Mahābhārata · Adhyāya 12.353
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.353.1
सौते सुमहदाख्यानं भवता परिकीर्तितम् ।
यच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे विस्मयं परमं गताः ॥ १२.३५३.१ ॥
Ó Sūta, relataste este grande relato; ao ouvi-lo, todos os sábios ficaram em suprema admiração.
12.353.2
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं सौते नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.२ ॥
Ó Sūta, visitar todos os eremitérios e banhar-se em todos os vaus sagrados não dá fruto como o relato de Nārāyaṇa.
12.353.3
पाविताङ्गाः स्म संवृत्ताः श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
नारायणाश्रयां पुण्यां सर्वपापप्रमोचनीम् ॥ १२.३५३.३ ॥
Tendo ouvido este relato desde o início, nossos corpos se purificaram; ele repousa em Nārāyaṇa, é sagrado e liberta de todos os pecados.
12.353.4
दुर्दर्शो भगवान्देवः सर्वलोकनमस्कृतः ।
सब्रह्मकैः सुरैः कृत्स्नैरन्यैश्चैव महर्षिभिः ॥ १२.३५३.४ ॥
O bendito deus, difícil de contemplar e venerado por todos os mundos, junto com Brahmā, todos os deuses e os outros grandes sábios.
12.353.5
दृष्टवान्नारदो यत्तु देवं नारायणं हरिम् ।
नूनमेनद्ध्यनुमतं तस्य देवस्य सूतज ॥ १२.३५३.५ ॥
Que Nārada viu o deus Nārāyaṇa Hari — certamente isso foi aprovado por aquele deus, ó filho de Sūta.
12.353.6
यदृष्टवाञ्जगन्नाथमनिरुद्दतनौ स्थितम् ।
यत्प्राद्रवत्पुनर्भूयो नारदो देवसत्तमौ।
नरनारायणौ द्रष्टुं कारणं तद्ब्रवीहि मे ॥ १२.३५३.६ ॥
Nārada viu o senhor do mundo de pé no corpo de Aniruddha, e então correu novamente para ver os dois melhores dos deuses, Nara e Nārāyaṇa — diz-me a razão disso.
12.353.7
तस्मिन्यज्ञे वर्तमाने राज्ञः पारिक्षितस्य वै ।
कर्मान्तरेषु विधिवद्वर्तमानेषु शौनक ॥ १२.३५३.७ ॥
Ó Śaunaka, enquanto aquele sacrifício do rei, filho de Parikṣit, decorria, e os ritos eram realizados segundo a regra em seus intervalos,
12.353.8
कृष्णद्वैपायनं व्यासमृषिं वेदनिधिं प्रभुम् ।
परिपप्रच्छ राजेन्द्रः पितामहपितामहम् ॥ १२.३५३.८ ॥
O rei dos reis interrogou Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa, o sábio, tesouro dos Vedas, o senhor, avô dos avôs.
12.353.9
श्वेतद्वीपान्निवृत्तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
ध्यायता भगवद्वाक्यं चेष्टितं किमतः परम् ॥ १२.३५३.९ ॥
Nārada, o sábio divino, retornou de Śvetadvīpa meditando nas palavras do Senhor — o que fez depois disso?
12.353.10
बदर्याश्रममागम्य समागम्य च तावृषी ।
कियन्तं कालमवसत्कां कथां पृष्टवांश्च सः ॥ १२.३५३.१० ॥
Tendo chegado ao eremitério de Badarī e encontrado aqueles dois sábios, quanto tempo ficou e que história perguntou?
12.353.11
इदं शतसहस्राद्धि भारताख्यानविस्तरात् ।
आमन्थ्य मतिमन्थेन ज्ञानोदधिमनुत्तमम् ॥ १२.३५३.११ ॥
Desta vasta narrativa do Bhārata de cem mil versos, este oceano de conhecimento incomparável, batido com a vara de agitar do intelecto.
12.353.12
नवनीतं यथा दध्नो मलयाच्चन्दनं यथा ।
अरण्यकं च वेदेभ्य ओषधीभ्योऽमृतं यथा।
समुद्धृतमिदं ब्रह्मन्कथामृतमिदं तथा ॥ १२.३५३.१२ ॥
Assim como a manteiga é extraída do coalho, o sândalo da montanha Malaya, o Āraṇyaka dos Vedas e o néctar das ervas, assim, ó brâmane, foi extraído este néctar de narrativa.
