മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.353
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.353.1
सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम् ।
यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः ॥ १२.३५३.१ ॥
ഹേ സൂതാ, അങ്ങ് അതിമഹത്തായ ആഖ്യാനം വിവരിച്ചു; അത് കേട്ട് എല്ലാ മുനിമാരും പരമമായ വിസ്മയത്തിലായി.
12.353.2
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.२ ॥
ഹേ സൂതാ, എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളിലും സന്ദർശിക്കുന്നതും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്യുന്നതും നാരായണകഥ പോലെ ഫലപ്രദമല്ല.
12.353.3
पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम् ॥ १२.३५३.३ ॥
ആദിമുതൽ ഈ കഥ കേട്ടതിനാൽ ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ പവിത്രമായി; ഇത് നാരായണനെ ആശ്രയിക്കുന്ന, പുണ്യമായ, സർവപാപങ്ങളിൽനിന്നും മോചിപ്പിക്കുന്ന കഥയാണ്.
12.353.4
दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः ।
सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः ॥ १२.३५३.४ ॥
കാണാൻ പ്രയാസമുള്ള, സർവലോകങ്ങളാലും നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്ന ഭഗവാനായ ദേവൻ — ബ്രഹ്മാവോടുകൂടിയ സകല ദേവന്മാരാലും മറ്റു മഹർഷിമാരാലും.
12.353.5
दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम् ।
नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज ॥ १२.३५३.५ ॥
നാരദൻ കണ്ട ദേവനായ നാരായണ ഹരി — അത് തീർച്ചയായും ആ ദേവന്റെ അനുമതിയോടെയാണ് സംഭവിച്ചത്, ഹേ സൂതപുത്രാ.
12.353.6
यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम् ।
यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ।
नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.३५३.६ ॥
അനിരുദ്ധന്റെ ശരീരത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ജഗന്നാഥനെ നാരദൻ കണ്ടു; പിന്നീട് ദേവോത്തമരായ നര-നാരായണരെ കാണാൻ വീണ്ടും ഓടി — അതിന്റെ കാരണം എന്നോട് പറയൂ.
12.353.7
तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै ।
कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक ॥ १२.३५३.७ ॥
ഹേ ശൗനക! പാരിക്ഷിത രാജാവിന്റെ ആ യജ്ഞം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, കർമ്മങ്ങളുടെ ഇടവേളകളിൽ വിധിപ്രകാരം അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ.
12.353.8
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम् ।
परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम् ॥ १२.३५३.८ ॥
രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ രാജാവ് കൃഷ്ണദ്വൈപായനനായ വ്യാസനോട് ചോദിച്ചു — അദ്ദേഹം ഋഷിയും വേദനിധിയും പ്രഭുവും പിതാമഹന്മാരുടെയും പിതാമഹനുമാണ്.
12.353.9
श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम् ॥ १२.३५३.९ ॥
ശ്വേതദ്വീപിൽനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയ ദേവർഷി നാരദൻ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് — ഇതിനുശേഷം എന്തു ചെയ്തു?
12.353.10
बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी ।
कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः ॥ १२.३५३.१० ॥
ബദരീ ആശ്രമത്തിലെത്തി ആ രണ്ടു ഋഷിമാരെയും കണ്ട് അദ്ദേഹം എത്രകാലം താമസിച്ചു, ഏത് കഥ ചോദിച്ചു?
12.353.11
इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात् ।
आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम् ॥ १२.३५३.११ ॥
ലക്ഷം (ശ്ലോകങ്ങളുള്ള) ഈ വിപുലമായ ഭാരത-ആഖ്യാനത്തിൽനിന്ന്, ബുദ്ധിയാകുന്ന കോൽകൊണ്ട് കടഞ്ഞെടുത്ത ഈ അതുല്യമായ ജ്ഞാനസമുദ്രം.
