Mahābhārata · Adhyāya 12.353
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.353.1
सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम् ।
यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः ॥ १२.३५३.१ ॥
O Sūta, du hast diese sehr große Erzählung vorgetragen; als sie alle Weisen hörten, gerieten sie in höchstes Staunen.
12.353.2
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.२ ॥
O Sūta, das Besuchen aller Einsiedeleien und das Baden in allen heiligen Furten bringt nicht so reiche Frucht wie die Erzählung von Nārāyaṇa.
12.353.3
पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम् ॥ १२.३५३.३ ॥
Nachdem wir diese Erzählung von Anfang an gehört haben, sind unsere Leiber gereinigt worden; sie ruht auf Nārāyaṇa, ist heilig und befreit von allen Sünden.
12.353.4
दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः ।
सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः ॥ १२.३५३.४ ॥
Der erhabene Gott, schwer zu erblicken und von allen Welten verehrt, zusammen mit Brahmā, allen Göttern und den anderen großen Weisen.
12.353.5
दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम् ।
नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज ॥ १२.३५३.५ ॥
Dass Nārada den Gott Nārāyaṇa Hari sah — sicherlich war dies von jenem Gott gebilligt, o Sohn des Sūta.
12.353.6
यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम् ।
यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ।
नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.३५३.६ ॥
Nārada sah den Herrn der Welt im Leib Aniruddhas stehen, und dann lief er erneut los, um die beiden besten der Götter, Nara und Nārāyaṇa, zu sehen — nenne mir den Grund dafür.
12.353.7
तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै ।
कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक ॥ १२.३५३.७ ॥
O Śaunaka, während jenes Opfer des Königs, des Sohnes des Parikṣit, im Gange war und die Riten in ihren Zwischenzeiten nach Vorschrift vollzogen wurden,
12.353.8
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम् ।
परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम् ॥ १२.३५३.८ ॥
Der König der Könige befragte Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, den Weisen, Schatz der Veden, den Herrn, Großvater der Großväter.
12.353.9
श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम् ॥ १२.३५३.९ ॥
Nārada, der göttliche Weise, kehrte von Śvetadvīpa zurück, die Worte des Herrn betrachtend — was tat er danach?
12.353.10
बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी ।
कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः ॥ १२.३५३.१० ॥
Als er die Einsiedelei von Badarī erreicht und jene beiden Weisen getroffen hatte, wie lange blieb er dort und welche Geschichte erbat er?
12.353.11
इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात् ।
आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम् ॥ १२.३५३.११ ॥
Aus dieser weiten Bhārata-Erzählung von hunderttausend Versen wurde dieser unübertroffene Ozean des Wissens gebuttert, mit dem Quirl des Verstandes.
12.353.12
नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा ।
अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा।
समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा ॥ १२.३५३.१२ ॥
Wie Butter aus Quark, Sandelholz vom Malaya-Berg, das Āraṇyaka aus den Veden und Nektar aus Kräutern gewonnen wird, so, o Brahmane, wurde dieses Erzählnektar gewonnen.
12.353.13
तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम् ।
स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः ॥ १२.३५३.१३ ॥
O Schatz der Askese, du hast wahrlich davon gesprochen, was auf der Erzählung von Nārāyaṇa beruht. Er ist der Herr, der selige Gott, der das Selbst aller Wesen hervorbringt.
12.353.14
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम ।
यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः ॥ १२.३५३.१४ ॥
Ah, der Glanz Nārāyaṇas ist schwer zu erblicken, bester der Zweimalgeborenen, in den am Ende des Weltalters alle Götter eingehen, angefangen mit Brahmā.
12.353.15
ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम् ।
न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च ॥ १२.३५३.१५ ॥
Weise und Gandharven und alles, was sich bewegt und nicht bewegt — ich glaube, es gibt nichts Höheres als dies, das im Himmel und hier reinigt.
12.353.16
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.१६ ॥
Alle Einsiedeleien zu besuchen und in allen heiligen Furten zu baden bringt nicht so reiche Frucht wie die Erzählung von Nārāyaṇa.
12.353.17
सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम् ॥ १२.३५३.१७ ॥
Hier sind wir gänzlich gereinigt, nachdem wir diese Erzählung von Anfang an gehört haben — die von Hari, dem Herrn des Weltalls, die alle Sünden vernichtet.