12.353.13
तपोनिधे त्वयोक्तं हि नारायणकथाश्रयम् ।
स ईशो भगवान्देवः सर्वभूतात्मभावनः ॥ १२.३५३.१३ ॥
Ó tesouro de austeridade, de fato falaste sobre isto, baseado na história de Nārāyaṇa. Ele é o Senhor, o deus bendito, que faz surgir o eu de todos os seres.
12.353.14
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्शं द्विजसत्तम ।
यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादयः सुराः ॥ १२.३५३.१४ ॥
Ah, o esplendor de Nārāyaṇa é difícil de contemplar, ó melhor dos nascidos duas vezes, no qual, no fim da era cósmica, entram todos os deuses, a começar por Brahmā.
12.353.15
ऋषयश्च सगन्धर्वा यच्च किंचिच्चराचरम् ।
न ततोऽस्ति परं मन्ये पावतं दिवि चेह च ॥ १२.३५३.१५ ॥
Sábios e gandharvas, e tudo o que se move e não se move — penso que não há nada mais elevado do que isto, que purifica no céu e aqui.
12.353.16
सर्वाश्रमाभिगमनं सर्वतीर्थावगाहनम् ।
न तथा फलदं चापि नारायणकथा यथा ॥ १२.३५३.१६ ॥
Visitar todos os eremitérios e banhar-se em todos os vaus sagrados não dá fruto como a história de Nārāyaṇa dá.
12.353.17
सर्वथा पाविताः स्मेह श्रुत्वेमामादितः कथाम् ।
हरेर्विश्वेश्वरस्येह सर्वपापप्रणाशनीम् ॥ १२.३५३.१७ ॥
Aqui fomos inteiramente purificados, tendo ouvido esta história desde o início — a de Hari, senhor do universo, que destrói todos os pecados.
12.353.18
न चित्रं कृतवांस्तत्र यदार्यो मे धनंजयः ।
वासुदेवसहायो यः प्राप्तवाञ्जयमुत्तमम् ॥ १२.३५३.१८ ॥
Não é surpreendente o que ele fez ali: que o meu nobre Dhanaṃjaya, tendo Vāsudeva como auxiliar, tenha obtido a suprema vitória.
12.353.19
न चास्य किंचिदप्राप्यं मन्ये लोकेष्वपि त्रिषु ।
त्रैलोक्यनाथो विष्णुः स यथाऽसीत्साह्यकृत्सखा ॥ १२.३५३.१९ ॥
Acho que nada lhe era inalcançável nos três mundos; ele era Viṣṇu, senhor dos três mundos, um amigo que ajudava.
12.353.20
धन्याश्च सर्व एवासन्ब्रह्मंस्ते मम पूर्वजाः ।
हिताय श्रेयसे चैव येषामासीज्जनार्दनः ॥ १२.३५३.२० ॥
Ó brâmane, todos os meus antepassados foram abençoados, pois para eles Janārdana foi fonte de bem-estar e boa fortuna.
12.353.21
तपसाऽप्यथ दुर्दर्शो भगवाँल्लोकपूजितः ।
यं दृष्टवन्तस्ते साक्षाच्छ्रीवत्साङ्कविभूषणम् ॥ १२.३५३.२१ ॥
O bem-aventurado senhor, difícil de ver mesmo pela ascese, venerado pelos mundos, adornado com a marca Śrīvatsa, a quem viram face a face.
12.353.22
तेभ्यो धन्यतरश्चैव नारदः परमेष्ठिजः ।
दृष्टवान्यो हरिं देवं नारायणमजं विभुम् ॥ १२.३५३.२२ ॥
Ainda mais bem-aventurado que eles é Nārada, nascido de Parameṣṭhin, que viu o deus Hari, Nārāyaṇa, não nascido e onipresente.