12.353.12
नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा ।
अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा।
समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा ॥ १२.३५३.१२ ॥
തൈരിൽനിന്ന് വെണ്ണയും മലയപർവതത്തിൽനിന്ന് ചന്ദനവും വേദങ്ങളിൽനിന്ന് ആരണ്യകവും ഔഷധങ്ങളിൽനിന്ന് അമൃതും എടുക്കുന്നതുപോലെ, ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, ഈ കഥാമൃതവും അങ്ങനെ എടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
12.353.13
तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम् ।
स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः ॥ १२.३५३.१३ ॥
തപോനിധേ, നാരായണകഥയെ ആധാരമാക്കി നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവനാണ് ഈശൻ, ഭഗവാൻ, ദേവൻ, സർവഭൂതങ്ങളുടെയും ആത്മാവിനെ ഉണർത്തുന്നവൻ.
12.353.14
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम ।
यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः ॥ १२.३५३.१४ ॥
അഹോ, നാരായണന്റെ തേജസ്സ് കാണാൻ പ്രയാസമുള്ളത്, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ. കല്പാന്തത്തിൽ ബ്രഹ്മാദി എല്ലാ ദേവന്മാരും അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു.
12.353.15
ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम् ।
न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च ॥ १२.३५३.१५ ॥
ഋഷികളും ഗന്ധർവന്മാരും, ചരാചരമായ ഏതൊന്നും — ഇതിനെക്കാൾ ഉയർന്നത് ഒന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഇവിടെയും ശുദ്ധമാക്കുന്നതാണിത്.
12.353.16
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.१६ ॥
എല്ലാ ആശ്രമങ്ങളിലും പോകുന്നതും എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും സ്നാനം ചെയ്യുന്നതും നാരായണകഥ പോലെ ഫലം നൽകുന്നില്ല.
12.353.17
सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम् ॥ १२.३५३.१७ ॥
ഇവിടെ നാം പൂർണ്ണമായും പവിത്രരായി, ആദി മുതൽ ഈ കഥ കേട്ട് — വിശ്വേശ്വരനായ ഹരിയുടെ, സർവപാപങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്ന കഥ.
12.353.18
न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः ।
वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम् ॥ १२.३५३.१८ ॥
അവിടെ അദ്ദേഹം ചെയ്തത് അത്ഭുതമല്ല — എന്റെ ആര്യനായ ധനഞ്ജയൻ വാസുദേവന്റെ സഹായത്തോടെ ഉത്തമമായ വിജയം നേടിയത്.
12.353.19
न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा ॥ १२.३५३.१९ ॥
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിന് നേടാനാവാത്തതായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. അദ്ദേഹം ത്രൈലോക്യനാഥനായ വിഷ്ണുവായിരുന്നു, സഹായിക്കുന്ന സുഹൃത്തും.
12.353.20
धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः ।
हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः ॥ १२.३५३.२० ॥
ബ്രാഹ്മണാ, എന്റെ പൂർവ്വികരെല്ലാവരും ധന്യരായിരുന്നു; അവർക്ക് ജനാർദ്ദനൻ ഹിതത്തിനും ശ്രേയസ്സിനും ഉണ്ടായിരുന്നു.
12.353.21
तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः ।
यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम् ॥ १२.३५३.२१ ॥
തപസ്സുകൊണ്ടും കാണാൻ പ്രയാസമുള്ള, ലോകപൂജിതനായ ഭഗവാനെ, ശ്രീവത്സ ലാഞ്ഛനത്താൽ അലങ്കൃതനായവനെ അവർ നേരിട്ടു കണ്ടു.
12.353.22
तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः ।
दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम् ॥ १२.३५३.२२ ॥
അവരിലും ഏറെ ധന്യനാണ് പരമേഷ്ഠിയിൽ നിന്ന് ജനിച്ച നാരദൻ; ജന്മമില്ലാത്തവനും സർവ്വവ്യാപിയുമായ ദേവൻ ഹരി നാരായണനെ അവൻ കണ്ടു.
12.353.23
न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम् ।
श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः ॥ १२.३५३.२३ ॥
അല്പതേജസ്സുള്ള ഋഷിയല്ല നാരദൻ എന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു; അവ്യയനായ അദ്ദേഹം ശ്വേതദ്വീപിലെത്തി ഹരിയെ സ്വയം കണ്ടു.
