மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.352
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.352.2
श्रीभगवानुवाच ।
सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् ।
बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन ॥ १२.३५२.२ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: சூரியனும் சந்திரனும் எப்போதும் அம்சு எனப்படும் என் கதிர்களாகிய முடிகளால், எழுந்திருக்கும் உலகை தனித்தனியே எழுப்பியும் சூடேற்றியும் வருகின்றனர். எழுப்புவதாலும் சூடேற்றுவதாலுமே உலகில் மகிழ்ச்சி உண்டாகிறது. பாண்டுவின் மகனே, அக்னியும் சோமனும் செய்த இச்செயல்களால்.
12.352.3
इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः ॥ १२.३५२.३ ॥
இடையால் அழைக்கப்பட்ட சேர்க்கையால், ஹரியே, யாகங்களில் எனக்கு பங்கு உண்டு. என் நிறமும் ஹரிகளில் சிறந்தது; ஆகையால் நான் ஹரி என நினைவுகூரப்படுகிறேன்.
12.352.4
धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः ॥ १२.३५२.४ ॥
உலகங்களின் இருப்பிடமும் சாரமும்; நன்கு ஆராயப்பட்ட அமிழ்தமும் நானே. ஆகையால் பிராமணர்களால் நான் ரிதாமா என்றும் சத்யன் என்றும் புகழப்படுகிறேன்.
12.352.5
नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः ॥ १२.३५२.५ ॥
முன்பு குகையில் சென்று மறைந்த, அழிந்துபட்ட பூமியை நான் உண்மையில் கண்டெடுத்தேன். அதனால் தேவர்கள் 'கோவிந்தன்' என்று என்னை சொற்களால் நன்கு துதித்தனர்.
12.352.6
शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम् ॥ १२.३५२.६ ॥
'சிபிவிஷ்டன்' என்ற பெயரில், மயிரற்றவன் எவனோ அவனால் வியாபிக்கப்பட்டதெதுவோ, அது நிச்சயமாக 'சிபிவிஷ்டம்' என நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.352.7
यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम् ॥ १२.३५२.७ ॥
யாஸ்கர் என்ற முனிவர் கலங்காமல் பல யாகங்களில் என்னைப் பாடினார்; 'சிபிவிஷ்டன்' என்று. இதனால் நான் ரகசியப் பெயரைத் தாங்குபவன்.
12.352.8
स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान् ॥ १२.३५२.८ ॥
சிபிவிஷ்டர் என்று என்னைப் புகழ்ந்த உதாரபுத்தியுள்ள ரிஷி யாஸ்கர், என் அருளால் இழந்திருந்த நிருக்தத்தை மீண்டும் அடைந்தார்.
12.352.9
न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः ॥ १२.३५२.९ ॥
நான் பிறந்ததில்லை, பிறக்கவில்லை, எப்போதும் பிறக்கப்போவதுமில்லை. எல்லா உயிர்களின் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் நான்; ஆகவே நான் அஜன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறேன்.
12.352.10
नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती ॥ १२.३५२.१० ॥
நான் முன்பு எப்போதும் கீழ்மையானதோ அநாகரிகமானதோ ஒரு சொல்லும் சொன்னதில்லை. ஞானமும் பிரம்மனின் மகளுமான அந்த சத்திய தேவி சரஸ்வதி எனக்கு உரியவள்.
12.352.11
सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः ॥ १२.३५२.११ ॥
குந்தியின் மகனே, சத்தும் அசத்தும் என்னால் ஆத்மாவில் புகுத்தப்பட்டன. புஷ்கரத்தின் பிரம்மசதனத்தில் ரிஷிகள் என்னை உண்மையாக அறிவர்.
12.352.12
सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय ॥ १२.३५२.१२ ॥
சத்துவத்திலிருந்து நான் ஒருபோதும் வீழ்ந்ததில்லை; சத்துவம் என்னால் படைக்கப்பட்டது என்று அறிக. தனஞ்சயா, இங்கே பிறப்பில் என் பழமையான சத்துவம் தோன்றியது.
12.352.13
निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः ॥ १२.३५२.१३ ॥
நிஷ்காம கர்மத்துடன் கூடிய என்னை சாத்வதன் என்று கருது. சாத்வத ஞானத்தால் காணப்பட்ட நான் சாத்வதன்; சாத்வதர்களின் தலைவனும் நானே.
12.352.14
कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन ॥ १२.३५२.१४ ॥
பார்த்தா, இரும்பு ஏர்போல் பெரியவனாகி நான் பூமியை உழுகிறேன். என் நிறம் கருமை; ஆகவே அர்ஜுனா, நான் கிருஷ்ணன்.
