Mahābhārata · Adhyāya 12.352
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.352.2
श्रीभगवानुवाच ।
सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् ।
बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन ॥ १२.३५२.२ ॥
Der Gesegnete Herr sprach: Sonne und Mond, mit meinen haarähnlichen Strahlen namens aṃśu, wecken und erwärmen stets, jeder auf seine Weise, die sich erhebende Welt. Aus dem Wecken und Erwärmen entsteht die Freude der Welt. O Freude der Pāṇḍu, durch diese von Agni und Soma vollbrachten Taten.
12.352.3
इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः ॥ १२.३५२.३ ॥
Durch die von Iḍā angerufene Vereinigung, o Hari, habe ich einen Anteil an den Opfern. Auch meine Farbe ist die beste der falben, daher werde ich als Hari erinnert.
12.352.4
धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः ॥ १२.३५२.४ ॥
Ich bin die Wohnstatt und das Wesen der Welten und das wohlerwogene Amrita. Daher haben mich die Brahmanen als Ṛtadhāman und als Satya gepriesen.
12.352.5
नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः ॥ १२.३५२.५ ॥
Einst fand ich in der Tat die verlorene Erde, die in die Höhle gegangen war, und daher priesen mich die Götter mit Worten und nannten mich Govinda.
12.352.6
शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम् ॥ १२.३५२.६ ॥
Unter dem Namen Śipiviṣṭa: Und was auch immer von dem Haarlosen durchdrungen ist, wird fürwahr als Śipiviṣṭa erinnert.
12.352.7
यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम् ॥ १२.३५२.७ ॥
Der Weise Yāska sang, unbeirrt, in vielen Opfern von mir als Śipiviṣṭa; daher trage ich einen geheimen Namen.
12.352.8
स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान् ॥ १२.३५२.८ ॥
Nachdem mich der Seher Yāska mit dem Namen «Śipiviṣṭa» gepriesen hatte, erlangte er durch meine Gnade das verlorene Nirukta zurück.
12.352.9
न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः ॥ १२.३५२.९ ॥
Ich wurde nie geboren, ich werde nicht geboren und ich werde niemals geboren werden. Ich bin der Kenner des Feldes aller Wesen; daher gelte ich als der Ungeborene (Aja).
12.352.10
नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती ॥ १२.३५२.१० ॥
Niemals zuvor habe ich ein niedriges oder anstößiges Wort gesprochen. Ṛta, die Tochter Brahmās, jene wahrhafte Göttin Sarasvatī, gehört mir.
12.352.11
सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः ॥ १२.३५२.११ ॥
Sohn der Kuntī, Sein und Nichtsein wurden von mir in das Selbst eingeführt. In der Brahmā-Wohnstätte zu Puṣkara kennen mich die Seher wahrhaftig so.
12.352.12
सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय ॥ १२.३५२.१२ ॥
Ich bin von meinem Wesen nie abgefallen; wisse, dass dieses Wesen von mir geschaffen wurde. Dhanañjaya, hier in der Geburt entstand mein uraltes Wesen.
12.352.13
निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः ॥ १२.३५२.१३ ॥
Betrachte mich als Sātvata, verbunden mit begierdeloser Handlung. Durch das Sātvata-Wissen gesehen, bin ich Sātvata und ich bin der Herr der Sātvatas.
12.352.14
कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन ॥ १२.३५२.१४ ॥
O Pārtha, als großer eiserner Pflug werde ich die Erde pflügen. Weil meine Farbe dunkel ist, bin ich, o Arjuna, Kṛṣṇa.
12.352.15
मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम ॥ १२.३५२.१५ ॥
Die Erde, von mir mit den Wassern vereint, der Himmel mit der Luft und die Luft mit dem Feuer — daher kommt mein Zustand als Vaikuṇṭha.
12.352.16
निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा ॥ १२.३५२.१६ ॥
Nirvāṇa, das höchste Glück — das, sagt man, ist der höchste Dharma. Darum bin ich nie zuvor gefallen; durch diese Tat bin ich der Acyuta, der Unvergängliche.
12.352.17
पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा ॥ १२.३५२.१७ ॥
Erde und Himmel, beide im ganzen Weltall berühmt — um diese beiden zu tragen, werde ich leicht Adhokṣaja genannt.
