Mahābhārata · Adhyāya 12.372
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.372.1
विवस्वतो गच्छति पर्ययेण ।
वोडुं भवांस्तं यथमेकचक्रम्।
आश्चर्यभूतं यदि तत्र किंचि ।
द्दृष्टं त्वयाशंसितुमर्हसि त्वम् ॥ १२.३७२.१ ॥
El sol Vivasvān avanza en orden sucesivo. ¿Cómo sostienes ese carro de una sola rueda? Si allí has visto alguna maravilla, debes contarla.
12.372.2
आश्चर्याणामनेकानां प्रतिष्ठा भगवान्रविः ।
यतो भूताः प्रवर्तन्ते सर्वे त्रैलोक्यसंमताः ॥ १२.३७२.२ ॥
El bienaventurado Sol es el fundamento de muchas maravillas; de él surgen y avanzan todos los seres, honrados en los tres mundos.
12.372.3
यस्य रश्मिसहस्रेषु शाखास्विव विहंगमाः ।
वसन्त्याश्रित्य मुनयः संसिद्धा दैवतैः सह ॥ १२.३७२.३ ॥
En cuyos mil rayos, como aves en las ramas de un árbol, habitan los sabios perfeccionados, refugiados junto con los dioses.
12.372.4
यतो पायुर्विनिःसृत्य सूर्यरश्म्याश्रितो महान् ।
विजृम्भत्यम्बरे तत्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.४ ॥
De donde el gran viento, al salir y apoyarse en los rayos del sol, se extiende grande en el cielo, ¿qué maravilla mayor que esta puede haber?
12.372.5
विभज्यं तं तु विप्रर्षे प्रजानां हितकाम्यया ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.५ ॥
Oh sabio entre brahmanes, por deseo del bienestar de las criaturas, habiéndolo dividido, crea agua en las estaciones lluviosas; ¿qué maravilla mayor que esta?
12.372.6
यस्य मण्डलमध्यस्थो महात्मा परमत्विषा ।
ीप्तः समीक्षतेऽलोकान्किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.६ ॥
En el centro de cuyo disco el gran espíritu, resplandeciendo con suprema luz, contempla los mundos; ¿qué maravilla mayor que esta?
12.372.7
शुक्रो नामासितः पादो यश्च वारिधरोऽम्बरे ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.७ ॥
La parte oscura llamada Śukra, que como nube en el cielo libera agua en las estaciones lluviosas: ¿qué maravilla mayor que esta?
12.372.8
योऽष्टमासांस्तु शुचिना किरणेनोक्षितं पयः ।
प्रत्यादत्ते पुनः काले किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.८ ॥
Aquel que, durante ocho meses, vuelve a recoger en su momento el agua atraída por su rayo puro: ¿qué maravilla mayor que esta?
12.372.9
यस्य तेजोविशेषेषु स्वयमात्मा प्रतिष्ठितः ।
यतो बीजं मही चेयं धार्यते सचराचरम् ॥ १२.३७२.९ ॥
En cuyos esplendores particulares se halla establecido el propio Ser, del cual esta tierra es la semilla, y que sostiene todo lo que se mueve y lo que no se mueve.
12.372.10
यत्र देवो महाबाहुः शाश्वतः पुरुषोत्तमः ।
अनादिनिधनो विप्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.१० ॥
Donde se encuentra el dios de poderosos brazos, eterno, el más excelso entre los seres, sin principio ni fin: oh brahmán, ¿qué maravilla mayor que esta?
12.372.11
आश्चर्याणामिवाश्चर्यमिदमेकं तु मे शृणु ।
विमले यन्मया दृष्टमम्बरे सूर्यसंश्रयात् ॥ १२.३७२.११ ॥
Entre las maravillas, escucha de mí esta única maravilla que vi en el cielo despejado gracias al sol.
12.372.12
पुरा मध्याह्नसमये लोकांस्तपति भास्करे ।
प्रत्यादित्यप्रतीकाशः सर्वतः समदृश्यत ॥ १२.३७२.१२ ॥
Antes, al mediodía, mientras el sol abrasaba los mundos, se vio por todas partes, semejante a un segundo sol.
12.372.13
स लोकांस्तेजसा सर्वान्स्वभासा निर्विभासयन् ।
आदित्याधिमुखोऽभ्येति गगनं पाटयन्निव ॥ १२.३७२.१३ ॥
Oscureciendo a todos los mundos con su resplandor y su propia luz, con el rostro vuelto hacia el sol, se acercó como si partiera el cielo.
12.372.14
हुताहुतिरिव ज्योतिर्व्याप्य तेजोमरीचिभिः ।
अनिर्देश्येन रूपेण द्वितीय इव भास्करः ॥ १२.३७२.१४ ॥
Como una ofrenda vertida en el fuego, que llena la luz con rayos de resplandor, en una forma indescriptible, como un segundo sol.
12.372.15
तस्याभिगमनप्राप्तौ हस्तौ दत्तौ विवस्वता ।
तेनापि दक्षिणो हस्तो दत्तः प्रत्यर्चितार्थिना ॥ १२.३७२.१५ ॥
Al acercarse, Vivasvat le dio ambas manos; y el suplicante, que a su vez lo había honrado, le dio también su mano derecha.
12.372.16
ततो भित्त्वैव गगन प्रविष्टो रश्मिमण्डलम् ।
एकीभूतं च तत्तेजः क्षणेनादित्यतां गतम् ॥ १२.३७२.१६ ॥
Luego, atravesando el mismo cielo, entró en el orbe de rayos; y aquel resplandor, unificándose en un instante, alcanzó la condición de sol.
12.372.17
तत्र नः संशयो जातस्तयोस्तेजः समागमे ।
अनयोः को भवेत्सूर्यो रथस्थो योऽयमागतः ॥ १२.३७२.१७ ॥
Allí, en la unión de sus resplandores, nos surgió la duda: ¿cuál de estos dos es el sol? ¿Quién es este que llegó de pie en el carro?
12.372.18
ते वयं जातसंदेहाः पर्यपृच्छामहे रविम् ।
क एष दिवमाक्रम्य गतः सूर्य इवापरः ॥ १२.३७२.१८ ॥
Llenos de duda, preguntamos al sol: ¿quién es este que ascendió al cielo y se fue como otro sol?