12.353.24
देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम् ।
यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३५३.२४ ॥
ദേവാനുഗ്രഹത്തോടെയുള്ള ആ ദർശനം വ്യക്തമായിരുന്നു; അനിരുദ്ധശരീരത്തിൽ നിന്ന ദേവനെ അന്ന് അവൻ കണ്ടു.
12.353.25
बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः ।
नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने ॥ १२.३५३.२५ ॥
നാരദൻ വീണ്ടും ബദരീ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. നരനെയും നാരായണനെയും കാണാൻ അതിന്റെ കാരണം എന്തായിരുന്നു, ഹേ മുനേ?
12.353.26
श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः ।
बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी।
कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह ॥ १२.३५३.२६ ॥
ശ്വേതദ്വീപിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയ പരമേഷ്ഠി പുത്രനായ നാരദൻ ബദരീ ആശ്രമത്തിലെത്തി. ആ രണ്ടു ഋഷിമാരെ കണ്ട് കുറച്ചുകാലം അവിടെ താമസിച്ചു, ഏതെല്ലാം ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
12.353.27
श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि ।
किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी।
तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि ॥ १२.३५३.२७ ॥
ശ്വേതദ്വീപിൽ നിന്ന് ആ മഹാത്മാവ് മടങ്ങിയപ്പോൾ മഹാത്മാക്കളായ നരനും നാരായണനും എന്താണ് പറഞ്ഞത്? അതെല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരാൻ നിങ്ങൾ യോഗ്യനാണ്.
12.353.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके।
तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि ॥ १२.३५३.२८ ॥
അവന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ട്, അപ്പോൾ കൃഷ്ണദ്വൈപായനൻ (വ്യാസൻ) അടുത്തിരുന്ന ശിഷ്യൻ വൈശമ്പായനനോട് കൽപ്പിച്ചു: എന്നിൽ നിന്ന് നീ കേട്ടതെല്ലാം ഇവനോട് പറയൂ.
12.353.29
गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा ।
आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम् ॥ १२.३५३.२९ ॥
ഗുരുവിന്റെ കൽപ്പന മനസ്സിലാക്കി ആ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ അപ്പോൾ പുരാതനമായ ഇതിഹാസം മുഴുവൻ വിവരിച്ചു.
12.353.30
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १२.३५३.३० ॥
ആ ഭഗവാനും അപരിമിത തേജസ്വിയുമായ വ്യാസന് നമസ്കാരം. അവന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ഈ നാരായണകഥ പറയും.
12.353.31
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम् ।
निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्।
हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना ॥ १२.३५३.३१ ॥
വെളുത്ത മഹാദ്വീപത്തിലെത്തി അവ്യയനായ ഹരിയെ ദർശിച്ച് രാജാവേ, നാരദൻ വേഗത്തിൽ മടങ്ങി മേരുവിൽ വന്നു; പരമാത്മാവ് പറഞ്ഞ ആ ഭാരം ഹൃദയത്തിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്.
12.353.32
पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत् ।
यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः ॥ १२.३५३.३२ ॥
രാജാവേ, പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ ഭയവും മനോവിഭ്രാന്തിയും ഉണ്ടായി; ദൂരമേറിയ വഴി കടന്ന് സുരക്ഷിതനായി ഇവിടെ മടങ്ങിയെത്തിയതുകൊണ്ട്.
12.353.33
मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम् ।
निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु ॥ १२.३५३.३३ ॥
പിന്നീട് അദ്ദേഹം മേരുവിൽനിന്ന് പുറപ്പെട്ട് ഗന്ധമാദന പർവതത്തിലേക്ക് പോയി; ആകാശത്തുനിന്ന് വേഗത്തിൽ വിശാലാ ബദരിയുടെ ദിശയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
12.353.34
ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ ।
तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ ॥ १२.३५३.३४ ॥
അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പുരാതനരായ രണ്ട് ദേവന്മാരെ കണ്ടു; ഋഷിശ്രേഷ്ഠരായ അവർ വലിയ തപസ്സ് ചെയ്യുന്നവരും ആത്മനിഷ്ഠരും മഹാവ്രതധാരികളുമായിരുന്നു.
