Mahābhārata · Adhyāya 12.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.37.1
प्रवेशने तु पार्थानां जनानां पुरवासिनाम् ।
दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १२.३७.१ ॥
Al entrar los Pārthas, miles y miles de habitantes de la ciudad que deseaban verlos se reunieron.
12.37.2
स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः ।
यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः ॥ १२.३७.२ ॥
Aquella calle real, con sus plazas bellamente adornadas, resplandecía, oh rey, como el gran océano crecido al salir la luna.
12.37.3
गृहाणि राजमार्गेषु रत्नवन्ति महान्ति च ।
प्राकम्पन्तीव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ १२.३७.३ ॥
A lo largo de las calles reales, las grandes casas ricas en joyas, llenas del peso de las mujeres, parecían temblar, oh Bhārata.
12.37.4
ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३७.४ ॥
Aquellas mujeres, como con lentitud y pudor, comenzaron a alabar a Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Arjuna y a los dos hijos de Mādrī, los Pāṇḍavas.
12.37.5
धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् ।
उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षिमिव गौतमी ॥ १२.३७.५ ॥
Bendita eres, Pāñcālī, pues sirves a los mejores de los hombres, oh auspiciosa, como Gautamī sirve al gran sabio.
12.37.6
तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि ।
इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ १२.३७.६ ॥
Tus actos son infalibles, oh radiante, y también tu observancia de los votos. Así, oh gran rey, las mujeres alabaron entonces a Kṛṣṇā.
12.37.7
प्रशंसावचनैस्तासां मिथः शब्दैश्च भारत ।
प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम् ॥ १२.३७.७ ॥
Oh Bhārata, con sus palabras de alabanza, con las voces que intercambiaban y con los sonidos nacidos de la alegría, la ciudad quedó entonces llena de tumulto.
12.37.8
तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः ।
अलंकृतं शोभमानमुपापाद्राजवेश्म ह ॥ १२.३७.८ ॥
Habiendo recorrido como correspondía aquella real avenida adornada y resplandeciente, Yudhiṣṭhira llegó al palacio real.
12.37.9
ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरा जानपदास्तदा ।
ऊचुः कर्णसुखा वाचः समुपेत्य ततस्ततः ॥ १२.३७.९ ॥
Entonces todos los súbditos, los habitantes de la ciudad y del campo, acercándose desde aquí y allá, pronunciaron palabras agradables al oído.
12.37.10
दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्छत्रुनिषूदन ।
दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ १२.३७.१० ॥
¡Por fortuna venciste, oh señor de los reyes, destructor de enemigos! Por fortuna el reino fue recuperado de nuevo por el dharma y por la fuerza.
12.37.11
भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् ।
प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं तथा ॥ १२.३७.११ ॥
Sé nuestro rey aquí, oh gran rey, por cien otoños. Protege a los súbditos con el dharma, como Indra protege el cielo.
12.37.12
एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः ।
आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ १२.३७.१२ ॥
Así, honrado con palabras auspiciosas en la puerta de la casa real, recibiendo por todas partes las bendiciones pronunciadas por los nacidos dos veces.
12.37.13
प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् ।
श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत् ॥ १२.३७.१३ ॥
Habiendo entrado en el palacio, semejante a la morada del señor de los dioses, y tras oír la noticia de la victoria, el rey descendió del carro por detrás.
12.37.14
प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च ।
पूजयामास रत्नैश्च गन्धमाल्यैश्च सर्वशः ॥ १२.३७.१४ ॥
Habiendo entrado en el interior, el glorioso se acercó a las deidades y las honró de todas las maneras con joyas, perfumes y guirnaldas.
12.37.15
निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः ।
ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानवस्थितान् ॥ १२.३७.१५ ॥
Entonces el glorioso, de gran fama, volvió a salir y vio a los hermosos brahmanes de pie.
12.37.16
स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ १२.३७.१६ ॥
Entonces, rodeado de brahmanes deseosos de pronunciar bendiciones, brilló como la luna sin mancha rodeada de una multitud de estrellas.
12.37.17
तांस्तु वै पूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान् ।
सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा।
गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ १२.३७.१७ ॥
Oh señor de reyes, el hijo de Kuntī honró debidamente a aquellos nacidos dos veces con dulces florales, joyas, abundante oro, vacas, vestidos y diversos dones deseados.
12.37.18
धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च ।
प्रविवेश सभां राजा सुधर्मां वासवो यथा ॥ १२.३७.१८ ॥
Poniendo delante al maestro Dhaumya y al padre mayor, el rey entró en la sala de asamblea como Vāsava entra en la sala Sudharmā.
12.37.19
ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत ।
सुहृदां प्रीतिजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ १२.३७.१९ ॥
Entonces, oh Bhārata, surgió el auspicioso pregón del puṇyāha, como si el cielo mismo se hubiera detenido. Era santo, traía alegría a los amigos y era agradable al oído.
