மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.353
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.353.1
सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम् ।
यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः ॥ १२.३५३.१ ॥
ஓ சூதரே, நீர் மிகப் பெரிய கதையை எடுத்துரைத்தீர்; அதைக் கேட்டு முனிவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த வியப்பை அடைந்தனர்.
12.353.2
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.२ ॥
ஓ சூதரே, எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் செல்வதும் எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதும் நாராயணரின் கதை போல பலனளிப்பதில்லை.
12.353.3
पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम् ॥ १२.३५३.३ ॥
ஆரம்பம் முதல் இந்தக் கதையைக் கேட்டதால் எங்கள் உடல்கள் தூய்மை பெற்றன; இது நாராயணனை அடைக்கலமாகக் கொண்ட, புண்ணியமான, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கும் கதை.
12.353.4
दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः ।
सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः ॥ १२.३५३.४ ॥
கண்டறிய அரியவரும், எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவருமான பகவான் தேவர், பிரம்மாவுடனும் எல்லா தேவர்களுடனும் மற்ற மகரிஷிகளுடனும் (வணங்கப்படுகிறார்).
12.353.5
दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम् ।
नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज ॥ १२.३५३.५ ॥
நாரதர் கண்ட தேவர் நாராயண ஹரியை — அது நிச்சயமாக அந்த தேவரின் அனுமதியுடனேயே நடந்தது, ஓ சூதபுத்திரரே.
12.353.6
यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम् ।
यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ।
नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.३५३.६ ॥
நாரதர் அநிருத்தரின் உடலில் நின்றிருந்த ஜகந்நாதரைக் கண்டார்; பின்னர் இரு தேவோத்தமர்களான நர-நாராயணரைக் காண மீண்டும் ஓடினார் — அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.
12.353.7
तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै ।
कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक ॥ १२.३५३.७ ॥
சௌனகரே! பரிக்ஷித்தின் மகனான அரசனின் அந்த யாகம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கையில், கர்மங்களின் இடைவேளைகளில் விதிப்படி அவை நடந்துகொண்டிருக்கையில்.
12.353.8
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम् ।
परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम् ॥ १२.३५३.८ ॥
அரசர்களின் அரசன், கிருஷ்ணத்வைபாயனரான வ்யாசரிடம் கேட்டான் — அவர் ரிஷி, வேதங்களின் பொக்கிஷம், பிரபு, பிதாமகர்களின் பிதாமகர்.
12.353.9
श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम् ॥ १२.३५३.९ ॥
ஸ்வேதத்வீபத்திலிருந்து திரும்பிய தேவரிஷி நாரதர் பகவானின் வாக்கியங்களை தியானித்தபடி — இதற்குப் பின் என்ன செய்தார்?
12.353.10
बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी ।
कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः ॥ १२.३५३.१० ॥
பதரி ஆசிரமத்தை அடைந்து அவ்விரு ரிஷிகளையும் சந்தித்து, அவன் எவ்வளவு காலம் தங்கி, எந்தக் கதையைக் கேட்டான்?
12.353.11
इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात् ।
आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम् ॥ १२.३५३.११ ॥
நூறாயிரம் (ஸ்லோகங்கள்) கொண்ட இந்த விரிவான பாரத-ஆக்யானத்திலிருந்து, புத்தியாகிய மத்தினால் கடைந்து எடுக்கப்பட்ட இந்த ஒப்பற்ற ஞானக்கடல்.
12.353.12
नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा ।
अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा।
समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा ॥ १२.३५३.१२ ॥
தயிரிலிருந்து வெண்ணெய், மலயமலையிலிருந்து சந்தனம், வேதங்களிலிருந்து ஆரண்யகம், மூலிகைகளிலிருந்து அமிர்தம் எடுக்கப்படுவது போல, பிராமணரே, இந்தக் கதாம்ருதம் இவ்வாறே எடுக்கப்பட்டுள்ளது.
12.353.13
तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम् ।
स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः ॥ १२.३५३.१३ ॥
தவநிதியே, நாராயணக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட அதை நீர் கூறினீர். அவரே ஈசன், பகவான், தேவன், அனைத்து உயிர்களின் ஆன்மாவை உருவாக்குபவர்.
12.353.14
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम ।
यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः ॥ १२.३५३.१४ ॥
ஆ, நாராயணனின் ஒளி காண்பதற்கரியது, இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே. கல்பத்தின் முடிவில் பிரம்மா முதலிய அனைத்து தேவர்களும் அதில் நுழைகின்றனர்.
