५२.१५ ॥
La tierra, unida por mí con las aguas, el cielo con el aire, y el aire junto con el fuego — de ahí proviene mi condición de Vaikuṇṭha.
12.352.16
निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा ॥ १२.३५२.१६ ॥
El nirvāṇa, la suprema bienaventuranza — eso, se dice, es el dharma supremo. Por eso nunca antes caí; por esa acción soy el Acyuta, el Inmutable.
12.352.17
पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा ॥ १२.३५२.१७ ॥
La tierra y el cielo, ambos famosos en todo el mundo — para sostener esos dos, soy fácilmente llamado Adhokṣaja.
12.352.18
निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः ॥ १२.३५२.१८ ॥
Quienes conocen los Vedas y reflexionan sobre el sentido de las palabras, según el Nirukta, me alaban; en el linaje antiguo 'Adhokṣaja' es la tradición establecida.
12.352.19
शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.१९ ॥
Esta palabra fue pronunciada unánimemente por los sabios supremos — en el mundo no hay otro Adhokṣaja sino el Señor Nārāyaṇa.
12.352.20
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः ॥ १२.३५२.२० ॥
En el mundo, la manteca clarificada de mi llama sostiene el aliento vital de los seres; los conocedores de los Vedas, firmes e imperturbables, me llaman Ghṛtārci, llama de ghee.
12.352.21
त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते ॥ १२.३५२.२१ ॥
Se afirma que tres constituyentes, famosos y considerados nacidos de la acción, son la bilis, la flema y el viento; a esta combinación se le llama agregado.
12.352.22
एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते ॥ १२.३५२.२२ ॥
Por estos el ser vivo se sostiene, y cuando estos se debilitan, él se consume; por eso los conocedores del Āyurveda me llaman el de tres constituyentes.
12.352.23
वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम् ॥ १२.३५२.२३ ॥
Oh Bhārata, el bienaventurado Dharma es famoso en los mundos como el toro; sabe que yo, según se explica en el glosario de palabras, soy el toro supremo.
12.352.24
कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः ॥ १२.३५२.२४ ॥
Kapi, Varāha, el mejor y el Dharma también se llaman vṛṣa; por eso Kaśyapa, el señor de las criaturas, me llamó Vṛṣākapi.
12.352.25
न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी ॥ १२.३५२.२५ ॥
Ni el comienzo, ni el medio, ni el fin jamás los conocen los dioses ni los demonios; pues se proclama que yo soy sin principio, sin medio y sin fin, el Señor, el omnipresente, el testigo de los mundos.
12.352.26
शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः ॥ १२.३५२.२६ ॥
Oh Dhanañjaya, aquí solo escucho cosas puras y dignas de ser oídas; no acojo los pecados, y por eso soy en verdad Śucī-śravā, de oído puro.
12.352.27
एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम् ॥ १२.३५२.२७ ॥
En otro tiempo, convertido en un jabalí de aspecto divino y de un solo cuerno, levanté esta tierra; por eso soy en verdad de un solo cuerno.
12.352.28
तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात् ॥ १२.३५२.२८ ॥
Asimismo fui el de tres jorobas, habiendo adoptado la forma de jabalí; y por ello, por la medida de mi cuerpo, me hice renombrado.
12.352.29
विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत् ॥ १२.३५२.२९ ॥
Aquel que es llamado Virinci por los que contemplan el conocimiento de Kapila, ese mismo Prajāpati soy yo; por mi conciencia soy el creador de todos los mundos.
12.352.30
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३५२.३० ॥
A mí, que tengo el conocimiento como compañero, que habito en el sol, eterno, los maestros del Sāṅkhya, firmes en su convicción, me llaman Kapila.
12.352.31
हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः ॥ १२.३५२.३१ ॥
Este resplandeciente Hiraṇyagarbha, alabado en los Vedas y adorado constantemente por los yoguis — ese mismo Señor omnipresente soy yo, según se recuerda.
12.352.32
एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः ॥ १२.३५२.३२ ॥
Declaran que el Ṛg-Veda, de veintiuna ramas, soy yo; y los que conocen los Vedas dicen que el Sāma, de mil ramas, (también es mío).
