Mahābhārata · Adhyāya 12.353
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.353.1
सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम् ।
यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः ॥ १२.३५३.१ ॥
Oh Sūta, has relatado este gran relato; al escucharlo, todos los sabios quedaron en suprema admiración.
12.353.2
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.२ ॥
Oh Sūta, visitar todos los ermitaños y bañarse en todos los vados sagrados no da fruto como el relato de Nārāyaṇa.
12.353.3
पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम् ॥ १२.३५३.३ ॥
Habiendo escuchado esta historia desde el principio, nuestros cuerpos se han purificado; es sagrada, se apoya en Nārāyaṇa y libera de todos los pecados.
12.353.4
दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः ।
सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः ॥ १२.३५३.४ ॥
El bendito dios, difícil de contemplar y venerado por todos los mundos, junto con Brahmā y todos los dioses y los demás grandes sabios.
12.353.5
दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम् ।
नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज ॥ १२.३५३.५ ॥
Que Nārada vio al dios Nārāyaṇa Hari — sin duda esto fue aprobado por aquel dios, oh hijo de Sūta.
12.353.6
यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम् ।
यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ।
नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.३५३.६ ॥
Nārada vio al señor del mundo de pie en el cuerpo de Aniruddha, y luego volvió a correr para ver a los dos mejores dioses, Nara y Nārāyaṇa — dime la razón de ello.
12.353.7
तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै ।
कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक ॥ १२.३५३.७ ॥
Oh Śaunaka, mientras aquel sacrificio del rey, hijo de Parikṣit, se llevaba a cabo, y los ritos se realizaban conforme a la norma en sus intervalos,
12.353.8
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम् ।
परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम् ॥ १२.३५३.८ ॥
El rey de reyes preguntó a Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, el sabio, tesoro de los Vedas, el señor, abuelo de los abuelos.
12.353.9
श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम् ॥ १२.३५३.९ ॥
El sabio divino Nārada, al regresar de Śvetadvīpa meditando en las palabras del Señor, ¿qué hizo después de esto?
12.353.10
बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी ।
कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः ॥ १२.३५३.१० ॥
Tras llegar al ermitaño de Badarī y reunirse con aquellos dos sabios, ¿cuánto tiempo permaneció y qué historia les preguntó?
12.353.11
इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात् ।
आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम् ॥ १२.३५३.११ ॥
De este vasto relato del Bhārata de cien mil versos, este océano de conocimiento sin igual, batido con el palo de batir del intelecto.
12.353.12
नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा ।
अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा।
समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा ॥ १२.३५३.१२ ॥
Como la mantequilla se extrae de la leche cuajada, el sándalo de la montaña Malaya, el Āraṇyaka de los Vedas y el néctar de las hierbas, así, oh brahmán, ha sido extraído este néctar de relato.
12.353.13
तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम् ।
स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः ॥ १२.३५३.१३ ॥
Oh tesoro de austeridad, ciertamente has hablado de esto, basado en la historia de Nārāyaṇa. Él es el Señor, el dios bendito, que hace surgir el ser de todos los seres.
12.353.14
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम ।
यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः ॥ १२.३५३.१४ ॥
¡Ah, el resplandor de Nārāyaṇa es difícil de contemplar, mejor de los nacidos dos veces, en el que al final de la era cósmica entran todos los dioses, comenzando por Brahmā.
12.353.15
ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम् ।
न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च ॥ १२.३५३.१५ ॥
Sabios y gandharvas, y todo lo que se mueve y no se mueve: creo que no hay nada superior a esto, que purifica tanto en el cielo como aquí.
12.353.16
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.१६ ॥
Ir a todos los ermitaños y bañarse en todos los vados sagrados no da fruto como lo hace la historia de Nārāyaṇa.
12.353.17
सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम् ॥ १२.३५३.१७ ॥
Aquí nos hemos purificado por completo, habiendo escuchado esta historia desde el principio: la de Hari, señor del universo, que destruye todos los pecados.