12.353.15
ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम् ।
न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च ॥ १२.३५३.१५ ॥
முனிவர்களும் கந்தர்வர்களும், அசையும் அசையாத எதுவாயினும், இதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன்; இது சொர்க்கத்திலும் இங்கும் தூய்மைப்படுத்துவது.
12.353.16
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.१६ ॥
எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும் செல்வதும், எல்லா தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவதும் நாராயணக் கதை போல பலனளிப்பதில்லை.
12.353.17
सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम् ॥ १२.३५३.१७ ॥
இங்கே நாம் முழுவதும் தூய்மையடைந்தோம், ஆரம்பம் முதல் இந்தக் கதையைக் கேட்டு — விஸ்வேஸ்வரரான ஹரியின், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதான கதையை.
12.353.18
न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः ।
वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम् ॥ १२.३५३.१८ ॥
அங்கே அவர் ஏதும் வியப்பானதைச் செய்யவில்லை — என் ஆர்யரான தனஞ்சயன், வாசுதேவரின் துணையுடன், உயர்ந்த வெற்றியைப் பெற்றது.
12.353.19
न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा ॥ १२.३५३.१९ ॥
மூன்று உலகங்களிலும் அவருக்கு அடைய முடியாதது எதுவுமில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர் மூவுலகின் தலைவரான விஷ்ணு; உதவி செய்யும் நண்பராக இருந்தார்.
12.353.20
धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः ।
हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः ॥ १२.३५३.२० ॥
பிராமணரே, என் முன்னோர்கள் அனைவரும் பாக்கியவான்களாக இருந்தனர்; அவர்களுக்கு ஜனார்தனர் நன்மைக்கும் மங்களத்திற்கும் துணையாக இருந்தார்.
12.353.21
तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः ।
यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम् ॥ १२.३५३.२१ ॥
தவத்தாலும் காண்பதற்கு அரியவரும், உலகங்களால் போற்றப்படுபவருமான பகவான்; ஸ்ரீவத்ச அடையாளத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரை அவர்கள் நேரில் கண்டனர்.
12.353.22
तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः ।
दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम् ॥ १२.३५३.२२ ॥
அவர்களை விடவும் மிக்க பாக்கியவான் பரமேஷ்டியிலிருந்து பிறந்த நாரதர்; அவர் பிறப்பற்ற, எங்கும் நிறைந்த தேவன் ஹரி நாராயணரைக் கண்டார்.
12.353.23
न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम् ।
श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः ॥ १२.३५३.२३ ॥
குறைந்த தேஜஸ் கொண்ட முனிவர் நாரதரை நான் அறியேன்; அழியாதவரான அவர் சுவேதத்வீபம் சென்று ஹரியை நேரில் கண்டார்.
12.353.24
देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम् ।
यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३५३.२४ ॥
தேவனின் அருளோடு கூடிய அந்தத் தரிசனம் தெளிவானது; அப்போது அனிருத்த வடிவில் நின்ற தேவனை அவர் கண்டார்.
12.353.25
बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः ।
नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने ॥ १२.३५३.२५ ॥
நாரதர் மீண்டும் பதரி ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். நரனையும் நாராயணனையும் காண அதற்குக் காரணம் என்ன, முனிவரே?
12.353.26
श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः ।
बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी।
कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह ॥ १२.३५३.२६ ॥
சுவேதத்வீபத்திலிருந்து திரும்பிய பரமேஷ்டியின் மகன் நாரதர் பதரி ஆசிரமத்தை அடைந்தார். அந்த இரு முனிவர்களைச் சந்தித்து சிறிது காலம் தங்கினார்; என்னென்ன கேள்விகளைக் கேட்டார்.
12.353.27
श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि ।
किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी।
तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि ॥ १२.३५३.२७ ॥
சுவேதத்வீபத்திலிருந்து அந்த மகாத்மா திரும்பிய பின், மகாத்மாக்களான நரனும் நாராயணனும் என்ன சொன்னார்கள்? அதையெல்லாம் உண்மையாக எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.
12.353.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके।
तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि ॥ १२.३५३.२८ ॥
அவருடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அப்போது கிருஷ்ணத்வைபாயனர் (வியாசர்) அருகில் அமர்ந்திருந்த சிஷ்யன் வைசம்பாயனரிடம் கட்டளையிட்டார்: என்னிடம் நீ கேட்ட அனைத்தையும் இவருக்குச் சொல்.