12.352.18
निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः ॥ १२.३५२.१८ ॥
Die Kenner der Veden und Denker über die Bedeutung der Wörter besingen mich gemäß dem Nirukta; in der alten Linie ist „Adhokṣaja“ die festgelegte Überlieferung.
12.352.19
शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.१९ ॥
Dieses Wort haben die höchsten Weisen einmütig ausgesprochen — in der Welt gibt es keinen anderen Adhokṣaja außer dem Herrn Nārāyaṇa.
12.352.20
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः ॥ १२.३५२.२० ॥
In der Welt ist das Ghi meiner Flamme der Lebensatem der Wesen; von den gelassenen Vedakundigen werde ich Ghṛtārci, die Flamme des Ghi, genannt.
12.352.21
त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते ॥ १२.३५२.२१ ॥
Drei Grundstoffe, bekannt und als aus dem Handeln entstanden überliefert, sind Galle, Schleim und Wind; diese Verbindung heißt das Gefüge.
12.352.22
एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते ॥ १२.३५२.२२ ॥
Durch sie wird das Lebewesen getragen, und wenn sie schwinden, schwindet es; darum nennen mich die Kenner des Āyurveda den Dreigrundstoffigen.
12.352.23
वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम् ॥ १२.३५२.२३ ॥
O Bhārata, der erhabene Dharma ist in den Welten als der Stier bekannt; wisse, dass ich, wie im Glossar der Wörter erklärt, der höchste Stier bin.
12.352.24
कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः ॥ १२.३५२.२४ ॥
Kapi, Varāha, der Beste und Dharma werden ebenfalls vṛṣa genannt; darum nannte mich Kaśyapa, der Herr der Geschöpfe, Vṛṣākapi.
12.352.25
न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी ॥ १२.३५२.२५ ॥
Weder Anfang noch Mitte noch Ende kennen je die Götter und Dämonen; denn ich werde verkündet als anfangslos, mittellos und endlos, der Herr, der Allgegenwärtige, der Zeuge der Welten.
12.352.26
शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः ॥ १२.३५२.२६ ॥
O Dhanañjaya, hier höre ich nur Reines und des Hörens Würdiges; Sünden nehme ich nicht auf, und deshalb bin ich wahrhaftig Śucī-śravā, der reine Hörende.
12.352.27
एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम् ॥ १२.३५२.२७ ॥
Einst wurde ich zu einem einhörnigen Eber von göttlicher Gestalt und hob diese Erde empor; deshalb bin ich wahrhaftig der Einhörnige.
12.352.28
तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात् ॥ १२.३५२.२८ ॥
Ebenso war ich der Dreihöckrige, indem ich die Gestalt des Ebers angenommen hatte; und dadurch, durch das Maß meines Körpers, wurde ich berühmt.
12.352.29
विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत् ॥ १२.३५२.२९ ॥
Jener, der von denen, die das Wissen Kapilas betrachten, Virinci genannt wird, dieser Prajāpati bin eben ich; durch mein Bewusstsein bin ich der Schöpfer aller Welten.
12.352.30
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३५२.३० ॥
Mich, der das Wissen zum Gefährten hat, im Sonnengott weilt und ewig ist, nennen die Lehrer des Sāṅkhya, die in ihrer Gewissheit festen Sinnes sind, Kapila.
12.352.31
हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः ॥ १२.३५२.३१ ॥
Dieser strahlende Hiraṇyagarbha, der in den Veden gepriesen und von den Yogins beständig verehrt wird — eben dieser allumfassende Herr bin ich, so wird erinnert.
12.352.32
एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः ॥ १२.३५२.३२ ॥
Den Ṛg-Veda mit einundzwanzig Zweigen nennt man mich; und der Sāma-Veda mit tausend Zweigen, so sagen die Kenner der Veden, (ist ebenfalls der meine).
12.352.33
षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः ॥ १२.३५२.३३ ॥
Im Yajur-Veda, dessen Zweige sechsundfünfzig, acht und siebenunddreißig sind, dort bin ich; ich werde als der Adhvaryu erinnert.
12.352.34
पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा ॥ १२.३५२.३४ ॥
Den Atharva-Veda mit seinen fünf Kalpas, durch Riten erweitert, bestimmen die Brahmanen und die Kenner des Atharvan ebenso als den meinen.
12.352.35
शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान् ॥ १२.३५२.३५ ॥
Welche Unterteilungen der Zweige es auch gibt, welche Gesänge in den Zweigen sind und die Aussprachen von Tönen und Lauten — erkenne sie alle als von mir geschaffen.