12.353.23
न चाल्पतेजसमृषिं वेद्मि नारदमव्ययम् ।
श्वेतद्वीपं समासाद्य येन दृष्टः स्वयं हरिः ॥ १२.३५३.२३ ॥
Não considero o sábio Nārada, imperecível, de pouco esplendor; tendo alcançado a Ilha Branca, viu o próprio Hari.
12.353.24
देवप्रसादानुगतं व्यक्तं तत्तस्य दर्शनम् ।
यद्दृष्टवांस्तदा देवमनिरूद्धतनौ स्थितम् ॥ १२.३५३.२४ ॥
Aquela visão, acompanhada da graça do deus, foi clara, quando viu o deus de pé no corpo de Aniruddha.
12.353.25
बदरीमाश्रमं यत्तु नारदः प्राद्रवत्पुनः ।
नरनारायणौ द्रष्टुं किं नु तत्कारणं मुने ॥ १२.३५३.२५ ॥
Nārada foi novamente ao eremitério de Badarī. Qual foi a razão para ver Nara e Nārāyaṇa, ó sábio?
12.353.26
श्वेतद्वीपान्निवृत्तश्च नारदः परमेष्ठिजः ।
बदरीमाश्रमं प्राप्य समागम्य च तावृषी।
कियन्तं कालमवसत्प्रश्नान्कान्पृष्टवांश्च ह ॥ १२.३५३.२६ ॥
Nārada, filho do Senhor Supremo, tendo regressado de Śvetadvīpa, chegou ao eremitério de Badarī, encontrou os dois sábios, permaneceu ali algum tempo e perguntou quais questões.
12.353.27
श्वेतद्वीपादुपावृत्ते तस्मिन्वा सुमहात्मनि ।
किमब्रूतां महात्मानौ नरनारायणावृषी।
तदेतन्मे यथातत्त्वं सर्वमाख्यातुमर्हसि ॥ १२.३५३.२७ ॥
Quando aquele magnânimo voltou de Śvetadvīpa, o que disseram os sábios magnânimos Nara e Nārāyaṇa? Deves contar-me tudo fielmente como foi.
12.353.28
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा ।
शशास शिष्यमासीनं वैशंपायनमन्तिके।
तदस्मै सर्वमाचक्ष्व यन्मत्तः श्रुतवानसि ॥ १२.३५३.२८ ॥
Ouvindo as suas palavras, Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa) instruiu então o seu discípulo Vaiśampāyana, sentado ali perto: Conta-lhe tudo o que ouviste de mim.
12.353.29
गुरोर्वचनमाज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा ।
आचचक्षे ततः सर्वमितिहासं पुरातनम् ॥ १२.३५३.२९ ॥
Compreendendo a ordem do seu mestre, aquele touro entre os brâmanes começou então a narrar toda a antiga história.
12.353.30
नमो भगवते तस्मै व्यासायामिततेजसे ।
यस्य प्रसादाद्वक्ष्यामि नारायणकथामिमाम् ॥ १२.३५३.३० ॥
Homenagem àquele bem-aventurado Vyāsa de esplendor imensurável, por cuja graça contarei esta história de Nārāyaṇa.
12.353.31
प्राप्य श्वेतं महाद्वीपं दृष्ट्वा च हरिमव्ययम् ।
निवृत्तो नारदो राजस्तरसा मेरुमागमत्।
हृदयेनोद्वहन्भारं यदुक्तं परमात्मना ॥ १२.३५३.३१ ॥
Tendo alcançado a grande ilha branca e visto o imperecível Hari, ó rei, Nārada voltou rapidamente e chegou ao Meru, levando no coração o fardo que o Ser Supremo havia proferido.
12.353.32
पश्चादस्याभवद्राजन्नात्मनः साध्वसं महत् ।
यद्गत्वा दूरमध्वानं क्षेमी पुनरिहागतः ॥ १२.३५३.३२ ॥
Depois, ó rei, surgiu nele grande temor e inquietação, pois tendo percorrido um caminho tão longo, voltara aqui em segurança.
12.353.33
मेरोः प्रचक्राम ततः पर्वतं गन्धमादनम् ।
निपपात च खात्तूर्णं विशालां बदरीमनु ॥ १२.३५३.३३ ॥
Então partiu do Meru e foi à montanha Gandhamādana; do céu desceu rapidamente em direção a Viśālā Badarī.