12.353.18
न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः ।
वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम् ॥ १२.३५३.१८ ॥
Nichts Erstaunliches hat er dort getan, dass mein edler Dhanaṃjaya, mit Vāsudeva als Helfer, den höchsten Sieg errang.
12.353.19
न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा ॥ १२.३५३.१९ ॥
Ich glaube, es gab nichts, was für ihn in den drei Welten unerreichbar war; er war Viṣṇu, der Herr der drei Welten, ein helfender Freund.
12.353.20
धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः ।
हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः ॥ १२.३५३.२० ॥
O Brahmane, alle meine Vorfahren waren gesegnet, denn für sie war Janārdana Quelle des Wohlergehens und des Glücks.
12.353.21
तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः ।
यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम् ॥ १२.३५३.२१ ॥
Der Erhabene, selbst durch Askese schwer zu sehen, von den Welten verehrt, geschmückt mit dem Śrīvatsa-Zeichen, den sie leibhaftig sahen.
12.353.22
तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः ।
दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम् ॥ १२.३५३.२२ ॥
Noch gesegneter als sie ist Nārada, geboren von Parameṣṭhin, der den Gott Hari, Nārāyaṇa, den ungeborenen und allumfassenden, sah.
12.353.23
न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम् ।
श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः ॥ १२.३५३.२३ ॥
Ich halte den Weisen Nārada, den Unvergänglichen, nicht für einen von geringem Glanz; als er zur Weißen Insel gelangte, sah er Hari selbst.
12.353.24
देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम् ।
यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३५३.२४ ॥
Jene Schau, begleitet von der Gnade des Gottes, war klar, als er den Gott im Körper des Aniruddha stehen sah.
12.353.25
बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः ।
नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने ॥ १२.३५३.२५ ॥
Nārada ging erneut zur Einsiedelei von Badarī. Was war der Grund, Nara und Nārāyaṇa zu sehen, o Weiser?
12.353.26
श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः ।
बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी।
कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह ॥ १२.३५३.२६ ॥
Nārada, Sohn des höchsten Herrn, kehrte von Śvetadvīpa zurück, erreichte die Einsiedelei von Badarī, traf die beiden Weisen, blieb einige Zeit dort und stellte welche Fragen.
12.353.27
श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि ।
किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी।
तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि ॥ १२.३५३.२७ ॥
Was sprachen die großherzigen Weisen Nara und Nārāyaṇa, als jener Großherzige von Śvetadvīpa zurückkehrte? Du solltest mir alles wahrheitsgetreu erzählen.
12.353.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके।
तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि ॥ १२.३५३.२८ ॥
Als Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) seine Worte hörte, wies er seinen Schüler Vaiśampāyana, der in der Nähe saß, an: Erzähle ihm alles, was du von mir gehört hast.
12.353.29
गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा ।
आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम् ॥ १२.३५३.२९ ॥
Den Befehl seines Lehrers verstehend, begann jener Stier unter den Brahmanen nun, die ganze alte Geschichte zu erzählen.
12.353.30
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १२.३५३.३० ॥
Verehrung sei jenem gesegneten Vyāsa von unermesslichem Glanz, durch dessen Gnade ich diese Geschichte Nārāyaṇas erzählen werde.
12.353.31
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम् ।
निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्।
हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना ॥ १२.३५३.३१ ॥
Nachdem er die weiße große Insel erreicht und den unvergänglichen Hari gesehen hatte, kehrte Nārada, o König, rasch zurück und kam zum Meru, die Last im Herzen tragend, die der Höchste Geist gesprochen hatte.
12.353.32
पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत् ।
यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः ॥ १२.३५३.३२ ॥
Danach, o König, erhob sich in ihm große Furcht und Unruhe, denn nachdem er einen so weiten Weg zurückgelegt hatte, war er wohlbehalten hierher zurückgekehrt.
12.353.33
मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम् ।
निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु ॥ १२.३५३.३३ ॥
Dann brach er vom Meru auf und ging zum Berg Gandhamādana; vom Himmel stieg er rasch hinab Richtung Viśālā Badarī.
12.353.34
ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ ।
तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ ॥ १२.३५३.३४ ॥
Da sah er zwei uralte Götter, die besten der Weisen, die große Askese übten, im Selbst gefestigt und große Gelübde haltend.