12.352.36
यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित् ॥ १२.३५२.३६ ॥
O Sohn der Pṛthā, jenes Pferdekopf, der als Gewährer von Gaben emporsteigt — eben dieser bin ich, im späteren Teil der Kenner der Reihenfolge und der Silbenteilung.
12.352.37
रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात् ॥ १२.३५२.३७ ॥
Auf dem von Rāma gewiesenen Weg, durch meine Gnade, erlangte der großgesinnte Pāñcāla die Reihenfolge; aus jenem ewigen Wesen kam sie.
12.352.38
नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः ॥ १२.३५२.३८ ॥
Nachdem er von Nārāyaṇa einen Segen erlangt und das höchste Yoga erreicht hatte, die Überlieferung weitergeführt und Unterweisung erteilt hatte, er, Gālava (ebenso).
12.352.39
कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः ॥ १२.३५२.३९ ॥
Kaṇḍarīka und der mächtige König Brahmadatta, die immer wieder das aus Geburt und Tod entstehende Leid erinnerten.
12.352.40
पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः ॥ १२.३५२.४० ॥
Pārtha, einst wurde ich aus einem anderen Grund als Sohn des Dharma berühmt; deshalb, Tiger der Kurus, gelte ich als Dharmaja.
12.352.41
नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने ॥ १२.३५२.४१ ॥
Nara und Nārāyaṇa übten einst unvergängliche Askese auf dem Berg Gandhamādana, nachdem sie das Gefährt des Dharma bestiegen hatten.
12.352.42
तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत ॥ १२.३५२.४२ ॥
Zu eben jener Zeit fand das Opfer Dakṣas statt; und, o Bhārata, Dakṣa wies Rudra in der Tat keinen Anteil zu.
12.352.43
ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः ॥ १२.३५२.४३ ॥
Dann, auf Dadhīcis Wort hin, entriss er Dakṣas Opfer, und im Zorn schleuderte er seinen immer wieder aufflammenden Dreizack.
12.352.44
तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात् ॥ १२.३५२.४४ ॥
Jener Dreizack, der Dakṣas Opfer völlig zu Asche verbrannt hatte, kam plötzlich zur Einsiedelei von Badarī in unserer Nähe.
12.352.45
ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान् ॥ १२.३५२.४५ ॥
Da wurde das Haar Nārāyaṇas, erfüllt von seinem eigenen Glanz, von der Farbe des Muñja-Grases; darum bin ich Muñjakeśa, der mit den muñja-farbenen Haaren.
12.352.46
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम् ॥ १२.३५२.४६ ॥
Und jener Dreizack, vom Großherzigen mit einem Hunkāra abgeschüttelt und von Nārāyaṇa getroffen, kehrte in Śaṅkaras Hand zurück.
12.352.47
अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना ॥ १२.३५२.४७ ॥
Da stürmte Rudra auf jene beiden Weisen zu, die mit Askese begabt waren; dann hob er ihn empor und packte ihn mit der Hand an der Kehle.
12.352.48
अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान् ॥ १२.३५२.४८ ॥
Da nahm Nara einen Schilfhalm, um Rudra zu treffen, und verband ihn schnell durch Mantras; er wurde zu einer großen Axt.
12.352.49
क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात् ॥ १२.३५२.४९ ॥
Und als sie plötzlich gegen Rudra geschleudert wurde, wurde sie durchtrennt; darum werde ich als Khaṇḍaparaśu erinnert, weil ich durch die Axt zerschnitten wurde.
12.352.50
अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन ॥ १२.३५२.५० ॥
O Nachkomme Vṛṣṇis, o Janārdana, in jener Schlacht, die die drei Welten aufwühlte, wer errang damals den Sieg? Sag mir das.
12.352.51
श्रीभगवानुवाच ।
तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा ॥ १२.३५२.५१ ॥
Der gesegnete Herr sprach: Als jene beiden, deren Wesen Rudra und Nārāyaṇa war, im Kampf aneinandergerieten, da gerieten alle Welten plötzlich in Aufruhr.
12.352.52
नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ १२.३५२.५२ ॥
Das Feuer nahm die reine, wohl dargebrachte Opfergabe bei den Opfern nicht an; die Veden leuchteten den Weisen mit gereinigtem Geist nicht mehr.
