Mahābhārata · Adhyāya 12.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.37.1
प्रवेशने तु पार्थानां जनानां पुरवासिनाम् ।
दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १२.३७.१ ॥
Na entrada dos Pārthas, milhares e milhares de habitantes da cidade que desejavam vê-los reuniram-se.
12.37.2
स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः ।
यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः ॥ १२.३७.२ ॥
Aquela estrada real, com as suas praças bem adornadas, brilhava, ó rei, como o grande oceano que cresce ao nascer da lua.
12.37.3
गृहाणि राजमार्गेषु रत्नवन्ति महान्ति च ।
प्राकम्पन्तीव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ १२.३७.३ ॥
Ao longo das estradas reais, as grandes casas cheias de joias, carregadas com o peso das mulheres, pareciam tremer, ó Bhārata.
12.37.4
ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३७.४ ॥
Aquelas mulheres, como que lentamente e com pudor, começaram a louvar Yudhiṣṭhira, Bhīmasena, Arjuna e os dois filhos de Mādrī, os Pāṇḍavas.
12.37.5
धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् ।
उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षिमिव गौतमी ॥ १२.३७.५ ॥
Bendita és tu, Pāñcālī, pois serves os melhores dos homens, ó auspiciosa, como Gautamī serve o grande sábio.
12.37.6
तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि ।
इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ १२.३७.६ ॥
Os teus atos são infalíveis, ó radiante, e também a tua observância dos votos. Assim, ó grande rei, as mulheres então louvaram Kṛṣṇā.
12.37.7
प्रशंसावचनैस्तासां मिथः शब्दैश्च भारत ।
प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम् ॥ १२.३७.७ ॥
Ó Bhārata, com suas palavras de louvor, os gritos mútuos e os sons nascidos da alegria, a cidade ficou então cheia de tumulto.
12.37.8
तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः ।
अलंकृतं शोभमानमुपापाद्राजवेश्म ह ॥ १२.३७.८ ॥
Tendo percorrido como convinha aquela estrada real adornada e resplandecente, Yudhiṣṭhira chegou ao palácio real.
12.37.9
ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरा जानपदास्तदा ।
ऊचुः कर्णसुखा वाचः समुपेत्य ततस्ततः ॥ १२.३७.९ ॥
Então todos os súditos, os habitantes da cidade e do campo, aproximando-se daqui e dali, proferiram palavras agradáveis aos ouvidos.
12.37.10
दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्छत्रुनिषूदन ।
दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ १२.३७.१० ॥
Por boa sorte venceste, ó senhor dos reis, destruidor dos inimigos! Por boa sorte o reino foi recuperado de novo pelo dharma e pela força.
12.37.11
भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् ।
प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं तथा ॥ १२.३७.११ ॥
Sê nosso rei aqui, ó grande rei, por cem outonos. Protege os súditos com o dharma, como Indra protege o céu.
12.37.12
एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः ।
आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ १२.३७.१२ ॥
Assim, honrado com palavras auspiciosas à porta da casa real, recebendo de todos os lados as bênçãos proferidas pelos duas vezes nascidos.
12.37.13
प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् ।
श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत् ॥ १२.३७.१३ ॥
Tendo entrado no palácio, semelhante à morada do senhor dos deuses, e ouvindo a notícia da vitória, o rei desceu do carro por trás.
12.37.14
प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च ।
पूजयामास रत्नैश्च गन्धमाल्यैश्च सर्वशः ॥ १२.३७.१४ ॥
Tendo entrado no interior, o glorioso aproximou-se das divindades e honrou-as de todas as formas com joias, perfumes e guirlandas.
12.37.15
निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः ।
ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानवस्थितान् ॥ १२.३७.१५ ॥
Então o glorioso, de grande fama, saiu novamente e viu os belos brâmanes que estavam de pé.
12.37.16
स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ १२.३७.१६ ॥
Então, cercado por brâmanes ansiosos por proferir bênçãos, brilhou como a lua imaculada rodeada por uma multidão de estrelas.
12.37.17
तांस्तु वै पूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान् ।
सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा।
गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ १२.३७.१७ ॥
Ó senhor dos reis, o filho de Kuntī honrou devidamente aqueles duas vezes nascidos com doces floridos, joias, ouro abundante, vacas, vestes e diversos dons desejados.
12.37.18
धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च ।
प्रविवेश सभां राजा सुधर्मां वासवो यथा ॥ १२.३७.१८ ॥
Colocando à frente o mestre Dhaumya e o pai mais velho, o rei entrou no salão de assembleia como Vāsava entra no salão Sudharmā.
12.37.19
ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत ।
सुहृदां प्रीतिजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ १२.३७.१९ ॥
Então, ó Bhārata, ergueu-se a proclamação auspiciosa do puṇyāha, como se o próprio céu tivesse parado. Trazia alegria aos amigos, era sagrada e agradável ao ouvido.