12.353.34
ततः स ददृशे देवौ पुराणावृषिसत्तमौ ।
तपश्चरन्तौ सुमहदात्मनिष्ठौ महाव्रतौ ॥ १२.३५३.३४ ॥
Então viu dois deuses antigos, os melhores dos sábios, praticando grande austeridade, firmes no Eu, portadores de grandes votos.
12.353.35
तेजसाऽभ्यधिकौ सूर्यात्सर्वलोकविरोचनात् ।
श्रीवत्सलक्षणौ पूज्यौ जटामण्डलधारिणौ ॥ १२.३५३.३५ ॥
Ambos superavam em esplendor o sol que ilumina todos os mundos; marcados com o Śrīvatsa, venerados, portando cabeleiras emaranhadas em círculos.
12.353.36
जालपादभुजौ तौ तु पादयोश्चक्रलक्षणौ ।
व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ तथा मुष्कचतुष्किणौ ॥ १२.३५३.३६ ॥
Seus pés e braços eram palmados; seus pés traziam marcas de roda; seus peitos eram largos, seus braços longos, e traziam as quatro marcas testiculares.
12.353.37
षष्टिदन्तावष्टदंष्ट्रौ मेघौघसदृशस्वनौ ।
स्वास्यौ पृथुललाटौ च सुभ्रूसुहनुनासिकौ।
आतपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयोः ॥ १२.३५३.३७ ॥
Com sessenta dentes e oito presas, de vozes semelhantes a uma massa de nuvens, belos rostos, testas largas, belas sobrancelhas, queixos e narizes; as cabeças daqueles dois deuses eram como guarda-sóis.
12.353.38
एवं लक्षणसंपन्नौ महापुरुषसंज्ञितौ ।
तौ दृष्ट्वा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजितः ॥ १२.३५३.३८ ॥
Ao ver aqueles dois, assim dotados de sinais e chamados grandes homens, Nārada alegrou-se, e eles o honraram em retribuição.
12.353.39
स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्चानामयं तथा ।
बभूवान्तर्गतमतिर्निरीक्ष्य पुरुषोत्तमौ ॥ १२.३५३.३९ ॥
Dirigindo-lhe palavras de boas-vindas e perguntando também pelo seu bem-estar, Nārada, contemplando aqueles dois melhores dos homens, ficou absorto em pensamentos íntimos.
12.353.40
सदोगतास्तत्र ये वै सर्वभूतनमस्कृताः ।
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ ॥ १२.३५३.४० ॥
Aqueles que ali estavam presentes na assembleia, venerados por todos os seres — tais eu vira em Śvetadvīpa; estes dois melhores sábios são dessa espécie.
12.353.41
इति संचिन्त्य मनसा कृत्वा चाभिप्रदक्षिणाम् ।
स चोपविविशे तत्र पीठे कुशमये शुभे ॥ १२.३५३.४१ ॥
Tendo assim refletido em seu íntimo, e tendo-os circundado pela direita, sentou-se ali sobre um assento auspicioso de erva kuśa.
12.353.42
ततस्तौ तपसां वासौ यशसां तेजसामपि ।
ऋषी शमदमोपेतौ कृत्वा पौर्वाह्णिकं विधिम् ॥ १२.३५३.४२ ॥
Então aqueles dois sábios, moradas da austeridade, da glória e também do esplendor, dotados de calma e domínio de si, tendo realizado o rito da manhã—
12.353.43
यश्चान्नारदमव्यग्रौ पाद्यार्ध्याभ्यामथार्चतः ।
पीठयोश्चोपविष्टौ तौ कृतातिथ्याह्निकौ नृपौ ॥ १२.३५३.४३ ॥
E os dois reis, que honraram Nārada com água para os pés e a oferenda arghya sem distração, sentaram-se em seus assentos, tendo cumprido a hospitalidade e os ritos diários.
12.353.44
तेषु तत्रोपविष्टेषु स देशोऽभिव्यराजत ।
भ्राज्याहुतिमहाञ्वालैर्यज्ञवाटो यथाऽग्निभिः ॥ १२.३५३.४४ ॥
Enquanto eles estavam ali sentados, aquele lugar resplandeceu como um recinto de sacrifício iluminado pelos fogos, com as grandes chamas brilhantes das oblações.