12.352.53
देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह ॥ १२.३५२.५३ ॥
Da drangen Leidenschaft und Finsternis gänzlich in die Götter ein; die Erde bebte heftig, und der Himmel riss auf.
12.352.54
निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत ॥ १२.३५२.५४ ॥
Die Glanzkräfte verloren ihren Schein, und auch Brahmā fiel von seinem Sitz; der Ozean trocknete aus, und der Himālaya zersprang.
12.352.55
तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३५२.५५ ॥
O Sohn Pāṇḍus, als dieses Vorzeichen so entstanden war, wurde Brahmā von den Scharen der Götter und den großgesinnten Weisen umringt.
12.352.56
साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम् ॥ १२.३५२.५६ ॥
Mit gefalteten Händen sprach der Vierantlitzige zu Rudra: "Heil sei den Welten."
12.352.57
यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः ॥ १२.३५२.५७ ॥
Der Unvergängliche und Unoffenbare, der Herr und Erhalter der Welt, der als unwandelbare Grundlage verweilt, der Handelnde jenseits aller Gegensätze, den man den Nichthandelnden nennt.
12.352.58
व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ ॥ १२.३५२.५८ ॥
Dies ist seine eine, heilbringende Gestalt, die in das manifeste Dasein getreten ist: Nara und Nārāyaṇa, die beiden Träger der Linie des Dharma, wurden geboren.
12.352.59
तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३५२.५९ ॥
Diese beiden sind mit großer Askese begabt, die besten der Götter, mit großen Gelübden. Durch seine Gnade wurde ich geboren, aus einem anderen Grund.
12.352.60
मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम् ॥ १२.३५२.६० ॥
Gemeinsam mit mir, den Göttern und den großen Weisen, besänftige rasch den Gewährer der Gaben, damit den Welten ohne Verzug Frieden werde.
12.352.61
ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.६१ ॥
Als Brahmā so gesprochen hatte, legte Rudra das Feuer seines Zorns ab und besänftigte dann den Herrn, den Gott Nārāyaṇa.
12.352.62
ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः ॥ १२.३५२.६२ ॥
Da wurde der gewährende Gott, der Zorn und Sinne besiegt hatte, dort erfreut und vereinte sich mit Rudra.
12.352.63
ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः ॥ १२.३५२.६३ ॥
Hari, der Herr der Welt, von den Weisen, Brahmā und den Göttern wohl verehrt, sprach zum Gott Īśāna.
12.352.64
यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ १२.३५२.६४ ॥
Wer dich erkennt, erkennt mich; wer dir folgt, folgt mir. Zwischen uns beiden gibt es keinerlei Unterschied; dein Sinn möge nicht anders sein.
12.352.65
अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि ॥ १२.३५२.६५ ॥
Von heute an sei dieses Śrīvatsa-Zeichen mit deinem Dreizack-Zeichen gekennzeichnet; und von meiner Hand gezeichnet sollst du Śrīkaṇṭha heißen.
12.352.66
एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी ॥ १२.३५२.६६ ॥
So, nachdem sie einander die Zeichen gaben und mit Rudra eine unvergleichliche Freundschaft schlossen, vereinten sich die beiden Weisen.
12.352.67
एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत ॥ १२.३५२.६७ ॥
O Pārtha, dieser Sieg Nārāyaṇas im Kampf ist dir verkündet worden; und o Bhārata, diese geheimen Namen wurden ebenfalls erklärt.
12.352.68
एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम् ॥ १२.३५२.६८ ॥
So wandle ich in vielerlei Gestalten hier auf der Erde, und, Sohn der Kuntī, sogar bis zur Welt Brahmās und zum ewigen Goloka.
12.352.69
यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम् ॥ १२.३५२.६९ ॥
Wisse, dass der, der dir vorangeht, wenn die Schlacht nun herangekommen ist, Sohn der Kuntī, Rudra ist, der Gott der Götter, der mit dem Haarknoten.
12.352.70
कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून् ॥ १२.३५२.७० ॥
Eben diese Zeit, von der ich dir sagte, sie sei aus dem Zorn geboren, ist es, durch die du früher deine Feinde erschlagen hast.
12.352.141
अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् ॥ १२.३५२.१४१ ॥
Verneige dich beherrscht vor jenem Gott der Götter von unermesslicher Macht, dem Herrn der Umā, dem Herrn des Weltalls, Hara, dem unvergänglichen Gott.