மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
சில காலத்திற்குப் பிறகு, பரமேஷ்டியிடமிருந்து பிறந்த நாரதர் முறைப்படி தேவ-யாகத்தைச் செய்தார்; பின்னர் பித்ரு-கர்மத்தையும் செய்தார்.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
அப்போது தர்மனின் மூத்த புதல்வனாகிய பிரபு அவரிடம் கூறினார்: "இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, தேவ-கர்மத்திலும் பித்ரு-கர்மத்திலும் யார் வழிபடப்படுகிறார்?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"அறிவாளிகளில் சிறந்தவரே, அதை என்னிடம் உண்மையாகக் கூறுங்கள். இந்தச் செயல் எதற்காகச் செய்யப்படுகிறது, இதன் பலன் என்ன விரும்பப்படுகிறது?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
நாரதர் கூறினார்: "முன்பு நீங்களே இதைக் கூறினீர்கள் — தேவ-கர்மம் செய்யப்பட வேண்டும் என்றும், தேவதை என்பவர் பரம் அறியப்பட வேண்டிய சனாதன பரமாத்மா என்றும்."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"ஆகவே அவரில் நிலைத்தவனாக நான் எப்போதும் அழியாத வைகுண்டனை (விஷ்ணுவை) வழிபடுகிறேன்; அவரிடமிருந்தே முன்பு உலகப் பிதாமகரான பிரம்மா தோன்றினார்."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"என் தந்தையையும் மகிழ்ந்து பரமேஷ்டி (பிரம்மா) பெற்றார்; நான் சங்கல்பத்தால் பிறந்து, அவரது முதலில் படைக்கப்பட்ட மகனாவேன்."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
நல்லவனே, நாராயண விதியின்படி செய்யப்படும்போது நான் பித்ருக்களை வழிபடுகிறேன். இவ்வாறு அவரே பகவான், தந்தை, தாய், பாட்டன் ஆவார்.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
பித்ரு யாகங்களில் நான் எப்போதும் உலகத் தலைவரையே வழிபடுகிறேன். மற்றொரு ஸ்ருதியும் உண்டு, தேவர்களே: புதல்வர்களே பித்ருக்களை வழிபட்டனர்.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
வேத ஸ்ருதி அழிந்தது; பின்பு புதல்வர்களால் மீண்டும் போதிக்கப்பட்டது. அப்போது மந்திரங்களை அளித்த அந்தப் புதல்வர்கள் பித்ருக்களுக்குரியவர்கள் என்பது வேத விதி.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
நிச்சயமாக தேவர்களுக்கு, தூய ஆன்மா கொண்ட உங்கள் இருவரின் இது தெரியும். புதல்வர்களும் பித்ருக்களும் ஒருவரை ஒருவர் மதித்து வழிபட்டனர்.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
முன்பு பித்ருக்களுக்கு மூன்று பிண்டங்களை வைத்து, குசைகளை அளித்து—அப்படியானால் பழங்காலத்தில் அந்தப் பித்ருக்கள் பிண்ட எனும் பெயரை எவ்வாறு பெற்றனர்?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
முன்பு கடலால் சூழப்பட்ட இந்தப் பூமி அழிந்திருந்தது; அதை வராக வடிவம் கொண்ட கோவிந்தன் விரைவில் தூக்கி எடுத்தார்.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
புருஷோத்தமர் பூமியைத் தன் சொந்த இடத்தில் நிலைநிறுத்தி, நீரும் சேறும் பூசிய உடலுடன், உலகநலனுக்கான செயலில் ஈடுபட்டார்.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
நாளொழுக்கக் கடமைக்கான நேரம் வந்து, சூரியன் நடுவானை அடைந்தபோது, பிரபு தம் கோரைப்பற்களில் ஒட்டியிருந்த மூன்று பிண்டங்களை உடனே உதறினார்.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
நாரதரே, அவர் கூர்ப்புல்லைப் பரப்பி பூமியில் அவற்றை வைத்தார். அவற்றின் மீது தம்மையே குறித்து, விதிப்படி பித்ரு கர்மத்தைச் செய்தார்.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
பிரபு தம் சொந்த முறையிலேயே மூன்று பிண்டங்களைக் குறித்து சங்கல்பம் செய்தார். தம் உடலின் வெப்பத்திலிருந்து உண்டான, எண்ணெய் நிறைந்த எள்ளுடன் அவற்றைச் செய்தார்.
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
தேவேசர் அபசவ்யமாக நீர் தெளித்து, தாமே கிழக்கு நோக்கித் திரும்பி அதைச் செய்தார். பின்னர் வரம்பை நிலைநாட்டுவதற்காக இந்த சொற்களைச் சொன்னார்.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
நான் உலகைப் படைப்பவன்; பித்ருக்களைப் படைக்கத் தயாராக இருக்கிறேன். அவர் சிந்தித்த உடனே பித்ரு கார்யத்தின் உயர்ந்த விதிகள் தோன்றின.
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
என் கோரப்பற்களால் உதறித் தள்ளப்பட்டு, தெற்குத் திசையில் பூமியை அழுத்தி நிலைகொண்டவர்கள் இவர்கள்; ஆகவே இவர்கள் பித்ருக்களே.
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
இவர்கள் மூவர், உருவமற்றவர்கள்; ஆயினும் பிண்ட உருவத்தைத் தாங்குபவர்கள். என்னால் படைக்கப்பட்ட இந்த நித்திய பித்ருக்கள் உலகில் இருக்கட்டும்.
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
தந்தை, பாட்டன், அவ்வாறே முப்பாட்டன் — இம்மூன்று பிண்டங்களிலும் நிலைத்திருப்பவன் நானே என்று அறிக. என்னைவிட மேலானவர் யாரும் இல்லை; என்னால் தானே வணங்கத்தக்க வேறு யார் உண்டு?
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
உலகில் நானே தந்தை; நானே பாட்டன்; பாட்டனின் தந்தையும் நானே; இங்கே நானே காரணம்.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
இவ்வாறு சொல்லி, தேவதேவனான வ்ருஷாகபி, விப்ரனே, வராக மலையில் பிண்டங்களை விரிவாக அளித்து, தன்னையே வழிபடச் செய்து, அங்கேயே மறைந்தார்.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
இதற்காகவே, சுப மதியுடையவளே, பிண்ட நாமம் கொண்ட பித்ருக்கள், வ்ருஷாகபியின் சொற்படி இடைவிடாமல் வழிபாட்டைப் பெறுகின்றனர்.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
பித்ருக்கள், தேவர்கள், குருக்கள், விருந்தினர்கள், பசுக்கள், சிறந்த த்விஜர்கள், தந்தை, தாய் ஆகியோரை வழிபடுபவர்கள்.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
செயலாலும், மனத்தாலும், வாக்காலும் விஷ்ணுவையே வழிபடுபவர்கள் — அனைத்து உயிர்களின் உடலிலும் உள்ளுறையும் அந்த பகவானை.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் சமமாக இருப்பவர், இன்பதுன்பங்களிலும் சமமான ஈசுவரர், மகான், மகாத்மா, எல்லோரின் ஆத்மா — அவரே நாராயணன் என்று சுருதி கூறுகிறது.