Mahābhārata · Adhyāya 12.352
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.352.2
श्रीभगवानुवाच ।
सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् ।
बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन ॥ १२.३५२.२ ॥
O Senhor bendito disse: O sol e a lua, com meus raios semelhantes a cabelos chamados aṃśu, sempre despertam e aquecem, cada um à sua maneira, o mundo que se levanta. Do despertar e do aquecer nasce a alegria do mundo. Ó alegria dos Pāṇḍu, por estas ações realizadas por Agni e Soma.
12.352.3
इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः ॥ १२.३५२.३ ॥
Pela união invocada por Iḍā, ó Hari, tenho uma parte nos sacrifícios. Minha cor também é a melhor dos de cor fulva, e por isso sou lembrado como Hari.
12.352.4
धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः ॥ १२.३५२.४ ॥
Sou a morada e a essência dos mundos, e o néctar bem considerado. Por isso os brâmanes me proclamaram Ṛtadhāman e Satya.
12.352.5
नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः ॥ १२.३५२.५ ॥
Outrora encontrei de fato a terra perdida que havia entrado na caverna, e por isso os deuses me louvaram com palavras, chamando-me Govinda.
12.352.6
शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम् ॥ १२.३५२.६ ॥
Pelo nome Śipiviṣṭa: e tudo o que é penetrado por aquele que é sem pelos é, de fato, lembrado como Śipiviṣṭa.
12.352.7
यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम् ॥ १२.३५२.७ ॥
O sábio Yāska, sem distração, cantou-me como Śipiviṣṭa em muitos sacrifícios; por isso carrego um nome secreto.
12.352.8
स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान् ॥ १२.३५२.८ ॥
Tendo-me louvado como «Śipiviṣṭa», o sábio Yāska, de mente generosa, recuperou pela minha graça o Nirukta que se perdera.
12.352.9
न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः ॥ १२.३५२.९ ॥
Eu nunca nasci, não nasço e jamais nascerei. Sou o conhecedor do campo de todos os seres; por isso sou lembrado como o não-nascido (Aja).
12.352.10
नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती ॥ १२.३५२.१० ॥
Nunca antes proferi palavra alguma vil ou obscena. Ṛta, a filha de Brahmā, aquela verdadeira deusa Sarasvatī, me pertence.
12.352.11
सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः ॥ १२.३५२.११ ॥
Filho de Kuntī, tanto o ser quanto o não-ser foram por mim introduzidos no eu. Na morada de Brahmā em Puṣkara, os sábios verdadeiramente me conhecem assim.
12.352.12
सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय ॥ १२.३५२.१२ ॥
Nunca caí da minha essência; saiba que essa essência foi feita por mim. Dhanañjaya, aqui, no nascimento, surgiu a minha essência antiga.
12.352.13
निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः ॥ १२.३५२.१३ ॥
Considera-me Sātvata, unido à ação desinteressada. Visto pelo conhecimento sātvata, sou Sātvata, e sou o senhor dos Sātvatas.
12.352.14
कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन ॥ १२.३५२.१४ ॥
Ó Pārtha, tornando-me um grande arado de ferro, lavro a terra. Porque minha cor é escura, por isso, ó Arjuna, sou Kṛṣṇa.
12.352.15
मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम ॥ १२.३५२.१५ ॥
A terra, unida por mim às águas, o céu ao ar, e o ar junto ao fogo — daí vem minha condição de Vaikuṇṭha.
12.352.16
निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा ॥ १२.३५२.१६ ॥
O nirvāṇa, a suprema felicidade — isso, dizem, é o dharma supremo. Por isso nunca caí antes; por essa ação sou o Acyuta, o Imperecível.
12.352.17
पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा ॥ १२.३५२.१७ ॥
A terra e o céu, ambos renomados em todo o mundo — para sustentar esses dois, sou facilmente chamado Adhokṣaja.
