Mahābhārata · Adhyāya 12.355
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.355.1
कस्यचित्त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः ।
दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ १२.३५५.१ ॥
Após algum tempo, Nārada, nascido de Parameṣṭhin (Brahmā), realizou segundo a regra o rito para os deuses e depois o rito para os ancestrais.
12.355.2
ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः ।
क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ १२.३५५.२ ॥
Então o senhor primogênito, filho de Dharma, disse-lhe: "Melhor dos duas vezes nascidos, no rito dos deuses e no rito dos ancestrais, quem é adorado?"
12.355.3
त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथातथम् ।
किमेतत्क्रियते कर्म फलं वाऽस्य किमिष्यते ॥ १२.३५५.३ ॥
"Melhor dos sábios, diga-me isto como é de fato. Por que este rito é realizado, e que fruto se deseja dele?"
12.355.4
त्वयैतत्कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यमित्यपि ।
दैवतं च परो ज्ञेयः परमात्मा सनातनः ॥ १२.३५५.४ ॥
Nārada disse: "Tu mesmo me disseste antes que o rito para os deuses deve ser realizado, e que a divindade a ser conhecida como suprema é o Eu supremo eterno."
12.355.5
ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठमव्ययम् ।
तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ १२.३५५.५ ॥
"Por isso, devotado a ele, adoro sempre o imperecível Vaikuṇṭha, de quem outrora surgiu Brahmā, avô dos mundos."
12.355.6
मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् ।
अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ १२.३५५.६ ॥
"Satisfeito, Parameṣṭhin (Brahmā) também gerou meu pai; e eu, nascido de sua vontade, sou o primeiro filho que ele criou."
12.355.7
यजामि वै पितॄन्साधो नारायणविधौ कृते ।
एवं स एव भगवान्पिता माता पितामहः ॥ १२.३५५.७ ॥
Ó bom homem, quando realizo segundo o rito de Nārāyaṇa, venero os antepassados. Assim ele mesmo é o bem-aventurado Senhor, pai, mãe e avô.
12.355.8
इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ।
श्रुतिश्चाप्यपरा देवाः पुत्रान्हि पितरोऽयजन् ॥ १२.३५५.८ ॥
Nos sacrifícios aos antepassados sempre venero o Senhor do mundo. E há outra revelação, ó deuses: foram os filhos que de fato honraram os pais.
12.355.9
वेदश्रुतिः प्रनष्टा च पुनरध्यापिता सुतैः ।
ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितॄणामिति वैदिकम् ॥ १२.३५५.९ ॥
A revelação védica se perdeu e foi novamente ensinada pelos filhos. Então esses filhos, dadores dos mantras, pertencem aos pais: esta é a prescrição védica.
12.355.10
नूनं सुरैस्तद्विदितं युवयोर्भावितात्मनोः ।
पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परमपूजयन् ॥ १२.३५५.१० ॥
Certamente os deuses conhecem isto a vosso respeito, vós dois de almas purificadas: filhos e pais honravam-se mutuamente.
12.355.11
त्रीन्पिण्डान्न्यस्य वै पित्र्यान्पूर्वं दत्त्वा कुशानिति ।
कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ १२.३५५.११ ॥
Tendo primeiro colocado três bolas de arroz para os pais e dado erva kuśa, como então aqueles pais obtiveram, outrora, o nome de 'piṇḍa'?
12.355.12
इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् ।
गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपमास्थितः ॥ १२.३५५.१२ ॥
Outrora esta terra perdida, cingida pelo oceano, foi prontamente erguida por Govinda, que assumiu a forma de javali.
12.355.13
स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः ।
जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थमुद्यतः ॥ १२.३५५.१३ ॥
Tendo colocado a terra em seu próprio lugar, o Melhor dos Seres, com os membros cobertos de água e lama, dispôs-se à obra dos mundos.
12.355.14
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ ।
दंष्ट्राविलग्नांस्त्रीन्पिण्डान्विधूय सहसा प्रभुः ॥ १२.३५५.१४ ॥
Quando chegou a hora do rito diário e o sol alcançou o meio do céu, o senhor sacudiu de repente as três bolas presas às suas presas.
