மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.372
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.372.1
विवस्वतो गच्छति पर्ययेण ।
वोडुं भवांस्तं यथमेकचक्रम्।
आश्चर्यभूतं यदि तत्र किंचि ।
द्दृष्टं त्वयाशंसितुमर्हसि त्वम् ॥ १२.३७२.१ ॥
விவஸ்வானாகிய சூரியன் முறைமையாகச் செல்கிறான். ஒற்றைச் சக்கரத் தேரை நீர் எவ்வாறு சுமக்கிறீர்? அங்கே நீர் ஏதேனும் அற்புதத்தைக் கண்டிருந்தால், அதைச் சொல்ல வேண்டும்.
12.372.2
आश्चर्याणामनेकानां प्रतिष्ठा भगवान्रविः ।
यतो भूताः प्रवर्तन्ते सर्वे त्रैलोक्यसंमताः ॥ १२.३७२.२ ॥
பல அற்புதங்களுக்கு அடித்தளமானவர் பகவான் ரவி; அவரிடமிருந்து மூவுலகிலும் மதிக்கப்படும் எல்லா உயிர்களும் தோன்றுகின்றன.
12.372.3
यस्य रश्मिसहस्रेषु शाखास्विव विहंगमाः ।
वसन्त्याश्रित्य मुनयः संसिद्धा दैवतैः सह ॥ १२.३७२.३ ॥
அவருடைய ஆயிரம் கிரணங்களில், மரக்கிளைகளில் பறவைகள் போல, சித்தி பெற்ற முனிவர்கள் தேவர்களுடன் சார்ந்து வாழ்கின்றனர்.
12.372.4
यतो पायुर्विनिःसृत्य सूर्यरश्म्याश्रितो महान् ।
विजृम्भत्यम्बरे तत्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.४ ॥
எங்கிருந்து வாயு வெளிப்பட்டு சூரியக் கிரணங்களைச் சார்ந்து பெருகிப் பரந்து ஆகாயத்தில் விரிகிறதோ, அங்கு இதைவிட வேறு என்ன அற்புதம் இருக்கிறது?
12.372.5
विभज्यं तं तु विप्रर्षे प्रजानां हितकाम्यया ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.५ ॥
முனிவரே, மக்களின் நலனை விரும்பி அதைப் பிரித்து மழைக்காலங்களில் நீரைப் படைக்கிறான்; இதைவிட வேறு என்ன அற்புதம்?
12.372.6
यस्य मण्डलमध्यस्थो महात्मा परमत्विषा ।
ीप्तः समीक्षतेऽलोकान्किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.६ ॥
எவருடைய வட்டத்தின் நடுவில் நின்று, பரம ஒளியால் ஒளிர்ந்து மகாத்மா உலகங்களைக் கண்காணிக்கிறாரோ—இதைவிட வேறு என்ன அற்புதம்?
12.372.7
शुक्रो नामासितः पादो यश्च वारिधरोऽम्बरे ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.७ ॥
சுக்ரன் எனப் பெயர்கொண்ட கருப்பான பகுதி, வானில் மேகமாக நின்று மழைக்காலங்களில் நீரைப் பொழிகிறது — இதைவிடப் பெரிய அதிசயம் என்ன?
12.372.8
योऽष्टमासांस्तु शुचिना किरणेनोक्षितं पयः ।
प्रत्यादत्ते पुनः काले किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.८ ॥
எட்டு மாதங்கள் தூய கிரணத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட நீரை, உரிய காலத்தில் மீண்டும் திரும்பப் பெறுகிறது — இதைவிடப் பெரிய அதிசயம் என்ன?
12.372.9
यस्य तेजोविशेषेषु स्वयमात्मा प्रतिष्ठितः ।
यतो बीजं मही चेयं धार्यते सचराचरम् ॥ १२.३७२.९ ॥
எவருடைய தேஜஸ்களின் சிறப்பு வடிவங்களில் ஆத்மா தானே நிலைபெற்றுள்ளதோ, அதிலிருந்து இந்தப் பூமி விதையாகவும், அசையும் அசையாதவற்றோடு இது தாங்கப்படுகிறது.