12.353.35
तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात् ।
श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ ॥ १२.३५३.३५ ॥
Beide übertrafen an Glanz die Sonne, die alle Welten erleuchtet; mit dem Śrīvatsa-Zeichen gekennzeichnet, verehrungswürdig, Kreise verfilzten Haares tragend.
12.353.36
जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ ।
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ ॥ १२.३५३.३६ ॥
Ihre Füße und Arme waren schwimmhäutig; ihre Füße trugen Radmale; ihre Brust war breit, ihre Arme lang, und sie trugen die vier Hodenmale.
12.353.37
षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ ।
स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ।
आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः ॥ १२.३५३.३७ ॥
Mit sechzig Zähnen und acht Hauern, mit Stimmen wie eine Wolkenmasse, schönen Gesichtern, breiten Stirnen, schönen Augenbrauen, Kinnen und Nasen; die Häupter jener beiden Götter glichen Sonnenschirmen.
12.353.38
एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ ।
तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः ॥ १२.३५३.३८ ॥
Als Nārada jene beiden sah, so mit Zeichen versehen und Große Menschen genannt, freute er sich, und sie ehrten ihn ihrerseits.
12.353.39
स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा ।
बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ ॥ १२.३५३.३९ ॥
Nachdem sie ihn mit Willkommensworten angesprochen und auch nach seinem Wohlergehen gefragt hatten, versank Nārada, die beiden besten der Menschen betrachtend, in innere Gedanken.
12.353.40
सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः ।
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ ॥ १२.३५३.४० ॥
Jene, die dort in der Versammlung saßen, von allen Wesen verehrt — solche hatte ich auf Śvetadvīpa gesehen; diese beiden besten Weisen sind von jener Art.
12.353.41
इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम् ।
स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे ॥ १२.३५३.४१ ॥
Nachdem er so in seinem Geist überlegt und sie im Umschreiten rechts umkreist hatte, setzte er sich dort auf einen gesegneten Sitz aus Kuśa-Gras.
12.353.42
ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि ।
ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम् ॥ १२.३५३.४२ ॥
Dann die beiden Weisen, Wohnstätten der Askese, des Ruhms und auch des Glanzes, mit Ruhe und Selbstbeherrschung begabt, nachdem sie das Morgenritual vollzogen hatten—
12.353.43
यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः ।
पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ ॥ १२.३५३.४३ ॥
Und die beiden Könige, die Nārada mit Fußwasser und der Arghya-Gabe unablässig ehrten, setzten sich auf ihre Sitze, nachdem sie Gastfreundschaft und tägliche Riten vollzogen hatten.
12.353.44
तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत ।
भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः ॥ १२.३५३.४४ ॥
Als sie dort saßen, strahlte jener Ort wie ein Opferplatz, der von Feuern leuchtet, mit den großen hellen Flammen der Opfergaben.
12.353.45
अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत् ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम् ॥ १२.३५३.४५ ॥
Da sprach Nārāyaṇa zu Nārada diese Worte, der bequem saß, ausgeruht war, Gastfreundschaft erhalten hatte und wohl gelagert war.
12.353.46
अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः ।
श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा ॥ १२.३५३.४६ ॥
Auch jetzt ist jener gesegnete höchste Selbst, der ewige, den du auf Śveta-dvīpa gesehen hast, die höchste Natur von uns beiden.
12.353.47
दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः ।
सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३५३.४७ ॥
Ich habe jene glorreiche Person gesehen, die die Weltgestalt trägt, unvergänglich; dort weilen alle Welten, ebenso die Götter zusammen mit den Weisen.
12.353.48
अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ ॥ १२.३५३.४८ ॥
Auch heute sehe ich ihn, und ich sehe euch beide, die Ewigen.
12.353.49
यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत् ।
तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम् ॥ १२.३५३.४९ ॥
Mit denselben Merkmalen ausgestattet, mit denen Hari, der eine unsichtbare Gestalt trägt, ausgestattet ist, tragt ihr beide in der Tat sichtbare Gestalten mit diesen Merkmalen.
12.353.50
दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः ।
इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ॥ १२.३५३.५० ॥
Dort, neben jenem Gott, sah ich euch beide; und vom Höchsten Selbst gesandt, bin ich eben heute hierher gekommen.