12.352.18
निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः ॥ १२.३५२.१८ ॥
Os conhecedores dos Vedas e pensadores do sentido das palavras — segundo o Nirukta, cantam-me; na linhagem antiga, 'Adhokṣaja' é a tradição estabelecida.
12.352.19
शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.१९ ॥
Esta palavra foi pronunciada unanimemente pelos grandes sábios — no mundo não há outro Adhokṣaja senão o Senhor Nārāyaṇa.
12.352.20
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः ॥ १२.३५२.२० ॥
No mundo, o ghee da minha chama sustenta o sopro vital dos seres; pelos conhecedores dos Vedas, firmes e imperturbáveis, sou chamado Ghṛtārci, a chama de ghee.
12.352.21
त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते ॥ १२.३५२.२१ ॥
Três constituintes, conhecidos e lembrados como nascidos da ação, são a bile, a fleuma e o vento; esse conjunto é chamado agregado.
12.352.22
एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते ॥ १२.३५२.२२ ॥
Por eles o ser vivo é sustentado, e quando eles diminuem, ele se consome; por isso os conhecedores do Āyurveda me chamam de tri-dhātu, o de três constituintes.
12.352.23
वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम् ॥ १२.३५२.२३ ॥
Ó Bhārata, o bem-aventurado Dharma é renomado nos mundos como o touro; saiba que eu, como explicado no glossário das palavras, sou o touro supremo.
12.352.24
कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः ॥ १२.३५२.२४ ॥
Kapi, Varāha, o melhor e Dharma também são chamados vṛṣa; por isso Kaśyapa, o senhor das criaturas, me chamou de Vṛṣākapi.
12.352.25
न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी ॥ १२.३५२.२५ ॥
Nem o começo, nem o meio, nem o fim jamais os deuses e os demônios conhecem; pois sou proclamado sem começo, sem meio e sem fim, o Senhor, o onipresente, a testemunha dos mundos.
12.352.26
शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः ॥ १२.३५२.२६ ॥
Ó Dhanañjaya, aqui eu ouço apenas coisas puras e dignas de serem ouvidas; não acolho os pecados, e por isso sou, na verdade, Śucī-śravā, de ouvido puro.
12.352.27
एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम् ॥ १२.३५२.२७ ॥
Outrora, tornando-me um javali de aspecto divino e de um só chifre, ergui esta terra; por isso sou, de fato, de um só chifre.
12.352.28
तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात् ॥ १२.३५२.२८ ॥
Igualmente fui o de três corcovas, tendo assumido a forma de javali; e por isso, pela medida do meu corpo, tornei-me renomado.
12.352.29
विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत् ॥ १२.३५२.२९ ॥
Aquele que é chamado Virinci pelos que contemplam o conhecimento de Kapila, esse mesmo Prajāpati sou eu; pela minha consciência sou o criador de todos os mundos.
12.352.30
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३५२.३० ॥
A mim, que tenho o conhecimento como companheiro, que habito no sol, eterno, os mestres do Sāṅkhya, firmes em sua convicção, chamam de Kapila.
12.352.31
हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः ॥ १२.३५२.३१ ॥
Este radiante Hiraṇyagarbha, louvado nos Vedas e constantemente adorado pelos yogins — esse mesmo Senhor onipresente sou eu, como é lembrado.
12.352.32
एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः ॥ १२.३५२.३२ ॥
Declaram que o Ṛg-Veda, de vinte e uma ramificações, sou eu; e os conhecedores dos Vedas dizem que o Sāma, de mil ramificações, (também é meu).
12.352.33
षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः ॥ १२.३५२.३३ ॥
No Yajur-Veda, cujas ramificações são cinquenta e seis, oito e trinta e sete, ali estou eu; sou lembrado como o Adhvaryu.
12.352.34
पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा ॥ १२.३५२.३४ ॥
O Atharva-Veda, com seus cinco kalpas e ampliado pelos ritos, os brâmanes e os conhecedores do Atharvan igualmente o determinam como meu.