12.37.20
हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती ।
शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ १२.३७.२० ॥
Ali, ó rei, ouviu-se a fala dos dvijas versados nos Vedas, como cisnes, cheia de sentido, palavras e sílabas.
12.37.21
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः ।
जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ १२.३७.२१ ॥
Então surgiram o estrondo dos tambores e o som encantador das conchas, e ali, ó rei, ouviram-se as vozes dos que proclamavam a vitória.
12.37.22
निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः ।
राजानं ब्राह्मणच्छझा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत् ॥ १२.३७.२२ ॥
Quando os brâmanes voltaram a sentar-se em silêncio, o rākṣasa Cārvāka, disfarçado de brâmane, falou ao rei.
12.37.23
तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः ।
साङ्ख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ १२.३७.२३ ॥
Ali estava o amigo de Duryodhana, oculto na forma de um mendicante: um sāṅkhya, de topete, portador do triplo bastão, ousado e sem medo.
12.37.24
वृतः सर्वैस्तथा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
परस्सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ १२.३७.२४ ॥
Ó senhor dos reis, estava cercado por todos os brâmanes, muitos milhares, firmes na austeridade e na disciplina, desejosos de conceder bênçãos.
12.37.25
सुदुष्टः पापमाशंसुः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम् ॥ १२.३७.२५ ॥
Aquele extremamente perverso, que desejava o mal aos magnânimos Pāṇḍavas, falou ao soberano da terra sem ter convidado aqueles brāhmaṇas.
12.37.26
इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि ।
धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै ॥ १२.३७.२६ ॥
Todos estes brāhmaṇas, por meu intermédio, dizem estas palavras: Vergonha sobre ti, mau rei, assassino dos teus parentes!
12.37.27
किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् ।
घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ १२.३७.२७ ॥
Filho de Kuntī, de que te serve este reino, tendo causado esta destruição dos parentes e mandado matar os mestres? Melhor é a morte, não a vida.
12.37.28
इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य दुष्टस्य रक्षसः ।
विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ १२.३७.२८ ॥
Ao ouvirem as palavras daquele demônio perverso, aqueles brāhmaṇas se afligiram e, ofendidos por suas palavras, clamaram.
12.37.29
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः ।
व्रीडिताः परमोद्विग्रास्तूष्णीमासन्विशांपते ॥ १२.३७.२९ ॥
Então todos aqueles brāhmaṇas e o rei Yudhiṣṭhira, envergonhados e muito agitados, ficaram em silêncio, ó senhor dos homens.
12.37.30
प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः ।
प्रत्यासन्नव्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ ॥ १२.३७.३० ॥
Sede benevolentes comigo, venerados, eu que me inclino e suplico. Não vos convém censurar-me, eu que estou tão perto da desgraça.
12.37.31
ततो राजन्ब्राह्माणास्ते सर्व एव विशांपते ।
ऊचुर्नैष द्विजोऽस्माकमन्यस्तु तव पार्थिव ॥ १२.३७.३१ ॥
Então, ó rei, todos aqueles brâmanes, ó senhor dos povos, disseram: Este não é um dvija nosso; é outro dos teus, ó rei.
12.37.32
जज्ञुश्चैनं महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा ।
ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर्विमलीकृताः ॥ १२.३७.३२ ॥
Então os magnânimos brâmanes, conhecedores dos Vedas, purificados pelas austeridades, reconheceram-no com o olho do conhecimento.
12.37.33
एष दुर्योधनसखा विश्रुतो ब्रह्मराक्षसः ।
परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ १२.३७.३३ ॥
Este é o brahma-rakshasa renomado, amigo de Duryodhana; sob a forma de um asceta errante, deseja fazer-lhe o bem.
12.37.34
न वयं ब्रूम धर्मात्मन्व्येतु ते भयमीदृशम् ।
उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ १२.३७.३४ ॥
Não dizemos isso. Ó justo, que tal temor se afaste de ti; que o bem chegue até ti com os teus irmãos.
12.37.35
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्च्छिताः ।
निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ १२.३७.३५ ॥
Então todos aqueles brâmanes, tomados de ira, repreendendo-o com sons de hum, puros, abateram o rakshasa pecador.
12.37.36
स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् ।
महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ १२.३७.३६ ॥
Caiu, totalmente queimado pelo poder dos que proclamam o Veda, como uma árvore que brota, atingida e queimada pelo grande raio de Indra.
12.37.37
पूजिताश्च ययुर्विप्रा राजानमभिनन्द्य तम् ।
राजा च हर्षमापेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ १२.३७.३७ ॥
Honrados, os brâmanes partiram após saudar aquele rei; e o rei pāṇḍava, junto com seus amigos e seu povo, alcançou a alegria.