ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.37
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.37.1
प्रवेशने तु पार्थानां जनानां पुरवासिनाम् ।
दिदृक्षूणां सहस्राणि समाजग्मुः सहस्रशः ॥ १२.३७.१ ॥
ಪಾರ್ಥರ ಪ್ರವೇಶ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಗರವಾಸಿ ಜನರಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಬಯಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಸಾವಿರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು.
12.37.2
स राजमार्गः शुशुभे समलंकृतचत्वरः ।
यथा चन्द्रोदये राजन्वर्धमानो महोदधिः ॥ १२.३७.२ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಚೌಕಗಳಿದ್ದ ಆ ರಾಜಮಾರ್ಗವು, ಚಂದ್ರೋದಯದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುವ ಮಹಾಸಾಗರದಂತೆ ಶೋಭಿಸಿತು.
12.37.3
गृहाणि राजमार्गेषु रत्नवन्ति महान्ति च ।
प्राकम्पन्तीव भारेण स्त्रीणां पूर्णानि भारत ॥ १२.३७.३ ॥
ಓ ಭಾರತ, ರಾಜಮಾರ್ಗಗಳ ಬದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ರತ್ನಖಚಿತ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಗಳು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಭಾರದಿಂದ ತುಂಬಿ ನಡುಗುವಂತೆ ತೋರಿದವು.
12.37.4
ताः शनैरिव सव्रीडं प्रशशंसुर्युधिष्ठिरम् ।
भीमसेनार्जुनौ चैव माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ १२.३७.४ ॥
ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು, ಭೀಮಸೇನ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಮಾದ್ರಿಯ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಾದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು.
12.37.5
धन्या त्वमसि पाञ्चालि या त्वं पुरुषसत्तमान् ।
उपतिष्ठसि कल्याणि महर्षिमिव गौतमी ॥ १२.३७.५ ॥
ಪಾಂಚಾಲಿ, ನೀನು ಧನ್ಯಳು; ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ, ಗೌತಮಿ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ ನೀನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತೀ.
12.37.6
तव कर्माण्यमोघानि व्रतचर्या च भामिनि ।
इति कृष्णां महाराज प्रशशंसुस्तदा स्त्रियः ॥ १२.३७.६ ॥
ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳು ಅಮೋಘವಾಗಿವೆ, ಓ ಭಾಮಿನಿ, ನಿನ್ನ ವ್ರತಾಚರಣೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ; ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಆಗ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೊಗಳಿದರು.
12.37.7
प्रशंसावचनैस्तासां मिथः शब्दैश्च भारत ।
प्रीतिजैश्च तदा शब्दैः पुरमासीत्समाकुलम् ॥ १२.३७.७ ॥
ಭಾರತ, ಅವರ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ, ಪರಸ್ಪರದ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ, ಆಗ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ನಗರವು ತುಂಬಿ ಕಲಕಿತ್ತು.
12.37.8
तमतीत्य यथायुक्तं राजमार्गं युधिष्ठिरः ।
अलंकृतं शोभमानमुपापाद्राजवेश्म ह ॥ १२.३७.८ ॥
ಅಲಂಕೃತವಾದ, ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ರಾಜಮಾರ್ಗವನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ದಾಟಿ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ರಾಜಭವನಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು.
12.37.9
ततः प्रकृतयः सर्वाः पौरा जानपदास्तदा ।
ऊचुः कर्णसुखा वाचः समुपेत्य ततस्ततः ॥ १२.३७.९ ॥
ಆಗ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಜೆಗಳು, ನಗರವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮವಾಸಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದಿಲ್ಲಿಂದ ಬಂದು ಕಿವಿಗೆ ಇಂಪಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರು.
12.37.10
दिष्ट्या जयसि राजेन्द्र शत्रूञ्छत्रुनिषूदन ।
दिष्ट्या राज्यं पुनः प्राप्तं धर्मेण च बलेन च ॥ १२.३७.१० ॥
ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ನೀವು ಜಯಶಾಲಿಯಾದಿರಿ, ರಾಜೇಂದ್ರ, ಶತ್ರುನಾಶಕನೇ! ಸೌಭಾಗ್ಯದಿಂದ ರಾಜ್ಯವು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಯಿತು.