12.353.18
न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः ।
वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम् ॥ १२.३५३.१८ ॥
No es sorprendente lo que hizo allí: que mi noble Dhanaṃjaya, con Vāsudeva como ayudante, obtuviera la victoria suprema.
12.353.19
न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा ॥ १२.३५३.१९ ॥
Creo que nada le era inalcanzable en los tres mundos; era Viṣṇu, señor de los tres mundos, un amigo que brindaba ayuda.
12.353.20
धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः ।
हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः ॥ १२.३५३.२० ॥
¡Oh brahmán! Todos mis antepasados fueron bienaventurados, pues para ellos Janārdana fue fuente de bienestar y buena fortuna.
12.353.21
तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः ।
यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम् ॥ १२.३५३.२१ ॥
El bienaventurado señor, difícil de ver incluso por la ascesis, honrado por los mundos, adornado con la marca Śrīvatsa, a quien vieron cara a cara.
12.353.22
तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः ।
दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम् ॥ १२.३५३.२२ ॥
Aún más bienaventurado que ellos es Nārada, nacido de Parameṣṭhin, que vio al dios Hari, Nārāyaṇa, no nacido y omnipresente.
12.353.23
न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम् ।
श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः ॥ १२.३५३.२३ ॥
No considero que el sabio Nārada, imperecedero, sea de escaso esplendor; habiendo llegado a la Isla Blanca, vio al mismísimo Hari.
12.353.24
देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम् ।
यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३५३.२४ ॥
Aquella visión, acompañada de la gracia del dios, fue clara, cuando vio al dios de pie en el cuerpo de Aniruddha.
12.353.25
बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः ।
नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने ॥ १२.३५३.२५ ॥
Nārada volvió a ir al ermitaño de Badarī. ¿Cuál fue la razón para ver a Nara y Nārāyaṇa, oh sabio?
12.353.26
श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः ।
बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी।
कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह ॥ १२.३५३.२६ ॥
Nārada, hijo del Supremo, habiendo regresado de Śvetadvīpa, llegó al eremitorio de Badarī, se reunió con los dos sabios, permaneció allí algún tiempo y preguntó qué cuestiones.
12.353.27
श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि ।
किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी।
तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि ॥ १२.३५३.२७ ॥
Cuando aquel magnánimo regresó de Śvetadvīpa, ¿qué dijeron los sabios magnánimos Nara y Nārāyaṇa? Debes contarme todo tal como fue en verdad.
12.353.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके।
तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि ॥ १२.३५३.२८ ॥
Al oír sus palabras, Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) instruyó entonces a su discípulo Vaiśampāyana, sentado cerca: Cuéntale todo lo que has oído de mí.
12.353.29
गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा ।
आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम् ॥ १२.३५३.२९ ॥
Comprendiendo la orden de su maestro, aquel toro entre brahmanes comenzó entonces a relatar toda la antigua historia.
12.353.30
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १२.३५३.३० ॥
Homenaje a aquel bienaventurado Vyāsa de esplendor inmensurable, por cuya gracia relataré esta historia de Nārāyaṇa.
12.353.31
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम् ।
निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्।
हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना ॥ १२.३५३.३१ ॥
Habiendo llegado a la gran isla blanca y visto al imperecedero Hari, oh rey, Nārada regresó rápidamente y llegó al Meru, llevando en su corazón la carga que el Ser Supremo había pronunciado.
12.353.32
पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत् ।
यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः ॥ १२.३५३.३२ ॥
Después, oh rey, surgió en él un gran temor y agitación, pues habiendo recorrido un camino tan largo, había regresado aquí a salvo.
12.353.33
मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम् ।
निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु ॥ १२.३५३.३३ ॥
Entonces partió del Meru y fue a la montaña Gandhamādana; desde el cielo descendió rápidamente hacia Viśālā Badarī.