12.353.51
को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया ।
सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम् ॥ १२.३५३.५१ ॥
An Glanz, Ruhm und Glück: wer in den drei Welten könnte ihm gleich sein außer euch beiden, den Söhnen des Gerechten?
12.353.52
तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः ।
प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा ॥ १२.३५३.५२ ॥
Von ihm wurde mir der ganze Dharma, der Kṣetrajña heißt, dargelegt, und die künftigen Erscheinungen, wie sie hier geschehen werden.
12.353.53
तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः ।
प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम् ॥ १२.३५३.५३ ॥
Dort sind die weißen Männer, frei von den fünf Sinnen, alle erwacht und dem höchsten Puruṣa ergeben.
12.353.54
तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः ।
प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः ॥ १२.३५३.५४ ॥
Sie verehren jenen Gott stets, und er freut sich an ihnen; denn der Herr, das Höchste Selbst, ist den Verehrern lieb und den Zweimalgeborenen lieb.
12.353.55
रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः ।
विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः ॥ १२.३५३.५५ ॥
Er erfreut sich stets, wenn er verehrt wird; lieb den Verehrern des Herrn, der Gott Mādhava, Genießer des Weltalls, allgegenwärtig, zärtlich zu seinen Verehrern.
12.353.56
स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः ।
हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः ॥ १२.३५३.५६ ॥
Er ist der Handelnde, die Ursache und die Wirkung, von überragender Kraft und Glanz; er ist der Grund, die Anordnung der Gebote und die Wahrheit selbst, o Hochberühmter.
12.353.57
तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत् ।
तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम् ॥ १२.३५३.५७ ॥
Nachdem er sich durch Askese vereinigt hat, ist der höchste Glanz von der Weißen Insel als 'Tejas' berühmt, der durch sein eigenes Licht erstrahlt.
12.353.58
शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना ।
एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः ॥ १२.३५३.५८ ॥
Dieser Friede ist in den drei Welten von dem verordnet, dessen Selbst geläutert ist; mit diesem verheißungsvollen Verstand, das standhafte Gelübde auf sich genommen habend.
12.353.59
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते ।
न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम् ॥ १२.३५३.५९ ॥
Dort brennt die Sonne nicht, noch strahlt der Mond hervor; der Wind weht nicht, wo der Herr der Götter die schwer auszuübende Askese übt.
12.353.60
वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् ।
एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः ॥ १२.३५३.६० ॥
Auf dem Boden stehend, auf einem Altar von acht Nalas Höhe, steht der Gott, der das Weltall erschafft, auf einem Bein, die Arme erhoben, nach Norden gewandt.
12.353.61
साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम् ।
यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत् ॥ १२.३५३.६१ ॥
Die Veden mit ihren Gliedern immer wieder rezitierend, übten die Seher eine überaus schwere Askese aus, jene, die Brahman ist, und die Paśupati selbst übte.
12.353.62
शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः ।
नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते ॥ १२.३५३.६२ ॥
Die übrigen — die besten der Götter, die Daityas, Dānavas und Rākṣasas, die Nāgas, Suparṇas, Gandharvas, Siddhas und königlichen Seher — auch sie.
12.353.63
हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते ।
कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः ॥ १२.३५३.६३ ॥
Sie bringen ständig havya und kavya gemäß der Vorschrift dar; doch ganz und gar suchen sie Zuflucht zu den Füßen jenes Gottes.
12.353.64
याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः ।
ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं ॥ १२.३५३.६४ ॥
Alle Riten, die von jenen vollzogen werden, deren Geist ganz auf das eine Ziel gerichtet ist — all diese nimmt der Gott selbst mit geneigtem Haupt an.
12.353.65
न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः ।
विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः ॥ १२.३५३.६५ ॥
Für die erwachten großen Seelen gibt es in den drei Welten keinen, der ihm lieber wäre; darum sind sie ganz ihm ergeben geworden.
12.353.66
इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ।
एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः ॥ १२.३५३.६६ ॥
Heute bin ich hierher gekommen, vom Höchsten Selbst gesandt; so hat mir der selige Gott Hari selbst es verkündet.
12.353.67
आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः ॥ १२.३५३.६७ ॥
Ganz darauf ausgerichtet, werde ich stets bei euch beiden verweilen.