12.37.11
भव नस्त्वं महाराज राजेह शरदां शतम् ।
प्रजाः पालय धर्मेण यथेन्द्रस्त्रिदिवं तथा ॥ १२.३७.११ ॥
ಮಹಾರಾಜ, ನೀವು ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿ ನೂರು ಶರದೃತುಗಳವರೆಗೆ ಇರಿ. ಇಂದ್ರನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವಂತೆ ನೀವು ಧರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ.
12.37.12
एवं राजकुलद्वारि मङ्गलैरभिपूजितः ।
आशीर्वादान्द्विजैरुक्तान्प्रतिगृह्य समन्ततः ॥ १२.३७.१२ ॥
ಹೀಗೆ ರಾಜಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮಂಗಳವಚನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ದ್ವಿಜರು ಹೇಳಿದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾ.
12.37.13
प्रविश्य भवनं राजा देवराजगृहोपमम् ।
श्रुत्वा विजयसंयुक्तं रथात्पश्चादवातरत् ॥ १२.३७.१३ ॥
ದೇವರಾಜನ ಗೃಹದಂತಿದ್ದ ಭವನವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ರಾಜನು, ವಿಜಯದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ರಥದಿಂದ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಇಳಿದನು.
12.37.14
प्रविश्याभ्यन्तरं श्रीमान्दैवतान्यभिगम्य च ।
पूजयामास रत्नैश्च गन्धमाल्यैश्च सर्वशः ॥ १२.३७.१४ ॥
ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿಯು ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಗಂಧಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.
12.37.15
निश्चक्राम ततः श्रीमान्पुनरेव महायशाः ।
ददर्श ब्राह्मणांश्चैव सोऽभिरूपानवस्थितान् ॥ १२.३७.१५ ॥
ನಂತರ ಆ ತೇಜಸ್ವಿ, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ರಾಜನು ಮತ್ತೆ ಹೊರಬಂದು, ನಿಂತಿದ್ದ ಸುಂದರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಕಂಡನು.
12.37.16
स संवृतस्तदा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
शुशुभे विमलश्चन्द्रस्तारागणवृतो यथा ॥ १२.३७.१६ ॥
ಆಗ ಆಶೀರ್ವಾದ ನುಡಿಯಲು ಬಯಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನು, ತಾರಾಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ನಿರ್ಮಲ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಶೋಭಿಸಿದನು.
12.37.17
तांस्तु वै पूजयामास कौन्तेयो विधिवद्द्विजान् ।
सुमनोमोदकै रत्नैर्हिरण्येन च भूरिणा।
गोभिर्वस्त्रैश्च राजेन्द्र विविधैश्च किमिच्छकैः ॥ १२.३७.१७ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಕುಂತಿಪುತ್ರನು ಆ ದ್ವಿಜರನ್ನು ವಿಧಿಪ್ರಕಾರ ಪೂಜಿಸಿದನು — ಹೂವು-ಮೋದಕಗಳು, ರತ್ನಗಳು, ಹೇರಳ ಚಿನ್ನ, ಗೋವುಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ಇಚ್ಛಿತ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ.
12.37.18
धौम्यं गुरुं पुरस्कृत्य ज्येष्ठं पितरमेव च ।
प्रविवेश सभां राजा सुधर्मां वासवो यथा ॥ १२.३७.१८ ॥
ಗುರು ಧೌಮ್ಯನನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ತಂದೆಯನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿ, ವಾಸವನು ಸುಧರ್ಮಾ ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ ರಾಜನು ಸಭೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
12.37.19
ततः पुण्याहघोषोऽभूद्दिवं स्तब्ध्वेव भारत ।
सुहृदां प्रीतिजननः पुण्यः श्रुतिसुखावहः ॥ १२.३७.१९ ॥
ಆಗ, ಭಾರತನೇ, ಪುಣ್ಯಾಹ ಘೋಷ ಮೊಳಗಿತು; ಆಕಾಶವೇ ನಿಶ್ಚಲವಾದಂತೆ. ಅದು ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಮೂಡಿಸುವ, ಪವಿತ್ರವಾದ, ಕಿವಿಗೆ ಸುಖ ನೀಡುವ ಧ್ವನಿಯಾಗಿತ್ತು.
