ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ, ಪರಮೇಷ್ಠಿಯಿಂದ (ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ) ಜನಿಸಿದ ನಾರದನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ದೇವ-ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಆ ಬಳಿಕ ಪಿತೃ-ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
ಆಗ ಧರ್ಮಪುತ್ರನಾದ ಜ್ಯೇಷ್ಠ ಪ್ರಭುವು ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ದೈವ-ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಪಿತೃ-ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನು ಪೂಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"ಬುದ್ಧಿವಂತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅದನ್ನು ನನಗೆ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೇಳು. ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ಏಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದರ ಫಲವೇನು ಬಯಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
ನಾರದ ಹೇಳಿದನು: "ಹಿಂದೆ ನೀನೇ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ — ದೈವ-ಕರ್ಮ ಮಾಡಬೇಕು, ದೇವತೆಯೆಂದರೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು ಸನಾತನ ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಭಾವಿತನಾಗಿ ನಾನು ನಿತ್ಯವೂ ಅವ್ಯಯನಾದ ವೈಕುಂಠನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವನಿಂದಲೇ ಹಿಂದೆ ಲೋಕಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ ಪರಮೇಷ್ಠಿ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ತಂದನು; ನಾನು ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಜನಿಸಿ ಅವನ ಮೊದಲು ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಗನು."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
ಓ ಸಾಧು, ನಾರಾಯಣ ವಿಧಿಯಂತೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ನಾನು ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗೆ ಆತನೇ ಭಗವಾನ್, ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜ.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
ಪಿತೃಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಸದಾ ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ. ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ಇನ್ನೊಂದು ಶ್ರುತಿಯೂ ಇದೆ: ಮಕ್ಕಳೇ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
ವೇದಶ್ರುತಿ ನಶಿಸಿತು; ಬಳಿಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಮತ್ತೆ ಕಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಆ ಪುತ್ರರು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರು—ಇದು ವೈದಿಕ ವಿಧಿ.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಶುದ್ಧಾತ್ಮರಾದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿದೆ. ಮಕ್ಕಳೂ ಪಿತೃಗಳೂ ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವಿಸಿದರು.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
ಹಿಂದೆ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು, ಕುಶಗಳನ್ನು ನೀಡಿ—ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆ ಪಿತೃಗಳು ಪಿಂಡ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದರು?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
ಹಿಂದೆ ಸಾಗರ ಮೇಖಲೆಯಾಗಿದ್ದ ಈ ನಷ್ಟವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು, ವರಾಹ ರೂಪ ಧರಿಸಿದ ಗೋವಿಂದನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಎತ್ತಿದನು.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
ಪುರುಷೋತ್ತಮನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ನೀರು ಮತ್ತು ಕೆಸರಿನಿಂದ ಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಲೋಕಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾದನು.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
ಆಹ್ನಿಕ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ಸೂರ್ಯನು ಮಧ್ಯದೇಶದಲ್ಲಿ (ಮಧ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ) ಇದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭುವು ದಂಷ್ಟ್ರೆಗೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಝಾಡಿಸಿದನು.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
ನಾರದ, ಕುಶ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಹಾಸಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ತನ್ನನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಪಿತೃಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದನು.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
ಪ್ರಭುವು ತನ್ನದೇ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳಿಗೆ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ, ತನ್ನ ದೇಹದ ಉಷ್ಣತೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ, ಎಣ್ಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಎಳ್ಳುಗಳೊಂದಿಗೆ (ಅವುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು).
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
ದೇವೇಶನು ಅಪಸವ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ಚಿಮುಕಿಸಿ, ತಾನೇ ಪೂರ್ವಾಭಿಮುಖನಾಗಿ (ಕರ್ಮವನ್ನು) ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
ನಾನೇ ಲೋಕಕರ್ತ; ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಪಿತೃಕಾರ್ಯದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಧಿಗಳು (ಪ್ರಕಟವಾದವು).
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
ನನ್ನ ದಾಡೆಗಳಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ ಹೊರಬಿದ್ದು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒತ್ತಿ ನೆಲೆಸಿದವರು ಇವರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇವರೇ ನಿಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳು.
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
ಈ ಮೂವರು ದೇಹರಹಿತರಾದರೂ ಪಿಂಡ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುವವರು; ನನ್ನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಸನಾತನ ಪಿತೃಗಳು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇರಲಿ.
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
ತಂದೆ, ತಾತ, ಹಾಗೆಯೇ ಮುತ್ತಾತ — ಈ ಮೂರು ಪಿಂಡಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು ನಾನೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ; ನನ್ನಿಂದಲೇ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡಬೇಕಾದವರು ಬೇರೆ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ?
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನೇ ತಂದೆ; ನಾನೇ ತಾತ; ತಾತನ ತಂದೆಯೂ ನಾನೇ; ಇಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಕಾರಣ.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ದೇವದೇವನಾದ ವೃಷಾಕಪಿ, ಓ ವಿಪ್ರನೇ, ವರಾಹ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು, ತನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅದೃಶ್ಯನಾದನು.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
ಇದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಓ ಶುಭಮತಿ, ಪಿಂಡ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪಿತೃಗಳು ವೃಷಾಕಪಿಯ ವಚನದಂತೆ ನಿರಂತರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
ಪಿತೃಗಳನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಗುರುಗಳನ್ನು, ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು, ಹಸುಗಳನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರನ್ನು, ತಂದೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ತಾಯಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
ಕರ್ಮದಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ವಾಣಿಯಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುವವರು — ಸರ್ವಪ್ರಾಣಿಗಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತನಾದ ಆ ಭಗವಂತನನ್ನು.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
ಸರ್ವಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ಸಮನಾಗಿರುವವನು, ಸುಖದುಃಖಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮನಾದ ಈಶ್ವರನು, ಮಹಾನ್, ಮಹಾತ್ಮ, ಸರ್ವಾತ್ಮನು — ಅವನೇ ನಾರಾಯಣ ಎಂದು ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.