12.352.15
मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम ॥ १२.३५२.१५ ॥
என்னால் இணைக்கப்பட்ட பூமி நீருடனும், ஆகாயம் காற்றுடனும், காற்று நெருப்புடனும் இணைந்தது; அதனால் எனக்கு வைகுண்டத்தன்மை உண்டு.
12.352.16
निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा ॥ १२.३५२.१६ ॥
நிர்வாணம், பரம சுகம் — அதுவே உயர்ந்த தர்மம் எனப்படுகிறது. ஆகவே நான் முன்பு வீழ்ந்ததில்லை; அந்தச் செயலால் நான் அச்சுதன்.
12.352.17
पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा ॥ १२.३५२.१७ ॥
பூமியும் ஆகாயமும் இரண்டும், உலகெங்கும் புகழ்பெற்றவை — அவற்றைத் தாங்குவதற்காகவே என்னை அதோக்ஷஜன் என்று எளிதாக அழைக்கின்றனர்.
12.352.18
निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः ॥ १२.३५२.१८ ॥
வேதம் அறிந்தோரும் சொற்பொருள் சிந்திப்போரும் நிருக்தத்தின்படி என்னைப் பாடுகின்றனர் — பண்டைய வம்சத்தில் 'அதோக்ஷஜ' என்பதே நிலைபெற்ற வழக்கம்.
12.352.19
शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.१९ ॥
இந்தச் சொல் பரம ரிஷிகளால் ஒருமனதாகச் சொல்லப்பட்டது — உலகில் அதோக்ஷஜன் வேறு எவரும் இல்லை, இறைவன் நாராயணனைத் தவிர.
12.352.20
घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः ॥ १२.३५२.२० ॥
உலகில் என் சுடரின் நெய் உயிரினங்களின் உயிரைத் தாங்குவது; கலங்காத வேதம் அறிந்தோர் என்னை நெய்ச்சுடர் என்று புகழ்ந்தனர்.
12.352.21
त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते ॥ १२.३५२.२१ ॥
கர்மத்தால் பிறந்த மூன்று தாதுக்கள் பிரசித்தமானவை என்று நினைவுகூரப்படுகின்றன: பித்தம், சிலேஷ்மம், வாயு; இதுவே சங்காதம் எனப்படும்.
12.352.22
एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते ॥ १२.३५२.२२ ॥
இவற்றால் உயிரினம் தாங்கப்படுகிறது; இவை குன்றும்போது அது குன்றுகிறது; ஆகையால் ஆயுர்வேத அறிஞர்கள் என்னை மூன்று தாதுக்களை உடையவன் என்கின்றனர்.
12.352.23
वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम् ॥ १२.३५२.२३ ॥
பாரதா, உலகங்களில் பகவான் தர்மம் விருஷன் என்று பிரசித்தமானவர்; நைகண்டுக நூலில் சொல்லப்பட்ட பொருளின்படி என்னை உத்தமமான விருஷன் என்று அறிவாயாக.
12.352.24
कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः ॥ १२.३५२.२४ ॥
கபி, வராஹம், சிறந்தவர், தர்மம் ஆகியவையும் விருஷன் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆகையால் பிரஜாபதி காசியபர் என்னை விருஷாகபி என்று அழைத்தார்.
12.352.25
न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी ॥ १२.३५२.२५ ॥
ஆதியையும் நடுவையும் அந்தத்தையும் தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒருபோதும் அறிவதில்லை; ஆதியற்றவனும் நடுவற்றவனும் அந்தமற்றவனுமாய், ஈசனும் எங்கும் நிறைந்தவனும் உலகுக்குச் சாட்சியுமான நான் புகழ்ந்து பாடப்பட்டவன்.
12.352.26
शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः ॥ १२.३५२.२६ ॥
தனஞ்சயா, இங்கு நான் தூய்மையானவற்றையும் கேட்கத் தகுந்தவற்றையுமே கேட்கிறேன்; பாவங்களை நான் ஏற்பதில்லை; ஆதலால் நான் உண்மையில் சுசிஸ்ரவா ஆவேன்.
12.352.27
एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम् ॥ १२.३५२.२७ ॥
முன்பு ஒற்றைக் கொம்புடைய, தெய்வீகத் தோற்றமுடைய வராகமாக ஆகி நான் இந்த பூமியை உயர்த்தினேன்; ஆதலால் நான் ஏகசிருங்கன்.