12.37.20
हंसवन्नेदुषां राजन्द्विजानां तत्र भारती ।
शुश्रुवे वेदविदुषां पुष्कलार्थपदाक्षरा ॥ १२.३७.२० ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ವೇದಜ್ಞರಾದ ದ್ವಿಜರ ವಾಣಿ ಹಂಸಗಳಂತೆ ಕೇಳಿಬಂತು; ಅರ್ಥ, ಪದ, ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದು.
12.37.21
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः शङ्खानां च मनोरमः ।
जयं प्रवदतां तत्र स्वनः प्रादुरभून्नृप ॥ १२.३७.२१ ॥
ಆಗ ದುಂದುಭಿಗಳ ಘರ್ಜನೆ ಮತ್ತು ಶಂಖಗಳ ಮನೋಹರ ನಾದ ಮೊಳಗಿತು; ಓ ರಾಜನೇ, ಜಯಘೋಷ ಮಾಡುವವರ ಧ್ವನಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.
12.37.22
निःशब्दे च स्थिते तत्र ततो विप्रजने पुनः ।
राजानं ब्राह्मणच्छझा चार्वाको राक्षसोऽब्रवीत् ॥ १२.३७.२२ ॥
ಅಲ್ಲಿ ವಿಪ್ರರು ಮತ್ತೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವೇಷಧಾರಿಯಾದ ಚಾರ್ವಾಕ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸ ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ.
12.37.23
तत्र दुर्योधनसखा भिक्षुरूपेण संवृतः ।
साङ्ख्यः शिखी त्रिदण्डी च धृष्टो विगतसाध्वसः ॥ १२.३७.२३ ॥
ಅಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನನ ಗೆಳೆಯ ಭಿಕ್ಷುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ; ಸಾಂಖ್ಯಿ, ಶಿಖಾಧಾರಿ, ತ್ರಿದಂಡಿ, ಭಯರಹಿತ, ಧಿಟ್ಟ.
12.37.24
वृतः सर्वैस्तथा विप्रैराशीर्वादविवक्षुभिः ।
परस्सहस्रै राजेन्द्र तपोनियमसंस्थितैः ॥ १२.३७.२४ ॥
ಓ ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲ ವಿಪ್ರರು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು; ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಲು ಬಯಸುವ, ತಪಸ್ಸು ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಸಾವಿರಾರು ವಿಪ್ರರು.
12.37.25
सुदुष्टः पापमाशंसुः पाण्डवानां महात्मनाम् ।
अनामन्त्र्यैव तान्विप्रांस्तमुवाच महीपतिम् ॥ १२.३७.२५ ॥
ಪಾಂಡವರಾದ ಆ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಕೇಡು ಬಯಸಿದ ಅತಿದುಷ್ಟನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸದೆಯೇ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
12.37.26
इमे प्राहुर्द्विजाः सर्वे समारोप्य वचो मयि ।
धिग्भवन्तं कुनृपतिं ज्ञातिघातिनमस्तु वै ॥ १२.३७.२६ ॥
ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಮೂಲಕ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ: ನಿನಗೆ ಧಿಕ್ಕಾರ, ದುಷ್ಟ ರಾಜನೇ, ಬಂಧುಘಾತಕನೇ.
12.37.27
किं ते राज्येन कौन्तेय कृत्वेमं ज्ञातिसंक्षयम् ।
घातयित्वा गुरूंश्चैव मृतं श्रेयो न जीवितम् ॥ १२.३७.२७ ॥
ಕೌಂತೇಯನೇ, ಈ ಬಂಧುಕ್ಷಯವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲಿಸಿ, ಈ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ನಿನಗೇನು ಲಾಭ? ಬದುಕುವುದಲ್ಲ, ಸಾಯುವುದೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.
12.37.28
इति ते वै द्विजाः श्रुत्वा तस्य दुष्टस्य रक्षसः ।
विव्यथुश्चुक्रुशुश्चैव तस्य वाक्यप्रधर्षिताः ॥ १२.३७.२८ ॥
ಆ ದುಷ್ಟ ರಾಕ್ಷಸನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನೊಂದರು; ಅವನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಪಮಾನಿತರಾಗಿ ಕೂಗಿದರು.