12.353.29
गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा ।
आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम् ॥ १२.३५३.२९ ॥
குருவின் கட்டளையை அறிந்த அந்த அந்தணர்களில் சிறந்தவர், அப்போது பழமையான இதிகாசம் முழுவதையும் எடுத்துரைத்தார்.
12.353.30
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १२.३५३.३० ॥
அந்த பகவானும் அளவற்ற ஒளியுடையவருமான வியாசருக்கு வணக்கம். அவருடைய அருளால் இந்த நாராயணக் கதையைச் சொல்வேன்.
12.353.31
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम् ।
निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्।
हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना ॥ १२.३५३.३१ ॥
வெண்மையான மகாத்வீபத்தை அடைந்து அங்கே அழியாத ஹரியைக் கண்டு, அரசே, நாரதர் விரைவாகத் திரும்பி மேரு மலைக்கு வந்தார்; பரமாத்மா சொன்ன அந்தச் சுமையை இதயத்தில் சுமந்தவராய்.
12.353.32
पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत् ।
यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः ॥ १२.३५३.३२ ॥
அரசே, அதன் பின் அவருக்குள் பெரும் அச்சமும் கலக்கமும் எழுந்தது; நெடுந்தொலைவு பயணம் செய்து பாதுகாப்பாக மீண்டும் இங்கே வந்திருந்தார்.
12.353.33
मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम् ।
निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु ॥ १२.३५३.३३ ॥
பின்னர் அவர் மேருவிலிருந்து புறப்பட்டு கந்தமாதன மலைக்குச் சென்றார்; ஆகாயத்திலிருந்து விரைவாக விசாலை பதரியின் பக்கம் இறங்கினார்.
12.353.34
ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ ।
तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ ॥ १२.३५३.३४ ॥
அப்போது அவர் பழமையான இரு தேவர்களைக் கண்டார்; முனிவர்களில் சிறந்தவர்களான அவர்கள் பெரும் தவம் செய்துகொண்டும், ஆன்மாவில் நிலைபெற்றும், மகாவிரதம் கொண்டும் இருந்தனர்.
12.353.35
तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात् ।
श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ ॥ १२.३५३.३५ ॥
அவர்கள் இருவரும் உலகங்கள் அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் சூரியனைவிட தேஜஸில் மிகுந்தவர்கள்; ஸ்ரீவத்ச அடையாளம் கொண்டவர்கள், வணங்கத்தக்கவர்கள், சடைமுடி தரித்தவர்கள்.
12.353.36
जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ ।
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ ॥ १२.३५३.३६ ॥
அவர்கள் இருவரின் கால்களும் கைகளும் வலை போன்றவை; பாதங்களில் சக்கர அடையாளம்; மார்பு அகன்றது, புஜங்கள் நீண்டவை, அவர்களுக்கு நான்கு குறி அடையாளங்களும் இருந்தன.
12.353.37
षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ ।
स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ।
आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः ॥ १२.३५३.३७ ॥
அறுபது பற்களும் எட்டுக் கோரைகளும் கொண்ட அவ்விருவர், மேகக்கூட்டத்தின் ஒலி போன்ற குரலுடையவர்கள்; அழகிய முகங்களும் அகன்ற நெற்றிகளும் அழகிய புருவங்கள், தாடைகள், மூக்குகளும் கொண்டவர்கள்; அந்த இரு தேவர்களின் தலைகள் குடை போன்றவை.
12.353.38
एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ ।
तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः ॥ १२.३५३.३८ ॥
இத்தகைய அடையாளங்கள் கொண்டவர்களும் 'மகாபுருஷர்' என்று அழைக்கப்படுபவர்களுமான அவ்விருவரையும் கண்டு நாரதர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; அவர்களும் அவரைக் கௌரவித்தனர்.
12.353.39
स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा ।
बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ ॥ १२.३५३.३९ ॥
வரவேற்புச் சொற்களுடன் பேசி, அவர் நலத்தையும் விசாரித்தனர். பின்னர் அந்த இரு புருஷோத்தமர்களையும் நோக்கி நாரதர் மனதுக்குள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்.
12.353.40
सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः ।
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ ॥ १२.३५३.४० ॥
அங்கே சபையில் இருந்தவர்கள், எல்லா உயிர்களாலும் வணங்கப்படுபவர்கள், அவர்களை நான் சுவேதத்வீபத்தில் கண்டிருக்கிறேன்; இத்தகைய இரு சிறந்த ரிஷிகள் இவர்கள்.
