Mahābhārata · Adhyāya 12.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.37.1
प्रवेशने तु पार्थानां जनानां पुरवासिनाम् ।
दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १२.३७.१ ॥
Beim Einzug der Pārthas versammelten sich Tausende über Tausende der Stadtbewohner, die sie sehen wollten.
12.37.2
स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः ।
यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः ॥ १२.३७.२ ॥
Jene Königsstraße mit ihren prächtig geschmückten Plätzen erstrahlte, o König, wie das große Meer, das sich beim Aufgang des Mondes hebt.
12.37.3
गृहाणि राजमार्गेषु रत्नवन्ति महान्ति च ।
प्राकम्पन्तीव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ १२.३७.३ ॥
Entlang der Königsstraßen schienen die großen, mit Juwelen geschmückten Häuser, gefüllt mit der Last der Frauen, zu zittern, o Bhārata.
12.37.4
ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३७.४ ॥
Jene Frauen begannen gleichsam langsam und verschämt Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Arjuna und die beiden Söhne Mādrīs, die Pāṇḍavas, zu preisen.
12.37.5
धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् ।
उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षिमिव गौतमी ॥ १२.३७.५ ॥
Gesegnet bist du, Pāñcālī, denn du dienst den besten der Männer, o Glückbringende, wie Gautamī dem großen Weisen dient.
12.37.6
तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि ।
इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ १२.३७.६ ॥
Deine Taten sind unfehlbar, o Strahlende, und ebenso deine Einhaltung der Gelübde. So priesen, o großer König, die Frauen damals Kṛṣṇā.
12.37.7
प्रशंसावचनैस्तासां मिथः शब्दैश्च भारत ।
प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम् ॥ १२.३७.७ ॥
O Bhārata, durch ihre Lobesworte, ihre gegenseitigen Rufe und die aus der Freude entstandenen Laute war die Stadt damals voller Aufruhr.
12.37.8
तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः ।
अलंकृतं शोभमानमुपापाद्राजवेश्म ह ॥ १२.३७.८ ॥
Nachdem er jene geschmückte, strahlende Königsstraße gebührend durchschritten hatte, gelangte Yudhiṣṭhira zum königlichen Palast.
12.37.9
ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरा जानपदास्तदा ।
ऊचुः कर्णसुखा वाचः समुपेत्य ततस्ततः ॥ १२.३७.९ ॥
Da traten alle Untertanen, Städter und Landleute von hier und dort heran und sprachen Worte, die dem Ohr wohltaten.
12.37.10
दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्छत्रुनिषूदन ।
दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ १२.३७.१० ॥
Glücklicherweise hast du gesiegt, o Herr der Könige, Vernichter der Feinde! Glücklicherweise wurde das Reich wieder gewonnen, durch Dharma und durch Stärke.
12.37.11
भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् ।
प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं तथा ॥ १२.३७.११ ॥
Sei hier unser König, o großer König, für hundert Herbste. Beschütze die Untertanen mit Dharma, wie Indra den Himmel beschützt.
12.37.12
एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः ।
आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ १२.३७.१२ ॥
So, am Tor des königlichen Hauses mit glückverheißenden Worten geehrt, die von allen Seiten dargebrachten Segenssprüche der Zweimalgeborenen entgegennehmend.
12.37.13
प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् ।
श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत् ॥ १२.३७.१३ ॥
Nachdem der König den Palast betreten hatte, der dem Wohnsitz des Götterkönigs glich, und die Nachricht vom Sieg vernommen hatte, stieg er vom Wagen nach hinten herab.
12.37.14
प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च ।
पूजयामास रत्नैश्च गन्धमाल्यैश्च सर्वशः ॥ १२.३७.१४ ॥
Nachdem der Glanzvolle das Innere betreten hatte, trat er vor die Gottheiten und verehrte sie auf jede Weise mit Juwelen, Düften und Girlanden.
12.37.15
निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः ।
ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानवस्थितान् ॥ १२.३७.१५ ॥
Dann trat der glanzvolle, hochberühmte Mann wieder heraus und sah die schönen, dort stehenden Brahmanen.
12.37.16
स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ १२.३७.१६ ॥
Da strahlte er, umgeben von Brahmanen, die Segenssprüche sprechen wollten, wie der makellose Mond, umgeben von einer Schar von Sternen.
12.37.17
तांस्तु वै पूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान् ।
सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा।
गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ १२.३७.१७ ॥
O Herr der Könige, der Sohn der Kuntī ehrte jene Zweimalgeborenen nach Vorschrift mit blumigen Süßigkeiten, Juwelen, reichlich Gold, Kühen, Gewändern und vielerlei ersehnten Gaben.
12.37.18
धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च ।
प्रविवेश सभां राजा सुधर्मां वासवो यथा ॥ १२.३७.१८ ॥
Den Lehrer Dhaumya und den ältesten Vater voranstellend, betrat der König die Versammlungshalle, wie Vāsava die Sudharmā-Halle betritt.
12.37.19
ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत ।
सुहृदां प्रीतिजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ १२.३७.१९ ॥
Da erhob sich, o Bhārata, der glückverheißende Ruf des puṇyāha, als wäre der Himmel selbst erstarrt. Er erfreute die Freunde, war heilig und angenehm für das Ohr.