12.37.29
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे स च राजा युधिष्ठिरः ।
व्रीडिताः परमोद्विग्रास्तूष्णीमासन्विशांपते ॥ १२.३७.२९ ॥
ಆಗ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂ, ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನೂ ನಾಚಿ ಬಹಳ ಕಳವಳಗೊಂಡು, ಓ ವಿಶಾಂಪತಿ, ಮೌನವಾದರು.
12.37.30
प्रसीदन्तु भवन्तो मे प्रणतस्याभियाचतः ।
प्रत्यासन्नव्यसनिनं न मां धिक्कर्तुमर्हथ ॥ १२.३७.३० ॥
ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತಾವು ಕೃಪೆ ತೋರಿ; ಆಪತ್ತಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ನಿಂದಿಸುವುದು ನಿಮಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ.
12.37.31
ततो राजन्ब्राह्माणास्ते सर्व एव विशांपते ।
ऊचुर्नैष द्विजोऽस्माकमन्यस्तु तव पार्थिव ॥ १२.३७.३१ ॥
ಆಗ ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಓ ಪ್ರಜಾಪತಿಯೇ, ಹೇಳಿದರು: ಇವನು ನಮ್ಮ ವರ್ಗದ ದ್ವಿಜನಲ್ಲ, ಇವನು ನಿನ್ನವನು, ಓ ರಾಜನೇ.
12.37.32
जज्ञुश्चैनं महात्मानस्ततस्तं ज्ञानचक्षुषा ।
ब्राह्मणा वेदविद्वांसस्तपोभिर्विमलीकृताः ॥ १२.३७.३२ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾತ್ಮರು, ವೇದವಿದರು, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಜ್ಞಾನದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು.
12.37.33
एष दुर्योधनसखा विश्रुतो ब्रह्मराक्षसः ।
परिव्राजकरूपेण हितं तस्य चिकीर्षति ॥ १२.३७.३३ ॥
ಇವನು ದುರ್ಯೋಧನನ ಗೆಳೆಯ, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸ; ಪರಿವ್ರಾಜಕನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹಿತ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
12.37.34
न वयं ब्रूम धर्मात्मन्व्येतु ते भयमीदृशम् ।
उपतिष्ठतु कल्याणं भवन्तं भ्रातृभिः सह ॥ १२.३७.३४ ॥
ನಾವು ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಓ ಧರ್ಮಾತ್ಮನೇ, ನಿನ್ನ ಇಂಥ ಭಯ ದೂರವಾಗಲಿ; ಕಲ್ಯಾಣವು ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರಿಗೂ ಒದಗಲಿ.
12.37.35
ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे हुंकारैः क्रोधमूर्च्छिताः ।
निर्भर्त्सयन्तः शुचयो निजघ्नुः पापराक्षसम् ॥ १२.३७.३५ ॥
ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲರೂ ಕೋಪದಿಂದ ಮೂರ್ಛಿತರಾಗಿ, ಹುಂಕಾರಗಳಿಂದ ನಿಂದಿಸುತ್ತಾ, ಶುಚಿಗಳಾಗಿ ಆ ಪಾಪರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಹೊಡೆದರು.
12.37.36
स पपात विनिर्दग्धस्तेजसा ब्रह्मवादिनाम् ।
महेन्द्राशनिनिर्दग्धः पादपोऽङ्कुरवानिव ॥ १२.३७.३६ ॥
ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುಟ್ಟು ಅವನು ಬಿದ್ದನು; ಮಹೇಂದ್ರನ ಸಿಡಿಲಿನಿಂದ ಸುಟ್ಟ, ಚಿಗುರಿದ ಮರದಂತೆ.
12.37.37
पूजिताश्च ययुर्विप्रा राजानमभिनन्द्य तम् ।
राजा च हर्षमापेदे पाण्डवः ससुहृज्जनः ॥ १२.३७.३७ ॥
ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಆ ರಾಜನನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಹೊರಟುಹೋದರು; ಪಾಂಡವ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸುಹೃದರು ಮತ್ತು ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ಹೊಂದಿದನು.