12.353.35
तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात् ।
श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ ॥ १२.३५३.३५ ॥
അവർ ഇരുവരും സർവലോകങ്ങളെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സൂര്യനെക്കാൾ തേജസ്സിൽ അധികരായിരുന്നു; ശ്രീവത്സ ലക്ഷണമുള്ളവരും പൂജ്യരും ജടാമണ്ഡലം ധരിച്ചവരുമായിരുന്നു.
12.353.36
जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ ।
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ ॥ १२.३५३.३६ ॥
അവരുടെ കാലുകളും കൈകളും വലയുള്ളവയായിരുന്നു; പാദങ്ങളിൽ ചക്രലക്ഷണങ്ങൾ; മാറ് വിശാലവും ഭുജങ്ങൾ നീളമുള്ളവയും; നാലു മുഷ്കലക്ഷണങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
12.353.37
षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ ।
स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ।
आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः ॥ १२.३५३.३७ ॥
അറുപത് പല്ലുകളും എട്ട് കോമ്പല്ലുകളും ഉള്ള അവർ ഇരുവരും, മേഘസമൂഹത്തിന്റെ ശബ്ദം പോലെ സ്വരമുള്ളവർ; മനോഹരമായ മുഖങ്ങളും വിശാലമായ നെറ്റിയും സുന്ദരമായ പുരികങ്ങളും താടികളും മൂക്കുകളും ഉള്ളവർ; ആ രണ്ടു ദേവന്മാരുടെ തലകൾ കുടപോലെയായിരുന്നു.
12.353.38
एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ ।
तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः ॥ १२.३५३.३८ ॥
ഇങ്ങനെയുള്ള ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയ, 'മഹാപുരുഷന്മാർ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ ഇരുവരെയും കണ്ട് നാരദൻ സന്തോഷിച്ചു; അവരും അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു.
12.353.39
स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा ।
बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ ॥ १२.३५३.३९ ॥
സ്വാഗതവാക്കുകളോടെ സംസാരിച്ച് അവർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്ഷേമവും അന്വേഷിച്ചു. പിന്നെ ആ പുരുഷോത്തമന്മാരെ നോക്കി നാരദൻ മനസ്സിൽ ചിന്താമഗ്നനായി.
12.353.40
सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः ।
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ ॥ १२.३५३.४० ॥
അവിടെ സഭയിലുണ്ടായിരുന്നവർ, സർവഭൂതങ്ങളാലും നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്നവർ, അങ്ങനെയുള്ളവരെ ഞാൻ ശ്വേതദ്വീപിൽ കണ്ടിരുന്നു; ഈ രണ്ടു ശ്രേഷ്ഠ മുനിമാരും അങ്ങനെതന്നെ.
12.353.41
इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम् ।
स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे ॥ १२.३५३.४१ ॥
ഇങ്ങനെ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച്, അവരെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, അവിടെ ശുഭമായ ദർഭാസനത്തിൽ അദ്ദേഹം ഇരുന്നു.
12.353.42
ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि ।
ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम् ॥ १२.३५३.४२ ॥
അതിനുശേഷം തപസ്സിന്റെയും കീർത്തിയുടെയും തേജസ്സിന്റെയും ആലയമായ, ശമദമങ്ങളോടുകൂടിയ ആ രണ്ടു മുനിമാർ പ്രഭാതകർമം നിർവഹിച്ച്—
12.353.43
यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः ।
पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ ॥ १२.३५३.४३ ॥
നാരദനെ ഏകാഗ്രതയോടെ പാദ്യവും അർഘ്യവും നൽകി പൂജിച്ച ആ ഇരു രാജാക്കന്മാരും, അതിഥിസത്കാരവും ദൈനംദിന കർമ്മങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കി പീഠങ്ങളിൽ ഇരുന്നു.