12.353.41
इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम् ।
स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे ॥ १२.३५३.४१ ॥
இவ்வாறு மனதில் சிந்தித்து, அவர்களை வலமாக வலம்வந்து, அங்கே மங்கலமான தர்ப்பை ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்.
12.353.42
ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि ।
ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम् ॥ १२.३५३.४२ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும், தவம், புகழ், ஒளி ஆகியவற்றின் உறைவிடமானவர்கள், அமைதியும் அடக்கமும் கொண்ட ரிஷிகள், காலைக் கடமைகளை முடித்து—
12.353.43
यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः ।
पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ ॥ १२.३५३.४३ ॥
நாரதரை ஒருமனதோடு பாத்தியம் மற்றும் அர்க்கியத்தால் வழிபட்ட அந்த இரு அரசர்களும், விருந்தோம்பல் கடமையையும் அன்றாடச் சடங்கையும் முடித்து ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.
12.353.44
तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत ।
भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः ॥ १२.३५३.४४ ॥
அவர்கள் அங்கு அமர்ந்திருந்தபோது அந்த இடம் ஒளிர்ந்தது; ஆகுதியின் பிரகாசமான பெரும் சுடர்களால் யாகசாலை அக்னிகளால் பிரகாசிப்பது போல.
12.353.45
अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत् ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम् ॥ १२.३५३.४५ ॥
பின்னர் அங்கே நாராயணன், சுகமாக அமர்ந்து, ஓய்வுபெற்று, விருந்தோம்பல் பெற்று, நிம்மதியாக இருந்த நாரதரிடம் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னார்.
12.353.46
अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः ।
श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा ॥ १२.३५३.४६ ॥
இப்போதும் அந்த பகவான் பரமாத்மா, சனாதனர், நீ சுவேதத்வீபத்தில் கண்ட அவரே, நம் இருவரின் உயர்ந்த இயல்பு.
12.353.47
दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः ।
सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३५३.४७ ॥
செல்வம் மிக்க, விஸ்வரூபம் தாங்கிய, அழியாத புருஷனை நான் கண்டேன்; அங்கே எல்லா உலகங்களும், தேவர்களும் ரிஷிகளுடன் இருக்கின்றனர்.
12.353.48
अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ ॥ १२.३५३.४८ ॥
இன்றும் நான் அவரைக் காண்கிறேன்; நீங்கள் இருவரையும் சனாதனர்களாகக் காண்கிறேன்.
12.353.49
यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत् ।
तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम् ॥ १२.३५३.४९ ॥
எந்த அடையாளங்களுடன் அந்த அவ்யக்தரூபதாரியான ஹரி கூடியவரோ, அந்த அடையாளங்களுடனேயே நீங்கள் இருவரும் வ்யக்தரூபதாரிகளாக விளங்குகிறீர்கள்.
12.353.50
दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः ।
इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ॥ १२.३५३.५० ॥
அங்கே அந்த தேவனின் அருகில் நான் உங்கள் இருவரையும் கண்டேன்; பரமாத்மாவால் அனுப்பப்பட்டு இன்று இங்கேயே வந்திருக்கிறேன்.
12.353.51
को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया ।
सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम् ॥ १२.३५३.५१ ॥
அவனுடைய தேஜஸ், புகழ், ஸ்ரீ ஆகியவற்றில் மூவுலகிலும் தர்மாத்மாவின் மகன்களாகிய உங்கள் இருவரைத் தவிர யார் சமமாவார்?
12.353.52
तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः ।
प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा ॥ १२.३५३.५२ ॥
அவர் எனக்கு க்ஷேத்ரஜ்ஞ எனப்படும் முழு தர்மத்தையும் கூறினார்; இங்கே உள்ள எதிர்கால அவதாரங்களையும் அவை நிகழும் விதத்தில் கூறினார்.
12.353.53
तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः ।
प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम् ॥ १२.३५३.५३ ॥
அங்கே உள்ள வெண்ணிற மனிதர்கள், ஐந்து புலன்கள் இல்லாதவர்கள், அனைவரும் விழிப்புற்றவர்கள்; புருஷோத்தமனின் பக்தர்கள்.
12.353.54
तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः ।
प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः ॥ १२.३५३.५४ ॥
அவர்கள் எப்போதும் அந்தத் தேவனை வழிபடுகின்றனர்; அவனும் அவர்களுடன் மகிழ்கிறான். பக்தர்களுக்கு அன்பானவனான பகவான் பரமாத்மா, துவிஜர்களுக்கும் அன்பானவன்.