12.37.20
हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती ।
शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ १२.३७.२० ॥
Dort, o König, erklang die Rede der zweimal Geborenen, der Veda-Kundigen, wie Schwäne, reich an Sinn, Worten und Silben.
12.37.21
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः ।
जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ १२.३७.२१ ॥
Dann erhoben sich das Dröhnen der Trommeln und der liebliche Klang der Muscheln, und dort ertönten, o König, die Stimmen derer, die den Sieg verkündeten.
12.37.22
निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः ।
राजानं ब्राह्मणच्छझा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत् ॥ १२.३७.२२ ॥
Als die Brahmanen wieder schweigend Platz genommen hatten, sprach der als Brahmane verkleidete Rākṣasa Cārvāka zum König.
12.37.23
तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः ।
साङ्ख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ १२.३७.२३ ॥
Dort war Duryodhanas Freund, verborgen in der Gestalt eines Bettelmönchs: ein Sāṅkhya, mit Haarschopf, den dreifachen Stab tragend, kühn und furchtlos.
12.37.24
वृतः सर्वैस्तथा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
परस्सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ १२.३७.२४ ॥
O Herr der Könige, er war von allen Brahmanen umringt, vielen Tausenden, standhaft in Askese und Disziplin, begierig, Segenswünsche zu spenden.
12.37.25
सुदुष्टः पापमाशंसुः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम् ॥ १२.३७.२५ ॥
Der äußerst Bösartige, der den großherzigen Pāṇḍavas Übles wünschte, sprach ohne die Brahmanen eingeladen zu haben zu jenem Herrscher der Erde.
12.37.26
इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि ।
धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै ॥ १२.३७.२६ ॥
Alle diese Brahmanen sprechen durch mich diese Worte: Schande über dich, du schlechter König, Mörder deiner Verwandten!
12.37.27
किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् ।
घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ १२.३७.२७ ॥
Sohn der Kuntī, was nützt dir dieses Königreich, nachdem du diese Vernichtung der Verwandten angerichtet und deine Lehrer hast erschlagen lassen? Der Tod ist besser als das Leben.
12.37.28
इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य दुष्टस्य रक्षसः ।
विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ १२.३७.२८ ॥
Als jene Brahmanen die Worte jenes bösen Dämons hörten, wurden sie betrübt, und von seinen Reden gekränkt schrien sie auf.
12.37.29
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः ।
व्रीडिताः परमोद्विग्रास्तूष्णीमासन्विशांपते ॥ १२.३७.२९ ॥
Da verstummten alle jene Brahmanen und König Yudhiṣṭhira, beschämt und tief erregt, o Herr der Menschen.
12.37.30
प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः ।
प्रत्यासन्नव्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ ॥ १२.३७.३० ॥
Seid mir gnädig, ihr Verehrten, mir, der ich mich verneige und flehe. Es ziemt sich nicht für euch, mich zu schmähen, der ich dem Unglück so nahe stehe.
12.37.31
ततो राजन्ब्राह्माणास्ते सर्व एव विशांपते ।
ऊचुर्नैष द्विजोऽस्माकमन्यस्तु तव पार्थिव ॥ १२.३७.३१ ॥
Da sprachen, o König, alle diese Brahmanen, o Herr der Völker: Dieser ist kein Zweimalgeborener von uns; er ist ein anderer von dir, o König.
12.37.32
जज्ञुश्चैनं महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा ।
ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर्विमलीकृताः ॥ १२.३७.३२ ॥
Da erkannten ihn die großherzigen Brahmanen, Kenner der Veden, durch Askese geläutert, mit dem Auge der Erkenntnis.
12.37.33
एष दुर्योधनसखा विश्रुतो ब्रह्मराक्षसः ।
परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ १२.३७.३३ ॥
Dies ist der berühmte Brahma-Rakshasa, Freund des Duryodhana; in der Gestalt eines wandernden Asketen will er ihm Gutes tun.
12.37.34
न वयं ब्रूम धर्मात्मन्व्येतु ते भयमीदृशम् ।
उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ १२.३७.३४ ॥
Das sagen wir nicht. O Rechtschaffener, möge solche Furcht von dir weichen; möge dir und deinen Brüdern das Heil zuteilwerden.
12.37.35
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्च्छिताः ।
निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ १२.३७.३५ ॥
Da schlugen alle diese Brahmanen, von Zorn überwältigt, ihn mit Hum-Rufen schmähend, rein, den sündigen Rakshasa nieder.
12.37.36
स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् ।
महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ १२.३७.३६ ॥
Er fiel, völlig verbrannt von der Kraft der Vedakundigen, wie ein sprossender Baum, vom großen Blitz Indras getroffen und verbrannt.
12.37.37
पूजिताश्च ययुर्विप्रा राजानमभिनन्द्य तम् ।
राजा च हर्षमापेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ १२.३७.३७ ॥
Geehrt zogen die Brāhmaṇas davon, nachdem sie jenen König gegrüßt hatten; und der Pāṇḍava-König gelangte mit seinen Freunden und seinem Gefolge zur Freude.