12.353.44
तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत ।
भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः ॥ १२.३५३.४४ ॥
അവർ അവിടെ ഇരുന്നപ്പോൾ ആ സ്ഥലം, ആഹുതിയുടെ തിളങ്ങുന്ന മഹാജ്വാലകളാൽ യജ്ഞശാല അഗ്നികളാൽ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
12.353.45
अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत् ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम् ॥ १२.३५३.४५ ॥
അപ്പോൾ അവിടെ നാരായണൻ, സുഖമായി ഇരുന്ന്, വിശ്രമിച്ച്, അതിഥിസത്കാരം ലഭിച്ച്, സുഖസ്ഥിതനായ നാരദനോട് ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
12.353.46
अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः ।
श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा ॥ १२.३५३.४६ ॥
ഇപ്പോഴും ആ ഭഗവാൻ പരമാത്മാവ്, സനാതനൻ, ശ്വേതദ്വീപിൽ നീ കണ്ടവൻ, നമ്മുടെ ഇരുവരുടെയും പരമപ്രകൃതി ആകുന്നു.
12.353.47
दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः ।
सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३५३.४७ ॥
ശ്രീമാനും വിശ്വരൂപധാരിയും അവ്യയനുമായ പുരുഷനെ ഞാൻ കണ്ടു; അവിടെ സർവ്വ ലോകങ്ങളും ഋഷികളോടൊപ്പം ദേവന്മാരും ഉണ്ട്.
12.353.48
अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ ॥ १२.३५३.४८ ॥
ഇന്നും ഞാൻ അവനെ കാണുന്നു; നിങ്ങൾ ഇരുവരെയും സനാതനരായി കാണുന്നു.
12.353.49
यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत् ।
तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम् ॥ १२.३५३.४९ ॥
അവ്യക്തരൂപധാരിയായ ഹരി ഏതു ലക്ഷണങ്ങളോടു കൂടിയവനാണോ, ആ ലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയവരാണ് നിങ്ങളിരുവരും വ്യക്തരൂപധാരികളായിരിക്കുന്നത്.
12.353.50
दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः ।
इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ॥ १२.३५३.५० ॥
അവിടെ ആ ദേവന്റെ സമീപത്തുവെച്ച് ഞാൻ നിങ്ങളിരുവരെയും കണ്ടു; പരമാത്മാവ് അയച്ചതിനാൽ ഇന്ന് ഇവിടെത്തന്നെ വന്നിരിക്കുന്നു.
12.353.51
को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया ।
सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम् ॥ १२.३५३.५१ ॥
അവന്റെ തേജസ്സിലും യശസ്സിലും ശ്രീയിലും മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ധർമ്മാത്മാവിന്റെ പുത്രരായ നിങ്ങളിരുവരെ കൂടാതെ ആരാണ് സമാനരാവുക?
12.353.52
तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः ।
प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा ॥ १२.३५३.५२ ॥
അവൻ എനിക്ക് ക്ഷേത്രജ്ഞൻ എന്നു പേരുള്ള സമസ്ത ധർമ്മവും ഉപദേശിച്ചു; ഇവിടെ ഭാവിയിലെ അവതാരങ്ങളെയും അവ സംഭവിക്കുന്ന വിധം പറഞ്ഞു.
12.353.53
तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः ।
प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम् ॥ १२.३५३.५३ ॥
അവിടെയുള്ള വെളുത്ത പുരുഷന്മാർ, അഞ്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളില്ലാത്തവർ, എല്ലാവരും ഉണർന്നവർ; പുരുഷോത്തമന്റെ ഭക്തർ.
12.353.54
तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः ।
प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः ॥ १२.३५३.५४ ॥
അവർ എപ്പോഴും ആ ദേവനെ ആരാധിക്കുന്നു; അവൻ അവരോടൊപ്പം രമിക്കുന്നു. ഭക്തപ്രിയനായ ഭഗവാൻ പരമാത്മാവ് ദ്വിജർക്കും പ്രിയനാണ്.
12.353.55
रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः ।
विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः ॥ १२.३५३.५५ ॥
പൂജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ എപ്പോഴും സന്തോഷിക്കുന്നു; ഭാഗവതർക്ക് പ്രിയനും, ലോകത്തെ അനുഭവിക്കുന്നവനും, സർവ്വവ്യാപിയായ ദേവനുമായ മാധവൻ ഭക്തവത്സലനാണ്.
12.353.56
स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः ।
हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः ॥ १२.३५३.५६ ॥
അവൻ തന്നെ കർത്താവും കാരണവും കാര്യവുമാണ്; അതിബലവും തേജസ്സും ഉള്ളവൻ. അവൻ തന്നെ ഹേതുവും ആജ്ഞാവിധാനവും തത്ത്വവുമാണ്; മഹായശസ്വി.