12.353.55
रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः ।
विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः ॥ १२.३५३.५५ ॥
அவர் வழிபடப்படும்போது எப்போதும் மகிழ்கிறார்; பாகவதர்களுக்கு விருப்பமானவர், உலகை அனுபவிப்பவர், அனைத்திலும் வியாபித்த தேவன் மாதவன், பக்தர்களிடம் அன்புடையவர்.
12.353.56
स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः ।
हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः ॥ १२.३५३.५६ ॥
அவரே படைப்பவர், காரணமும்; காரியமும் அவரே; மிகுந்த வலிமையும் ஒளியும் உடையவர். அவர் நோக்கமும், கட்டளையின் விதியும், உண்மையும் ஆவார்; மகாயசஸ்வியே.
12.353.57
तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत् ।
तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम् ॥ १२.३५३.५७ ॥
தவத்தால் தன்னை இணைத்து, சுவேதத்வீபத்திலிருந்து வரும் மேலான ஒளி 'தேஜஸ்' என்று புகழப்படுகிறது; அது தன் சொந்த ஒளியால் பிரகாசிப்பது.
12.353.58
शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना ।
एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः ॥ १२.३५३.५८ ॥
அந்த அமைதி மூன்று உலகங்களிலும் தூய மனமுடையவரால் விதிக்கப்பட்டது; இந்த நல்ல புத்தியால் நைஷ்டிக விரதத்தில் நிலைபெற்றவர்.
12.353.59
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते ।
न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम् ॥ १२.३५३.५९ ॥
அங்கே சூரியன் சுடுவதில்லை, சந்திரன் ஒளிர்வதில்லை; தேவர்களின் தலைவரிடத்தில் காற்று வீசுவதில்லை. அவர் கடுந்தவம் புரிகிறார்.
12.353.60
वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् ।
एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः ॥ १२.३५३.६० ॥
எட்டு நல அளவு உயரமுள்ள மேடையில் நிலத்தில் நின்று, உலகைப் படைத்த தேவன் ஒரு காலில் நின்று, கைகளை உயர்த்தி, வடக்கு நோக்கி முகம் வைத்துள்ளார்.
12.353.61
साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम् ।
यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत् ॥ १२.३५३.६१ ॥
அங்கங்களுடன் வேதங்களை மீண்டும் மீண்டும் ஓதியபடி, மிகக் கடுமையான தவத்தைச் செய்தனர். அது பிரம்மம்; ரிஷிகளும், தானே பசுபதியும் அதைச் செய்தனர்.
12.353.62
शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः ।
नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते ॥ १२.३५३.६२ ॥
எஞ்சியோர், தேவர்களில் சிறந்தோர், தைத்தியர், தானவர், ராட்சதர்கள், நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், ராஜரிஷிகள் ஆகியோரும் அவர்களே.
12.353.63
हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते ।
कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः ॥ १२.३५३.६३ ॥
ஹவ்யத்தையும் கவ்யத்தையும் எப்போதும் விதிப்படி அர்ப்பிக்கின்றனர்; ஆனால் முழுவதுமாக அவர் தேவனின் இரு பாதங்களையே அடைந்து நிற்கின்றனர்.
12.353.64
याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः ।
ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं ॥ १२.३५३.६४ ॥
ஏகாந்த மனம் கொண்டோர் செய்யும் கர்மங்கள் அனைத்தையும் அந்த தேவன் தானே தலைவணங்கி ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
12.353.65
न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः ।
विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः ॥ १२.३५३.६५ ॥
விழிப்புற்ற மகாத்மாக்களுக்கு அவரை விட அன்பிற்குரியவர் வேறு எவரும் மூவுலகிலும் இல்லை; அதனால் அவர்கள் அவருக்கு ஏகாந்திகளாயினர்.
12.353.66
इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ।
एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः ॥ १२.३५३.६६ ॥
இன்று நான் இங்கு வந்துள்ளேன், பரமாத்மாவால் அனுப்பப்பட்டு; இவ்வாறு பகவான் தேவன் ஹரி தானே எனக்குச் சொன்னார்.
12.353.67
आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः ॥ १२.३५३.६७ ॥
நான் அதில் ஈடுபட்டவனாக உங்கள் இருவருடனும் எப்போதும் வசிப்பேன்.