மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.37.1
प्रवेशने तु पार्थानां जनानां पुरवासिनाम् ।
दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १२.३७.१ ॥
பார்த்தர்களின் நுழைவின்போது, நகரவாசிகளான மக்களில் காண விரும்பிய ஆயிரக்கணக்கானோர் ஆயிரக்கணக்கில் கூடினர்.
12.37.2
स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः ।
यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः ॥ १२.३७.२ ॥
அரசப் பெருவழி, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட சதுக்கங்களுடன், ஓ அரசே, சந்திரோதயத்தில் பொங்கும் பெருங்கடல்போல் ஒளிர்ந்தது.
12.37.3
गृहाणि राजमार्गेषु रत्नवन्ति महान्ति च ।
प्राकम्पन्तीव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ १२.३७.३ ॥
பெருவழிகளில் இருந்த ரத்தினங்கள் பொதிந்த பெரிய வீடுகள், ஓ பாரதா, பெண்களின் பாரத்தால் நிறைந்து நடுங்குவது போல் தோன்றின.
12.37.4
ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३७.४ ॥
அவர்கள் மெல்ல, வெட்கத்துடன் யுதிட்டிரரையும், பீமசேனரையும் அர்ஜுனரையும், மாத்ரியின் இரு மகன்களான பாண்டவர்களையும் புகழ்ந்தனர்.
12.37.5
धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् ।
उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षिमिव गौतमी ॥ १२.३७.५ ॥
பாஞ்சாலியே, நீ பாக்கியம் பெற்றவள்; மங்களகரமானவளே, கௌதமியைப் போல மகரிஷியைப் பணிவிடை செய்வதுபோல, நீ சிறந்த ஆடவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்கிறாய்.
12.37.6
तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि ।
इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ १२.३७.६ ॥
உன் செயல்கள் தவறாதவை, ஓ பாமினி, உன் விரத ஒழுக்கமும் அவ்வாறே; ஓ மகாராஜா, அப்போது பெண்கள் கிருஷ்ணையைப் இப்படிப் புகழ்ந்தனர்.
12.37.7
प्रशंसावचनैस्तासां मिथः शब्दैश्च भारत ।
प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम् ॥ १२.३७.७ ॥
பாரதா, அவர்களின் புகழ்ச்சி வார்த்தைகளாலும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிய ஒலிகளாலும், அப்போது மகிழ்ச்சியிலிருந்து எழுந்த ஒலிகளாலும் நகரம் கலக்கமடைந்திருந்தது.
12.37.8
तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः ।
अलंकृतं शोभमानमुपापाद्राजवेश्म ह ॥ १२.३७.८ ॥
அந்த அலங்கரிக்கப்பட்ட, ஒளிரும் அரச வீதியை முறைப்படி கடந்து யுதிஷ்டிரர் அரண்மனையை அடைந்தார்.
12.37.9
ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरा जानपदास्तदा ।
ऊचुः कर्णसुखा वाचः समुपेत्य ततस्ततः ॥ १२.३७.९ ॥
அப்போது எல்லா குடிமக்களும், நகரவாசிகளும், ஊர்ப்புறத்தவர்களும் இங்கும் அங்கும் வந்து செவிக்கு இனிய வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
12.37.10
दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्छत्रुनिषूदन ।
दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ १२.३७.१० ॥
நல்லூழால் நீர் வென்றீர், அரசர்களின் தலைவரே, பகைவரை அழிப்பவரே! நல்லூழால் அரசு மீண்டும் தர்மத்தாலும் வலிமையாலும் பெறப்பட்டது.
12.37.11
भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् ।
प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं तथा ॥ १२.३७.११ ॥
பெரிய அரசே, நீர் எங்களுக்கு இங்கு அரசராக நூறு ஆண்டுகள் இருப்பீராக. இந்திரன் சொர்க்கத்தைக் காப்பது போல நீர் தர்மத்தால் குடிமக்களைக் காப்பீராக.
12.37.12
एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः ।
आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ १२.३७.१२ ॥
இவ்வாறு அரண்மனை வாயிலில் மங்கல வார்த்தைகளால் வணங்கப்பட்டு, அந்தணர்கள் சொன்ன ஆசிகளை எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஏற்றுக்கொண்டவராக.