12.353.57
तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत् ।
तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम् ॥ १२.३५३.५७ ॥
തപസ്സുകൊണ്ട് സ്വയം യോജിപ്പിച്ച്, ശ്വേതദ്വീപിൽ നിന്നുള്ള പരമമായ തേജസ്സ് 'തേജസ്' എന്ന് പ്രസിദ്ധമാണ്; അത് സ്വയം പ്രഭയാൽ പ്രകാശിക്കുന്നു.
12.353.58
शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना ।
एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः ॥ १२.३५३.५८ ॥
ആ ശാന്തി മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശുദ്ധാത്മാവിനാൽ വിധിക്കപ്പെട്ടതാണ്; ഈ ശുഭബുദ്ധിയാൽ നൈഷ്ഠിക വ്രതത്തിൽ സ്ഥിതനായവൻ.
12.353.59
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते ।
न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम् ॥ १२.३५३.५९ ॥
അവിടെ സൂര്യൻ ചുടുന്നില്ല, ചന്ദ്രൻ പ്രകാശിക്കുന്നില്ല; ദേവേശൻ തപസ്സു ചെയ്യുമ്പോൾ കാറ്റ് വീശുന്നില്ല; അവൻ ദുശ്ചരമായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിക്കുന്നു.
12.353.60
वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् ।
एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः ॥ १२.३५३.६० ॥
എട്ടു നല ഉയരമുള്ള വേദിയിൽ നിലത്തു നിന്ന്, വിശ്വകർത്താവായ ദേവൻ ഒറ്റക്കാലിൽ നിന്നുകൊണ്ട്, കൈകൾ ഉയർത്തി, വടക്കോട്ട് മുഖം തിരിച്ചിരിക്കുന്നു.
12.353.61
साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम् ।
यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत् ॥ १२.३५३.६१ ॥
അംഗങ്ങളോടുകൂടിയ വേദങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചു പഠിച്ചുകൊണ്ട് ഋഷിമാർ അതികഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു; അത് ബ്രഹ്മം ആണ്; സ്വയം പശുപതിയും അതു ചെയ്തു.
12.353.62
शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः ।
नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते ॥ १२.३५३.६२ ॥
ശേഷിച്ചവരും, ദേവശ്രേഷ്ഠരും, ദൈത്യരും, ദാനവരും, രാക്ഷസരും, നാഗങ്ങളും, സുപർണന്മാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും, രാജർഷികളും അവർതന്നെ.
12.353.63
हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते ।
कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः ॥ १२.३५३.६३ ॥
ഹവ്യവും കവ്യവും നിത്യം വിധിപ്രകാരം അർപ്പിക്കുന്നു; എന്നാൽ പൂർണ്ണമായി ആ ദേവന്റെ പാദങ്ങളെയാണ് അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്.
12.353.64
याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः ।
ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं ॥ १२.३५३.६४ ॥
ഏകാന്തചിത്തരായവർ ചെയ്യുന്ന സർവ്വകർമ്മങ്ങളും ആ ദേവൻ സ്വയം ശിരസ്സു നമിച്ചു സ്വീകരിക്കുന്നു.
12.353.65
न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः ।
विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः ॥ १२.३५३.६५ ॥
ഉണർന്ന മഹാത്മാക്കൾക്ക് അവനെക്കാൾ പ്രിയനായി മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും മറ്റൊരാളില്ല; അതിനാൽ അവർ അവന്റെ ഏകാന്തഭക്തരായി.
12.353.66
इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ।
एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः ॥ १२.३५३.६६ ॥
ഇന്ന് പരമാത്മാവിനാൽ അയക്കപ്പെട്ട് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു; ഇപ്രകാരം ഭഗവാനായ ദേവൻ ഹരി തന്നെ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
12.353.67
आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः ॥ १२.३५३.६७ ॥
ഞാൻ അതിൽ തത്പരനായി നിങ്ങൾ ഇരുവരോടുമൊപ്പം എപ്പോഴും വസിക്കും.