12.353.45
अथ नारायणस्तत्र नारदं वाक्यमब्रवीत् ।
सुखोपविष्टं विश्रान्तं कृतातिथ्यं सुखस्थितम् ॥ १२.३५३.४५ ॥
Então Nārāyaṇa disse estas palavras a Nārada, que estava sentado à vontade, descansado, tendo recebido hospitalidade e acomodado.
12.353.46
अपीदानीं स भगवान्परमात्मा सनातनः ।
श्वेतद्वीपे त्वया दृष्ट आवयोः प्रकृतिः परा ॥ १२.३५३.४६ ॥
Mesmo agora, aquele Senhor bendito, o Eu supremo e eterno que viste em Śveta-dvīpa, é a natureza suprema de nós dois.
12.353.47
दृष्टो मे पुरुषः श्रीमान्विश्वरूपधरोऽव्ययः ।
सर्वे लोका हि तत्रस्थास्तथा देवाः सहर्षिभिः ॥ १२.३५३.४७ ॥
Vi aquele Varão glorioso, portador da forma universal, imperecível; ali habitam todos os mundos, e igualmente os deuses junto com os sábios.
12.353.48
अद्यापि चैनं पश्यामि युवां पश्यन्सनातनौ ॥ १२.३५३.४८ ॥
Ainda hoje o vejo, e vendo-vos, os dois eternos.
12.353.49
यैर्लक्षणैरुपेतः स हरिरव्यरक्तरूपधृत् ।
तैर्लक्षणैरुपेतौ हि व्यक्तरूपधरौ युवाम् ॥ १२.३५३.४९ ॥
Dotados das marcas com que Hari, que porta uma forma não manifesta, é dotado, vós dois, de fato, portais formas manifestas dotadas dessas mesmas marcas.
12.353.50
दृष्टौ युवां मया तत्र तस्य देवस्य पार्श्वतः ।
इहैव चागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ॥ १२.३५३.५० ॥
Ali, junto àquele deus, vi-vos aos dois; e enviado pelo Ser Supremo, vim aqui hoje mesmo.
12.353.51
को हि नाम भवेत्तस्य तेजसा यशसा श्रिया ।
सदृशस्त्रिषु लोकेषु ऋते धर्मात्मजौ युवाम् ॥ १२.३५३.५१ ॥
Em esplendor, fama e glória, quem nos três mundos poderia igualá-lo, exceto vós dois, filhos do justo?
12.353.52
तेन मे कथितः कृत्स्नो धर्मः क्षेत्रज्ञसंज्ञितः ।
प्रादुर्भावाश्च कथिता भविष्या इह ये यथा ॥ १२.३५३.५२ ॥
Por ele me foi declarado todo o dharma chamado conhecedor do campo, e as manifestações futuras tal como aqui acontecerão.
12.353.53
तत्र ये पुरुषाः श्वेताः पञ्चेन्द्रियविवर्जिताः ।
प्रतिबुद्धाश्च ते सर्वे भक्ताश्च पुरुषोत्तमम् ॥ १२.३५३.५३ ॥
Ali, os homens brancos, livres dos cinco sentidos, estão todos despertos e devotados ao Varão supremo.
12.353.54
तेऽर्चयन्ति सदा देवं तैः सार्धं रमते च सः ।
प्रियभक्तो हि भगवान्परमात्मा द्विजप्रियः ॥ १२.३५३.५४ ॥
Eles sempre adoram aquele deus, e ele se deleita com eles; pois o Senhor, o Ser Supremo, é querido pelos devotos e querido pelos dvija.
12.353.55
रमते सोऽर्च्यमानो हि सदा भागवतप्रियः ।
विश्वभुक्सर्वगो देवो माधवो भक्तवत्सलः ॥ १२.३५३.५५ ॥
Ele se deleita sempre que é adorado; querido dos devotos do Senhor, o deus Mādhava, desfrutador do universo, onipresente, terno com seus devotos.