12.37.13
प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् ।
श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत् ॥ १२.३७.१३ ॥
தேவராஜனின் இல்லத்தைப் போன்ற அரண்மனைக்குள் நுழைந்த அரசன், வெற்றிச் செய்தியைக் கேட்டு, தேரிலிருந்து பின்னால் இறங்கினான்.
12.37.14
प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च ।
पूजयामास रत्नैश्च गन्धमाल्यैश्च सर्वशः ॥ १२.३७.१४ ॥
உள்ளே நுழைந்த மகிமை மிக்கவன், தெய்வங்களை அணுகி, ரத்தினங்களாலும் நறுமணமும் மாலைகளாலும் எல்லா வகையிலும் வழிபட்டான்.
12.37.15
निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः ।
ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानवस्थितान् ॥ १२.३७.१५ ॥
பின்னர் அந்த மகிமை மிக்க மகா புகழாளன் மீண்டும் வெளியே வந்து, நின்றிருந்த அழகிய பிராமணர்களைக் கண்டான்.
12.37.16
स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ १२.३७.१६ ॥
அப்போது ஆசி கூற விரும்பிய பிராமணர்களால் சூழப்பட்ட அவன், நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட தூய சந்திரனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.
12.37.17
तांस्तु वै पूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान् ।
सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा।
गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ १२.३७.१७ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, குந்தியின் மகன் அவர்களை விதிப்படி வழிபட்டான் — மலர்கள், இனிப்புகள், ரத்தினங்கள், பெரும் பொன், பசுக்கள், ஆடைகள், பல்வேறு விரும்பிய பொருட்கள் ஆகியவற்றால்.
12.37.18
धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च ।
प्रविवेश सभां राजा सुधर्मां वासवो यथा ॥ १२.३७.१८ ॥
ஆசிரியர் தௌம்யரையும் மூத்த தந்தையையும் முன்னிட்டு, இந்திரன் சுதர்மா சபைக்குள் நுழைவது போல, அரசன் சபைக்குள் நுழைந்தான்.
12.37.19
ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत ।
सुहृदां प्रीतिजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ १२.३७.१९ ॥
பின்னர், பரதகுலத்தோனே, புண்யாஹ முழக்கம் எழுந்தது; வானமே நிலைத்து நின்றது போல. அது நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பதும், புனிதமானதும், செவிக்கு இன்பம் தருவதுமாக இருந்தது.
12.37.20
हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती ।
शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ १२.३७.२० ॥
அரசே, அங்கே வேதம் அறிந்த துவிஜர்களின் பேச்சு அன்னங்களைப் போல ஒலித்தது; பொருளும் சொல்லும் எழுத்தும் நிறைந்ததாக.
12.37.21
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः ।
जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ १२.३७.२१ ॥
பின்னர் துந்துபிகளின் முழக்கமும் சங்குகளின் மனம் கவரும் ஒலியும் எழுந்தன; அரசே, வெற்றியை முழங்குவோரின் குரலும் அங்கே எழுந்தது.
12.37.22
निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः ।
राजानं ब्राह्मणच्छझा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत् ॥ १२.३७.२२ ॥
அங்கே விப்ரர்கள் மீண்டும் அமைதியாக அமர்ந்தபோது, பிராமணன் வேடம் பூண்ட சார்வாகன் என்ற ராட்சசன் அரசனிடம் பேசினான்.
12.37.23
तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः ।
साङ्ख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ १२.३७.२३ ॥
அங்கே துரியோதனனின் நண்பன் பிக்ஷுவின் வடிவில் மறைந்திருந்தான்; சாங்கியன், குடுமி வைத்தவன், மூன்று தண்டம் ஏந்தியவன், அஞ்சாத துணிச்சலுள்ளவன்.
12.37.24
वृतः सर्वैस्तथा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
परस्सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ १२.३७.२४ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, அவனை எல்லா விப்ரர்களும் சூழ்ந்திருந்தனர்; ஆசி கூற விரும்பும், தவமும் நியமமும் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கானோர்.
12.37.25
सुदुष्टः पापमाशंसुः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम् ॥ १२.३७.२५ ॥
பாண்டவர்களாகிய அந்த மகாத்மாக்களுக்குத் தீங்கு நினைத்த மிகக் கொடியவன், அந்தப் பிராமணர்களை அழைக்காமலேயே அந்த மன்னனிடம் சொன்னான்.
12.37.26
इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि ।
धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै ॥ १२.३७.२६ ॥
இந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் என் வழியாக இந்த வார்த்தையைச் சொல்கின்றனர்: உமக்குச் சாபம் உண்டாகட்டும், தீய அரசனே, உறவினரைக் கொன்றவனே.