12.352.28
तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात् ॥ १२.३५२.२८ ॥
அதுபோலவே நான் மூன்று திமிலுடைய வராக வடிவை ஏற்றவனாக இருந்தேன்; என் உடலின் அளவினாலேயே அதனால் பிரசித்தி பெற்றேன்.
12.352.29
विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत् ॥ १२.३५२.२९ ॥
கபிலரின் ஞானத்தைச் சிந்திப்பவர்கள் விரிஞ்சி என்று எவரைச் சொல்கிறார்களோ, அந்த பிரஜாபதியே நான்; என் சேதனத்தால் அனைத்து உலகங்களையும் படைப்பவன் நானே.
12.352.30
विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः ॥ १२.३५२.३० ॥
வித்தையைத் துணையாகக் கொண்டவனும், சூரியனில் நிலைத்திருப்பவனும், நித்தியனுமான என்னை உறுதியான நம்பிக்கை கொண்ட சாங்கிய ஆசிரியர்கள் கபிலன் என்று அழைக்கின்றனர்.
12.352.31
हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः ॥ १२.३५२.३१ ॥
வேதங்களில் போற்றப்படும், யோகியரால் எப்போதும் வழிபடப்படும், ஒளிமிக்க இந்த ஹிரண்யகர்ப்பன் — அந்த வியாபகனான பிரபுவே நான் என்று நினைவுகூரப்படுகிறேன்.
12.352.32
एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः ॥ १२.३५२.३२ ॥
இருபத்தொரு கிளைகளையுடைய ரிக்வேதத்தை என்னென்று கூறுகின்றனர்; ஆயிரம் கிளைகளையுடைய சாமவேதத்தையும் வேதம் அறிந்தோர் (என்னுடையதாகக்) கூறுகின்றனர்.
12.352.33
षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः ॥ १२.३५२.३३ ॥
ஐம்பத்தாறு, எட்டு, முப்பத்தேழு என்று கிளைகள் உள்ள யஜுர்வேதத்தில் (அமைந்துள்ள), அந்த நானே ஆத்வர்யவ (முறையில்) நினைவுகூரப்படுகிறேன்.
12.352.34
पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा ॥ १२.३५२.३४ ॥
ஐந்து கல்பங்களையுடையதும், சடங்குகளால் விரிவாக்கப்பட்டதுமான அதர்வவேதத்தை, அந்தணர்களும் அதர்வ வேதம் அறிந்தோரும் அவ்வாறே என்னுடையதாக நிர்ணயிக்கின்றனர்.
12.352.35
शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान् ॥ १२.३५२.३५ ॥
கிளைகளின் வேறுபாடுகளும், கிளைகளுக்குள் உள்ள பாடல்களும், சுர-எழுத்து உச்சரிப்புகளும் ஆகிய அனைத்தையும் என்னால் செய்யப்பட்டவை என்றறிவாயாக.
12.352.36
यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित् ॥ १२.३५२.३६ ॥
ஓ பார்த்தா! வரம் அளிப்பவனான ஹயசீர்ஷம் எது தோன்றுகிறதோ, அந்த நானே பின்பகுதியில் கிரமத்தையும் அக்ஷர-விபாகத்தையும் அறிந்தவன்.
12.352.37
रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात् ॥ १२.३५२.३७ ॥
ராமர் உபதேசித்த வழியில், என் அருளால், மகாத்மாவான பாஞ்சாலனால் கிரமம் பெறப்பட்டது; அந்த சனாதனமான பூதத்திலிருந்தே (அது வந்தது).
12.352.38
नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः ॥ १२.३५२.३८ ॥
நாராயணரிடமிருந்து வரம் பெற்று, மிகச் சிறந்த யோகத்தை அடைந்து, முறையை முன்னெடுத்து, உபதேசத்தை அளித்து அந்த கālavar (ஆனார்).
12.352.39
कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः ॥ १२.३५२.३९ ॥
கண்டரீகரும் பிரதாபம் மிக்க அரசன் பிரம்மதத்தனும், பிறப்பு இறப்பினால் உண்டான துன்பத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்து (அவ்வாறு ஆனார்கள்).
12.352.40
पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः ॥ १२.३५२.४० ॥
பார்த்தா, முன்பு வேறொரு காரணத்தால் நான் தர்மனின் மகனாகப் புகழ்பெற்றேன்; குருசார்தூலா, அதனால் நான் தர்மஜன் என்று அறியப்பட்டேன்.
12.352.41
नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने ॥ १२.३५२.४१ ॥
நரனும் நாராயணனும் முன்பு தர்ம வாகனத்தில் ஏறி கந்தமாதன மலையில் அழியாத தவத்தைச் செய்தனர்.