12.352.33
षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः ॥ १२.३५२.३३ ॥
En el Yajur-Veda, cuyas ramas son cincuenta y seis, ocho y treinta y siete, allí estoy yo; soy recordado como el Adhvaryu.
12.352.34
पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा ॥ १२.३५२.३४ ॥
El Atharva-Veda, con sus cinco kalpas y ampliado por los ritos, los brahmanes y los conocedores del Atharvan igualmente lo determinan como mío.
12.352.35
शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान् ॥ १२.३५२.३५ ॥
Cualesquiera que sean las divisiones de las ramas, los cantos que hay dentro de las ramas y las pronunciaciones de tonos y sílabas: sabe que todos ellos fueron hechos por mí.
12.352.36
यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित् ॥ १२.३५२.३६ ॥
Oh hijo de Pṛthā, aquel Caballo-Cabeza que surge como otorgador de dones, ese mismo soy yo, en la parte posterior, el conocedor del orden y de la división de las sílabas.
12.352.37
रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात् ॥ १२.३५२.३७ ॥
Por el camino enseñado por Rāma, por mi gracia, el magnánimo Pāñcāla obtuvo el orden; de aquel ser eterno procedió.
12.352.38
नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः ॥ १२.३५२.३८ ॥
Tras obtener un don de Nārāyaṇa y alcanzar el yoga supremo, habiendo continuado la sucesión e impartido la enseñanza, él, Gālava (también).
12.352.39
कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः ॥ १२.३५२.३९ ॥
Kaṇḍarīka y el poderoso rey Brahmadatta, recordando una y otra vez el sufrimiento nacido del nacimiento y la muerte.
12.352.40
पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः ॥ १२.३५२.४० ॥
Pārtha, en otro tiempo, por otra causa, fui renombrado como hijo de Dharma; por eso, tigre de los Kurus, soy recordado como Dharmaja.
12.352.41
नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने ॥ १२.३५२.४१ ॥
Nara y Nārāyaṇa, en otro tiempo, practicaron austeridad imperecedera en el monte Gandhamādana, habiendo montado el vehículo de Dharma.
12.352.42
तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत ॥ १२.३५२.४२ ॥
En ese mismo tiempo tuvo lugar el sacrificio de Dakṣa; y, oh Bhārata, Dakṣa en verdad no asignó una porción a Rudra.
12.352.43
ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः ॥ १२.३५२.४३ ॥
Entonces, por la palabra de Dadhīci, arrebató el sacrificio de Dakṣa, y con ira lanzó su tridente ardiendo una y otra vez.
12.352.44
तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात् ॥ १२.३५२.४४ ॥
Aquel tridente, tras reducir a cenizas por completo el sacrificio de Dakṣa, llegó de repente al ermitaño de Badarī cercano a nosotros dos.
12.352.45
ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान् ॥ १२.३५२.४५ ॥
Entonces los cabellos de Nārāyaṇa, llenos de su propio esplendor, se volvieron del color de la hierba muñja; por eso soy Muñjakeśa, el de cabellos color muñja.
12.352.46
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम् ॥ १२.३५२.४६ ॥
Y aquel tridente, sacudido con un zumbido por el magnánimo, golpeado por Nārāyaṇa, regresó a la mano de Śaṅkara.
12.352.47
अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना ॥ १२.३५२.४७ ॥
Entonces Rudra se lanzó contra aquellos dos sabios dotados de ascetismo; luego, levantándolo, lo agarró por la garganta con la mano.
12.352.48
अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान् ॥ १२.३५२.४८ ॥
Entonces Nara tomó una caña para golpear a Rudra, y la unió rápidamente con mantras; se convirtió en una gran hacha.
12.352.49
क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात् ॥ १२.३५२.४९ ॥
Y cuando fue arrojada súbitamente contra Rudra, fue cortada; por eso soy recordado como Khaṇḍaparaśu, por haber sido cortado por el hacha.
12.352.50
अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन ॥ १२.३५२.५० ॥
¡Oh descendiente de Vṛṣṇi, oh Janārdana! En aquella batalla que agitó los tres mundos, ¿quién obtuvo la victoria? Dime esto.
12.352.51
श्रीभगवानुवाच ।
तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा ॥ १२.३५२.५१ ॥
El Señor bendito dijo: Cuando aquellos dos, cuyos seres eran Rudra y Nārāyaṇa, se enzarzaron en batalla, entonces todos los mundos se agitaron de repente.