12.37.27
किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् ।
घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ १२.३७.२७ ॥
குந்தியின் மகனே, இந்த உறவினர் அழிவைச் செய்தும், ஆசிரியர்களைக் கொல்வித்தும், இந்த அரசால் உனக்கு என்ன பயன்? வாழ்வதல்ல, இறப்பதே நன்று.
12.37.28
इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य दुष्टस्य रक्षसः ।
विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ १२.३७.२८ ॥
இவ்வாறு அந்தக் கொடிய ராட்சதனின் சொற்களைக் கேட்ட அந்தப் பிராமணர்கள் வேதனையுற்றனர்; அவனது வார்த்தைகளால் அவமதிக்கப்பட்டு கூச்சலிட்டனர்.
12.37.29
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः ।
व्रीडिताः परमोद्विग्रास्तूष्णीमासन्विशांपते ॥ १२.३७.२९ ॥
அப்போது அனைத்துப் பிராமணர்களும், அரசன் யுதிஷ்டிரனும் நாணமுற்று மிகவும் கலக்கமடைந்து, ஓ மக்களின் தலைவனே, மௌனமாயினர்.
12.37.30
प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः ।
प्रत्यासन्नव्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ ॥ १२.३७.३० ॥
நான் வணங்கி வேண்டுகிறேன்; ஐயாக்களே, நீங்கள் எனக்குக் கருணை காட்டுங்கள். துன்பத்தின் அருகில் நின்றிருக்கும் என்னை நீங்கள் நிந்திப்பது தகாது.
12.37.31
ततो राजन्ब्राह्माणास्ते सर्व एव विशांपते ।
ऊचुर्नैष द्विजोऽस्माकमन्यस्तु तव पार्थिव ॥ १२.३७.३१ ॥
அப்பொழுது, அரசே, அந்த அந்தணர்கள் அனைவரும், மக்களின் தலைவரே, கூறினர்: இவன் எங்கள் இனத்தவன் அல்லன்; இவன் உம்முடையவன், அரசே.
12.37.32
जज्ञुश्चैनं महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा ।
ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर्विमलीकृताः ॥ १२.३७.३२ ॥
பின்னர் அந்த மகாத்மாக்களான, வேதம் அறிந்த, தவத்தால் தூய்மை பெற்ற அந்தணர்கள் ஞானக் கண்ணால் அவனை அறிந்தனர்.
12.37.33
एष दुर्योधनसखा विश्रुतो ब्रह्मराक्षसः ।
परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ १२.३७.३३ ॥
இவன் துரியோதனனின் நண்பனாகப் புகழ்பெற்ற பிரம்மராக்கசன்; பரிவ்ராஜகன் வடிவில் அவனுக்கு நன்மை செய்ய விரும்புகிறான்.
12.37.34
न वयं ब्रूम धर्मात्मन्व्येतु ते भयमीदृशम् ।
उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ १२.३७.३४ ॥
நாங்கள் அப்படிச் சொல்லவில்லை. தர்மாத்மாவே, உமது இத்தகைய பயம் நீங்கட்டும்; நன்மை உம்மையும் உம் சகோதரர்களையும் வந்தடையட்டும்.
12.37.35
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्च्छिताः ।
निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ १२.३७.३५ ॥
அப்பொழுது அந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் கோபத்தால் மயக்கமுற்று, ஹுங் ஒலிகளால் கடிந்துகொண்டு, தூய்மையானவர்களாய் அந்தப் பாவியான ராக்கதனை அடித்தனர்.
12.37.36
स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् ।
महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ १२.३७.३६ ॥
வேத வாதிகளின் தேஜஸால் முழுதும் எரிக்கப்பட்டு அவன் விழுந்தான்; இந்திரனின் பெரும் இடியால் எரிந்த, முளைவிட்ட மரம் போல.
12.37.37
पूजिताश्च ययुर्विप्रा राजानमभिनन्द्य तम् ।
राजा च हर्षमापेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ १२.३७.३७ ॥
மதிக்கப்பட்ட அந்தணர்கள் அந்த அரசனை வாழ்த்திவிட்டுச் சென்றனர்; பாண்டவ அரசனும் தன் நண்பர்களும் மக்களும் சூழ மகிழ்ச்சியை அடைந்தான்.