12.352.42
तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत ॥ १२.३५२.४२ ॥
அந்தக் காலத்திலேயே தக்ஷனின் யாகம் நடைபெற்றது; பாரதா, தக்ஷன் ருத்ரனுக்குரிய பங்கை நிர்ணயிக்கவே இல்லை.
12.352.43
ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः ॥ १२.३५२.४३ ॥
பின்னர் தധீசியின் சொல்லால் தக்ஷ யாகத்தை அவர் கைப்பற்றினார்; கோபத்தால் மீண்டும் மீண்டும் எரியும் சூலத்தை எறிந்தார்.
12.352.44
तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात् ॥ १२.३५२.४४ ॥
அந்தச் சூலம் தக்ஷனின் யாகத்தை முழுவதுமாக சாம்பலாக்கிவிட்டு, திடீரென எங்கள் இருவரின் அருகிலுள்ள பதரி ஆசிரமத்திற்கு வந்தது.
12.352.45
ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान् ॥ १२.३५२.४५ ॥
பின்னர் தன் தேஜஸால் நிரம்பிய நாராயணரின் முடிகள் முஞ்ச புல்லின் நிறமாயின; அதனால் நான் முஞ்சகேசன் ஆனேன்.
12.352.46
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम् ॥ १२.३५२.४६ ॥
மகாத்மாவின் ஹுங்காரத்தால் வீசி எறியப்பட்ட அந்தச் சூலம், நாராயணனின் தாக்குதலால் தாக்கப்பட்டு சங்கரனின் கைக்குத் திரும்பியது.
12.352.47
अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना ॥ १२.३५२.४७ ॥
பின்னர் ருத்திரன் அந்தத் தவவலிமை பெற்ற இரு முனிவர்களை நோக்கி விரைந்தான்; பின்னர் அவனை மேலே தூக்கி கையால் கழுத்தைப் பற்றினான்.
12.352.48
अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान् ॥ १२.३५२.४८ ॥
பின்னர் நரன் ருத்திரனைத் தாக்குவதற்காக ஒரு நாணலைப் பற்றினான்; மந்திரங்களால் அதை விரைவாக இணைத்தான்; அது ஒரு பெரிய கோடரியாயிற்று.
12.352.49
क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात् ॥ १२.३५२.४९ ॥
சட்டெனக் ருத்திரன் மீது வீசப்பட்டபோது அது துண்டாகியது; அதனால் கோடரியால் துண்டிக்கப்பட்டதால் நான் கண்டபரசு என நினைவுகூரப்படுகிறேன்.
12.352.50
अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन ॥ १२.३५२.५० ॥
வார்ஷ்ணேயா, ஜனார்த்தனா, மூவுலகையும் கடைந்த அந்தப் போரில் அப்போது வெற்றியை யார் அடைந்தார்? இதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.352.51
श्रीभगवानुवाच ।
तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा ॥ १२.३५२.५१ ॥
பகவான் கூறினார்: ருத்ரனும் நாராயணனுமான அவர்கள் இருவரும் போரில் மோதியபோது, அப்போது உலகங்கள் அனைத்தும் திடீரென்று கலக்கமுற்றன.
12.352.52
नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम् ॥ १२.३५२.५२ ॥
யாகங்களில் நன்றாகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட தூய ஹவிஸை அக்னி ஏற்கவில்லை; தூய மனமுடைய ரிஷிகளுக்கு வேதங்கள் விளங்கவில்லை.
12.352.53
देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह ॥ १२.३५२.५३ ॥
அப்போது ரஜஸும் தமஸும் தேவர்களுக்குள் முழுவதுமாகப் புகுந்தன; பூமி நடுங்கியது, வானமும் பிளந்தது.
12.352.54
निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत ॥ १२.३५२.५४ ॥
ஒளிகள் பிரகாசம் இழந்தன, பிரம்மாவும் தம் ஆசனத்திலிருந்து விழுந்தார்; கடல் வற்றியது, இமயமலை சிதறியது.
12.352.55
तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः ॥ १२.३५२.५५ ॥
பாண்டுவின் மகனே, இவ்வாறு அந்த அறிகுறி தோன்றியபோது, தேவர் கூட்டங்களும் மகாத்மாக்களான ரிஷிகளும் பிரம்மாவைச் சூழ்ந்தனர்.
12.352.56
साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम् ॥ १२.३५२.५६ ॥
கைகளைக் கூப்பிய சதுர்முகன் ருத்திரரிடம் வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: "உலகங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்."