12.372.10
यत्र देवो महाबाहुः शाश्वतः पुरुषोत्तमः ।
अनादिनिधनो विप्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.१० ॥
மகாபாகுவும், நித்தியனும், புருஷோத்தமனுமான தேவன் எங்கே இருக்கிறாரோ, ஆதியும் அந்தமும் இல்லாதவர் — ஓ விப்ரரே, இதைவிடப் பெரிய அதிசயம் என்ன?
12.372.11
आश्चर्याणामिवाश्चर्यमिदमेकं तु मे शृणु ।
विमले यन्मया दृष्टमम्बरे सूर्यसंश्रयात् ॥ १२.३७२.११ ॥
அதிசயங்களிலும் அதிசயமான இதை ஒன்றை என்னிடம் கேள்; தெளிவான வானில் சூரியனின் உதவியால் நான் கண்டது.
12.372.12
पुरा मध्याह्नसमये लोकांस्तपति भास्करे ।
प्रत्यादित्यप्रतीकाशः सर्वतः समदृश्यत ॥ १२.३७२.१२ ॥
முன்பு நண்பகல் நேரத்தில், சூரியன் உலகங்களைச் சுட்டெரிக்கும்போது, அது எங்கும் மற்றொரு ஆதித்தியனைப் போல் காணப்பட்டது.
12.372.13
स लोकांस्तेजसा सर्वान्स्वभासा निर्विभासयन् ।
आदित्याधिमुखोऽभ्येति गगनं पाटयन्निव ॥ १२.३७२.१३ ॥
அவன் தன் ஒளியால் எல்லா உலகங்களையும் தன் பிரகாசத்தால் மங்கச் செய்து, ஆதித்தனை நோக்கி முகம் கொண்டு, வானைப் பிளப்பது போல் முன்னேறி வந்தான்.
12.372.14
हुताहुतिरिव ज्योतिर्व्याप्य तेजोमरीचिभिः ।
अनिर्देश्येन रूपेण द्वितीय इव भास्करः ॥ १२.३७२.१४ ॥
ஆஹுதி இடப்பட்ட நெருப்பைப் போல, தேஜஸ் கிரணங்களால் ஒளியை வியாபித்து, வருணிக்க முடியாத வடிவுடன், இரண்டாவது சூரியனைப் போல் இருந்தான்.
12.372.15
तस्याभिगमनप्राप्तौ हस्तौ दत्तौ विवस्वता ।
तेनापि दक्षिणो हस्तो दत्तः प्रत्यर्चितार्थिना ॥ १२.३७२.१५ ॥
அவன் அணுகியதும் விவஸ்வான் அவனுக்கு இரு கரங்களைக் கொடுத்தார்; அதற்கு பதிலாக அவனும், மதிப்புடன் வேண்டியவனாக, தன் வலக்கரத்தைக் கொடுத்தான்.
12.372.16
ततो भित्त्वैव गगन प्रविष्टो रश्मिमण्डलम् ।
एकीभूतं च तत्तेजः क्षणेनादित्यतां गतम् ॥ १२.३७२.१६ ॥
பின்னர் வானைப் பிளந்தே அவன் கதிர்மண்டலத்துக்குள் நுழைந்தான்; அந்த ஒளி ஒரு கணத்தில் ஒன்றாகி ஆதித்தத்துவத்தை அடைந்தது.
12.372.17
तत्र नः संशयो जातस्तयोस्तेजः समागमे ।
अनयोः को भवेत्सूर्यो रथस्थो योऽयमागतः ॥ १२.३७२.१७ ॥
அவ்விருவரின் ஒளி சேர்ந்த அந்த நேரத்தில் எங்களுக்கு ஐயம் எழுந்தது: இவ்விருவரில் எவர் சூரியன்? தேரில் நின்று வந்த இவர்தான் யார்?
12.372.18
ते वयं जातसंदेहाः पर्यपृच्छामहे रविम् ।
क एष दिवमाक्रम्य गतः सूर्य इवापरः ॥ १२.३७२.१८ ॥
ஐயம் கொண்ட நாங்கள் சூரியனிடம் கேட்டோம்: வானத்தில் ஏறி இன்னொரு சூரியனைப் போல் சென்றவன் இவன் யார்?