12.353.34
ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ ।
तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ ॥ १२.३५३.३४ ॥
Entonces vio a dos dioses antiguos, los mejores de los sabios, realizando una gran austeridad, firmes en el Ser, portadores de grandes votos.
12.353.35
तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात् ।
श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ ॥ १२.३५३.३५ ॥
Ambos superaban en esplendor al sol que ilumina todos los mundos; marcados con el Śrīvatsa, venerables, portando coronas de cabello enmarañado.
12.353.36
जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ ।
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ ॥ १२.३५३.३६ ॥
Sus pies y brazos eran palmeados; sus pies llevaban marcas de rueda; sus pechos eran anchos, sus brazos largos, y tenían las cuatro marcas de los testículos.
12.353.37
षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ ।
स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ।
आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः ॥ १२.३५३.३७ ॥
Con sesenta dientes y ocho colmillos, con voces semejantes a una masa de nubes, de hermosos rostros, anchas frentes, bellas cejas, mentones y narices; las cabezas de aquellos dos dioses eran como sombrillas.
12.353.38
एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ ।
तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः ॥ १२.३५३.३८ ॥
Al ver a aquellos dos, dotados de tales señales y llamados grandes varones, Nārada se alegró, y ellos lo honraron a su vez.
12.353.39
स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा ।
बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ ॥ १२.३५३.३९ ॥
Dirigiéndole palabras de bienvenida, también le preguntaron por su bienestar. Entonces Nārada, contemplando a aquellos dos varones supremos, quedó absorto en sus pensamientos.
12.353.40
सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः ।
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ ॥ १२.३५३.४० ॥
Los que estaban presentes allí en la asamblea, venerados por todos los seres, así los había visto yo en Śvetadvīpa; estos dos mejores sabios son de aquella clase.
12.353.41
इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम् ।
स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे ॥ १२.३५३.४१ ॥
Habiendo reflexionado así en su mente, y habiéndolos circunvalado, se sentó allí sobre un asiento auspicioso de hierba kuśa.
12.353.42
ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि ।
ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम् ॥ १२.३५३.४२ ॥
Entonces aquellos dos sabios, morada de austeridad, de gloria y también de esplendor, dotados de calma y dominio de sí, habiendo realizado el rito de la mañana—
12.353.43
यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः ।
पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ ॥ १२.३५३.४३ ॥
Y los dos reyes, que honraron a Nārada con agua para los pies y la ofrenda arghya sin distracción, se sentaron en sus asientos, habiendo cumplido la hospitalidad y los ritos diarios.
12.353.44
तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत ।
भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः ॥ १२.३५३.४४ ॥
Mientras estaban sentados allí, aquel lugar resplandeció como un recinto de sacrificio iluminado por los fuegos, con las grandes llamas brillantes de las ofrendas.
12.353.45
अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत् ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम् ॥ १२.३५३.४५ ॥
Entonces Nārāyaṇa dijo estas palabras allí a Nārada, que estaba sentado cómodamente, descansado, habiendo recibido hospitalidad y en reposo.
12.353.46
अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः ।
श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा ॥ १२.३५३.४६ ॥
Incluso ahora, aquel Señor bendito, el Ser supremo y eterno que viste en Śveta-dvīpa, es la naturaleza suprema de ambos.
12.353.47
दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः ।
सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३५३.४७ ॥
He visto a aquel glorioso Varón, portador de la forma universal, imperecedero; allí residen todos los mundos y también los dioses junto con los sabios.
12.353.48
अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ ॥ १२.३५३.४८ ॥
Incluso hoy lo veo, y al veros a vosotros dos, los eternos.
12.353.49
यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत् ।
तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम् ॥ १२.३५३.४९ ॥
Dotados de las mismas señas con que Hari, que porta una forma no manifiesta, está dotado, vosotros dos, en verdad, portáis formas manifiestas dotadas de esas mismas señas.
12.353.50
दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः ।
इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ॥ १२.३५३.५० ॥
Allí, junto a aquel dios, os vi a vosotros dos; y enviado por el Ser Supremo, he venido aquí hoy mismo.
