മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
കുറച്ചു കാലത്തിനു ശേഷം, പരമേഷ്ഠിയിൽ (ബ്രഹ്മാവിൽ) നിന്ന് ജനിച്ച നാരദൻ ചട്ടപ്രകാരം ദൈവകർമ്മം ചെയ്തു; അതിനുശേഷം പിതൃകർമ്മവും ചെയ്തു.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
അപ്പോൾ ധർമ്മപുത്രനായ ജ്യേഷ്ഠപ്രഭു അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: "ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ദൈവകർമ്മത്തിലും പിതൃകർമ്മത്തിലും ആരെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"ബുദ്ധിമാന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, അത് എനിക്ക് യഥാർത്ഥമായി പറഞ്ഞുതരിക. ഈ കർമ്മം എന്തിനു ചെയ്യുന്നു, അതിന്റെ ഫലം എന്താണ് ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നത്?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
നാരദൻ പറഞ്ഞു: "മുൻപ് നീ തന്നെയാണ് ഇത് പറഞ്ഞത് — ദൈവകർമ്മം ചെയ്യണമെന്നും, ദേവതയായി അറിയേണ്ടത് സനാതനനായ പരമാത്മാവ് ആണെന്നും."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"അതുകൊണ്ട് അവനിൽത്തന്നെ ഭാവനയോടെ ഞാൻ എന്നും അവ്യയനായ വൈകുണ്ഠനെ യജിക്കുന്നു; അവനിൽ നിന്നാണ് മുൻപ് ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് പ്രസരിച്ചത്."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"എന്റെ പിതാവിനെയും സന്തുഷ്ടനായ പരമേഷ്ഠി (ബ്രഹ്മാവ്) ജനിപ്പിച്ചു; ഞാൻ സങ്കൽപത്തിൽ ജനിച്ച്, അവന്റെ ആദ്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പുത്രനാണ്."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
ഓ സാധോ, നാരായണവിധി അനുസരിച്ച് ചെയ്യുമ്പോൾ ഞാൻ പിതൃക്കളെ പൂജിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരം അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഭഗവാൻ, പിതാവ്, മാതാവ്, പിതാമഹൻ.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
പിതൃയജ്ഞങ്ങളിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും ജഗത്പതിയെ പൂജിക്കുന്നു. ദേവന്മാരേ, മറ്റൊരു ശ്രുതിയുമുണ്ട്: പുത്രന്മാർ തന്നെയാണ് പിതൃക്കളെ പൂജിച്ചത്.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
വേദശ്രുതി നശിച്ചു; പിന്നീട് പുത്രന്മാർ അത് വീണ്ടും പഠിപ്പിച്ചു. അപ്പോൾ മന്ത്രം നൽകിയ ആ പുത്രന്മാർ പിതൃക്കൾക്കുള്ളവരാണ്—ഇതാണ് വൈദിക വിധി.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
തീർച്ചയായും ദേവന്മാർക്ക് ശുദ്ധാത്മാക്കളായ നിങ്ങൾ ഇരുവരുടെയും ഇത് അറിയാം. പുത്രന്മാരും പിതൃക്കളും പരസ്പരം ആദരിച്ചു.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
മുൻപ് പിതൃക്കൾക്ക് മൂന്നു പിണ്ഡങ്ങൾ വെച്ച്, കുശങ്ങൾ നൽകി—എന്നാൽ പണ്ട് ആ പിതൃക്കൾ 'പിണ്ഡം' എന്ന പേര് എങ്ങനെ നേടി?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
പണ്ട് സാഗരമേഖലയായ ഈ നശിച്ച ഭൂമിയെ വരാഹരൂപം ധരിച്ച ഗോവിന്ദൻ വേഗം ഉയർത്തി.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
പുരുഷോത്തമൻ ഭൂമിയെ അതിന്റെ സ്വസ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ച്, ജലവും ചെളിയും പുരണ്ട അംഗങ്ങളോടെ, ലോകകാര്യത്തിനായി ഒരുങ്ങി.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
ആഹ്നികകാലം വന്നപ്പോൾ, സൂര്യൻ മധ്യാകാശത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, പ്രഭു കൊമ്പുകളിൽ പറ്റിയിരുന്ന മൂന്നു പിണ്ഡങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് കുടഞ്ഞുകളഞ്ഞു.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
നാരദാ, ദർഭപ്പുല്ല് വിരിച്ച് അവ ഭൂമിയിൽ വെച്ചു. അവയിൽ തന്നെത്തന്നെ ഉദ്ദേശിച്ച്, വിധിപ്രകാരം പിതൃകർമ്മം ചെയ്തു.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
പ്രഭു സ്വന്തം വിധിപ്രകാരം മൂന്ന് പിണ്ഡങ്ങൾക്ക് സങ്കല്പം ചെയ്ത്, തന്റെ ശരീരോഷ്മാവിൽ ഉണ്ടായ, എണ്ണ നിറഞ്ഞ എള്ളുകളോടെ (അവ തയ്യാറാക്കി).