12.355.15
स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशानास्तीर्य नारद ।
स तेष्वात्मानमुद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि ॥ १२.३५५.१५ ॥
Estendendo grama kuśa, ó Nārada, ele as colocou sobre a terra; e sobre elas, designando a si mesmo, realizou o rito ancestral conforme a regra.
12.355.16
संकल्पयित्वा त्रीन्पिण्डान्स्वेनैव विधिना प्रभुः ।
आत्मगात्रोष्मसंभूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैरपि ॥ १२.३५५.१६ ॥
O senhor, resolvendo sobre três bolas à sua própria maneira, preparou-as com gergelim rico em óleo, nascido do calor do seu próprio corpo.
12.355.17
प्रोक्ष्यापसव्यं देवेशः प्राङ्भुखः कृतवान्स्वयम् ।
मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनमुक्तवान् ॥ १२.३५५.१७ ॥
Aspergindo água no sentido inverso, o senhor dos deuses realizou ele mesmo o rito voltado para o leste; então, para estabelecer o devido limite, pronunciou estas palavras.
12.355.18
अहं हि पितरः स्रष्टुमुद्यतो लोककृत्स्वयम् ।
तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधीन्परान् ॥ १२.३५५.१८ ॥
Eu mesmo, criador dos mundos, estou resolvido a criar os antepassados; e enquanto ele refletia, as regras supremas da obra ancestral surgiram de imediato.
12.355.19
दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् ।
आश्रिता धरणीं पीड्य तस्मात्पितर एव ते ॥ १२.३५५.१९ ॥
Sacudidos pelas minhas presas, estes, pressionando a terra, se fixaram na direção sul; por isso são eles os teus pitṛs.
12.355.20
त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे ।
भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ १२.३५५.२० ॥
Estes três, embora sem forma corpórea, assumem a forma da oferenda piṇḍa; que estes pitṛs eternos, criados por mim, existam no mundo.
12.355.21
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः ।
अहमेवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः।
नास्ति मत्तोऽधिकः कश्चित्को वान्योर्च्यो मया स्वयं ॥ १२.३५५.२१ ॥
Pai, avô, e igualmente bisavô — saiba que eu mesmo, estabelecido nestas três oferendas piṇḍa, estou aqui. Não há ninguém maior do que eu; e quem mais é digno de ser venerado por mim mesmo?
12.355.22
अहमेव पिता लोके अहमेव पितामहः ।
पितामहपिता चैव अहमेवात्र कारणम् ॥ १२.३५५.२२ ॥
No mundo, eu mesmo sou o pai; eu mesmo sou o avô; o pai do avô também sou eu mesmo; aqui eu mesmo sou a causa.
12.355.23
इत्येतदुक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ।
वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान्सविस्तरान्।
आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ १२.३५५.२३ ॥
Tendo dito estas palavras, o deus dos deuses Vṛṣākapi, ó brâmane, deu as oferendas piṇḍa em detalhe na montanha Varāha, e, fazendo-se adorar a si mesmo, desapareceu ali mesmo.
12.355.24
एतदर्थं सुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः ।
लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ १२.३५५.२४ ॥
Por esta mesma razão, ó de mente auspiciosa, os pitṛs chamados pelo nome de piṇḍa recebem veneração contínua, conforme as palavras de Vṛṣākapi.
12.355.25
ये यजन्ति पितॄन्देवान्गुरूंश्चैवातिर्थीस्तथा ।
गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पितरं मातरं तथा ॥ १२.३५५.२५ ॥
Aqueles que honram os antepassados, os deuses, os mestres e os hóspedes, assim como as vacas, os melhores dos dvijas, o pai e a mãe.
12.355.26
कर्मणा मनसा वाचा विष्णुमेव यजन्ति ते ।
अन्तर्गतः स भगवान्सर्वसत्वशरीरगः ॥ १२.३५५.२६ ॥
Aqueles que adoram Viṣṇu somente por ação, mente e palavra — aquele bem-aventurado Senhor que habita no interior, presente nos corpos de todos os seres.
12.355.27
समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः ।
महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतिः ॥ १२.३५५.२७ ॥
Aquele que é igual em todos os seres, o Senhor igual no prazer e na dor, o grande, o magnânimo, o Eu de todos — ele é Nārāyaṇa, assim declara a Śruti.