12.353.51
को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया ।
सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम् ॥ १२.३५३.५१ ॥
En esplendor, fama y gloria, ¿quién en los tres mundos podría igualarle, salvo vosotros dos, hijos del justo?
12.353.52
तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः ।
प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा ॥ १२.३५३.५२ ॥
Por él me fue declarado todo el dharma llamado conocedor del campo, y las manifestaciones futuras tal como aquí habrán de suceder.
12.353.53
तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः ।
प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम् ॥ १२.३५३.५३ ॥
Allí, los hombres blancos, libres de los cinco sentidos, están todos despiertos y son devotos del Varón supremo.
12.353.54
तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः ।
प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः ॥ १२.३५३.५४ ॥
Ellos adoran siempre a aquel dios, y él se deleita con ellos; pues el Señor, el Ser Supremo, es querido por los devotos y querido por los dvija.
12.353.55
रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः ।
विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः ॥ १२.३५३.५५ ॥
Él se deleita siempre cuando es adorado; querido de los devotos del Señor, el dios Mādhava, disfrutador del universo, omnipresente, tierno con sus devotos.
12.353.56
स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः ।
हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः ॥ १२.३५३.५६ ॥
Él es el hacedor, la causa y el efecto, de fuerza y resplandor excesivos; es la razón, la ordenación de los mandatos y la verdad misma, oh de gran renombre.
12.353.57
तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत् ।
तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम् ॥ १२.३५३.५७ ॥
Habiéndose unido a sí mismo mediante la austeridad, el esplendor supremo que viene de la Isla Blanca es famoso como 'Tejas', que brilla con su propia luz.
12.353.58
शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना ।
एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः ॥ १२.३५३.५८ ॥
Esa paz es prescrita en los tres mundos por quien tiene el ser purificado; con este intelecto auspicioso, habiendo adoptado el voto firme.
12.353.59
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते ।
न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम् ॥ १२.३५३.५९ ॥
Allí el sol no arde, ni la luna resplandece; el viento no sopla donde el señor de los dioses practica la austeridad difícil de realizar.
12.353.60
वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् ।
एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः ॥ १२.३५३.६० ॥
De pie sobre el suelo, en un altar de ocho nalas de altura, el dios creador del universo se sostiene sobre un pie, con los brazos alzados, mirando hacia el norte.
12.353.61
साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम् ।
यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत् ॥ १२.३५३.६१ ॥
Recitando los Vedas una y otra vez junto con sus miembros, los sabios practicaron una austeridad sumamente difícil: aquella que es Brahman, y que el propio Paśupati practicó.
12.353.62
शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः ।
नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते ॥ १२.३५३.६२ ॥
Los demás —los mejores de los dioses, los Daitya, Dānava y Rākṣasa, los nāga, suparṇa, gandharva, siddha y reyes-sabios—, también ellos.
12.353.63
हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते ।
कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः ॥ १२.३५३.६३ ॥
Ofrecen constantemente havya y kavya conforme a la regla; pero por completo se acogen a los pies de aquel dios.
12.353.64
याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः ।
ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं ॥ १२.३५३.६४ ॥
Todos los ritos realizados por quienes tienen la mente fija en una sola meta: todos ellos el dios mismo los acepta con la cabeza inclinada.
12.353.65
न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः ।
विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः ॥ १२.३५३.६५ ॥
Para los magnánimos despiertos, no hay nadie más querido por él en los tres mundos; por eso se han vuelto por completo devotos suyos.
12.353.66
इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ।
एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः ॥ १२.३५३.६६ ॥
Hoy he llegado aquí, enviado por el Ser Supremo; así me lo declaró el propio dios Hari, el bienaventurado.
12.353.67
आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः ॥ १२.३५३.६७ ॥
Dedicado a ello, permaneceré siempre con vosotros dos.