12.352.35
शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान् ॥ १२.३५२.३५ ॥
Quaisquer que sejam as divisões dos ramos, os cantos que há dentro dos ramos e as pronúncias de tons e sílabas, saiba que todos foram feitos por mim.
12.352.36
यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित् ॥ १२.३५२.३६ ॥
Ó filho de Pṛthā, aquela Cabeça-de-Cavalo que surge como concessora de dons — esse mesmo sou eu, na parte posterior, o conhecedor da ordem e da divisão das sílabas.
12.352.37
रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात् ॥ १२.३५२.३७ ॥
Pelo caminho ensinado por Rāma, pela minha graça, o Pāñcāla de grande alma obteve a ordem; daquele ser eterno ela veio.
12.352.38
नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः ॥ १२.३५२.३८ ॥
Tendo obtido uma dádiva de Nārāyaṇa e alcançado o yoga supremo, tendo conduzido a sucessão e transmitido o ensinamento, ele, Gālava (também).
12.352.39
कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः ॥ १२.३५२.३९ ॥
Kaṇḍarīka e o poderoso rei Brahmadatta, lembrando repetidamente o sofrimento nascido do nascimento e da morte.
12.352.40
पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः ॥ १२.३५२.४० ॥
Pārtha, outrora, por outra razão, fui renomado como filho de Dharma; por isso, tigre dos Kurus, sou lembrado como Dharmaja.
12.352.41
नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने ॥ १२.३५२.४१ ॥
Nara e Nārāyaṇa, outrora, praticaram austeridade imperecível no monte Gandhamādana, tendo montado o veículo de Dharma.
12.352.42
तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत ॥ १२.३५२.४२ ॥
Naquele mesmo tempo ocorreu o sacrifício de Dakṣa; e, ó Bhārata, Dakṣa de fato não atribuiu uma parte a Rudra.
12.352.43
ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः ॥ १२.३५२.४३ ॥
Então, à palavra de Dadhīci, ele arrebatou o sacrifício de Dakṣa e, na ira, lançou seu tridente ardente repetidas vezes.
12.352.44
तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात् ॥ १२.३५२.४४ ॥
Aquele tridente, tendo reduzido a cinzas todo o sacrifício de Dakṣa, chegou de repente ao eremitério de Badarī, perto de nós dois.
12.352.45
ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान् ॥ १२.३५२.४५ ॥
Então os cabelos de Nārāyaṇa, cheios de seu próprio esplendor, tornaram-se da cor da erva muñja; por isso sou Muñjakeśa, aquele de cabelos cor de muñja.
12.352.46
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम् ॥ १२.३५२.४६ ॥
E aquele tridente, sacudido com um brado pelo magnânimo e atingido por Nārāyaṇa, voltou para a mão de Śaṅkara.
12.352.47
अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना ॥ १२.३५२.४७ ॥
Então Rudra precipitou-se contra aqueles dois sábios dotados de ascese; então, erguendo-o, agarrou-o pela garganta com a mão.
12.352.48
अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान् ॥ १२.३५२.४८ ॥
Então Nara pegou um caule de junco para ferir Rudra, e rapidamente o uniu com mantras; ele tornou-se um grande machado.
12.352.49
क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात् ॥ १२.३५२.४९ ॥
E quando foi subitamente arremessada contra Rudra, foi cortada; por isso sou lembrado como Khaṇḍaparaśu, por ter sido cortado pelo machado.
12.352.50
अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन ॥ १२.३५२.५० ॥
Ó descendente de Vṛṣṇi, ó Janārdana, nessa batalha que agitou os três mundos, quem obteve então a vitória? Diz-me isto.
12.352.51
श्रीभगवानुवाच ।
तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा ॥ १२.३५२.५१ ॥
O Senhor bendito disse: Quando aqueles dois, cujas essências eram Rudra e Nārāyaṇa, se engalfinharam na batalha, então todos os mundos foram subitamente agitados.