12.352.52
नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ १२.३५२.५२ ॥
El fuego no aceptó la pura oblación bien ofrecida en los sacrificios; los Vedas no resplandecieron para los sabios de almas purificadas.
12.352.53
देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह ॥ १२.३५२.५३ ॥
Entonces la pasión y la oscuridad penetraron por completo en los dioses; la tierra tembló violentamente y el cielo se abrió.
12.352.54
निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत ॥ १२.३५२.५४ ॥
Los resplandores perdieron su brillo, y también Brahmā cayó de su asiento; el océano se secó y el Himālaya se hizo añicos.
12.352.55
तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३५२.५५ ॥
Oh hijo de Pāṇḍu, cuando aquel presagio había surgido así, Brahmā fue rodeado por las huestes de dioses y por los sabios de grandes almas.
12.352.56
साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम् ॥ १२.३५२.५६ ॥
Con las palmas juntas, el de cuatro rostros habló a Rudra: "Que haya bienestar para los mundos."
12.352.57
यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः ॥ १२.३५२.५७ ॥
Aquel que es imperecedero e inmanifiesto, el señor y sustentador del mundo, que permanece como base inmutable, agente más allá de los dualismos, a quien llaman no-agente.
12.352.58
व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ ॥ १२.३५२.५८ ॥
Esta única forma auspiciosa suya, que ha entrado en la existencia manifiesta: Nara y Nārāyaṇa, los dos portadores del linaje del dharma, nacieron.
12.352.59
तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३५२.५९ ॥
Esos dos están dotados de gran austeridad, son los mejores de los dioses, de grandes votos. Por su gracia yo nací, por alguna otra causa.
12.352.60
मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम् ॥ १२.३५२.६० ॥
Junto conmigo, los dioses y los grandes sabios, apacigua pronto al dador de dones, para que la paz llegue a los mundos sin demora.
12.352.61
ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.६१ ॥
Cuando Brahmā así le habló, Rudra, soltando el fuego de su ira, apaciguó entonces al señor, el dios Nārāyaṇa.
12.352.62
ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः ॥ १२.३५२.६२ ॥
Entonces el dios otorgador de dones, que había vencido la ira y los sentidos, se complació y se unió allí a Rudra.
12.352.63
ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः ॥ १२.३५२.६३ ॥
Hari, señor del mundo, bien honrado por los sabios, Brahmā y los dioses, habló al dios Īśāna.
12.352.64
यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ १२.३५२.६४ ॥
Quien te conoce me conoce; quien te sigue me sigue. Entre nosotros no hay diferencia alguna; que tu mente no piense de otro modo.
12.352.65
अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि ॥ १२.३५२.६५ ॥
Desde hoy esta marca Śrīvatsa sea marcada con tu signo de tridente; y marcado por mi mano serás llamado Śrīkaṇṭha.
12.352.66
एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी ॥ १२.३५२.६६ ॥
Así, habiendo producido las marcas mutuamente y establecido una amistad incomparable con Rudra, los dos sabios quedaron unidos.
12.352.67
एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत ॥ १२.३५२.६७ ॥
Oh Pārtha, esta victoria de Nārāyaṇa en la batalla te ha sido narrada; y oh Bhārata, estos nombres secretos también han sido explicados.
12.352.68
एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम् ॥ १२.३५२.६८ ॥
Así, en muchas formas, vago aquí por la tierra, y, hijo de Kuntī, hasta el mundo de Brahmā y el eterno Goloka.
12.352.69
यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम् ॥ १२.३५२.६९ ॥
Sabe que quien va delante de ti cuando ha llegado la batalla, hijo de Kuntī, es Rudra, dios de los dioses, el de cabellos enmarañados.
12.352.70
कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून् ॥ १२.३५२.७० ॥
Ese mismo Tiempo, del que te dije que nació de la ira, es aquel por quien antes diste muerte a tus enemigos.
12.352.141
अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् ॥ १२.३५२.१४१ ॥
Inclínate con dominio de ti mismo ante aquel dios de dioses de poder inmensurable, señor de Umā, Señor del universo, Hara, el dios imperecedero.