12.37.20
हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती ।
शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ १२.३७.२० ॥
Allí, oh rey, se oyó la voz de los dvijas versados en los Vedas, como cisnes, plena de sentido, palabras y sílabas.
12.37.21
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः ।
जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ १२.३७.२१ ॥
Entonces surgieron el estruendo de los tambores y el sonido encantador de los caracoles, y allí se oyeron las voces de los que proclamaban la victoria, oh rey.
12.37.22
निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः ।
राजानं ब्राह्मणच्छझा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत् ॥ १२.३७.२२ ॥
Cuando los brahmanes se sentaron de nuevo en silencio, el rākṣasa Cārvāka, disfrazado de brahmán, habló al rey.
12.37.23
तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः ।
साङ्ख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ १२.३७.२३ ॥
Allí estaba el amigo de Duryodhana, oculto en forma de mendicante: un sāṅkhya, de cabello recogido, portador del triple bastón, audaz y libre de temor.
12.37.24
वृतः सर्वैस्तथा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
परस्सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ १२.३७.२४ ॥
Oh señor de reyes, estaba rodeado por todos los brahmanes, muchos miles, firmes en la austeridad y la disciplina, deseosos de otorgar bendiciones.
12.37.25
सुदुष्टः पापमाशंसुः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम् ॥ १२.३७.२५ ॥
Aquel sumamente perverso, que deseaba el mal a los magnánimos Pāṇḍavas, habló al soberano de la tierra sin haber invitado a aquellos brāhmaṇas.
12.37.26
इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि ।
धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै ॥ १२.३७.२६ ॥
Todos estos brāhmaṇas, por mi medio, dicen estas palabras: ¡Que caiga la vergüenza sobre ti, malvado rey, asesino de tus parientes!
12.37.27
किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् ।
घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ १२.३७.२७ ॥
Hijo de Kuntī, ¿qué te importa este reino, habiendo causado esta destrucción de parientes y habiendo hecho matar a tus mayores? Mejor es la muerte, no la vida.
12.37.28
इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य दुष्टस्य रक्षसः ।
विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ १२.३७.२८ ॥
Al oír las palabras de aquel malvado demonio, aquellos brāhmaṇas se afligieron y, agraviados por sus palabras, clamaron.
12.37.29
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः ।
व्रीडिताः परमोद्विग्रास्तूष्णीमासन्विशांपते ॥ १२.३७.२९ ॥
Entonces todos aquellos brāhmaṇas y el rey Yudhiṣṭhira, avergonzados y muy turbados, guardaron silencio, oh señor de los hombres.
12.37.30
प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः ।
प्रत्यासन्नव्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ ॥ १२.३७.३० ॥
Sed benévolos conmigo, honorables señores, que me inclino y os suplico. No es digno de vosotros reprocharme, a mí que estoy tan cerca de la desgracia.
12.37.31
ततो राजन्ब्राह्माणास्ते सर्व एव विशांपते ।
ऊचुर्नैष द्विजोऽस्माकमन्यस्तु तव पार्थिव ॥ १२.३७.३१ ॥
Entonces, oh rey, todos aquellos brahmanes, oh señor de los pueblos, dijeron: Este no es un dvija de los nuestros; es otro de los tuyos, oh rey.
12.37.32
जज्ञुश्चैनं महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा ।
ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर्विमलीकृताः ॥ १२.३७.३२ ॥
Entonces los magnánimos brahmanes, conocedores de los Vedas, purificados por sus austeridades, lo reconocieron con el ojo del conocimiento.
12.37.33
एष दुर्योधनसखा विश्रुतो ब्रह्मराक्षसः ।
परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ १२.३७.३३ ॥
Este es el brahma-rakshasa renombrado, amigo de Duryodhana; bajo la forma de un asceta errante, desea hacerle el bien.
12.37.34
न वयं ब्रूम धर्मात्मन्व्येतु ते भयमीदृशम् ।
उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ १२.३७.३४ ॥
No decimos eso. Oh justo, que tal temor se aleje de ti; que el bien llegue a ti junto con tus hermanos.
12.37.35
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्च्छिताः ।
निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ १२.३७.३५ ॥
Entonces todos aquellos brahmanes, abrumados por la ira, reprendiéndolo con sonidos de hum, puros, golpearon al rakshasa pecador.
12.37.36
स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् ।
महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ १२.३७.३६ ॥
Cayó, completamente abrasado por el poder de los que hablan el Veda, como un árbol brotado, quemado por el gran rayo de Indra.
12.37.37
पूजिताश्च ययुर्विप्रा राजानमभिनन्द्य तम् ।
राजा च हर्षमापेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ १२.३७.३७ ॥
Honrados, los brāhmaṇas partieron tras saludar a aquel rey; y el rey pāṇḍava, junto con sus amigos y su pueblo, alcanzó la alegría.