12.353.56
स कर्ता कारणं चैव कार्यं चातिबलद्युतिः ।
हेतुश्चाज्ञाविधानं च तत्त्वं चैव महायशाः ॥ १२.३५३.५६ ॥
Ele é o agente, a causa e o efeito, de força e brilho excessivos; é a razão, a ordenação dos mandamentos e a própria verdade, ó de grande renome.
12.353.57
तपसा योज्य सोत्मानं श्वेतद्वीपात्परं हि यत् ।
तेज इत्यभिविख्यातं स्वयं भासावभासितम् ॥ १२.३५३.५७ ॥
Tendo-se unido a si mesmo pela austeridade, o esplendor supremo vindo da Ilha Branca é renomado como 'Tejas', que brilha com sua própria luz.
12.353.58
शान्तिः सा त्रिषु लोकेषु विहिता भावितात्मना ।
एतया शुभया बुद्ध्या नैष्ठिकं व्रतमास्थितः ॥ १२.३५३.५८ ॥
Essa paz é prescrita nos três mundos por aquele cujo ser está purificado; com este intelecto auspicioso, tendo assumido o voto firme.
12.353.59
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमोऽभिविराजते ।
न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्चरम् ॥ १२.३५३.५९ ॥
Ali o sol não queima, nem a lua resplandece; o vento não sopra onde o senhor dos deuses pratica a austeridade difícil de realizar.
12.353.60
वेदीमष्टनलोत्सेधां भूमावास्थाय विश्वकृत् ।
एकपादस्थितो देव ऊर्ध्वबाहुरुदङ्भुखः ॥ १२.३५३.६० ॥
De pé sobre o chão, num altar de oito nalas de altura, o deus criador do universo está sobre um pé, braços erguidos, voltado para o norte.
12.353.61
साङ्गानावर्तयन्वेदांस्तपस्तेपे सुदुश्चरम् ।
यद्ब्रह्म ऋषयश्चैव स्वयं पशुपतिश्च यत् ॥ १२.३५३.६१ ॥
Recitando repetidamente os Vedas com seus membros, os sábios praticaram uma austeridade extremamente difícil, a que é Brahman, e que o próprio Paśupati praticou.
12.353.62
शेषाश्च विबुधश्रेष्ठा दैत्यदानवराक्षसाः ।
नागाः सुपर्णा गन्धर्वाः सिद्धा राजर्पयश्च ते ॥ १२.३५३.६२ ॥
Os demais — os melhores dos deuses, os Daitya, Dānava e Rākṣasa, os nāga, suparṇa, gandharva, siddha e reis-sábios — também eles.
12.353.63
हव्यं कव्यं च सततं विधियुक्तं प्रयुञ्जते ।
कृत्स्नं तु तस्य देवस्य चरणावुपतिष्ठतः ॥ १२.३५३.६३ ॥
Oferecem constantemente havya e kavya conforme a regra; mas por inteiro buscam refúgio aos pés daquele deus.
12.353.64
याः क्रियाः संप्रयुक्ताश्च एकान्तगतबुद्धिभिः ।
ताः सर्वाः शिरसा देवः प्रतिगृह्णाति वै स्वयं ॥ १२.३५३.६४ ॥
Todos os ritos realizados por aqueles cuja mente está fixa numa só meta — todos eles o próprio deus aceita de cabeça inclinada.
12.353.65
न तस्यान्यः प्रियतरः प्रतिबुद्धैर्महात्मभिः ।
विद्यते त्रिषु लोकेषु ततोऽस्यैकान्तिकं गतः ॥ १२.३५३.६५ ॥
Para as grandes almas despertas, não há ninguém mais querido por ele nos três mundos; por isso se tornaram inteiramente devotas dele.
12.353.66
इह चैवागतोऽस्म्यद्य विसृष्टः परमात्मना ।
एवं मे भगवान्देवः स्वयमाख्यातवान्हरिः ॥ १२.३५३.६६ ॥
Hoje vim até aqui, enviado pelo Eu Supremo; assim me declarou o bem-aventurado deus Hari.
12.353.67
आसिष्ये तत्परो भूत्वा युवाभ्यां सह नित्यशः ॥ १२.३५३.६७ ॥
Devotado a isso, permanecerei sempre convosco os dois.