Mahābhārata · Adhyāya 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
Tiempo después, Nārada, nacido de Parameṣṭhi (Brahmā), realizó según la norma el rito para los dioses y luego el rito para los antepasados.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
Entonces el señor primogénito, hijo de Dharma, le dijo: "Mejor de los dos veces nacidos, en el rito de los dioses y en el rito de los antepasados, ¿a quién se adora?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"Mejor de los sabios, dímelo tal como es. ¿Para qué se realiza este rito y qué fruto se desea de él?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
Nārada dijo: "Tú mismo me lo dijiste antes: que el rito para los dioses debe realizarse, y que la divinidad que ha de conocerse como suprema es el Ser Supremo eterno."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"Por eso, consagrado a él, siempre venero al inmutable Vaikuṇṭha, de quien en el principio brotó Brahmā, abuelo de los mundos."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"Complacido, Parameṣṭhin (Brahmā) también engendró a mi padre; y yo, nacido de su voluntad, soy el primer hijo que creó."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
Oh buen hombre, cuando se realiza conforme al rito de Nārāyaṇa, honro a los antepasados. Así, él mismo es el bienaventurado señor, padre, madre y abuelo.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
En los sacrificios a los antepasados siempre adoro al señor del mundo. Y hay otra enseñanza revelada, oh dioses: los hijos, en efecto, honraron a los padres.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
La revelación védica se perdió y fue enseñada de nuevo por los hijos. Entonces aquellos hijos, dadores de mantras, pertenecen a los padres: tal es la prescripción védica.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
Sin duda los dioses conocen esto de ustedes dos, cuyas almas están purificadas: hijos y padres se honraban mutuamente.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
Habiendo colocado primero tres bolas de arroz para los padres y entregado hierba kuśa, ¿cómo, pues, obtuvieron aquellos padres en la antigüedad el nombre de 'piṇḍa'?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
Antiguamente esta tierra perdida, ceñida por el océano, fue alzada rápidamente por Govinda, tomando la forma de jabalí.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
Habiendo colocado la tierra en su propio lugar, el Mejor de los Seres, con sus miembros cubiertos de agua y lodo, se dispuso a la obra de los mundos.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
Cuando llegó la hora del rito diario y el sol alcanzó el centro del cielo, el señor sacudió de pronto las tres bolas que se habían pegado a sus colmillos.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
Extendiendo hierba kuśa, oh Nārada, las colocó sobre la tierra; y sobre ellas, designándose a sí mismo, realizó el rito ancestral según la norma.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
El señor, resolviendo sobre tres bolas a su propia manera, las preparó con sésamo rico en aceite, nacido del calor de su propio cuerpo.
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
Rociando agua en sentido inverso, el señor de los dioses mismo realizó el rito mirando al este; luego, para establecer el límite debido, pronunció estas palabras.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
Yo mismo, creador de los mundos, estoy decidido a crear a los antepasados; y mientras él reflexionaba, las reglas supremas de la obra ancestral surgieron de inmediato.
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
Sacudidos por mis colmillos, estos, presionando la tierra, se establecieron en la dirección sur; por eso son en verdad tus pitṛs.
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
Estos tres, aunque sin forma corpórea, portan la forma de la ofrenda pinda; que estos pitṛs eternos, creados por mí, existan en el mundo.
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
Padre, abuelo, y del mismo modo bisabuelo — sabe que yo mismo, establecido en estas tres ofrendas pinda, soy aquí. No hay nadie mayor que yo; ¿y quién otro es digno de ser venerado por mí mismo?
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
En el mundo yo mismo soy el padre; yo mismo soy el abuelo; el padre del abuelo también soy yo mismo; aquí yo mismo soy la causa.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
Habiendo dicho estas palabras, el dios de los dioses Vṛṣākapi, oh brahmín, otorgó las ofrendas pinda en detalle en la montaña Varāha, y tras hacerse adorar a sí mismo, desapareció allí mismo.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
Por esta misma razón, oh de mente auspiciosa, los pitṛs llamados con el nombre de pinda reciben veneración continua, como dijeron las palabras de Vṛṣākapi.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
Quienes honran a los antepasados, a los dioses, a los maestros y a los huéspedes, así como a las vacas, a los mejores de los dvijas, al padre y a la madre.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
Quienes adoran solo a Viṣṇu con obra, mente y palabra — aquel bienaventurado Señor que habita dentro, presente en los cuerpos de todos los seres.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
Aquel que es igual en todos los seres, el Señor igual en placer y dolor, el grande, el de gran alma, el Ser de todos — él es Nārāyaṇa, así declara la Śruti.