Mahābhārata · Adhyāya 12.372
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.372.1
विवस्वतो गच्छति पर्ययेण ।
वोडुं भवांस्तं यथमेकचक्रम्।
आश्चर्यभूतं यदि तत्र किंचि ।
द्दृष्टं त्वयाशंसितुमर्हसि त्वम् ॥ १२.३७२.१ ॥
Die Sonne Vivasvān zieht in geordneter Folge dahin. Wie trägst du jenen einrädrigen Wagen? Hast du dort etwas Wunderbares gesehen, so sollst du es erzählen.
12.372.2
आश्चर्याणामनेकानां प्रतिष्ठा भगवान्रविः ।
यतो भूताः प्रवर्तन्ते सर्वे त्रैलोक्यसंमताः ॥ १२.३७२.२ ॥
Die gesegnete Sonne ist der Grund vieler Wunder; aus ihr gehen alle Wesen hervor und schreiten voran, geehrt in den drei Welten.
12.372.3
यस्य रश्मिसहस्रेषु शाखास्विव विहंगमाः ।
वसन्त्याश्रित्य मुनयः संसिद्धा दैवतैः सह ॥ १२.३७२.३ ॥
In dessen tausend Strahlen, wie Vögel auf den Ästen, wohnen die vollendeten Weisen, Zuflucht nehmend mit den Göttern.
12.372.4
यतो पायुर्विनिःसृत्य सूर्यरश्म्याश्रितो महान् ।
विजृम्भत्यम्बरे तत्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.४ ॥
Woher der große Wind, hervorgehend und auf den Sonnenstrahlen ruhend, sich groß am Himmel ausbreitet — welches größere Wunder könnte es als dieses geben?
12.372.5
विभज्यं तं तु विप्रर्षे प्रजानां हितकाम्यया ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.५ ॥
O Weiser unter den Brahmanen, aus Wunsch nach dem Wohl der Geschöpfe, es teilend, erzeugt er Wasser in den Regenzeiten — welches größere Wunder als dieses?
12.372.6
यस्य मण्डलमध्यस्थो महात्मा परमत्विषा ।
ीप्तः समीक्षतेऽलोकान्किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.६ ॥
In der Mitte dessen Scheibe der große Geist, strahlend mit höchstem Glanz, die Welten betrachtet — welches größere Wunder als dieses?
12.372.7
शुक्रो नामासितः पादो यश्च वारिधरोऽम्बरे ।
तोयं सृजति वर्षासु किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.७ ॥
Der dunkle Teil namens Śukra, der als Wolke am Himmel in der Regenzeit Wasser spendet — was für ein größeres Wunder gibt es als dieses?
12.372.8
योऽष्टमासांस्तु शुचिना किरणेनोक्षितं पयः ।
प्रत्यादत्ते पुनः काले किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.८ ॥
Jener, der acht Monate lang das von seinem reinen Strahl hochgezogene Wasser zur rechten Zeit wieder zurücknimmt — was für ein größeres Wunder gibt es als dieses?
12.372.9
यस्य तेजोविशेषेषु स्वयमात्मा प्रतिष्ठितः ।
यतो बीजं मही चेयं धार्यते सचराचरम् ॥ १२.३७२.९ ॥
In dessen besonderen Glanzformen das Selbst selbst gegründet ist, aus dem diese Erde der Same ist und der das Bewegte und Unbewegte trägt.
12.372.10
यत्र देवो महाबाहुः शाश्वतः पुरुषोत्तमः ।
अनादिनिधनो विप्र किमाश्चर्यमतः परम् ॥ १२.३७२.१० ॥
Wo der mächtigarmige Gott ist, ewig, der höchste der Wesen, ohne Anfang und Ende — o Brahmane, was für ein größeres Wunder gibt es als dieses?
12.372.11
आश्चर्याणामिवाश्चर्यमिदमेकं तु मे शृणु ।
विमले यन्मया दृष्टमम्बरे सूर्यसंश्रयात् ॥ १२.३७२.११ ॥
Unter den Wundern höre von mir dieses eine Wunder, das ich am klaren Himmel durch den Halt der Sonne sah.
12.372.12
पुरा मध्याह्नसमये लोकांस्तपति भास्करे ।
प्रत्यादित्यप्रतीकाशः सर्वतः समदृश्यत ॥ १२.३७२.१२ ॥
Früher, zur Mittagszeit, als die Sonne die Welten versengte, wurde es von allen Seiten gesehen, einer zweiten Sonne gleich.
12.372.13
स लोकांस्तेजसा सर्वान्स्वभासा निर्विभासयन् ।
आदित्याधिमुखोऽभ्येति गगनं पाटयन्निव ॥ १२.३७२.१३ ॥
Alle Welten mit seinem Glanz und seinem eigenen Licht verdunkelnd, mit dem Antlitz zur Sonne gewandt, näherte er sich, als spalte er den Himmel.
12.372.14
हुताहुतिरिव ज्योतिर्व्याप्य तेजोमरीचिभिः ।
अनिर्देश्येन रूपेण द्वितीय इव भास्करः ॥ १२.३७२.१४ ॥
Wie ein in das Feuer gegossenes Opfer, die Helligkeit mit Strahlen des Glanzes durchdringend, in unbeschreiblicher Gestalt, wie eine zweite Sonne.
12.372.15
तस्याभिगमनप्राप्तौ हस्तौ दत्तौ विवस्वता ।
तेनापि दक्षिणो हस्तो दत्तः प्रत्यर्चितार्थिना ॥ १२.३७२.१५ ॥
Als er herantrat, reichte ihm Vivasvat beide Hände; und der Bittsteller, der ihn seinerseits geehrt hatte, gab ihm auch seine rechte Hand.
12.372.16
ततो भित्त्वैव गगन प्रविष्टो रश्मिमण्डलम् ।
एकीभूतं च तत्तेजः क्षणेनादित्यतां गतम् ॥ १२.३७२.१६ ॥
Dann, den Himmel selbst durchbrechend, trat er in die Scheibe der Strahlen ein; und jener Glanz, in einem Augenblick eins geworden, gelangte zum Zustand der Sonne.
12.372.17
तत्र नः संशयो जातस्तयोस्तेजः समागमे ।
अनयोः को भवेत्सूर्यो रथस्थो योऽयमागतः ॥ १२.३७२.१७ ॥
Dort, bei der Vereinigung ihres Glanzes, entstand in uns der Zweifel: Welcher von diesen beiden ist die Sonne? Wer ist dieser, der stehend im Wagen gekommen ist?
12.372.18
ते वयं जातसंदेहाः पर्यपृच्छामहे रविम् ।
क एष दिवमाक्रम्य गतः सूर्य इवापरः ॥ १२.३७२.१८ ॥
Von Zweifeln erfüllt, fragten wir die Sonne: Wer ist dieser, der den Himmel bestieg und wie eine andere Sonne dahinzog?