12.352.52
नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ १२.३५२.५२ ॥
O fogo não aceitou a oferenda pura bem feita nos sacrifícios; os Vedas não brilhavam para os sábios de almas purificadas.
12.352.53
देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह ॥ १२.३५२.५३ ॥
Então a paixão e a escuridão entraram por completo nos deuses; a terra tremeu violentamente e o céu se rasgou.
12.352.54
निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत ॥ १२.३५२.५४ ॥
Os esplendores perderam o brilho, e também Brahmā caiu de seu assento; o oceano secou e o Himalaia se despedaçou.
12.352.55
तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३५२.५५ ॥
Ó filho de Pāṇḍu, quando aquele presságio assim surgiu, Brahmā foi cercado pelas hostes dos deuses e pelos sábios de grandes almas.
12.352.56
साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम् ॥ १२.३५२.५६ ॥
De mãos juntas, o de quatro faces disse a Rudra: "Que haja bem-estar para os mundos."
12.352.57
यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः ॥ १२.३५२.५७ ॥
Aquele que é imperecível e não manifesto, senhor e sustentador do mundo, que permanece como base imutável, agente além das dualidades, a quem chamam de não-agente.
12.352.58
व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ ॥ १२.३५२.५८ ॥
Esta única forma auspiciosa dele, que entrou na existência manifesta: Nara e Nārāyaṇa, os dois portadores da linhagem do dharma, nasceram.
12.352.59
तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३५२.५९ ॥
Esses dois são dotados de grande austeridade, são os melhores dos deuses, de grandes votos. Pela sua graça eu nasci, por alguma outra causa.
12.352.60
मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम् ॥ १२.३५२.६० ॥
Junto comigo, os deuses e os grandes sábios, apazigue logo o doador de bênçãos, para que a paz venha aos mundos sem demora.
12.352.61
ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.६१ ॥
Quando Brahmā assim falou, Rudra, soltando o fogo de sua ira, apaziguou então o senhor, o deus Nārāyaṇa.
12.352.62
ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः ॥ १२.३५२.६२ ॥
Então o deus doador de bênçãos, que havia vencido a ira e os sentidos, alegrou-se e uniu-se a Rudra ali.
12.352.63
ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः ॥ १२.३५२.६३ ॥
Hari, senhor do mundo, bem honrado pelos sábios, Brahmā e os deuses, falou ao deus Īśāna.
12.352.64
यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ १२.३५२.६४ ॥
Quem te conhece me conhece; quem te segue me segue. Entre nós não há diferença alguma; que tua mente não pense de outro modo.
12.352.65
अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि ॥ १२.३५२.६५ ॥
A partir de hoje esta marca Śrīvatsa seja marcada com teu sinal de tridente; e marcado pela minha mão serás chamado Śrīkaṇṭha.
12.352.66
एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी ॥ १२.३५२.६६ ॥
Assim, tendo feito as marcas mutuamente e estabelecido uma amizade incomparável com Rudra, os dois sábios ficaram unidos.
12.352.67
एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत ॥ १२.३५२.६७ ॥
Ó Pārtha, esta vitória de Nārāyaṇa na batalha foi-te contada; e ó Bhārata, estes nomes secretos também foram explicados.
12.352.68
एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम् ॥ १२.३५२.६८ ॥
Assim, em muitas formas, vagueio aqui pela terra, e, filho de Kuntī, até o mundo de Brahmā e o eterno Goloka.
12.352.69
यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम् ॥ १२.३५२.६९ ॥
Saiba que aquele que vai diante de ti quando a batalha chegou, filho de Kuntī, é Rudra, deus dos deuses, o de cabelos emaranhados.
12.352.70
कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून् ॥ १२.३५२.७० ॥
Esse mesmo Tempo, que eu te disse ter nascido da ira, é aquele por quem antes abateste teus inimigos.
12.352.141
अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् ॥ १२.३५२.१४१ ॥
Curva-te, com domínio de ti, diante daquele deus dos deuses de poder incomensurável, senhor de Umā, Senhor do universo, Hara, o deus imperecível.