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
ദേവേശൻ അപസവ്യമായി ജലം തളിച്ച്, സ്വയം കിഴക്കോട്ട് മുഖം തിരിഞ്ഞ് (കർമ്മം) ചെയ്തു. പിന്നീട് മര്യാദ സ്ഥാപിക്കാൻ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
ഞാൻ തന്നെ ലോകകർത്താവാണ്; പിതൃക്കളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവൻ ചിന്തിച്ച ഉടനെ പിതൃകാര്യത്തിന്റെ ഉത്തമവിധികൾ (പ്രത്യക്ഷമായി).
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
എന്റെ കോമ്പല്ലുകളാൽ തെറിപ്പിക്കപ്പെട്ട് തെക്കേ ദിക്കിൽ ഭൂമിയെ അമർത്തി ആശ്രയിച്ചവരാണിവർ; അതിനാൽ ഇവർ തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ പിതൃക്കൾ.
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
ഈ മൂവരും രൂപരഹിതരാണെങ്കിലും പിണ്ഡരൂപം ധരിക്കുന്നവരാണ്; എന്നാൽ എന്നാൽ എന്നാൽ... എന്നാൽ എന്നാൽ
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
പിതാവും പിതാമഹനും അതുപോലെ പ്രപിതാമഹനും — ഈ മൂന്നു പിണ്ഡങ്ങളിലും സ്ഥിതനായിരിക്കുന്നവൻ ഞാൻ തന്നെയെന്ന് അറിയേണ്ടതാണ്. എന്നെക്കാൾ മേലായി ആരുമില്ല; എന്നാൽ എന്നാൽ... എന്നാൽ എന്നാൽ
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
ലോകത്തിൽ ഞാൻ തന്നെയാണ് പിതാവ്; ഞാൻ തന്നെയാണ് പിതാമഹൻ; പിതാമഹന്റെ പിതാവും ഞാൻ തന്നെ; ഇവിടെ ഞാനാണ് കാരണം.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞ്, ദേവദേവനായ വൃഷാകപി, ഹേ വിപ്രാ, വരാഹപർവതത്തിൽ പിണ്ഡങ്ങൾ വിസ്തരിച്ച് നൽകി, സ്വയം പൂജിക്കപ്പെട്ട്, അവിടെത്തന്നെ അദൃശ്യനായി.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
ഇതിനായി തന്നെ, ഹേ ശുഭമതേ, പിണ്ഡം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പിതൃക്കൾ വൃഷാകപിയുടെ വാക്കുപോലെ നിരന്തരം പൂജ നേടുന്നു.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
പിതൃക്കളെയും ദേവന്മാരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും അതിഥികളെയും, പശുക്കളെയും ശ്രേഷ്ഠരായ ദ്വിജന്മാരെയും, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ആദരിക്കുന്നവർ.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
കർമ്മം കൊണ്ടും മനസ്സുകൊണ്ടും വാക്കുകൊണ്ടും വിഷ്ണുവിനെ മാത്രം ആരാധിക്കുന്നവർ — സർവജീവികളുടെ ശരീരത്തിൽ അന്തർഗതനായ ആ ഭഗവാനെ.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
സർവഭൂതങ്ങളിലും സമനായവനും സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ സമനായ ഈശ്വരനും മഹാനും മഹാത്മാവും സർവാത്മാവുമായവൻ — അവൻ നാരായണനെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു.