Mahābhārata · Adhyāya 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
Nach einiger Zeit vollzog Nārada, geboren von Parameṣṭhin (Brahmā), das Opfer für die Götter nach der Regel und danach das Opfer für die Ahnen.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
Da sprach der älteste Herr, Sohn des Dharma, zu ihm: "Bester der Zweimalgeborenen, im Opfer für die Götter und im Opfer für die Ahnen, wen verehrt man?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"Bester der Weisen, sag es mir wahrhaft. Warum wird dieses Opfer vollzogen, und welche Frucht wird davon erstrebt?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
Nārada sprach: "Du selbst hast es mir zuvor gesagt: Das Opfer für die Götter ist zu vollziehen, und die höchste Gottheit, die zu erkennen ist, ist das ewige höchste Selbst."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"Darum verehre ich, ihm hingegeben, immerfort den unvergänglichen Vaikuṇṭha, aus dem einst Brahmā, der Großvater der Welten, hervorging."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"Erfreut zeugte auch Parameṣṭhin (Brahmā) meinen Vater; und ich, aus seinem Willen geboren, bin der erste Sohn, den er erschaffen hat."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
O Guter, wenn ich nach dem Ritus Nārāyaṇas vollziehe, verehre ich die Ahnen. So ist er selbst der erhabene Herr, Vater, Mutter und Großvater.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
Bei den Ahnenopfern verehre ich stets den Herrn der Welt. Und es gibt noch eine andere Offenbarung, o Götter: Die Söhne haben tatsächlich die Väter verehrt.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
Die vedische Offenbarung ging verloren und wurde von den Söhnen wieder gelehrt. Dann gehören jene Söhne, die die Mantras geben, den Vätern – so lautet die vedische Vorschrift.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
Gewiss kennen die Götter dies von euch beiden, deren Seelen gereinigt sind: Söhne und Väter ehrten einander.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
Nachdem man zuerst drei Reisbälle für die Väter niedergelegt und Kuśa-Gras gegeben hat – wie erhielten dann jene Väter in alter Zeit den Namen ›piṇḍa‹?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
Einst wurde diese verlorene, vom Ozean umgürtete Erde von Govinda, der die Gestalt des Ebers annahm, rasch emporgehoben.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
Nachdem er die Erde an ihren eigenen Platz gestellt hatte, war der Beste der Wesen, die Glieder mit Wasser und Schlamm beschmiert, bereit für das Werk der Welten.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
Als die Stunde des täglichen Ritus kam und die Sonne die Mitte des Himmels erreicht hatte, schüttelte der Herr plötzlich die drei Kugeln ab, die an seinen Hauern hafteten.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
Nachdem er Kuśa-Gras ausgebreitet hatte, o Nārada, legte er sie auf die Erde; und auf ihnen, sich selbst bezeichnend, vollzog er das Ahnenopfer nach Vorschrift.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
Der Herr, der die drei Kugeln nach seiner eigenen Weise bestimmte, bereitete sie mit ölreichem Sesam zu, der aus der Wärme seines eigenen Körpers entstanden war.
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
Wasser in umgekehrter Richtung sprengend, vollzog der Herr der Götter selbst das Ritual nach Osten gewandt; dann, um die rechte Grenze festzusetzen, sprach er diese Worte.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
Ich selbst, der Schöpfer der Welten, bin entschlossen, die Ahnen zu erschaffen; und während er nachsann, traten sogleich die höchsten Regeln des Ahnenwerks hervor.
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
Von meinen Hauern abgeschüttelt, haben diese, die Erde drückend, sich in der südlichen Richtung niedergelassen; darum sind sie eure Ahnen (pitaraḥ).
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
Diese drei, obwohl ohne Körpergestalt, tragen die Gestalt der Piṇḍa-Opfergabe; mögen diese ewigen Ahnen, von mir geschaffen, in der Welt sein.
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
Vater, Großvater und ebenso Urgroßvater — wisse, dass ich selbst, in diesen drei Piṇḍa-Gaben gegründet, hier bin. Niemand ist größer als ich; und wer sonst ist von mir selbst zu verehren?
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
In der Welt bin ich selbst der Vater; ich selbst bin der Großvater; der Vater des Großvaters bin auch ich selbst; hier bin ich selbst die Ursache.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
Nachdem er diese Worte gesprochen hatte, gab der Gott der Götter Vṛṣākapi, o Brahmane, die Piṇḍa-Gaben ausführlich auf dem Berg Varāha, ließ sich selbst verehren und verschwand dort.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
Eben deshalb, o Glückverheißende, erhalten die Ahnen, die mit dem Namen Piṇḍa bezeichnet werden, fortwährende Verehrung, wie es Vṛṣākapis Worte bestimmten.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
Jene, die die Ahnen, die Götter, Lehrer und Gäste verehren, ebenso die Kühe, die vornehmsten der Zweimalgeborenen, den Vater und die Mutter.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
Jene, die Viṣṇu allein durch Tat, Geist und Rede verehren – jener selige Herr, der im Innern weilt und in den Körpern aller Wesen wohnt.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
Er, der allen Wesen gleich ist, der Herr, gleich in Lust und Leid, der Große, der Hochgesinnte, das Selbst aller – er ist Nārāyaṇa, so verkündet es die Śruti.