12.352.57
यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः ॥ १२.३५२.५७ ॥
அழியாதவரும், வெளிப்படாதவரும், உலகின் ஈஸ்வரரும் வளர்ப்பவரும், மாறாத அடித்தளமாய் நிற்பவரும், செயல்படுபவராயினும் இருமைகளைக் கடந்தவரும், செயலற்றவர் என்று அறியப்படுபவருமானவர்.
12.352.58
व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ ॥ १२.३५२.५८ ॥
வெளிப்பட்ட நிலையை அடைந்த இவருடைய இந்த ஒரே சுபமான திருவுருவம். தர்மத்தின் குலத்தைத் தாங்கும் நரரும் நாராயணரும் பிறந்தனர்.
12.352.59
तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ॥ १२.३५२.५९ ॥
பெரிய தவத்தோடு கூடியவர்கள், தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், பெரும் விரதம் கொண்டவர்கள் அவர்கள். அவருடைய அருளால் வேறொரு காரணத்தினால் நான் பிறந்தவன்.
12.352.60
मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम् ॥ १२.३५२.६० ॥
என்னோடும் தேவர்களோடும் மகரிஷிகளோடும் சேர்ந்து, வரம் அளிப்பவரை விரைவில் மகிழ்விப்பீராக; உலகங்களுக்கு அமைதி தாமதமின்றி உண்டாகட்டும்.
12.352.61
ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम् ॥ १२.३५२.६१ ॥
பிரம்மா இவ்வாறு சொன்னதும், ருத்திரர் கோபாக்கினியை விட்டுவிட்டு, பின்னர் அந்தப் பிரபுவான தேவ நாராயணரை மகிழ்வித்தார்.
12.352.62
ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः ॥ १२.३५२.६२ ॥
அப்போது வரமளிக்கும் தேவன், கோபத்தையும் புலன்களையும் வென்றவர், அங்கே ருத்ரனுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
12.352.63
ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः ॥ १२.३५२.६३ ॥
முனிவர்கள், பிரம்மா, தேவர்களால் நன்கு வணங்கப்பட்ட, உலகின் ஈசனான ஹரி ஈசான தேவனிடம் கூறினார்.
12.352.64
यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा ॥ १२.३५२.६४ ॥
உன்னை அறிபவன் என்னை அறிகிறான்; உன்னைப் பின்பற்றுபவன் என்னைப் பின்பற்றுகிறான். நமக்கிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை; உன் எண்ணம் வேறுவிதமாக இருக்கட்டும் என்று நினைக்காதே.
12.352.65
अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि ॥ १२.३५२.६५ ॥
இன்று முதல் இந்த ஸ்ரீவத்ச அடையாளம் உன் சூல அடையாளத்தால் குறிக்கப்படட்டும்; என் கையால் குறிக்கப்பட்டு நீ ஸ்ரீகண்டன் ஆவாய்.
12.352.66
एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी ॥ १२.३५२.६६ ॥
இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் செய்த அடையாளங்களை உருவாக்கி, அப்போது ருத்ரனுடன் ஒப்பற்ற நட்பை ஏற்படுத்தி, அந்த இரு ரிஷிகளும் ஒன்றாயினர்.
12.352.67
एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत ॥ १२.३५२.६७ ॥
பார்த்தா, போரில் நாராயணனின் வெற்றி இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; பாரதா, இந்த ரகசிய பெயர்களும் விளக்கத்துடன் சொல்லப்பட்டன.
12.352.68
एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम् ॥ १२.३५२.६८ ॥
இவ்வாறு பல வகையான வடிவங்களில் நான் இங்கே பூமியில் சஞ்சரிக்கிறேன்; குந்தியின் மகனே, பிரம்ம லோகத்திலும் நித்திய கோலோகத்திலும் கூட.
12.352.69
यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम् ॥ १२.३५२.६९ ॥
போர் நேரத்தில் உனக்கு முன்னால் செல்பவனை, குந்தியின் மகனே, ருத்ரன் என்று அறிக; தேவர்களுக்கெல்லாம் தேவன், சடைமுடியுடையவன்.
12.352.70
कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून् ॥ १२.३५२.७० ॥
அந்த காலமே, கோபத்திலிருந்து பிறந்தது என்று உனக்கு நான் கூறியது; அவனாலேயே முன்பு எதிரிகளை நீ கொன்றாய்.
12.352.141
अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् ॥ १२.३५२.१४१ ॥
அளவிட முடியாத ஆற்றலுடைய அந்த தேவதேவனும் உமாபதியுமான, அழிவற்ற விஸ்வேசனும் ஹரனுமான அவனை அடக்கத்துடன் வணங்கு.